Ο δημοκράτης...ο "αντιφασίστας"

Προοδευτικός, νεοφιλελεύθερος ως τις ακρες των φαγωμένων του νυχιών. Μιλά απο την τηλεόραση, γεμάτος ηχηρό πάθος, προφέροντας σιγά, σιγά τις λέξεις και με τέτοια υπερόπτική αδιαφορία σαν να ξέρει την απόλυτη αλήθεια. Τα αναποδογυρισμένα ρουθούνια του αντιφασίστα φουσκώνουν με σαρκοβόρα βουλιμία καθώς προαισθάνεται την λεία του, την Ελλάδα, και εμείς ακούμε καθαρά το τομάρι  τού ρινόκερου να τρίζει με αυτοπεποίθηση κάτω απο το καλοραμμένο κουστούμι του...

Το επίπεδο του λόγου του αντιφασίστα είναι αφόρητα χαμηλό, ένα συνονθύλευμα ξερολησμού και ασυναρτησίας. Λόγια ενός ξεπεσμένου σαλτιμπάγκου που άρπαξε την ευκαιρία που του έδωσε η “με αδιαμσφισβήτητο δημοκρατικό  αίσθημα” δικαιοσύνη και για να διασκεδάσει αποφάσισε να κατέβει από το δέντρο για να παίξει θέατρο. Τα λόγια του τα διακρίνει μία έκπτωση του ιστορικού λόγου σε ιδεολόγημα, μία υποβάθμισή του έντεχνη, άσκηση φτηνής και κακοντιαγραμμένης μικροπολιτικής παράλληλα με την αδίστακτη υιοθέτηση του Ιησουΐτικου κανόνα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Τον διακρίνει ένα μικροπολιτκάντικος επαγγελματισμός, εξουσιαστική φίμωση, μικρονοϊκή αμβλυωπία, πολιτική παιδαριωδία. Εκφράζεται απαξιωτικά για το δικαίωμα των ελλήνων να έχουν γνώμη. Προσπαθεί να επιβάλλει τις ξεπερασμένες απόψεις του και συκοφαντεί όσους διαφωνούν μαζί του, ενώ συμμαχεί με τα πλέον σκοτεινά στοιχεία της δημόσιας ζωής, νταραβερίζεται με τα φερέφωνα των διεθνών νταβατζήδων, οι μυστικές υπηρεσίες δεν του είναι άγνωστες και πολύ εύκολα υπερασπίζεται καταχραστές του δημοσίου χρήματος, τρομοκράτες, ληστές, λαμόγια και μιζαδόρους.

Ο αντιφασίστας είναι επικίνδυνος για όλους.

Ο καλός αυτός άνθρωπος, ο κύριος αντιφασίστας,  διέθεσε και διαθέτει πάντοτε όλα τα κύτταρα του μυαλού του, που δεν ήταν ποτέ πολλά, αλλά και ούτε καλής ποιότητας για να σχηματίζει ωραίες, παραστατικές, αλλά πάντοτε κενές φράσεις, αδιαφορώντας για την ουσίαν των, για την στιγμή που τα γράφει, και για τον σκοπόν προς το οποίον αποβλέπουν. Το δυστύχημα του, αληθινά επικίνδυνο, είναι η ευκολία του λόγου όταν δεν συνοδεύται από μυαλό.

Ακούς εκεί, να νομίζει ο αντιφασίστας ότι μπορεί, αποκαλώντας τους Έλληνες πατριώτες εθνικιστές, φασίστες, νεοναζί να φέρει τη ζωή της Ελλάδας στα μέτρα του. Εδώ απέτυχαν κατακτητές ο ένας μετά τον άλλον να σκηνοθετήσουν την ζωή και την μοίρα του έθνους και θα το κατορθώσει ο αντιφασίστας.

Χρειάστηκε να περάσει χρόνος για να προσέξουμε τα μακαρονίστικα κείμενα του  αντιφασίστα για να ψυλλιαστούμε, για να μας ζώσουν τα φίδια. Έχει πείσει τον εαυτό του ότι είναι κάτοχος της απόλυτης σοφίας. Ο μολιερικός του αρχοντοχωριατισμός τον έχει πείσει και νομίζει ότι πράττει το απόλυτα σωστό. Καμία υποψία δεν περνάει από το φτωχό του το μυαλό, ότι δεν είναι παρά ένα μικρό καρφάκι στα χέρια αυτών που θέλουν να σταυρώσουν την Ελλάδα. Ένα μπουλόνι στους μηχανισμούς εξανδραποδισμού των Ελλήνων

Ο αντίφασίστας  δεν είναι κανένα σπάνιο είδος. Στους διαδρόμους των παράκεντρων της εξουσίας κάτι τύποι σαν και αυτόν περισσεύουν. Έχει την εντύπωση ότι μπορεί να μπει στον κόσμο της εξουσίας. Έχει την εντύπωση ότι για χάρη του δηλητηρίου που ξερνάει κατά των Ελλήνων θα ανοίξουν οι πόρτες και θα εισέλθει στους ναούς του κόσμου τροπαιοφόρος και νικητής. Φρούδες ελπίδες ενός αφηνιασμένου ρινόκερου που βλέπει την φωτιά της ανυπαρξίας να τον περικυκλώνει και προσπαθεί να βρει διέξοδο. Πρέπει να είναι πολύ μεγάλος ο τρόμος που έχει σμιλέψει στην ψυχή του ένα τόσο κακότεχνο μνημείο εγωισμού. Απολύτως παγιδευμένο ανθρωπάκι στήνει δόκανα στον ίδιο τον εαυτό του, κατακομματιασμένη θλιβερή ύπαρξη. Κάθε είδος σεβασμού προς τους άλλους, κάθε αξιοπρέπεια την έχει ξεριζώσει από μέσα του σαν βρόμικο άντερο και το έχει κάνει θηλιά στο λαιμό του. Δεν είναι παρά ένας δούλος βουτηγμένος μέσα στην σκληρότητα της έπαρσης και του ναρκισσισμού του. Ανίκανος για δημιουργικό λόγο τραβάει ο ίδιος το σκοινί, γυρίζει γύρω γύρω τυφλωμένος από τον πόνο και έχει την εντύπωση ότι αυτό το τυφλό σημειωτόν είναι τρόπος ζωής, και δημιουργίας. Κουραστικός και κενός στα όρια της εκπόρνευσης, πανικόβλητος, οδηγημένος μονάχα από τον εκτραχηλισμό της πολιτικής και τους εμπρηστικούς λόγους των πουλημένων νεροκουβαλητών του αμερικανισμού, τροΐκανισμού και της Νέας Τάξης περιμένει μόνο το εύγε των πλανητικών νταβατζήδων.

Ο λόγος του αντιφασίστα δεν είναι παρά ο απόηχος μιας αβουλίας. Ανίκανος να υψώσει νέο λόγο μηρυκάζει τα συνθήματα των καιρών, αραδιάζει τσιτάτα έχοντας καταπιεί τα δολώματα σαν χάνος. Με τον φόβο να του ροκανίζει τα ποδάρια και την οδύνη φωλιασμένη βαθιά στην ψυχή του αγωνίζεται, φωνάζει: "νάμαι και εγώ εδώ!".

Το νέο ΟΧΙ

Σήκω επάνω, ελληνική νεολαία. Δεν υπάρχει δια σε άλλη πραγματικότης παρά η ελληνική πατρίς, μόνον εκεί θα επανεύρης τον εαυτό σου. Μόνο μέσα είς τας εθνικάς παραδόσεις θα επανεύρης τον προορισμόν σου. Μόνον μέσα είς τον ελληνικόν πολιτισμόν θα επανεύρης τα ιδανικά σου και τα όνειρα σου. Χωρίς αυτά δεν μπορείς να ζήσης, ελληνική νεολαία. Μόνον εκείνα τα οποία σου εδημιούργησεν η ελληνική ιστορία αποτελούν το σώμα σου και την ψυχήν σου.

Αποσπασμα λόγου 10 Αυγούστου 1936

Πηγή: Ιωάννου Μεταξά: Το Προσωπικό του Ημερολογιο τομος 4ος, Εκδόσεις Γκοβόστη, σελ 653

Ο χρόνος και το πέρασμά του είναι η δοκιμασία που ο κάθε πολιτικός θα υποχρεωθεί να πέραση ώστε να μετρηθεί το βάθος των αχναριών του στην ιστορία της Ελλάδας.. Ποιός θυμάται τον Πάγκαλο, τον Σοφούλη και τόσους άλλους από δαύτους; Αναρωτήθηκε κανείς πόσα εκατομμύρια έχουν επενδυθεί (βιβλία, άρθρα, συμπόσια κλπ) ώστε να κρατιέται φρέσκια η μνήμη μερικών άλλων (Βενιζέλου, Καραμανλή Α’, άντε και Ανδρέα)  για να μη μπουν στην ανυπαρξία του χρονοντούλαπου της ιστορίας. Πόσα ιδρύματα πρώην πολιτικατζήδων χρηματοδοτούν οι Ελληνες και οι Ελληνίδες για να διατηρείται ζωντανή η μνήμη των διαφόρων ολετήρων του Εθνους που ανακάλυψαν ότι η Κύπρος είναι μακρυά, έκαναν δώρα στον εαυτόν τους, κατέβασαν σημαίες και ευχαρίστησαν.

Ο Ιωάννης Μεταξάς περνάει την δοκιμασία του χρόνου και το πέρασμα του  με άριστα . Σήμερα 74 χρόνια από την 28η Οκτωβρίου 1940 και 73 χρόνια από τον θάνατό του αφθονούν οι βιογραφίες του, οι περισσότερες συκοφαντικές, υβριστικές και ανόητες γραμμένες από πανεπιστημιακούς, ξυλόσοφους λογάδες, δημόσιους υπαλλήλους που αγωνίζονται για το ψωμάκι τους ή το κρουασάν ελπίζοντας για καμιά θεσούλα επισκέπτη καθηγητή στην Εσπερία και τυμβωρυχόντας στα απορρίμματα των αρχείων συνθέτουν ιστορικά παραμύθια. Αφθονούν τα "περισπούδαστα" άρθρα από πουλημένους κονδυλοφόρους, πλέκτες των αερόλογων και των ανόητων ψάλτες, που προσπαθούν να βγάλουν κανένα τάλιρο με πολύ λογισμό αλλά καθόλου αυτοπεποίθηση.

Ήτανε, είναι και θα είναι ο μοναδικός πολιτικός που δεν συμβιβάστηκε ποτέ. Δεν άλλαξε τις σκέψεις του, τα πιστεύω του. Δεν προσαρμόστηκε στις ανάγκες της στιγμής ώστε να διευκολύνει την πολιτική του καριέρα. “Εξάλλου ο Νικολούδης μου έλεγε ότι πριν αρχίσει η δημοσιογραφική επίθεση της Ιταλίας εναντίον μας, νόμισε χρέος του να ρωτήσει τον Μεταξά μήπως θα 'πρεπε να σκεφθεί να τα φτιάξει με τους Βουλγάρους κάνοντας μερικές παραχωρήσεις (έξοδο στο Αιγαίο). Ο Μεταξάς αγρίεψε: "Όσο είμαι εγώ πρωθυπουργός, δεν παραχωρώ ούτε μία σπιθαμή ελληνικού εδάφους. Αυτά να τα κάνετε εσείς, όταν καθίστε σ' αυτή την καρέκλα."

Γιώργος Σεφέρης, Πολιτικό Ημερολόγιο τόμος Α' 1935-1944 σελ. 33

Πόσοι και ποίοι πολιτικοί της σημερινής Ελλάδας έχουν αυτό το προνόμιο; Κανένας! Τα τελευταία πενήντα χρόνια οι εναγκαλισμοί του χθές εναλλάσσονται με τις ύβρεις του σήμερα και στη μέση ο λαός περιμένει μια καλύτερη μέρα, βλέποντας τα όνειρα του να ποδοπατούνται, τις ελπίδες του να λεηλατούνται στο όνομα της δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που από πολίτευμα έχει μετατραπεί σε ιδεολόγημα. Έχει μετατραπεί στην στυγνότερη μορφή δικτατορίας όπου στον λαό της Ελλάδας επιβάλλονται οι ανεξέλεγχετες παρορμήσεις του αφιονισμένου όχλου. Ενός όχλου που κυριαρχείται από ένστικτα, τρώει τα ψίχουλα που περισσεύουν από το τραπέζι της κομματικής νομενκλατούρας ήσυχος ασυνείδητος και ευτυχής μη έχοντας γνωρίσει άλλη ευτυχία παρά μόνο την πλάνη της ευτυχίας των reality show. Και μία ναρκισσιστική αριστερά που αυτοαποκαλείται “δημοκρατική” που με την πτώση του υπαρκτού, της πνευματικής της πατρίδας, έσπευσε να πνίξει το πένθος μπουκώνοντας το απύλωτο στόμα της με το βιός της Ελλάδας και τις επιδοτήσεις του State Department και του Soros.

Ο Ιωάννης Μεταξάς  ήτανε, είναι και θα παραμείνει  ο μοναδικός πολιτικός που μέσα στην Βουλή, («αυτό το μπορντέλο όπου τριακόσοι μασκαράδες γαμούν τις πολιτικές ελευθερίες του ελληνικού λαού» Μ. Καραγάτση, Τα στερνά του Μίχαλου, σελ. 225), βροντοφώναξε. ΕΓΩ! Αναλαμβάνω τις ευθύνες....και η βουλή υποτάχθηκε. Τα ανθρωπάκια γίνανε χαμηλά-χαμηλά, ισόπεδα, ταπεινά, χώμα-γιοφύρι να γενώ να με πατήσεις άρχοντά μου, δουλοπρεπείς χατζηαβάτηδες και τον ψήφισαν Πρωθυπουργό και μετά άρχισαν να στριμώχνονται στις πόρτες των ξένων πρεσβειών γλείφοντας τα πόδια των ισχυρών πρακτορεύοντας την Ελλάδα μπας και τους ξαναπαραδόσουν την εξουσία.

Μετά το 1974 οι εκπορνοποιημένοι όχλοι όρμησαν με γερανούς και τσιγκέλια και γκρέμισαν κάθε άγαλμα και κάθε προτομή του. Οι ίδιοι αυτοί συρφετοί μέσα στην υστερία τους περνάνε μπρος από το άγαλμα του Τρούμαν και δεν έχουν τους γεννητικούς αδένες να το ρίξουν δημόσια , με νταϊλίκι και τσαμπουκά στο φώς της ημέρας, όπως έριξαν του Μεταξά. Του Τρούμαν που συν τοις  άλλοις, έκαψε με napalm τους ομοϊδεάτες τους στο Γράμμο... Αλλά τι μπορεί κανείς να περιμένει απο τους δειλούς νταήδες της απελπισίας επιγόνους των καπεταναίων; Τι μπορεί κανείς να περιμένει από του λαϊκούς ηγέτες που ιδρώνουν μπάς και η κόρη ή γιος δεν πάρει την πολυπόθητη υποτροφία για το Harvard ή μιά πρόσκληση στο State Department, στο Brookings...Έτσι δεν είναι σύντροφοι και συντρόφισσeς....;

Τότε ο Ιωάννης Μεταξάς μόνος μέσα στην νύχτα βροντοφώναξε ΟΧΙ  στην ιταμότητα της Ιταλίας και χάλασε τα σχέδια της Αγγλίας που δεν θα είχε αντίρρηση στην  κατοχή της Ελλάδας απο την Ιταλία...Σήμερα ένα και μόνο δίλημμαι υπάρχει  Ελλάδα ή Τέλος.  

Ο σημερινός αγώνας της Χρυσής Αυγής  έχει την ίδια σημασία, την ίδια ιστορική βαρύτητα με την 28 Οκτωβρίου 1940. Η Χρυσή  Αυφή  μιλάει στην ψυχή των Ελλήνων, που για πολλά χρόνια τώρα βλέπουν να αποδομείται η ιστορία τους από τους Λιάκους, τις Δραγωνες και τα ρεπουσοειδή, η δε κοινωνία τους από την εισβολή εκατομμυρίων εγχρώμων από την Αφροασία καθώς και εγκληματιών τουρκαλβανών. Η Χρυσή  Αυγή τόλμησε και είπε κάποια πράγματα και καλώς έπραξε. Το βλαχοαριστερό σινάφι της Εκάλης - με την απαραίτητη συνδρομή της θλιβερής μεταπολιτευτικής αλητείας - τι λόγο έχει αρθρώσει όλ' αυτά τα χρόνια; Ζούμε σε μια όμορφη χώρα, με ελεεινό καθεστώς και μια ξεπουλημένη πολιτικάντικη τάξη. Μια τάξη που έχει πουλήσει τα πάντα εν ονόματι της εξουσίας, μια τάξη που ποσώς ενδιαφέρεται γιια τα εθνικά θέματα μας, μια τάξη βουτηγμένη στα σκάνδαλα, την κλοπή, την πολιτικάντικη αλητεία και την αγραμματοσύνη (για το τελευταίο "καλά" δείγματα είναι τα ελληνικά και οι γνώσεις του Γιωργάκη και του Τσίπρα ...). Σήμερα η Χρυσή Αυγή ξαναβροντοφωνάζει ΟΧΙ στα σχέδια των διεθνών νταβατζήδων και τις ντόπιες ρεπατζούδες της πολιτκής και της ενημέρωσης που θέλουν να μας μετατρέψουν απο Έθνος σε αδιαφοροποίητο  καταναλωτικό πολτό.

Ξαναζούμε το μεγαλείο του 1940.  Με την Χρυσή Αυγή μπροστά ρίχνουμε χαστούκι στους ολετήρες, στους ξεπουλημένους, στους πράκτορες και στα πρακτορίδια. Οι  Έλληνες στην ψυχή και στην καρδιά αγκαλίαζουν τα παιδιά και τα κορίτσια της Χρυσής Αυγής  Τους γεμίζουν ικανοποίηση.  Σήμανε  η καμπάνα της αναγέννησης του Ελληνισμού…

Υμνος του ΕΑΜ 2

Για να φχαριστηθεί ακόμη περισσότερο ο συντροφός Ρούσσος.....

Ο Υμνος του ΕΑΜ

Ο Δήμαρχος Χαλανδρίου σύντροφος Ρούσσος θέλησε να τιμησει το Γερμανο-Σοβιετικό σύμφωνο Χίτλερ-Στάλιν γι αυτό διάλεξε για την παρέλαση τον ύμνο του ΕΑΜ που οπως θα ακούσετε είναι Σοβιετικό τραγούδι

Όλη η δόξα του κόσμου χωράει σε μία λέξη: «ΟΧΙ»

Η συνήθεια σκοτώνει τα ιερότερα στοιχεία της ζωής. Και η συνήθεια του εορτασμού των εθνικών επετείων, αμβλύνει μέσα μας την συγκίνηση και την υψηλοφροσύνη που χρειάζονται για να μετρηθεί ο άνθρωπος με τις κρισιμότερες στιγμές της Ιστορίας του. Να μετρηθεί και να μην βρεθεί ελλιπής.

Η επέτειος που καλείται το Έθνος να εορτάσει σύσωμο αύριο, είναι επέτειος εθνικής ελευθερίας των Ελλήνων, εθνικής περηφάνειας και θυσίας όλων για την Ελλάδα. Είναι η υπενθύμιση πως ολάκερη η ζωή ενός  λαού και ακέριο το φρόνημα του, και γνήσια η απόφαση του, μπορούν να συμπηκνωθούν σε μία και μόνη λέξη: την λέξη «ΟΧΙ» που φώναξε ο Ηγέτης Ιωάννης Μεταξάς «βαθιά άκραχτα μεσάνυχτα, τρισκότεινοι ουρανοί πάν’ απ’ την Πολιτεία την κοιμισμένη». Την άρνηση στην δουλεία, την απόκρουση κάθε υποταγής, την διακύρηξη ενός περήφανου: "Το δε την Πόλιν σοι δούναι, ουτ΄ εμόν εστίν ουτ΄ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών" και της επθυμίας να πλάθει το Έθνος την ζωή του ελεύθερα και αδέσμευτα, όπως εκείνο βούλεται και αποφασίζει.

Η 28η Οκτωβρίου 1940 όμως γεννιέται και από κάτι άλλο, βαθύτερο: την μακραίωνη παράδοση του “είς οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρις” των Ελλήνων, τα  πλούσια Ελληνικά βιώματα «Εσμέν γαρ Έλληνες το γένος ως τε η φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί», την Ελληνορθόδοξη στάση ζωής και την πίστη ότι τα πάντα πρέπει να έχουν ως μέτρο τους τον άνθρωπο.

Ο Έλληνας άνθρωπος για την επέτειο αυτή αξίζει περισσότερο από κάθε ιδεολογία, από οποιαδήποτε πίστη και θεωρία, είναι το ιερό και πανσέβαστο γεγονός της ζωής. Και για την υπεράσπιση του, για την προάσπιση της τιμής και της αξιοπρέπειας του κάθε θυσία είναι δίκαιη και κάθε αγώνας τίμιος κι υψηλός.

Σήμερα που η παρασιτική πολιτική νομενκλατούρα με τα στοιχεία κληρονομικότητας, η  πολιτικά ορθή και με άφθονο προοδευτικό λυρισμό αντίληψη ζωής, με τους ποικίλους μετασχηματισμούς αλλά με το  αυτό τρομοκρατικό, ολοκληρωτικό και ανελεύθερο ιησουίτικο αξίωμα: «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», απειλεί την ύπαρξη του Έθνους. Σε καιρούς που τα μορφώματα του πολιτικού χειμώνα  αφού κατέβασαν την  Ελλάδα στο τελευταίο σκαλί στου κακού τη σκάλα, στρώνουν και άλλα σκαλιά για να την κατεβάσουν ακόμα πιο κάτω. Εμείς οι Ελληνόψυχοι που τότε αντιταχθήκαμε στην ιταλική  επιβουλή, έχουμε χρέος ν’ αγρυπνούμε και να αντιστεκόμαστε  ενεργά, δυναμικά και θαρραλέα στην ευτέλεια του κακού, είτε “νεοφιλελεύθερο”, είτε «προοδευτικό», είτε «μαρξιστικό», είτε «νεοταξίτικο», είτε «παγκοσμιοποιημένο» είναι αυτό, που απειλεί, «σαν την λέπρα και σαν την ακρίδα», να μονοπωλήσει την ζωή, να φαρμακώσει και τον πολιτισμό και να κάνει τον Έλληνα Άνθρωπο  μονοδιάστατο καταναλωτικό αντικείμενο χωρίς παρελθόν, μνήμη και μέλλον, ένα κουνούπι στην απεραντοσύνη του βάλτου.

Όπως τότε τα Ελληνικά νιάτα μεθυσμένα από το αθάνατο κρασί του 21, κατά το παράγγελμα του Παλαμά και εμπνευσμένα απο την γιγαντιαία μορφή του Ιωαννη Μεταξά  βροντοφώναξαν το «ΟΧΙ» στο πρωτογενή βάρβαρο και χυδαίο εισβολέα. Σήμερα είναι επιτακτικό παρά ποτέ. Να βροντοφωνάξουμε ένα μεγάλο «ΟΧΙ» στο σύγχρονο υποκατάστατό του τον εξ' ίσου βάρβαρο και χυδαίο ψωραλέο συρφετό των κοινωνιοπαθών μετριοτήτων που με προπετασμα καπνού  την δημοκρατία  συγκαλύπτουν τα εδραιωμένα συμφέροντα καταλήστευσης της Ελλάδας.

Η 28η Οκτωβρίου 2014 προσκαλεί σε μία τέτοια πνευματική, ιδεολογική πανστρατιά, σε έναν αγώνα συνεχή για ελευθερία και για αξιοπρέπεια, για την προάσπιση του δικαιώματος να πλάθουμε την ζωή μας αδέσμευτα και αυθεντικά δηλαδή ελληνικά.

«Μην αφήσης τον άθεο να πάρη το στερνό θησαυρό σου».

Όλη η δόξα του κόσμου χωράει σε μία λέξη: «ΟΧΙ».

Η λεγεώνα της “ενημέρωσης” και οι βοηθητικοί

Η είσοδος των ελληνόψυχων στην Βουλή της Χρυσής Αυγής ξεσήκωσε την λεγεώνα των πονηρών πνευμάτων της “ενημέρωσης

Οι  λεγεωνάριοι της “ενημέρωσης” προσφέρουν υπηρεσίες ακουστικού, ότι τους πει το κοντρόλ και όχι υπηρεσίες μικροφώνου. Δημοσιογράφοι παπαγάλοι, δημοσιογράφοι κόπανοι, δημοσιογράφοι τεντιμπόηδες, κορίτσια κομματικές γλάστρες  με εξόφθαλμες τις κομματικές τους εξαρτήσεις -οι ξένες μυστικές υπηρεσίες δεν τους είναι ξένες - καλλιεργούν την πλέον άγρια μισαλλοδοξία. Επιλέγουν τα σενάρια με πολύ προσοχή και κομματική πειθαρχία για να ανατρέψουν, να φακελώσουν, να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη σε ότι είναι συμφερτικότερο στους κομματικούς τους νταβατζήδες, τους μπετατζήδες της ενημέρωσης, και τα ξένα κέντρα αποφάσεων. Σκαρώνουν τηλεοπτικές συζητήσεις με προσεκτικά επιλεγμένους “τοξικομανείς του μύθου” της πολυπολιτισμικότητας , της νέας τάξης, της “δημοκρατίας 74”, της επιστροφής στην δραχμή, ενάντια και κόντρα στους κακούς δεξιούς, στους κάκιστους εθνικιστές, τους καραγκιόζηδες με γκράδες όπως τους ορίζουν τα διευθυντήρια. Συζητήσεις που εξ αρχής απομακρύνονται από το επίπεδο της αντικειμενικότητας, τα επιχειρήματα δεν λαμβάνονται υπόψη κατά την αξία τους, αλλά κατά πόσο ταιριάζουν στο σύστημα και αν δεν ταιριάζουν, πως μπορούν να γίνουν έτσι ώστε να ταιριάσουν.

Η  λεγεώνα  της “ενημέρωσης”  είναι ένα φοβερό εργαλείο πολιτικού πολέμου.  Είναι ένας καλοεκπαιδευμένος, καλολαδωμένος, καλοκουρδισμένος μηχανισμός αλλά όπως και η λεγεώνα του τότε χρειάζεται υποστήριξη, διοικητική μέριμνα για να πετύχει τον σκοπό της. Τότε κάθε λεγεώνα την ακολουθούσε ένας εσμός από πόρνες για να την ανακουφίζουν,  αρκουδιάρηδες και σαλτιμπάγκοι  για να την διασκεδάζουν, γυρολόγοι για να πουλάνε πραμάτεια και αυτοί που καθάριζαν τους καμπινέδες. Έτσι και σήμερα η λεγεώνα των botox των 8, των καλογυαλισμένων δοντιών,  των κοινωνικών εταίρων του Χριστοφοράκου, των μυστικών κονδυλίων, των αξύριστων σχολιαστών  με το five o’clock shadow, των θηρευτών εγκρίσεων απο ξένες πρεσβείες,  των συζητήσεων με τους προσεκτικά επιλεγμένους καλεσμένους  έχει ανάγκη υποστήριξης.

Τις πόρνες, τους αρκουδιάρηδες, τους γυρολόγους του τότε αντικατέστησαν οι βοηθητικοί του σήμερα, τα κορίτσια γλάστρες, τα αγόρια κόπανοι, οι έκφυλοι σαχλάκηδες των πρωϊνάδηκων, των μεσημεριανάδηκων, και των διάφορων “διασκεδαστικών” εκπομπών τύπου “ελληνοφρένεια”, “Αλ-τσαντίρι Νews”, “Ραδιο Αρβύλα” που συμπληρώνουν με το καλαμπούρι, την πλάκα, και φαυλοκυκλικά επίχειρήματα  τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης πηγαίνοντας την προς τα εκεί που θέλουν τα αφεντικά τους  και πρέπει να πάει.  Σε αντίθεση με τους “μεγάλους” και σοβαροφανείς των δελτίων ειδήσεων και των “συζητήσεων” οι βοηθητικοί έχουν ένα τρόπο προσεγγίσεως της πραγματικότητας όμοιο με εκείνον του μωρού που εξετάζει κάθε αντικείμενο που θα πέσει στα χέρια του από μία και μοναδική σκοπιά, αν τρώγεται ή όχι, αν είναι “ω καλό” ή “πούφ κακό”. Αν  τύχη και αναφέρεται ότι το ΟΧΙ το είπε ο Μεταξάς δεν αναφέρατε μία πραγματικότητα, ένα ιστορικό γεγονός, αλλά είναι κάτι “πουφ κακό” που πρέπει να εξορκιστεί. Το ίδιο ισχύει και για τις λέξεις πατρίδα, έθνος, θρησκεία. Δεν είναι δύσκολο. Κάνουν τσουλήθρα  στην πλαγιά της εξαπάτησης που την έχουν ήδη λειάνει οι καλοταϊσμένοι χοντροί πισινοί μιας χορείας καθώς πρέπει δημοσιογράφων.

Οι σύγχρονοι λεγεωνάροι  και οι βοηθητικοί τους  δεν περνάνε τα σύνορα μας με τις φοβερές τους λεγεώνες, δεν είναι σπαθάρηδες της μοίρας, οι ιππότες των επικών ξολοθρεμών του άλλοτε, δεν φοράνε στολές ή πανοπλίες, δεν οδηγούν άρματα μάχης, τα αεροπλάνα τους δεν σκιάζουν τον ήλιο, οι βόμβες δεν πέφτουν βροχή, στα χέρια τους δεν κρατάνε παράξενα όπλα. Είναι καλοντυμένοι, κομψοί χαμογελούν με τα κάτασπρα δόντια τους απο τις οθόνες της τηλεόρασης. Τα καλομανικιουρισμένα δάχτυλά τους δεν πατάνε σκανδάλες όπλων, άλλα παίζουν στα πληκτρολόγια των υπολογιστών τους και ξερνάνε τρόμο, σπίλωση, διασυρμό, συκοφαντία. Λοιδορούν και χλευάζουν, επιστρατεύοντας δολοφονικά στερεότυπα και χιλιοειπωμένα κλισέ, τους λίγους που τολμάνε να αντισταθούν, να αμφισβητήσουν  Αδιάφοροι στην λογική του λογισμού και ευαίσθητοί μόνο στην λογική της ισχύος.

Ένα σενάριο φρίκης…

Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 20 Οκτωβρίου 2014

ΣΥΡΙΖΑ

Μία πολύ παραστατική περιγραφή του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτή που τον παρουσιάζει ως καζάνι πού βράζει. Στην Κουμουνδούρου, όμως, κάποια κομματικά στελέχη αποκαλούν το φαινόμενο αυτό «ευχάριστο πονοκέφαλο». Τι ακριβώς συμβαίνει; Με την βοήθεια παρατρεχάμενων δημοσκόπων – αλλά και ουκ ολίγων «παπαγάλων», που διαδίδουν ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι μία κανονική δημοκρατική παράταξη που μόνον το καλό της χώρας θέλει – στην κοινή γνώμη περνά το μήνυμα ότι με μία κυβέρνηση υπό τον κ. Αλ. Τσίπρα «τίποτε δεν θα είναι χειρότερο από τώρα». Η λογική αυτή κερδίζει σοβαρό έδαφος, προκαλεί όμως τριβές στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ που μόνον καθησυχαστικές δεν είναι. Θα δούμε στην συνέχεια γιατί.

Ως γνωστόν, σήμερα, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κανονικά, είναι ένα συνονθύλευμα σταλινικών, αναρχικών, τρομοκρατών και κάποιων ρομαντικών αριστερών – που όλοι μαζί δεν αντιπροσωπεύουν πάνω από το 4% του εκλογικού σώματος. Όμως, στο συνονθύλευμα αυτό ήρθε να προστεθεί ολόκληρος ο κορμός του τριτοκοσμικού και αντιευρωπαϊκού ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα στις εκλογές του Ιουνίου 2012 και τις τελευταίες ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ να πετύχει ποσοστά πού κάποτε μόνον στα πιο τολμηρά του όνειρα μπορούσε να φανταστεί.

Έτσι, σήμερα, στο εσωτερικό του κόμματος τα «πασοκογενή» στοιχεία κερδίζουν σταθερά έδαφος και αυτό φάνηκε στο εκλογικό αποτέλεσμα των τελευταίων ευρωεκλογών. Στους έξι ευρωβουλευτές που εξελέγησαν, οι τρεις είναι «πασοκογενείς», ένας ανεξάρτητος, ο κ. Μανώλης Γλέζος επικεφαλής συνιστώσας, και μόνον ο κ. Δημήτρης Παπαδημούλης εκπροσωπεί την προεδρική τάση. Αυτός ο συσχετισμός δυνάμεων ανησυχεί πολύ τον κ. Αλέξη Τσίπρα διότι βλέπει ότι, τελικά, στην παρούσα φάση, υστερεί μέσα στο κόμμα του σε δύναμη, αλλά και σε κύρος έναντι κάποιων δοκιμασμένων στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Συνεπώς, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επείγεται να βάλει την χώρα σε προεκλογική περίοδο γιατί μόνο η ένταση που θα επικρατεί στην περίπτωση αυτή θα του επιτρέπει να κρατά τα ηνία του κόμματός του.

Το ίδιο, όμως, πρόβλημα στο εσωτερικό του κόμματος αντιμετωπίζει και ο εκπρόσωπος της σταλινογενούς συνιστώσας κ. Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο οποίος, επιπρόσθετα, δεν φαίνεται να διατηρεί και πολύ καλές σχέσεις με την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Το ίδιο ισχύει βεβαίως και για την περί αυτόν συνιστώσα, η οποία όλο και περισσότερο δυσφορεί με τις επικοινωνιακές επιλογές του κ. Τσίπρα, τις επισκέψεις του στο Βατικανό και τις συμμετοχές του σε εκδηλώσεις τύπου Κόμο στγν Ιταλία. Στους κόλπους των νεοσταλινικών συνιστωσών δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο κ. Τσίπρας είναι το όχημα που θα τους ανοίξει την πόρτα για την εξουσία, αλλά στην συνέχεια «η κατάσταση θα αλλάξει…». Ανομολόγητο δε σχέδιο των νεοσταλινικών είναι να δημιουργήσουν μείζονα κρίση με το θέμα της διαγραφής του χρέους. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι το πρόβλημα της χώρας δεν είναι το χρέος.

Η εξυπηρέτησή του θα τακτοποιηθεί από την παρούσα κυβέρνηση. Το ουσιαστικό ζήτημα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι, ακόμα και μετά την έξοδο από το μνημόνιο, η επιτήρηση θα συνεχιστεί με μεγαλύτερη αυστηρότητα.

Έτσι, με δεδομένη την σχεδόν ανύπαρκτη παραγωγική βάση της οικονομίας, ακόμα και αν στην Ελλάδα αρχίσει να «βρέχει χρήμα», το τελευταίο θα κατευθυνθεί σε εισαγωγές και υπερκατανάλωση, χωρίς παραγωγικό αντίκρισμα. Αυτό σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να διαχειριστεί μία μακρά περίοδο λιτότητας, την οποία και δεν πρόκειται να αντέξει πολιτικά.

Πολύ φοβούμεθα ότι, με αφετηρία την διαπίστωση αυτή, αρχίζει το σενάριο φρίκης. Όσοι έχουν καλή μνήμη θα ενθυμούνται ότι στην τελευταία παρέμβασή του στην Βουλή, ο κ. Γ. Δραγασάκης όχι μόνον άρχισε να απειλεί επιχειρηματίες, εκδότες, θεούς και δαίμονες, αλλά είπε και κάτι ανατριχιαστικό. Με απίστευτο κυνισμό τόνισε ότι «η αποσταθεροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ συμπίπτει με αποσταθεροποίηση της χώρας. Αυτό είναι το πρόβλημά σας. Είστε παγιδευμένοι … Όταν μιλάτε εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, τότε υπονομεύετε την σταθερότητα της χώρας…».

Η φρασεολογία αυτή, σε απίστευτη μαρξιστική-λενινιστική διάλεκτο, από τον θεωρούμενο ως μετριοπαθή κ. Δραγασάκη, υποδηλώνει ότι ακόμα και αυτός θεωρεί το κόμμα συνταυτισμένο με την Ελλάδα. Όπως ακριβώς ο Λένιν θεωρούσε τους μπολσεβίκους και το ΚΚ Σοβιετικής Ένώσης ως τους απόλυτους εκπροσώπους του λαού και της «μητέρας πατρίδας». Κατά συνέπεια, στην περίπτωση κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς η όποια κριτική αντιπολίτευση σε αυτήν θα εκλαμβάνεται ως εχθρική πράξη έναντι των «λαϊκών συμφερόντων» και της Ελλάδας, και άρα θα τιμωρείται ως τέτοια. Αν, λοιπόν, έτσι σκέπτεται ο κ. Γ. Δραγασάκης, ας φανταστεί κανείς τί συμβαίνει παρακάτω…

Από την άλλη πλευρά, όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δηλώνει μέσα στο Κοινοβούλιο ότι δεν πρόκειται να σεβαστεί διεθνείς συμφωνίες και υποχρεώσεις της χώρας, ο δρόμος προς την φρίκη και τον όλεθρο έχει ήδη ανοίξει. Είναι δε σαφές – και αυτό είναι το χειρότερο – ότι η προοπτική της φρίκης ούτε καν ενδιαφέρει κάποια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα χειρότερα δε, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η προοπτική της καταστροφής αφήνει αδιάφορη και μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού, θύμα του λαϊκισμού και της ανευθυνότητας.

Κάποιοι θα θεωρήσουν υπερβολικά τα όσα προηγούνται. Ας περιμένουν να προκληθούν πρόωρες εκλογές τον Μάρτιο και την συνέχεια θα την βιώσουν. Θα είναι δε πολύ χειρότερη από τα όσα μέχρι σήμερα γνώρισαν και υπέστησαν μετά την εποχή του «λεφτά υπάρχουν»…



apapandropoulos@hotmail.com
ΠΗΓΗ http://freewill.gr/2014/10/20/ένα-σενάριο-φρίκης/