Τα “Καλά Παιδιά” και το 1821

Η ΝΔ δεν είναι παρά μία παρέα “καλών παιδιών”. Μέσα στην λαίλαπα που καταστρέφει την Ελλάδα η ΝΔ περιορίζεται σε ψιθύρους. Είναι μία παρέα καλόπαιδων ανίκανων να εκφράσουν κριτικό λόγο στην επέλαση της Νέας Τάξης. Περιορίζονται σε αφορισμούς περί του μνημονίου και της οικονομικής πολιτικής αφήνοντας την αριστερόστροφη ανακυκλωμένη προοδευτικάντζα να έχει λόγο για όλους και για όλα.

Παρακολουθήσαμε την ασύδοτη προπαγάνδα μέσα από το 1821 του ΣΚΑΙ που εκπορευόμενη από ξένα οικονομικά κέντρα εξουσίας προώθησε την ανασύνταξη της ιστορίας μας και την προσαρμογή της στις ανάγκες των συμφερόντων και σχεδιασμών των ισχυρών των ήμερών μας. Αλάζουν τα φώτα στην ιστορία μας κατα τις επιταγές του State Department και του NATO (Παρακευή+13, 15/4/2011).

“Είναι φανερό ότι σχεδιάζεται μία βάναυση αναδιατύπωση της ιστορίας. Έτσι εξηγείται γιατί η Επανάσταση του 1821 ονομάζεται από τους προπαγανδιστές της Νέας Τάξεως “Τρομοκρατία” και οι Έλληνες επαναστάτες “Σφαγείς” “ ( Βασ. Κόκκινος Επιτ. Προόεδρος Αρείου Πάγου, Αξία, 2/4/2011).

Επιδιώκεται η αλλαγή της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων όπως κυνικά έγραψε ο πρωτεργάτης της σειράς του ΣΚΑΙ κύριος Βερέμης ότι η εκπομπή “προσφέρει μία μοναδική ευκαιρία υπερβάσεως της καθηλωμένης συνειδήσεως μας” (Καθημερινή 27/2/2011).
Η απάντηση της ΝΔ σε αυτήν την επέλαση που θέλει να μετατρέψει τους Έλληνες από Έθνος σε πληθυσμό είναι η σιωπή.

Οι διάφοροι επιδοτούμενοι ψευτοπροδευτικοί βυσσοδομούν με καλογερική μανία εναντίον όποιου θα εκφέρει κριτική άποψη για το έκτρωμα του ΣΚΑΙ και η ΝΔ διάλεξε την φυγή δια της σιωπής. Τα καλά παιδιά της προτίμησαν τον ευδαιμονισμό της φακιρικής ανυπαρξίας αντί του δυνατού λόγου.

Σε μια εποχή που ο ιστός του Έθνους, η ύπαρξή του, θρησκεία του, η παιδεία του, η ιστορία του απειλούνται η ΝΔ ασχολείται με κοινωνικοοικονομικές παρλαπίπες. Οι καλοζωισμένοι εγκέφαλοι της ΝΔ βλέπουν τα πάντα μέσα από ένα πιάτο γύρο. Είναι αδύνατο να καταλάβουν ότι είμαστε Έλληνες και Έλληνες θέλουμε να μείνουμε και ας τρώμε και πέτρες.

Μας λένε ότι η “μεγάλη Κεντροδεξιά υπό τον Αντώνη Σαμαρά έχει την αποστολή της ανασυγκρότησης της χώρας. Δεν είναι απλά πατριωτικό καθήκον. Είναι ανάγκη επιβίωσης” (Φαήλος Κρανιδιώτης, Δημοκρατία, 6/4/2001). Ο Αντώνης Σαμαράς έχει καθήκον πρώτα να αποκτήσει ο ίδιος πατριωτικό λόγο. Να σηκώσει κεφάλι ενάντια στην συμπλεγματική για την εθνική μας ταυτότητα κουλτουριτζίδικη αριστερά που υπό την πολιτική της ηγεμονία οδηγήθηκε η Ελλάδα στην σημερινή κατάντια και παρακμή. Περιμένουμε να ακούσουμε την επίσημη άποψη της ΝΔ για το έκτρωμα του ΣΚΑΙ. Δεν θα περιμένουμε για πολύ! Υπάρχουν και άλλοι που τολμάν....

Αμερικανισμός

Το State Department δημοσίευσε την ετήσια έκθεση του για τα ανθρώπινα διακαιώματα ανά τον κόσμο. Η “έκθεση” δεν είναι τίποτε άλλο παρά η απελπισμένη προσπάθεια να υποταχθεί ο κόσμος στα κελεύσματα του Αμερικανισμού.

Αμερικανισμός είναι η ιδεολογία του αυτοκρατορικού εθνικισμού που ισοπεδώνει την πολυεθνικότητα, τις πολιτισμικές κληρονομιές, την διαφορετικότητα, αποδομεί κάθε μεγάλη συλλογική αφήγηση και κάθε φαντασιακό «ανήκειν». Προς τα έξω η Αμερική αυτοδιαφημίζεται σαν η χώρα μοντέλο του «πολυπολιτισμικού», του «πολυφυλετικού» του «πολυσυλλεκτικού» κράτους. Είναι οι λέξεις παγίδες για τους λαούς, τις μικρές χώρες που τις κυβερνάν μικρονοϊκές ή μικρόψυχες ελίτ οι οποίες, «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ» προτρέπουν να γίνουμε η «Αμερική των Βαλκανίων». Προς τα μέσα είναι μία μονολιθική αυτοκρατορία, ένα έθνος ομοούσιο και αδιαίρετο το οποίο καλλιεργεί έναν πρωτόγνωρο, πρωτοφανή εθνικισμό με άξονα οδηγητικό την ιδιαιτερότητα των «αμερικανικών ιδεωδών». Που δεν είναι τίποτε άλλο από μία τάση για συνεχή επέκταση, για συνεχή κυριαρχία κάτω απο το αγρυπνο βλέμμα του Θεού. « ..Και ευλόγησεν αυτούς ο Θεός, λέγων αύξανεστε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γήν και κατακυριεύσατε αυτήν» (Γενεσις Α,28).

Με χωρισμό του κράτους από την εκκλησία και όχι από τη θρησκεία (one Nation under God), ο Αμερικανισμός βασίζεται στο θέσφατο ενός έθνους ποιμνίου "του περιούσιου λαού" . Στο δόγμα ότι ο Θεός στις πιο διαφορετικές εκφάνσεις του θεωρείται ότι προτρέπει την Αμερική, όπου θρησκεία και κράτος είναι σαν τους σιαμαίους αδελφούς που κανείς δεν μπορεί να τους χωρίσει γιατί τότε ο ένας από τους δύο θα πεθάνει,να επιτελέσει ένα παγκόσμιο καθήκον, τον α λα Αμερικάνα εκπολιτισμό του κόσμου. Ο Θεός την καλεί να διαμορφώσει ένα βέβαιο πεπρωμένο. Είναι ο παντοδύναμος Θεός-Βούληση. Είναι η απόλυτη βούληση που δεν δεσμεύεται από τίποτα και δεν αφήνει περιθώρια για καμιά άλλη βούληση έξω από αυτήν. Πιστεύει βαθιά ότι έχει τον «ελέω Θεού» προορισμό τον εξανθρωπισμό της ανθρωπότητας, με κινητήριο δύναμη την μανιχαϊκή αντίληψη ότι οι Αμερικανοί εκπροσωπούν το υπέρτατο καλό που πολεμάει το υπέρτατο κακό που είναι οι "άλλοι". Από την μία οι δικοί μας, οι καλοί, οι γενναίοι, οι δίκαιοι, από την άλλη, οι κακοί, οι φονταμεταλιστές, οι βάρβαροι και οι τύραννοι. Διαβάζει το παρόν με τον κώδικα τον οποίο του προσφέρει η ανάγνωση του δικού του παρελθόντος. Είναι πίστη σε μία αλήθεια που ξεκινάει από την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Αλήθεια αυταπόδεικτη που δεν επιδέχεται ερμηνείες και αποδείξεις. Είναι η αλήθεια που έγινε το δόγμα του αμερικανικού εθνικισμού. Οι δυνάμεις του κακού καραδοκούν. Όλοι μας μισούν γιατί «μισούν την ελευθερία» είναι το πρότυπο εθνικιστικό παράδειγμα. Η νίκη ενάντια στο κακό γίνεται το μέγιστο στρατηγικό καθήκον του Αμερικανισμού ως φορέα του καλού. Ο Αμερικανισμός, θρησκεία και κράτος, γίνεται το Πιστεύω, η συνεκτική ιδεολογία της ίδιας της ταυτότητας και ύπαρξης των ΗΠΑ, όπως είχε γίνει ο μαρξισμός - λενινισμός για τη Σοβιετική Ενωση. Ο Αμερικανισμός μετά τον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό, το Ισλάμ είναι η τέταρτη μεγάλη θρησκεία που μηδενίζει οτιδήποτε άλλο εκτός αυτής.

Από το η Αμερική είναι "η τελευταία ελπίδα του κόσμου" του Λίνκολν, στον "Αμερικανικό αιώνα" του Λούς μέχρι την εθνικιστική κορόνα του Ομπάμα "οι Αμερικανοί παραμένουν το πλέον ευημερούν, πιο ισχυρό έθνος στον πλανήτη γή". Ο Αμερικανισμός είναι έτοιμος να κατακτήσει τον κόσμο. Έχει μία και μόνο αποστολή τον εξαμερικανισμό όλων ανεξαρτήτως των λαών, όχι μόνο οικονομικό, όχι μόνο πολιτικό, όχι μόνο στρατιωτικό. Σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης έκφρασης. Παλεύει για την προοδευτική εξαφάνιση της διαφοροποίησης του κόσμου. Επιδιώκει την ισοπέδωση των λαών, την σμίκρυνση όλων των πολιτισμών σε ένα "παγκόσμιο πολιτισμό" ένα "αμερικανικό πολιτισμό" κτισμένο πάνω σε ότι είναι πιο κοινό ευτελές και αμελητέο. Έχει υιοθετήσει τις αρχές ενός βαμπιρικού χυδαίου καταναλωτισμού, χωρίς αρχές, χωρίς αξίες, πέρα απο τις πιστωτικές, χωρίς οράματα ζωής, χωρίς ευαισθησίες, χωρίς αντιστάσεις, χωρίς πολιτισμό. Ή όλοι θα γίνουμε αντικείμενα της ιστορίας, της αμερικάνικης ιστορίας, ή όλους θα μας ρίξουν στα Τάρταρα. Ή όλοι θα αποδεχθούμε την ιερή αποστολή του Αμερικανισμού ή είμαστε τρισκατάρατοι αμαρτωλοί, όποτε θα έλθει ο τιμωρός Γιαχβέ να μας φέρει στο δρόμο του. Μία τάση που συνοψίζεται στο επίγραμμα του Μαρκ Τουαίν: «Ο κανόνας είναι τέλειος: Όσον αφορά απόψεις και γνώμες οι αντίπαλοι μας είναι παράφρονες».

Με το έτσι θέλω και μονομερώς ο Αμερικανισμός λαμπρός μέσα στην ωμότητά του, ιδεαλιστής μέσα στην κατακτητικότητά του και γενναιόδωρος μέσα στην αλαζονεία του, κατά το Καβαφικό: «-ασυνείδητος,ήσυχος, κ’ ευτυχής’ ακμαίος μες στην ευρωστία της σαρκός και στης νεότητας τ’ ωραίο σφρίγος.» χαράζει γραμμές στην άμμο, σαν τον «Κουκόπετρο» ξεκινάει νέες σταυροφορίες του δικού του «καλού» εναντίον των «άλλων», και κατά το μηδενιστικό λεξιλόγιο του Γούλφοβιτς θέλει να καταργήσει τα έθνη, να επιβάλει την πολιτική του μονοπολισμού στις διεθνείς σχέσεις, την αδιαλλαξία και την μονομέρεια ως προς τη σκληρή ισχύ. Εχει αυτοανακηρυχθεί σε δικαστή, ένορκο , εκτελεστή που αποφασίζει ετσιθελικά και αυτοδικαίως να τιμωρεί, να συγχωρεί ή να αγνοεί. Πρόκειται για έναν τρόπο απολυταρχικής επιβολής που αρνείται το δικαίωμα στο παλιό να επιβιώσει, αν όχι σαν διαμαρτυρία, έστω σαν μαρτυρία. Ιστορία πνιγμένη στο αίμα σελίδων. "Μας έκοψαν στα δυο" για να είναι ο κόσμο ελεύθερος και όμως οι δεινόσαυροι εξακολουθούν να κόβουν τον κόσμο στα μέτρα τους. Τον ξάπλωσαν πάνω στο προκρούστειο κρεββάτι των ιδεολογημάτων τους και με ένα ιδιόμορφο συνδυασμό αλαζονείας και ναρκισσισμού τον πελεκάν μέχρι να χωρέσει.

Ήδη, από την μία άκρη του πλανήτου ως την άλλη, βλέπει κανείς να υψώνεται ο ίδιος τύπος κτιρίων, να εισάγονται οι ίδιες διανοητικές συνήθειες. Από τα "Χολινταίυ Ινν" ως τα "Χίλτον" βλέπει κανείς να περιδιαγράφονται τα όρια ενός κόσμου ντυμένου με την ίδια γκρίζα στολή. Όταν ταξιδεύει κανείς σε άλλες ηπείρους η χαρά που αισθάνεται στο ταξίδι είναι να βλέπει τους ποικίλους τρόπους ζωής ακόμη ριζωμένους, είναι να βλέπει τους διαφορετικούς λαούς να ζουν με τον δικό τους ρυθμό, με άλλο χρώμα δέρματος, με άλλο πολιτισμό, με άλλη νοοτροπία και που είναι υπερήφανοι για την διαφορά της. Αυτή η διαφοροποίηση είναι ο πλούτος του κόσμου και ο ισοπεδωτισμός την σκοτώνει. Γι αυτό πρέπει κανείς όχι μόνο να σέβεται τους άλλους, αλλά να υποβοηθεί παντού την πιο νόμιμη επιθυμία να υπάρξει, την επιθυμία να εκδηλώσει μία προσωπικότητα διαφορετική από κάθε άλλη, να υπερασπισθεί μία κληρονομιά, να αυτοκυβερνηθεί σύμφωνα με αυτό που είναι ο καθένας. Και αυτό εγκλείει να αγωνιστεί κανείς εναντίον ενός απειλητικού Αμερικανισμού που δεν είναι παρά η άρνηση του άλλου, ή άρνηση της διαφοροποίησης, η επιβολή ενος κοινωνικού Δαρβινισμού με αποχρώσεις αγγλο-σαξονικού ρατσισμού.

Ο δρόμος είναι δύσκολος και μακρύς, ανηφορικός και δύσβατος. Επιβάλλεται, πρέπει να τον περπατήσουμε, να τον ανεβούμε στο όνομα της συνθετότητας και πολυπλοκότητας της ανθρώπινης ιστορίας μας που ο Αμερικανισμός θέλει δια της βίας να καταργήσει.

Το μέλλον ανήκει σ’ αυτούς που έχουν την μακρύτερη μνήμη του παρελθόντος τους. Γιατί μνήμη είναι θέληση. Η επανεύρεση του εαυτού είναι μία συνειδητή πράξη, μία θεληματική επιλογή. Επιπλέον η «μνήμη» του απώτερου παρελθόντος έχει ισχύ προβολής έναντι ενός «ισχυρότερου μέλλοντος». Το παρελθόν εγγράφεται κάθε στιγμή σε ένα παρόν συνεχώς ανανεούμενο και μόνο επιστρέφοντας στις «πηγές», στις «ρίζες» μπορεί κανείς να αποκτήσει το ισχυρότερο παρόν και το πιό ευοίωνο μέλλον.

Σήμερα που ο αγώνας είναι πιο δύσκολος από ποτέ και η έκβαση του είναι πιο αμφίβολη από ποτέ. Τα λόγια που ο Τζορτζ Ουάσινγκτον διέταξε να διαβαστούν στον λαό του, μέσα σε μία κρύα νύχτα του χειμώνα, όταν ο εχθρός του προήλαυνε ας χαραχθούν στην μνήμη μας. Ας γίνουν το καψούλι που θα πυροδοτήσει την καινούργια έκφραση αγώνα και θα ακυρώσει την ιερότητα που διεκδικεί ο Αμερικανισμός.

«Ας ειπωθεί προς τις μέλλουσες γενιές… ότι στο βάθος του χειμώνα, όταν τίποτα δεν μπορούσε να επιβιώσει, πέρα απ’ την ελπίδα και την αρετή… η πόλη και η ύπαιθρος, θορυβημένες από τον κοινό κίνδυνο, στάθηκαν μπροστά με σκοπό να τον αντιμετωπίσουν».

Για αυτόν που θα ήθελε να εμβαθύνει:

· David Gelenter: «Americanism, The Fourth Great Religion», Doubleday, 2007

· Anatol Lieven: «America Right or Wrong, An Anatomy of American Natiolalism, Oxford, 2004

· MinxinPei: The Paradoxes of American Nationalism http://www.carnegieendowment.org/pdf/files/Pei_Paradoxes_of_American_Nationalism.pdf

Παναγίωτης Ψωμιάδης

Ο αείμνηστος αντιεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου, πραγματικά αείμνηστος και όχι οι ψεύτικοι αείμνηστοι ολετήρες, είχεν πει: “αι αποφάσεις των δικαστηρίων είναι κτήμα του λαού και υπόκεινται στην κρίση του κάθε πολίτη και έτσι πρέπει να γίνεται γιατί η κριτική είναι το θεμέλιο της δημοκρατίας”. Η απόφαση του δικαστηρίου που κήρυξε ένοχο τον Παναγιώτη Ψωμιάδη για υπέρβαση καθήκοντός προσβάλει βαναυσα το χιλιοτραγουδισμένο “κοινόν περί δικαίου αίσθημα”. “Η σύμφώνως προς τους νόμους ένεργειά των κατάλήγει εις άκραν αδικίαν, και αποτελεί κατάχρησιν εκ μέρους τους της εμπεπιστευμένης εις αυτούς εξουσίας, άγουσαν είς την υπό των ιδίων κατάργησιν της δικαστικής εξουσίας και της σκοπιμότητος της ανεξαρτησίας της” (Καθημερινή 16/3/76)

Σήμερα που η χώρα έχει βυθισθεί στην φτώχεια και την ανέχεια επειδή πολιτικατζήδες χωρίς πιστεύω και χωρίς ηθικά έρμα καταβρόχθισαν τον πλούτο της χώρας, η αποφαση του δικαστηρίου είναι σεβαστή, αλλα δεν μπορεί παρά να προκαλεί αγανάκτηση στην κοινή γνώμη. Όταν αυτοί που έκαναν δώρα στον εαυτό τους κυκλοφορούν ελεύθεροι και ωραίοι κάνουν τα ψώνια τους και ζούνε τρώγοντας του καρπούς της ανομίας τους και η μόνη τους τιμωρία είναι ένα “Αχ, βρε Ακη, πως τα έκανες έτσι;” . Οι Έλληνες είναι αγανακτισμένοι με την δικαστική απόφαση που τιμωρεί τον Ψωμιάδη άλλο αφήνει όλους τους άλλους,αυτούς που πραγματικά τα έφαγαν, ελευθέρους να περνάνε καλά.

“Αχ, βρε ‘Ακη, πώς τα έκανες ‘ετσι...”

Μόνον ένας Πάγκαλος θα τολμούσε με αυτήν την ωραία στρογγυλεμένη φράση να προσβάλει την νοημοσύνη των Ελλήνων. Είναι λέξεις βγαλμένες κατευθείαν από “Τα Παιδιά της Πιάτσας” του πραγματικά αείμνηστου Νίκου Τσιφόρου. “Αχ. βρε Άκη πως τα έκανες έτσι” θα ήταν ένας ωραίος τίτλος σε ένα χρονογράφημα. Είναι η γλώσσα της πιάτσας, του υποκόσμου που δημιουργεί λέξεις και φράσεις από τις ανάγκες της ή από τα χαρακτηριστικά γεγονότα και πράγματα. Ο Πάγκαλος θέλει να πει στον Άκη, αλλά να ρίξει και στάχτη στα μάτια των ψηφοϋποζυγίων, ότι πριν από τον γκαγκστερισμό κυριαρχεί η πονηριά.

Αυτό που θέλει να πει ο ποιητής Πάγκαλος, αλλά δεν το λέει, είναι απλό και όμορφο. Μπορούσες Άκη μου να τα έπαιρνες με τον παπά, με το μανιτάρι, με το παιχνίδι. Γιατί τα πήρες με “hold up”; Είσαι ατζαμής Ακη και σε πιάσανε. Ένα παιδαρέλι της πολιτικής που δεν σε γνώριζε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας σου. Επηρεάστηκες από τον Πασοκικό αμοραλισμό και έκανες ένα δώρο στο εαυτό σου, ανόητο και απερισκεπτο παλιόπαιδο, ποτέ όμως άνθρωπος του πολιτικού υπόκοσμου με όντοτητα.

Η Παιδεία...στα χρόνια της "Παπαγαλίας"...

Έχει γεμίσει ο τόπος από διάφορους παρακεντέδες της παρακμής είτε λέγονται υπουργοί, υφυπουργοί που μαζί με τους παρατρεχάμενους των ΜΜΣ(κοταδισμού) με ύφος περισπούδαστο πιπιλάνε την καραμέλα της παπαγαλίας. Για όλα τα κακά της παιδείας, φταίει η αποστήθιση, η απομνημόνευση, η “παπαγαλία”. Δεν απομνημόνευσαν τον πολλαπλασιασμό, τις μαθηματικές εξισωσεις, ή ποήματα. Η “παπαγαλία” φταίει που τα σχολεία έχουν γίνει χωματερές ελπίδων, το Πολυτεχνείο, από κραταιό ίδρυμα, έχει μετατραπεί σε αυλή των θαυμάτων. Τα χολερικά φωτισμένα κολεγιόπαιδα αρλουμπολογώντας έχουν ξεπεράσει τον εαυτό τους.

Τις δεκαετίες του 60-70 το Δημόσιο Σχολείο ήταν πανίσχυρο. Οι μαθητές του σάρωναν το βραβεία της Μαθηματικής Εταιρείας και περνούσαν στα Πανεπιστήμια με το σπαθί τους. Τα ιδιωτικά, Λύκειο Μακρή, σχολή Μωραΐτη, Μαρούδα, Λαζαροπούλου, Τυχόπουλου ήταν το καταφύγιο των ανικάνων και των ηλιθίων που έπρεπε να δώσουν απολυτήριες εξετάσεις ώστε τα απολυτήρια τους να είναι ισότιμα των απολυτηρίων του Δημοσίου. Όσον αφορά το Αμερικάνικο Κολέγιο Αθηνών, από ότι μου λένε οι παλαιότεροι, απλά ξέρανε ότι υπάρχει και κανείς δεν νοιαζότανε. Το μόνο που ζήλευαν ήταν το γήπεδο μπάσκετ με το παρκέ που όμως δεν το έσωζε από την ομάδα του 10ου.

Σήμερα το δημόσιο σχολείο έχει καταντήσει εργαστήρι του χειρότερου πολιτικού φανατισμού και το ιδιόρρυθμο σχολείο της πλέον ανιαράς πολιτικολογίας όπου οι νέοι της Ελλάδας, εάν δεν ακούσουν καθημερινά το αντεθνικό επαναστατικό δίδαγμα, μεγαλώνουν από της παιδικής ηλικίας μέσα σε μίαν ακατονομάστως πνιγηρή ατμόσφαιρα πολιτικής βαναυσότητας και εμπαθείας.

Φταίει η “παπαγαλία”; Όχι βέβαια! Εκείνο που φταίει είναι η μωρία της ελληνικής άρχουσας ελίτ που για 35+1 καλλιέργησε, με δημαγωγικό φανατισμό, τον φιλιστινισμό των μαζών, την ευκολία, τον ωχαδερφισμό. Καταξευτίλισε κάθε έννοια δικαίου υποτάσσοντας τους Έλληνες μαθητές και φοιτητές στις ανεξέλεγκτες παρορμήσεις των κομματικών μικρονοϊκών μειοψηφιών μετατρέποντας τα σχολεία, τα Πανεπιστήμια σε σχολεία τρόμου και βαναυσότητας. Κατά τα άλλα φταίει....”η παπαγαλία”

Φαίνεται η αποστήθιση, η απομνημόνευση, η “παπαγαλία” του 60 του 70 ήταν καλής ποιότητας. Αν δεν πιστεύουν! Ας ρωτήσουν τον “ιστορικό ηγέτη” της αριστεράς Κύρκο, τον Θεοδωράκη, τον Πρόεδρο της δημοκρατίας κύριο Παπούλια απόφοιτο του 7ου, πολύ αμφιβάλω αν θα έστελνε τα εγγόνια του στο ίδιο γυμνάσιο, να τους πουν....

ΝΔ: "Το Κεντροδεξιό Κόμμα"!....

“Η ΝΔ είναι ένα μεγάλο φιλελεύθερο κεντροδεξιό κόμμα.” Αυτό το ωραίο και ουδέτερο δήλωσε στην εφημερίδα Το Βήμα(2/4/201) ο τομεάρχης Ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας του κόμματος κύριος Χατζηδάκης.

Φιλελεύθερο Κεντροδεξιό! Είναι οι δύο λέξεις που φανερώνουν την ανικανότητα της ΝΔ να αρθρώσει καίριο πολιτικό λόγο. Αντί της δράσης και της δύναμης που απαιτούν οι καιροί η ΝΔ περιορίζεται σε αφηρημένες έννοιες, κενές περιεχομένου λέξεις. “Κεντροδεξιό”, είναι η σύνοψη της φοβίας και της ανεπάρκειας της ηγετικής ομάδας της ΝΔ να συλλάβει την ανάγκη των Ελλήνων για ένα μεστό λόγο που θα δώσει πνοή στα νεκρωμένα από την επέλαση της Νέας Τάξης αντανακλαστικά του ελληνικού λαού που τυραννιέται καθημερινά από τους αποχαυνωμένους κομπάρσους του σκοτεινού μελοδράματος που βιώνουμε καθημερινά.

“Κεντροδεξιό” είναι το άλλοθι για τους ψοφοδεείς ανθρώπους της ΝΔ που δεν μπορούν να αρθρώσουν πολιτικό λόγο για τον λαό που πολεμά. Είναι σαν τα γραμμόφωνα που τα κουρδίζουν. Σαν κάποιος να τους έχει ψιθυρίσει στο αυτί: “Να μην ανησυχούμε κανέναν”. Και αυτοί μιλάνε πάνω στο μοτίβο να-μην-ανησυχούμε-τον-κόσμο, χωρίς να σταματήσουν, χωρίς να ακούν κανέναν. Δεν βλέπουν, δεν ακούν, δεν περπατάνε. Δεν βλέπουν το δράμα των Ελλήνων που έχουν κλειδαμπαρωθεί στα σπίτια τους, δεν ακούν τις φωνές απόγνωσης που βγαίνει από τις φτωχογειτονιές, δεν περπατάνε στους δρόμους και τα δρομάκια όπου μετά την δύση “συνδυό δεν περπατούν συντρείς δεν κουβεντιάζουν παρά πενήντα κι εκατό, και πάλε φόβον έχουν”. Είναι μικροί άνθρωποι, χωρίς αέρα, χωρίς καμιά πλατιά χειρονομία. Άνθρωποι εύκολων καιρών, που τους κυβερνά πάντα ο φόβος μην προκαλέσουν δυσαρέσκειες στο ανύπαρκτο αριστερό ακροατήριο.

Οι Έλληνες έχουν τη δική τους διαίσθηση και καταλαβαίνουν ότι από το να λές: “Η ΝΔ είναι ένα μεγάλο φιλελεύθερο κεντροδεξιό κόμμα” μέχρι το “είναι τίποτα” δεν είναι μακρύς ο δρόμος. Η πολιτική έχει να κάνει με τα γεγονότα και πως τα γεγονότα όταν τα νοιώσεις δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσεις με κούφιες περιεχομένου λέξεις που δεν κερδίζουν την εμπιστοσύνη των ανθρώπων που σε ακολουθούν. Οι Έλληνες που δέχονται το καθημερινό ράπισμα στην θρησκεία, στην ιστορία, στην γλώσσα, στην παιδεία δεν θα γυρίζουν και το άλλο μάγουλο. Μάλλον την πλάτη θα γυρίσουν στην ΝΔ αν επιμένει μέσα “στην καταιγίδα του πολέμου” να παραμένει κλεισμένη στην κάμαρα του καθωσπρεπισμού και της φοβίας μην χαρακτηρισθεί από τα ντόπια φερέφωνα των πλανητικών νταβατζίδων: Δεξιά, πατριωτική, ακόμη και εθνικιστική.

Εφθασε η ώρα κύριε Σαμαρά: "Να παψουμε να κρίβουμε τις ιδέες μας"

Κύριε Σαμαρά...Χρωστάς....

"Δεν χρωστάω σε κανέναν τίποτα" είναι η αγαπημένη επωδός του κυρίου Σαμαρά. Μπορεί να μη χρωστάει τίποτα στους κομματικούς μηχανισμούς, στις πολιτικές καμαρίλες και την κομματική νομενκλατούρα. Χρωστάει πολλά στις Ελληνίδες, στους Έλληνες αλλά κυρίως στα Ελληνόπουλα.
Έφθασε η ώρα η ΝΔ να απαλλαγεί από το σύμπλεγμα της παραπολιτικής μειονεξίας που της κληροδότησε ο μολιερικός αρχοντοχωριάτης παλαιοκομματικός ανήρ Καραμανλής Α'.

Ο Καραμανλής Α’ με την επιστροφή του, καβάλα στα τουρκικά άρματα μάχης, στην Ελλάδα το 74 δημιούργησε το κόμμα της ΝΔ. Κόμμα χωρίς ιδεολογική ταυτότητα, χωρίς κοινωνική πρόταση, το οποίο δεν ήτανε παρά ένα μεταλλαγμένο πολιτικό μόρφωμα, χωρίς ιδεολογικό προσανατολισμό λειτουργώντας όχι σαν πολιτικό κόμμα με πιστεύω και ιδεολογία, αλλά σαν σωμάτιο. Αφού απογύμνωσε την Ελλάδα από κάθε περιεχόμενο πολιτιστικής ιδιαιτερότητας, γόνιμης ετερότητας ιστορικών εθισμών και συλλογικών αναγκών: «ανοίκομεν στην Δύση», περιορίστηκε στην διαχείριση της εξουσίας χωρίς την μεγάλη σύνθεση που θα έφερνε την Ελλάδα σε μία δημιουργική επαφή με την κληροδοτημένη πείρα της παράδοσης . Την παράδοση που δεν είναι αντίθετη με τον νεωτερισμό , αλλά το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να γίνονται οι νεωτερισμοί, ώστε να έχουν σημασία και διάρκεια. Όχι αυτό που είναι «πίσω μας», αλλά αυτό που είναι μόνιμο, αυτό που είναι «μέσα μας». Ο «εθνάρχης» Καραμανλής μπόλιασε το κόμμα του με ανεξίτηλη φοβία μήπως και χαρακτηριστεί «εθνικιστικό» και παρέμεινε προσκολλημένο στην παθητική μίμηση της «προοδευτικής» χολερικής αρλουμπολογίας. Κόμμα ουραγό του «προοδευτικού» μηδενισμού και λακέ της ιμπεριαλιστικής απανθρωπιάς της «Νέας Τάξης».

Με νερωμένο αίμα οι άνθρωποι της έχουν αφεθεί στο έλεος των κυμάτων της τρικυμισμένης θάλασσας των καιρών μας για να πνιγούν από την θεοποίηση της επικοινωνίας και να βουλιάξουν στο παραμύθι του "μεσαίου χώρου"και την καινούργια κούφια και κενή περιεχομένου αοριστολογία “φιλελεύθερο κεντροδεξιό κόμμα”. Οι άνθρωποι της σημερινής ΝΔ στο μυαλό τους έχουν εγκαταστήσει μπαταρίες. Δεν μπορούν να το αφήσουν να σκεφτεί γιατί κάθε φορά που σκέπτεται πονάει. Καθησυχάζονται με την σκέψη μίας "σιωπηλής πλειοψηφίας". Δεν βλέπουν πως η μάζα αυτή είναι πρώτα σιωπηλή και μετά πλειοψηφία ή μάλλον δεν είναι πλειοψηφία παρά σαν σιωπή. Μη μπορώντας να αρθρώσουν δημιουργική λέξη μηρυκάζουν τυποποιημένες ετικέτες, αναμασούν ταξινομημένες απόψεις απλοϊκών μανιχαΐστικών σχημάτων τρέμοντας μήπως και χαρακτηρισθούν “δεξιοί” “εθνικιστές” “αντιδραστικοί”. Άψυχες μαριονέτες ενός καλοστημένου παιχνιδιού εντυπώσεων με μόνο μέλημα να φανούν αρεστοί στα Botox των 9.

Ακόμη και σήμερα, μετά την κατατρόπωση των τελευταίων εκλογών, την δυστυχία και την φτώχεια να έχει μπει στο κάθε ελληνικό σπίτι, η ΝΔ μειονεκτεί και ντρέπεται να δηλώσει κριτική αντίρρηση στην «προοδευτική» απολυταρχία, στον αφελληνισμό και στην αποσύνθεση της παιδείας, στην «φενάκη» του διαλόγου, στην φρεναπάτη του «πανεπιστημιακού ασύλου». Οι προστάτες των κουκουλοφόρων που τους "χάιδευαν τα αυτιά" βυσσοδομούν κατά πάντων και για τα πάντα και η ΝΔ τρέμει μήπως και χαρακτηριστεί οπισθοδρομική αν βγάλει έστω και ένα βογκητό για να εκφράσει την αγανάκτηση των Ελλήνων που θέλουν κρίση και δύναμη.

Οι Έλληνες πολίτες έχουν κλειδαμπαρωθεί στα σπίτια τους. Έχει γεμίσει η χώρα κάγκελα στις πόρτες και τα παράθυρα. Αστυνομικοί δολοφονούνται εν ψυχρώ κατά την εκτέλεση του καθήκοντος. Η αριστερά ουρλιάζει, έχει γνώμη για όλα και για όλους και το κόμμα της ΝΔ καμουφλάρει τις αντιφάσεις της ύπαρξης του πίσω από κούφιες λέξεις, ελπίζοντας να περάσει η τρικυμία, και συμβιβασμένο με την παρακμή, ψελλίζει. Η ΝΔ περιορίζεται σε ρητορικές υπεκφυγές αντί της καίριας και ουσιώδους απάντησης στον αμοραλισμό της αριστεράς. που μετατρέπει την αλλοτρίωση σε γνησιότητα, την καπηλεία σε καινοτόμο πρωτοβουλία. Η ΝΔ μειονεκτεί και ντρέπεται γιατί έχει η ίδια πιστέψει ότι ο «φωταδίστικος» μηδενισμός είναι μονόδρομος «εκσυγχρονισμού».

Στον κύριο Σαμαρά εναποτίθεται το δύσκολο έργο να βγάλει την ελληνική κοινωνία από την ιδεολογία και την πράξη του ελλαδισμού, που την κρατάει δέσμια η κενή καυχησιολογία, οι ρητορικές σαπουνόφουσκες της μεταπρατικής αριστεράς,η νεα τάξη και ο παλαιοκαμματισμός. Να της αποδώσει την αυτοεκτίμηση, μέσα από μία νέα αυτογνωσία που θα αντλεί την προβληματική της από τις πραγματικότητες της ιστορικής ιδιοσυστασίας του ελληνισμού ώστε να την εισαγάγει αποκαθαρμένη απο δυσβάστακτες δουλείες, στην νέα περίοδο ενός νέου κοσμοσυστήματος που κέντρο του είναι ο Έλληνας άνθρωπος.

Εφθασε η ώρα κύριε Σαμαρά: "Να παψουμε να κρίβουμε τις ιδέες μας" Να φωνάξεις ξανά αυτά που είπες στο συνέδριο της ΝΔ

“Η Αγάπη για την Πατρίδα που είναι προϋπόθεση δημοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και ανάπτυξης, κόντρα στην λογική της ισοπέδωσης των λαών, κόντρα στην λογική της μετατροπής ιστορικών λαών σε πληθυσμούς χωρίς ταυτότητα”