Το 1821 και οι "Προοδευτικοί"

Με την προβολή του ντοκιμαντέρ “1821” έπηξε η Ελλάδα από διάφορους ανθυποκουλτουριάρηδες, ξεριζωμένους, εθνοφοβικούς κυριαρχούμενους από υποσυνείδητα πλέγματα μειονεξίας αποτυχημένου Μογγόλου, ικανούς ή κατάλληλους, ανίκανους η ακατάλληλους για πολλά ίσως - και τόνα και τ' άλλο το ίδιο κάνει. Είναι αυτοί που γυρνάνε από κανάλι σε κανάλι με μονολόγους υπό την μορφή διαλόγου "πληροφορημένοι" χολερικοί παγκοσμιολάγνοι ξερόλες , μαλαγάνες και ανούσιοι. Ξερνανε από τις στήλες των εφημερίδων χολή και δηλητήριο και αγκυλωμένες απόψεις. Δημοσιεύουν αυθαίρετες ιστορικές αναλύσεις για το 1821 με μαχητικές απαιτήσεις υψίστης εγκυρότητας, πλάσματα αποκρουστικά αντιπροσωπευτικά της Νέας Τάξης. Δεν έχουν παραδόσεις, αναμνήσεις να τους δένουν με τις πέτρες και το χώμα το ποτισμένο με αίμα της Ελλάδας. Κανένα επιχείρημα για την διαφώτιση Όλα τα επιχειρήματα για ευκολότερη εξαπάτηση. Ξημεροβραδιάζονται στα παράθυρα της TV και με μειλίχιο ύφος τολμητία καταφερτζή μιλάνε για την Επανάσταση του 1821 αρτιότατα και δεν έχουν άλλον ουσιαστικό προορισμό παρά να ξεπουλάνε την ελληνικότητα για να δρέψουν την ξένη δάφνη, μία θέση επισκέπτη καθηγητή σε κάποιο Πανεπιστήμιο της Εσπερίας, ένα χτύπημα στην πλάτη, και κάτι σε δολάριο. Να πουλιέσαι για τριάκοντα αργύρια είναι απλή συνδιαλλαγή Αλλά να πουλάς την συνείδηση σου, το είναι σου, το ανήκειν σημαίνει να εγκαταλείπεις την ύπαρξή σου.

Η ανάγκη για προβολή καταργεί κάθε ίχνος λογικής. Οι συζητήσεις τους φέρουν την σφραγίδα κάποιου άλλου αχαρακτήριστου μυστικοπαθούς φανατισμού. Αδιαφορώντας για αυτό που έγραψε ο Ε.Χ. Καρρ στο βιβλίο του “τι είναι η ιστορία;” : “Τα γεγονότα είναι ιερά, η γνώμη είναι ελεύθερη”, κόβουν και ράβουν τα γεγονότα όπως βολεύει. Χρυσάφι ότι τους εξυπηρετει καρβουνο άχρηστο ότι δεν βολεύει στι προαποφασισμένες αναλυσεις τους. Τυμβορυχώντας στα απορρίμματα των αρχείων, με απαιτήσεις υψηλής επιστημοσύνης, κατασκεύασαν το ντοκιμαντέρ 1821 για να εξυπηρετήσουν τις προκαθορισμένες ιδεοληψίες τους προς εξυπηρέτηση των στόχων της Νέας Τάξης που θέλει τον Έλληνα άνθρωπο, κόβωντας τον ομφάλιο λώρο που τον δένει να με το παρελθόν του, αδιαφοροποίητο πολτό, ακίνδυνο υπήκοο των πλανητικών νταβατζήδων,.

Ο κόσμος των “προοδευτικών” της σειράς “1821” είναι ένας κόσμος ανήθικος και κατάβαθος , ένας ταλαιπωρημένος από την βλακεία του κόσμος. Το περιβάλλον τους είναι τα φυσικά πλαίσια της ασέβειας, της πονηριάς, της λαιμαργίας, της λαμόγιας και της ηθικής ασυδοσίας. Τα πτυχία τους αξίζουν όσο και οι αφίσες των Εξαρχείων. Είναι αδιάβαστοι αμελέτητοι και επιπλέον ασεβείς και ανευλαβείς. Οι άνθρωποι των καταγωγίων των μυστικών υπηρεσιών δεν τους είναι ξένοι. Είναι επιρρεπείς προς κάθε βρωμιά και ασυδοσία. Τα σκουπίδια που μαζώνουν από τους οχετούς, μοιάζουν να τους προσφέρουν μια παράξενη ευχαρίστηση. Η λάσπη δεν τους τρομάζει.

Πολλοί από δαύτους είναι κοινωνικά κατακάθια, παράσιτα, περιτρίμματα άξια μόνο για το κακό. Ανθρωποι ρευστοί, τόσο ρευστοί που κυλώντας, υπηρετώντας έναν και έχοντάς τα καλά με όλους φτάσανε εκεί που φτάσανε. Δευτερης κατηγόριας κονδυλφόροι που μουτζουρώνανε χαρτιά, διορθώνανε την δουλειά των άλλων. Νάνοι που στη ψυχή τους φωλιαζε μίσος βαθύ. Ζούσανε σιωπηλά και ύπουλα μία άδεια ζωή, κι αναμένανε με αγωνία το γεγονός που θα τους έβγαζε από την απελπιστική αχρωμία της μετριότητάς τους, που θα τους επέτρεπε να βγουν σε κάποιο προσκήνιο, να φανούν επιτέλους, να θυμίσουν στους άλλους ανθρώπους ότι υπάρχουν. "Νάμαστε και εμείς εδώ". Και τι είδους γεγονός ήτανε αυτό που έδωσε τροφή στην χθαμαλή τους ματαιοδοξία; Ω, τίποτα εξαιρετικό! Νεά Τάξη, Παγκοσμιοποίηση. Και τίποτα άλλο.

Η Νέα Τάξη τους έδωσε την ευκαιρία να ξεφύγουν από το άχρωμο περιθώριό τους και να γίνουν κάτι. Τους άρπαξε στα θεληματικά της χέρια. Τους ονόμασε "προοδευτικούς". Τους κώλυσε σαν μαλάκια στην καρένα του πλοίου ΕΛΛΑΣ. Μπούκωσε τα απύλωτο στόμα τους με λεφτά και τους έδωσε την εντολή: Ξερνάτε τον βόθρο και τον οχετό των νεοταξικών σχηματοποιήσεων του Χάντιγκτον, των καλών "διεθνιστών" και των κακών "αναχρονιστών" ή "σκοταδιστών" ή "πατριωτών". Λοιδωρήσθε, όποιον τολμήσει να πει πατρίδα, έθνος, εθνικό. Χλευάστε όποιον ψελλίσει Αιγαίο, Κύπρος, Μακεδονία. Θα γράφετε όπως το λέω και το θέλω. Ξεχάστε αυτό που έγραψε ο Ιωάννης Δουκας Βατάτζης, 1250: “Είμαστε το αρχαίο γένος των Ελλήνων που δίδαξε τα γράμματα στον κόσμο”. Δουλειάς σας είναι, με πρόσχημα την επιστημοσύνη, να μετατρέψετε τους Έλληνες από Έθνος σε πληθυσμό, έναν πολύμορφο και άψυχο μηχανισμό. Μετατρέψετε τον αγώνα και τα γεγονότα του 1821 από ιστορία σε νεοταξίτικο παραμύθι.

Και μην τολμήσει κανένας από σας να αλλάξει γνώμη η φανταστεί ότι έγινε κάποιος και τώρα μπορεί να μας την φέρει. Θα επιστρέψει απο εκεί που ήλθε. Θα ξαναγίνει αυτό πού ήτανε, "ένα τίποτα". Ούτε θέση διορθωτή δεν θα μπορεί να βρει. Νάστε λοιπόν ευχαριστημένοι που σας διαλέξαμε και σαν δώσαμε τον τίτλο του "προοδευτικού".

Στους Βερέμηδες και ΣΙΑ....

Απο την «Φλογέρα του Βασιλιά» του Κωστή Παλαμά

Λόγος Δέκατος

..........................................

Οχτρός μου εμέν κ΄η άσοφη σοφία του διαβασμένου

όλοι οι φονιάδες της ζωής και οι πνίχτες της αλήθειας.

Φύτρα κακή, γραμματικοί, ρητόροι, φιλοσόφοι,

με τα γεμάτα ονόματα και τα άδεια τα κεφάλια,

πλέχτες των αερόλογων και των ανόητων ψάλτες!

Είν’ όμορφος ο θάνατος απ’ ό,τι μέσα του έχει

αξήγητο κι απέραντο κι αθάνατο και μέγα,

κ’ εσείς, αντι να γίνετε των κρίνων τρυγητάδες

που μέσα απο τα μνήματα σαν πιό χλωρά φυτρώνουν,

(γιατί τα πότισαν καρδιές με δάκρυα καί με αίμα),

και κάτου από των αμάραντων κυπαρισσιών τους ίσκιους

αντί να μελετήσετε τον κόσμο που διαβαίνει

κι όλο είν’ ο ίδιος κι όλο αλλάζει, - εσείς γυρτοί στούς τάφους

ταράζετε τα κόκκαλα κια ψηλαφολογάτε

τις κάμπιες, κι απ’ του θανάτου την νέκρα έίναι η ζωή σας.

Καί ζήτε από την ασκήμια σαν καταχωνιασμένοι,

κι’ όλο φανταζεστε πώς είναι αχτίδα της αλήθειας

τάχνόφεγγο του σκέλεθρου και της πυφολαμπίδας,

πάντα στραβοί, κι αγγρίκητα κι αμίλητα σάς είναι

όλα τα ωραία και ταγαθά, δειχτά ή κρυφά της Πλάσης.

Η γλώσσα που βροντομαχά στο λογο μου είν’ η γλώσσα

Της αργατιάς, της λεβεντιάς, και των ακέριων, και είναι

με τι δική σας άμοιαστη πόχει τα λόγια πάντα

ξεθωριασμένα σα νεκρά και σα μπαλσαμωμένα.

Εμένα ροδοκόκκινα τα λόγια μου σαλεύοθν

σαν του ματού το παίξιμο, και σαν την όψη αλλάζουν,

γιατί στην γλώσσα των απλών, κάθε που την αφήσουν

όλο να δώσει τάνθος της, το Πνεύμα τάγιο πνέει

που χέρια πάει και λογισμούς προς τα μεγάλα έργα.

Και ρίμες και πιττάκια σας κι όλα σας τα γραμμένα,

φύτρα κακή, σχολαστικοί, ξυλόσοφοι, λογάδες,

δεν είναι τίποτε, μπροστ’α στο καταφρονεμένο,

στα άγραφο, σταποσπερινό τραγούδι που ταρχίζει

σάν κατεβαίνη απο το χλωμό βουνόπλαγο ο τσοπάνος

καί του ταρπάζει η θάλασσα και του ταποτελειώνει

στη μέρα που αργοσβύνοντας τακούει, κι αναγαλλιάζει!