Όλη η δόξα του κόσμου χωράει σε μία λέξη: «ΟΧΙ»

Η συνήθεια σκοτώνει τα ιερότερα στοιχεία της ζωής. Και η συνήθεια του εορτασμού των εθνικών επετείων, αμβλύνει μέσα μας την συγκίνηση και την υψηλοφροσύνη που χρειάζονται για να μετρηθεί ο άνθρωπος με τις κρισιμότερες στιγμές της Ιστορίας του. Να μετρηθεί και να μην βρεθεί ελλιπής.

Η επέτειος που καλείται το Έθνος να εορτάσει σύσωμο σε λίγες μέρες, είναι επέτειος εθνικής ελευθερίας των Ελλήνων, εθνική περηφάνειας και θυσίας όλων για την Πατρίδα. Είναι η υπενθύμιση πως ολάκερη η ζωή ενός λαού και ακέριο το φρόνημα του, και γνήσια η απόφαση του, μπορούν να συμπηκνωθούν σε μία και μόνη λέξη: την λέξη «ΟΧΙ» που φώναξε ο Ηγέτης Ιωάννης Μεταξάς «βαθιά άκραχτα μεσάνυχτα, τρισκότεινοι ουρανοί πάν’ απ’ την Πολιτεία την κοιμισμένη». Την άρνηση στην δουλεία, την απόκρουση κάθε υποταγής, την διακύρηξη ενός περήφανου: "Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουτ΄ εμόν εστίν ουτ΄ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών" και της επθυμίας να πλάθει το Έθνος την ζωή του ελεύθερα και αδέσμευτα, όπως εκείνο βούλεται και αποφασίζει.

Η 28η Οκτωβρίου 1940 όμως γεννιέται και από κάτι άλλο, βαθύτερο: την μακραίωνη παράδοση του “είς οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρις” των Ελλήνων, τα πλούσια Ελληνικά βιώματα «Εσμέν γαρ Έλληνες το γένος ως τε η φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί», την Ελληνορθόδοξη στάση ζωής και την πίστη ότι τα πάντα πρέπει να έχουν ως μέτρο τους τον άνθρωπο.

Ο Έλληνας άνθρωπος για την επέτειο αυτή αξίζει περισσότερο από κάθε ιδεολογία, από οποιαδήποτε πίστη και θεωρία, είναι το ιερό και πανσέβαστο γεγονός της ζωής. Και για την υπεράσπιση του, για την προάσπιση της τιμής και της αξιοπρέπειας του κάθε θυσία είναι δίκαιη και κάθε αγώνας τίμιος κι υψηλός.

Σήμερα που ο Πασοκισμός, η πασοκική αντίληψη ζωής, με ποικίλους μετασχηματισμούς αλλά με την αυτή τρομοκρατική, ολοκληρωτική και ανελεύθερη πεποίθηση: «εσείς μας ψηφίσατε εμείς αποφασίζουμε», απειλεί την ύπαρξη του Έθνους.

Σε καιρούς που ο Πασοκισμός, αφού κατέβασε την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλί στου κακού τη σκάλα, στρώνει και άλλα σκαλιά για να την κατεβάσει ακόμα πιο κάτω. Εμείς που τότε αντιταχθήκαμε στον πρωτογενή Φασισμό, έχουμε χρέος ν’ αγρυπνούμε και να αντιστεκόμαστε ενεργά, δυναμικά και θαρραλέα σε οποιαδήποτε μορφή Πασοκισμού, είτε «προοδευτική», είτε «μαρξιστική», είτε «νεοταξίτικη», είτε «παγκοσμιοποιημένη» είναι αυτή, που απειλεί, «σαν την λέπρα και σαν την ακρίδα», να μονοπωλήσει την ζωή, να φαρμακώσει και τον πολιτισμό και να κάνει τον Έλληνα Άνθρωπο μονοδιάστατο καταναλωτικό αντικείμενο χωρίς παρελθόν, μνήμη και μέλλον.

Η 28η Οκτωβρίου 1940 προσκαλεί σε μία τέτοια πνευματική, ιδεολογική πανστρατιά, σε έναν αγώνα συνεχή για ελευθερία και για αξιοπρέπεια, για την προάσπιση του δικαιώματος να πλάθουμε την ζωή μας αδέσμευτα και αυθεντικά δηλαδή ελληνικά. «Μην αφήσης τον άθεο να πάρη το στερνό θησαυρό σου».

Όλη η δόξα του κόσμου χωράει σε μία λέξη: «ΟΧΙ».

Όπως τότε τα Ελληνικά νιάτα μεθυσμένα από το αθάνατο κρασί του 21, κατά το παράγγελμα του Παλαμά και εμπνευσμένα απο την γιγαντιαία μορφή του Ιωαννη Μεταξά βροντοφώναξαν το «ΟΧΙ» στο πρωτογενή βάρβαρο και χυδαίο Φασισμό, σήμερα είναι επιτακτικό παρά ποτέ να βροντοφωνάξουμε ένα μεγάλο «ΟΧΙ» στο σύγχρονο υποκατάστατό του τον εξ' ίσου βάρβαρο και χυδαίο Πασοκισμό.

«ΟΧΙ» στον Πασοκισμό που μακελεύει όλα εκείνα τα γνωρίσματα που συνιστούν την ιδιαιτερότητα και τα στοιχεία της υπαρκτικής γνησιότητας του Έλληνα ανθρώπου.

«ΟΧΙ» στον Πασοκισμό και τους τροφήμους της Bilderberg που θέλουν να υποτάξουν τον Έλληνα και να τον παραδώσουν άδειο, από παράδοση, ιστορία, θρησκεία, πατρίδα, κέλυφος, άχρηστο περίτριμμα που θα πεταχθεί στο κρεματόριο της ιστορίας.

«ΟΧΙ» στον Πασοκισμό που υπηρετεί πειθήνια με επιμονή και σχολαστικότητα την λογική της εξουσίας και τις προστακτικές της Νέας Τάξης, και θέλει, την εξάλειψη από τα σχολεία κάθε διδακτικού στοιχείου που ενισχύει την εθνική μας ταυτότητα. Ένας λαός αμαθής δεν είναι ελεύθερος.

«ΟΧΙ» στον Πασοκισμό που θέλει να πλήξει βαθιά στις πολιτισμικές μας ρίζες, δηλαδή τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά μας αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσει κάθε δυνατότητα να αναπτυχθούμε, να διακριθούμε, ώστε να συνετιστούμε και να μην παρενοχλούμε τα μεγάλα στρατηγικά συμφέροντα της Νέας Τάξης στην νευραλγική περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.

Έφτασε η ώρα του μεγάλου ΟΧΙ.

Γινόμαστε μάρτυρες της ποιο άγριας καταστροφής που είδε η Ελλάδα μετά τον πόλεμο. Το 2007 κάηκε η Ελλάδα. Τον Δεκέμβρη του 2008 κάηκε η Αθήνα. Τον Απρίλιο 2010 παραδόθηκε στα νύχια του ΔΝΤ. Είναι καταστροφή συστηματική, οργανωμένη, κατευθυνόμενη Δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν τα γεγονότα αυτά. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν η αδυναμία μας και η παράλυση μας. Έχουν την προέλευσή τους στις αρχές που στηρίζεται το καθεστώς της Δημοκρατίας 74. Η ουσία αυτού του καθεστώτος είναι μία κίβδηλη και ανέντιμη ιδέα περί δημοκρατίας. Το καθεστώς, απορροφημένο από το ένστικτο αυτοσυντήρησης και την θέληση του να δημιουργεί διαρκώς επιδιώξεις και συμφέροντα, νόθευσε την λειτουργία της δημοκρατίας και διαστρέβλωσε και την έννοια της ελευθερίας, προσδίδοντας σε αυτήν ένα έξ ολοκλήρου αρνητικό περιεχόμενο. Η ελευθερία με την οποία ζούμε, είναι ουσιαστικά η ελευθερία ανεξέλεγκτης δράσης για το χρήμα και τις ιδεολογίες, δηλαδή η ελευθερία καταστροφής της Ελλάδας. Αυτού του είδους η ελευθερία είναι περιορισμένη. Είναι το ίδιο το καθεστώς! Αλλά είναι ελευθερία καταστροφική, που σε τελικό σκοπό αποστερεί την έννοια της ελευθερίας από το πραγματικό της νόημα, όπως ακριβώς η λειτουργία του καθεστώτος αποστερεί τους Ελληνες απο το θεμελιώδες δικαίωμα τους, να ακουσθεί η φωνή τους. Γιατί καθιστά απραγματοποίητο το βασικό, το θετικό χαρακτηριστικό της ελευθερίας, που προσδιορίζει την αληθινή ελευθερία, δηλαδή το να είμαστε κύριοι στον τόπο μας.

Η "παθητική" ελευθερία της σημερινής δημοκρατίας μας αφαιρεί τελικά από την ελευθερία το πλαίσιο επί του οποίου μπορεί να πραγματοποιηθεί. Έχει μεταλλαχθεί σε μία τυπική ελευθερία που σκοτώνει την πραγματική. Είμαστε ελεύθεροι, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να μη έχουμε τον τρόπο να αποφασίζουμε, όλα γίνονται ερήμην. Αποφασίζονται ζωτικά πράγματα για το έθνος μας πχ μονοτονικό από ένα νυσταλέο κοινοβούλιο που βιάζεται να τελειώσει το θέμα γιατί οι βουλευτές έχουν κλείσει πρώτο τραπέζι πίστα σε κάποιο σκυλάδικο πολυτελείας ή βιάζονται να πάνε βόλτα με το κότερο. Έτσι τοποθετημένη η ελευθερία καταστρέφεται αφ' εαυτής: καταστρέφει το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα, δεν μπορεί να πραγματοποιήσει απολύτως τίποτα.

Η προσωπική ελευθερία που υπόσχεται η δημοκρατία δεν μπορεί να είναι απεριόριστη, αφού χάνεται μέσα στην αναρχία και εκμηδενίζει την ελευθερία του άλλου. Εξ άλλου, η πολιτική ελευθερία δεν πρέπει να έχει σαν σκοπό την εκμηδένιση της εθνικής ανεξαρτησίας, ούτε πρέπει να καθιστά αδύνατη την εξάσκηση της ελευθερίας του Έθνους. Οι σημερινές ιστορικές συνθήκες πρέπει να μας οδηγήσουν στο να δώσουμε κάποιο εθνικό περιεχόμενο στο ορισμό των δικαιωμάτων του πολίτου: "η ελευθερία συνίσταται στην δυνατότητα να γίνεται ότι δεν βλάπτει τον άλλο". Σήμερα, η λέξη ελευθερία είναι κούφια και θα παραμείνει κούφια εκτός αν η ελευθερία αφήσει ανέπαφο το απαράγραπτο δικαίωμα του Εθνους να ενεργεί και αυτό σαν ελεύθερο πρόσωπο.

Στο όνομα της αληθινής ελευθερίας, της ελευθερίας του Έθνους, κατηγορούμε την κίβδηλη ελευθερία, την ελευθερία της αγοράς, του χρήματος και των ιδεολογιών, όπως ακριβώς στο όνομα της αληθινής δημοκρατίας, αυτής που εκφράζει την θέληση των Ελλήνων, κατηγορούμε την κίβδηλη δημοκρατία, αυτήν που αλλοιώνει την θέληση του λαού και θέλει με το έτσι θέλω, με συνωμοτικό, αυταρχικό τρόπο να επιβάλλει πραξικοπηματικά την μετάλλαξη του Έλληνα σε άλλο είδος.

Πρέπει να ανοικοδομήσουμε εξ ολοκλήρου το Έθνος μας. Δεν πρέπει μόνο να το προφυλάξουμε από την εισβολή του ξένου τρόπου σκέψης και την σεχταριστική μεταπρατική επιστήμη των ζητιάνων και ερημοσπιτών Βερέμη, Λιάκου, Δραγώνα, Ρεπούση και ΣΙΑ, αλλά πρέπει να μας ανήκει ένα πρόσωπο μία αποστολή. Έτσι μόνο μπορούμε να του ξαναδώσουμε την χαμένη του ζωή. Όπως ακριβώς μόνο οι Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να εγγυηθούν την εθνική ανεξαρτησία, κατά τον ίδιο τρόπο μόνο μία εθνική ιδέα, μία νέα εθνική θέληση είναι ικανή να απαλείψει το έργο που έκαμαν οι ιδεολογίες, και να το εμποδίσουν να συνεχισθεί.

Έφτασε η ώρα του μεγάλου ΟΧΙ. Ο ανεκδιήγητος Yorgo είπε: "ότι αν βασίσουμε την ταυτότητά μας αποκλειστικά στην θρησκεία, την εθνική η φυλετική καταγωγή, τότε επιλέγουμε κοινωνίες είτε θεοκρατικές, είτε βαθιά αυταρχικές, ρατσιστικές ή ακραίες εθνικιστικές". Μέσα από τις στάχτες του 2007, τα αποκαΐδια του Δεκέμβρη 2008 και την επέλαση του ΔΝΤ αποκτήσαμε την Θέληση της Δύναμης. Μια μόνη απάντηση υπάρχει στο παραλήρημα του κενού αυτού αμερικανογεννημένου κοσμοπολίτη. ΟΧΙ δεν θα υποταχθούμε! Είμαστε Έλληνες. Το ΟΧΙ μας είναι ειλικρινές δυνατό, ανιδιοτελές. Βγαίνει μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας. Κτυπά πάνω στις πέτρες και του βράχους που τους πότισαν με αίμα χιλιάδες Έλληνες και γίνεται αχός και βουητό. Λυγίζει του αλύγιστους, τα κατεβάζει τ άστρα. Έφθασε ή ώρα για "πάλεμα για μάτωμα για την καινούργια γέννα". Η μεγάλη αλήθεια του Ελληνισμού κυλάει σαν το γάργαρο νερό να ξεπλύνει το μίασμα "της προδοσίας και της ασκήμιας". Δεν αποβλέπουμε σε θέσεις επισκέπτη καθηγητή, σε φακελάκια από τον Soros. Αποβλέπουμε μόνο στο έργο μας. Ιδού η τελευταία φράση του Ζαρατούστρα του Νίτσε: "Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρας κ' εγκατέλειψε τη σπηλιά του λάμποντας και δυνατός, σαν ένας πρωινός ήλιος, που έρχεται από σκοτεινά βουνά". Εμείς οι Έλληνες, οι Ελληνίδες τα Ελληνόπουλα με αυτά τα λόγια ξεκινάμε για την μεγάλη μας οδοιπορία. Κατεβαίνουμε στις πόλεις και τα χωριά για να πραγματοποιήσουμε το έργο μας.

Όπλο μας το διαδίκτυο. Έδωσε την νίκη στον Obama σ' εμάς θα δώσει την ελευθερία που μας στέρησαν χτίζοντας τριγύρω μας τα τείχη της χλεύης και της συκοφαντίας. Ήδη ακούγεται ο κρότος των χτιστών και ο ήχος που τα γκρεμίζει.

Ιωάννης Μεταξάς. Αώνιος

Ο χρόνος και το πέρασμά του είναι η δοκιμασία που ο κάθε πολιτικός θα υποχρεωθεί να πέραση ώστε να μετρηθεί το βάθος των αχναριών του στην ιστορία της Ελλάδας.. Ποιός θυμάται τον Πάγκαλο, τον Σοφούλη και τόσους άλλους από δαύτους; Αναρωτήθηκε κανείς πόσα εκατομμύρια έχουν επενδυθεί (βιβλία, άρθρα, συμπόσια κλπ) ώστε να κρατιέται φρέσκια η μνήμη μερικών άλλων για να μη μπουν στην ανυπαρξία του χρονοντούλαπου της ιστορίας. Πόσα ιδρύματα πρώην πολιτικατζήδων χρηματοδοτούν οι Ελληνες και οι Ελληνίδες για να διατηρείται ζωντανή η μνήμη των διαφόρων ολετήρων του Εθνους που ανακάλυψαν ότι η Κύπρος είναι μακρυά, έκαναν δώρα στον εαυτόν τους, κατέβασαν σημαίες και ευχαρίστησαν.

Ο Ιωάννης Μεταξάς περνάει την δοκιμασία του χρόνου και το πέρασμα του με άριστα . Σήμερα 74 χρόνια από την 4η Αυγούστου 1936 και 69 χρόνια από τον θάνατό του αφθονούν οι βιογραφίες του, οι περισσότερες συκοφαντικές, υβριστικές και ανόητες γραμμένες από πανεπιστημιακούς, ξυλόσοφους λογάδες, δημόσιους υπαλλήλους που αγωνίζονται για το ψωμάκι τους ή το κρουασάν ελπίζοντας για καμιά θεσούλα επισκέπτη καθηγητή στην Εσπερία και τυμβωρυχόντας στα απορρίμματα των αρχείων συνθέτουν ιστορικά παραμύθια. Αφθονούν τα "περισπούδαστα" άρθρα από πουλημένους κονδυλοφόρους, πλέκτες των αερόλογων και των ανόητων ψάλτες, που προσπαθούν να βγάλουν κανένα τάλιρο με πολύ λογισμό αλλά καθόλου αυτοπεποίθηση.

Ήτανε, είναι και θα είναι ο μοναδικός πολιτικός που δεν συμβιβάστηκε ποτέ. Δεν άλλαξε τις σκέψεις του, τα πιστεύω του. Δεν προσαρμόστηκε στις ανάγκες τις στιγμής ώστε να διευκολύνει την πολιτική του καριέρα. Πόσοι και ποίοι πολιτικοί της σημερινής Ελλάδας έχουν αυτό το προνόμιο; Κανένας! Τα τελευταία πενήντα χρόνια οι εναγκαλισμοί του χθές εναλλάσσονται με τις ύβρεις του σήμερα και στη μέση ο λαός περιμένει μια καλύτερη μέρα, βλέποντας τα όνειρα του να ποδοπατούνται, τις ελπίδες του να λεηλατούνται στο όνομα της δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που από πολίτευμα έχει μετατραπεί σε ιδεολόγημα. Έχει μετατραπεί στην στυγνότερη μορφή δικτατορίας όπου στον λαό της Ελλάδας επιβάλλονται οι ανεξέλεγχετες παρορμήσεις του αφιονισμένου όχλου. Ενός όχλου που κυριαρχείται από ένστικτα,. τρώει τα ψίχουλα που περισσεύουν από το τραπέζι της κομματικής νομενκλατούρας ήσυχος ασυνείδητος και ευτυχής μη έχοντας γνωρίσει άλλη ευτυχία παρά μόνο την πλάνη της ευτυχίας των reality show. Και μία ναρκισσιστική αριστερά που αυτοαποκαλείται “δημοκρατική” με την πτώση του υπαρκτού, της πνευματικής της πατρίδας, έσπευσε να πνίξει το πένθος μπουκώνοντας το απύλωτο στόμα της με το βιός της Ελλάδας και τις επιδοτήσεις του State Department και του Soros.

Ο Ιωάννης Μεταξάς ήτανε, είναι και θα παραμείνει ο μοναδικός πολιτικός που μέσα στην Βουλή, («αυτό το μπορντέλο όπου τριακόσοι μασκαράδες γαμούν τις πολιτικές ελευθερίες του ελληνικού λαού» Μ. Καραγάτση, Τα στερνά του Μίχαλου, σελ. 225), βροντοφώναξε. ΕΓΩ! Αναλαμβάνω τις ευθύνες....και η βουλή υποτάχθηκε. Τα ανθρωπάκια γίνανε χαμηλά-χαμηλά, ισόπεδα, ταπεινά, χώμα-γιοφύρι να γενώ να με πατήσεις άρχοντά μου, δουλοπρεπείς χατζηαβάτηδες και των ψήφισαν Πρωθυπουργό..και μετά άρχισαν να στριμώχνονται στις πόρτες των ξένων πρεσβειών γλείφοντας τα πόδια των ισχυρών πρακτορεύοντας την Ελλάδα μπας και τους ξαναπαραδόσουν την εξουσία.

Μετά το 1974 οι εκπορνοποιημένοι όχλοι όρμησαν με γερανούς και τσιγκέλια και γκρέμισαν κάθε άγαλμα και κάθε προτομή του. Οι ίδιοι αυτοί συρφετοί μέσα στην υστερία τους περνάνε μπρος από το άγαλμα του Τρούμαν και δεν έχουν τους γεννητικούς αδένες να το ρίξουν δημόσια , με νταιλίκι και τσαμπουκά, όπως έριξαν του Μεταξά. Του Τρούμαν που συν τοις άλλοις, έκαψε με napalm τους ομοϊδεάτες τους στο Γράμμο... Αλλά τι μπορεί κανείς να περιμένει απο τους δειλούς νταήδες της απελπισίας επιγόνους των καπεταναίων; Τι μπορεί κανείς να περιμένει από του λαϊκούς ηγέτες που ιδρώνουν μπάς και η κόρη ή γιος δεν πάρει την πολυπόθητη υποτροφία για το......Έτσι δεν είναι σύντροφοι .και συντρόφισσeς....;

Ιωάννης Μεταξάς. Ακόμη και ο τάφος του φοβίζει...

Σημερα η RealNew στο κομμάτι της ιστορίας (σελ. 40) έχει το οδοιπορικό περιπλάνησης του Τάσσου Κοντογιαννίδη στην “πολιτεία της σιωπής”, το Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας. Περπάτησε άναμεσα στους τάφους και μας έδωσε μία γεύση του απέραντου μουσείου τέχνης και ιστορίας που είναι το Α’ Νεκροταφείο. Τα αγάλματα, οι επιτύμβιες στήλες (όχι επιτύμβιοι στύλοι, που γράφει στο κειιμενάκι του) είναι οι μάρτυρες μίας γόνιμης και εμπνευσμένης καλλιτεχνικής δημιουργίας στην Ελλάδα του τότε, που παρά τις αντιξοότητες, οικονομικές και πολιτικές, δημιούργησε “την Κοιμωμένη”, “το παιδάκι και ο φύλαξ ΄Αγγελος”, “η γυναίκα με το ειλητάριο”.
Κλείνει με την μνημόνευση των ονομάτων μερικών επιφανών ανδρών και γυναικών που άφησαν την σφραγίδα τους στην νεότερη ιστορία του τόπου μας. ‘Αφησε έκτός την ηγετική μορφή του Ιωάννη Μεταξά. Ακόμα και ο τάφος του τον φοβίζει.

Ακρόπολης.....Εάν

Σήμερα το πρωί (14/10/2010) παρακολουθήσαμε με πολύ ενδιαφέρον τα γεγονότα στην Ακρόπολη με τους συμβασιούχους απο μέσα και τα ΜΑΤ απέξω να ορμάνε ρίχνοντας και καμμιά κλωτσιά σε κάνα δημοσιογράφο.

Ήτανε σκηνές απείρου κάλους. Βλέποντάς τις εικόνες μου γεννήθηκε μία απορία και ένα υποθετικό σενάριο. Εαν είχαμε κυβέρνηση ΝΔ τι θα γινότανε; Ρώτησα τον φίλο μου τον Γιώργο που ξέρει πολλά και μου έδωσε το ακόλουθο σενάριο.
1. Ο Yorgo ή GAP ή Παπανδρέου παρέα με τον Γερουλάνο θα είχαν κατασκηνώσει απο την προηγουμένη βραδιά μέσα στον χώρο έτοιμοι για πάλεμα για μάτωμα για την νέα αλλαγή.
2. Ο Χρυσοχοίδης θα κατακεραύνωνε το υπουργό Δημοσίας Τάξεως που έστειλε τους πραιτοριανούς, τα ΜΑΤ, στον ιερό βράχο της Ακρόπολης.
3. Ο Τηλέμαχος Χυτήρης με ποιητικό οίστρο και θυμοσοφία στυλ DaCapo θα δήλωνε ότι οι πολιτικές και πρακτικές αυτές υποσκάπτουν αυτή ταύτη την βάση του δημοκρατικού πολιτεύματος που μας παρέδωσε η “γενιά του Πολυτεχνείου”.
4. Η πρασινοσκουφίτσα του Alter, Κάτια Μακρή, ποιος την είδε, την άκουσε και δεν την φοβήθηκε. Τα μάτια θα γυάλιζαν, το χειλάκι της σουφρώσει και με στόμφο, κακό αντίγραφο του Γκαίμπελς, θα έριχνε, θα έριχνε, θα βυσσοδομούσε, θα βυσσοδομούσε σε τόνους υψηλής υστερίας κατά της ΝΔ που δεν έχει ξεχάσει το κακό παρελθόν της.
5. Το MEGA/ΥΕΝΕΔ θα είχε διακόψει την κανονική ροή προγράμματος. Μαζέψει όλη την διανοουμενίστικη καμαρίλα και τους κορλεόνε της προοδευτικής διανοήσης για να κατακεραυνώσουν την βαρβαρότητα και αναλγησία της επάρατης Δεξιάς.

Ο καθένας μπορεί να βγάλει συμπεράσματα και να συμπληρώσει το σενάριο όπως θέλει. Όλοι έχουμε καταλάβει ότι ζούμε μία ιδιότυπη μορφή απολυταρχίας με δημοκρατικό μανδύα.

Η 7η Νοεμβρίου 2010 είναι η ευκαιρία να δοθεί το μήνυμα ότι “δεν είμαστε χαχόλοι”
Κανείς να μην κάτσει σπίτι. Ολοι στις κάλπες. Εκεί δεν υπάρχουν ΜΑΤ. Είναι η στιγμή ελευθερίας. Ρίξτε ψήφο αγωνιστική. Καταψηφίστε τους ολετήρες που ψήφισαν το μνημόνιο. Καταψηφίστε τους “ανεξάρτητους” Δούρειους Ίππους. Δεν υπάρχουν χαμένες ψήφοι. Η μόνη χαμένη ψήφος είναι αυτή που δεν πέφτει στην κάλπη......Καλό Βόλι!

Μούλωξε ο Λαζόπουλος

Ωραίος ο Λάκης έχθές το βράδυ (12/10/2010). Ο Εθνικός μας σαλτιμπάγκος ήσυχος, ανώδυνος, συγκαταβατικός, γιοφύρι να γενώ να με πατήσεις άρχοντα μου. Πάνε εκείνα τα ωραία, τα ηρωικά του Δεκέμβρη 2008: “εξεγερθείται”, κάφτε τα όλα. Το μόνο που του έχει μείνει είναι ο Αδωνις και Πρέκας και τα κατώτερα και αυτά με προφυλακτικό για να γελάνε τα μικροαστικά μορμολύκεια. Μούλωξε ο Λαζόπουλος γιατί η κρίση είναι Πασόκα, δεν είναι η κρίση της ΝΔ που την περιέπαιζε.

Κορκονέας: Μετά το λιντσάρισμα...η απόφαση

Μετά από δύο χρόνια λιντσαρίσματος, κατά παράβαση κάθε κανόνος δικαίου που θέλει τον κάθε πολίτη αθώο μέχρις ότου αποδειχθεί η ενοχή του, από ΜΜΕ(ξαπάτησης), πολιτικατζήδες και διάφορους δήθεν. Το πλατωνικό "μην κρίνεις αν πρώτα δεν ακούσεις και τις δύο πλευρές" οι καρεκλοκένταυροι, μισοί καρέκλες μισοί άνθρωποι, της πολιτικής και τον ΜΜΕ(ξαπάτησης) το είχαν γράψει στα παλιά τους τα παπούτσια. Το τεκμήριο αθωότητας δεν ίσχυε για τον Κορκονέα όπως ισχύει για κάθε παρακρατικό της νέας τάξης. Φοβισμένα ανθρωπάκια πήραν το σπαθί από τα χέρια της δικαιοσύνης και της άφησαν την ζυγαριά όπως οι μπακάληδες. Η ανεξάρτητη δικαιοσύνη τον έκρινε ένοχο χωρίς το ελαφρυντικό του “πρότερου εντίμου βίου” ελαφρυντικό που το δίνουν στο κάθε έμπορο ναρκωτικών και τρομοκράτη.

Ο ειδικός φρουρός μπορεί να πάτησε την σκανδάλη, το όπλο όμως το είχαν γεμίσει η μωρία, η αγυρτεία, η διανοητική αναπηρία της Ελληνικής άρχουσας τάξης. Άρχουσα τάξη που επί 35 χρόνια αφήνει την "προοδευτική" τρομοκρατία να λυμαίνεται τα πανεπιστήμια,την εκπαίδευση, τον τύπο, να παραποιεί ή και να αντιστρέφει έννοιες, αλλά δεν παραλείπει να κάνει δώρα στον εαυτό της και να φροντίζει το μέλλον των παιδιών της.

Αυτή η άρχουσα τάξη και οι διάφοροι παρατρεχάμενοι της είναι οι ηθικοί αυτουργοί.

Αλλά πάνω από όλα ηθικοί αυτουργοί είμαστε εμείς οι ίδιοι. Εμείς τους παραδώσαμε την εξουσία..... για ένα "κουστούμ"......