“Θα γίνουμε η Αργεντινή”....

Ο κύριος Βενιζέλος μας είπε ότι μπορούμε να γίνουμε Αργεντινή. Στη δήλωση αυτή που ακούσαμε, θαυμάσαμε την αμετροέπεια και βλακεία της ελληνικής άρχουσας τάξης. Δεν περιμέναμε τίποτα καλλίτερο Το έχουμε συνηθίσει. Δεν είναι πάρα ένα γραμμόφωνο που το κουρδίζουν. Είναι ο άνθρωπος της περιορισμένης εμβέλειας, των έμμονων ιδεών, και στα περασμένα και τα τωρινά, τσούλα της πολιτικής που μηρυκάζει σαν τα κατσίκια τις στεγνές και κούφιες κομματικές του γραμμές.

Η Αργεντινή έγινε το μέτρο σύγκρισης το σημείο αναφοράς με το τι γίνεται στην Ελλάδα σήμερα και τι μπορεί να γίνει στο μέλλον.

Εκείνα που δεν είπε ο κύριος Βενιζέλος έχουνε μεγαλύτερη σημασία από εκείνα που είπε. Απομονώσε μία περίοδο της Αργεντινής για να βγάλει δήθεν συμπεράσματα, να τρομοκρατήσει και να αποπροσανατολίσει τους Έλληνες. Παρουσιάζει το πρόβλημα της Αργεντινής και συνεπώς της Ελλάδας σαν κάτι το στιγμιαίο. Αφήνει ασχολίαστο το πώς έφθασε η Αργεντινή στην φτώχεια, ως το ΔΝΤ. Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς πώς η πανίσχυρη οικονομικά Αργεντινή των αρχών το 20ου αιώνα και μέχρι το 1940 κατάντησε ένας διεθνής παρίας ένας ζήτουλας με υποθηκευμένο το μέλλον των επερχομένων γενεών.

Από το 1880 και μέχρι το 1940 η Αργεντινή ήταν προορισμός μεταναστών από όλον τον κόσμο στο ίδιο επίπεδο με τις ΗΠΑ. Το Μπουένος Άιρες ήταν μία κοσμοπολίτικη πρωτεύουσα στο ίδιο επίπεδο του Λονδίνου, του Παρισιού και της Νέας Υόρκης. Οι ξένες επενδύσεις έρεαν. Είχε την μεγαλύτερη και πιο ευημερούσα μεσαία τάξη σε ολόκληρη την Λατινική Αμερική. Ζηλευτά Πανεπιστήμια και μία δημόσια εκπαίδευση μοναδική. Με την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου η Αργεντινή ήταν η 10η πλουσιότερη χώρα στον κόσμο. Την δεκαετία του 40 οι οικονομολόγοι μελετούσαν το Αργεντινό μοντέλο της τεράστιας ανάπτυξης μέσα σε μία υπανάπτυκτη Λατινική Αμερική.

Όλα άλλαξαν το 1940. Ο "αείμνηστος" Περόν πήρε την εξουσία. Με ατεκμηρίωτη υποσχεσιολογία, παιδαριώδης κομπασμούς, κυριαρχούμενος από μία φασίζουσα συντεχνιακή εξουσιαστική λογική και με σύνθημα "ο λαός στην εξουσία" ξεκίνησε την συστηματική λεηλασία του πλούτου. Ισοπέδωσε την κοινωνία της Αργεντινής προς τα κάτω στο χαμηλότερο επίπεδο λειτουργίας ποιοτικών κριτηρίων, επιβάλλοντας έναν βάναυσο αμοραλίστικο μονοκομματικό καθεστώς. Ένα καθεστώς που τυράννησε την Αργεντινή και την ξεκούρδισε.

Οι κάτοικοι της Αργεντινής έζησαν ένα έμπρακτο συλλογικό παραλήρημα. Πουλώντας το παραμύθι να τα πάρουμε από την "πλουτοκρατία" και τους "έχοντες και κατέχοντες" πολλοί ανίκανοι για τον επιστημονικό ή επαγγελματικό στίβο, προσκολλήθηκαν στο Περονικό κίνημα και έφθασαν σε υπουργικές καρέκλες λανσάροντας πίστη σε κάτι που πότε δεν πίστεψαν.

Άνθρωποι που δεν τους ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους ΄ξαφνικά εκτοξεύθηκαν στην κορυφή και άλλοι από την φτώχεια και την ανέχεια, στο όνομα του Περόν βρέθηκαν να κατοικούν σε ανάκτορα τίγκα στο μάρμαρο.

Καθ' όλη την διάρκεια της Περονικής λαίλαπας τα προσόντα για την κατάληψη κάποιας θέσης μετρίοντουσαν με τους πόντους, μη πάει το μυαλό σας στο πονηρό, τις αφίσες που είχε κολλήσει. Η μεγάλη Περονική παράταξη του "ουλα δικά μας είναι" ήξερε να αμείβει τους ανθρώπους της. Κολάκεψε ό,τι πιο εγωκεντρικό και ευτελές έκριβε ο λαός μέσα του, εκμεταλλεύτηκε την ανασφάλεια, την απαιδευσιά, την ιταμότητα, να καταξιώσει την ηδονοθηρία, την καταναλωτική βουλιμία. Aλλά σφραγίδα στον ψυχισμό ανεξάλειπτη άφησε κυρίως η γεύση της εξουσίας, η αίσθηση της εξόδου από την ανωνυμία και το περιθώριο, η ηδονή να είσαι επιτέλους «κάποιος». Αρκούσε για να αποκτήσεις περονικό πρόσωπο και να βγεις από την κοινωνική αχρωμία. Αυτοί οι κάποιοι εγκαταστάθηκαν σε κάθε πτυχή του δημοσίου βίου. Aυτοί έκριναν για όλα, αυτοί αποφάσιζαν. Διόριζαν, απόλυαν, έκαναν προαγωγές και μεταθέσεις, μοίραζαν επιχορηγήσεις και δάνεια. Kαταλύθηκε κάθε κρατική ιεραρχία. Σε κάθε πόλη, χωριό, γειτονιά αλλά και σε σωματεία,συλλόγους, «πνευματικά ιδρύματα», εφημερίδες , είχαν απλωθεί τα αναρίθμητα πλοκάμια της πνιγερής απολυταρχίας του Περονισμού . H στράτευση ήταν (κατά κανόνα) με το αζημίωτο. Ασήμαντοι ρυπαροί και τρισάθλιοι ξαφνικά έγιναν πάμπλουτοι διαγουμίζοντας τον πλούτο της χώρας τους.

Ο Περόν πέρασε σαν λαίλαπα ισοπέδωσε τα πάντα, διέλυσε τα πάντα και παρόλες τις προσπάθειες που εγιναν μετά η Αργεντινή δεν μπόρεσε να συνέλθει. Ο "αείμνηστος" είχε κάνει καλά την δουλεια του. Παρέδωσε την χώρα του στους σανκουλότους του περονικού κινήματος, για να την φτάσουν στα πρόθυρα της κατάρρευσης και να την σπρώξουν στην αγκαλιά του ΔΝΤ.

Αν ο "αείμνηστος" της Αργεντινής θυμίζει κατά κάποιον τρόπο τον δικό μας "αείμνηστο" είναι καθαρή σύμπτωση...

Δεν ξεχνάμε...

Ακούμε κάθε πρωί τον Γιώργο Τράγκα να αφορίζει με υστερική μανία την “γκιόσα του Βερολίνου”, ο σύντροφος και νυν κύριος Μόσιαλος, ανευθυνουπεύθυνος και μη προνομιούχος. να τα ρίχνει στην Νυχτομένη Διαχρονικά (ΝΔ)(κλικ), τους εκπροσώπους του κόμματος του αίματος και της προδοσίας να αφορίζουν τον καπιταλισμό και ότι άλλο κατεβάσει το μυαλό τους. Αυτή που με έφτιαξε κυριολεκτικά ήταν η Βάσω Παπανδρέου, ιστορικό στέλεχος της Πανελλήνιας Σοσιαλιστικής Οργάνωσης Καθαρμάτων που με περίσσιο θράσος μας είπε ότι πάμε για τα βράχια. Ο ένας τα ρίχνει στον άλλον νομίζοντας ότι οι Έλληνες έχουν κοντή μνήμη. Οχι λοιπον. Το δράμα ξεκινησε το 1981 την χρονιά που η μεγάλη δημοκρατική παράταξη(κλικ) με νταούλια και ζουρνάδες, ουρλιάζοντας “απόψε πεθαίνει η Δεξιά” , πυροβολώντας στα παράθυρα των γειτόνων τους καβάλησε την Ελλάδα. Ο κύριος Γρηγοράκος, βουλευτής Λακωνίας στην πρασινοσκουφίτσα Μακρη σημερα στο RealFm (22/9/2011) με θρασύτητα μας είπε οτι πρέπει να υποστούμε όλα τα μέτρα γιατί το κόμμα του παρέλαβε καυτή πατάτα. Ας γελάσουμε! Αλλά πιο πολύ ας γελάσουν οι Λάκωνες που είδαν τους ρυπαρούς και τρισάθλιους συντοπίτες τους, ελέω Πασοκ, να γίνονται άρχοντες τσαλαβουτώντας στο βιός των Ελλήνων.

Το δράμα που ζούμε σύντροφε Γρηγοράκο ξεκίνησε από τις ακάλυπτες επιταγές του ολετήρα Ανδρεα. Μπορεί οι διάφορες ντουντούκες να τα φορτώνουν όλα στον μέτοικο, στον ξένο Yorgo η στους δύστυχους μουγκούς της ΝΔ. Εμείς οι άλλοι αυτοί που φάγαμε στην μούρη την πασοκρατία. Δεν έχουμε ξεχάσει...Οι ακάλυπτες αρχικά και μετέπειτα με δανεικά καλυμμένες επιταγές του λαοπλάνου πολιτικάντη Ανδρέα Παπανδρέου είχαν ημερομηνία λήξεως.

Αυτό το γνώριζαν όλοι οι υγιώς σκεπτόμενοι Έλληνες, πλην εκείνων που ελέω Pasok - εν μια νυκτί - κοιμήθηκαν ...σκατατζήδες και ξυπνήσαν ...άρχοντες.!
Δεν πρόκειται βεβαίως περί καλοκαιρινής "Ανδρεϊκής" τυμβωρυχίας, αλλά θα είναι ίσως η πρώτη φορά που θα πω, ας μην τον συγχωρέσει ο Θεός.!
Είθισται ο Θεός να συγχωρεί μόνον εκείνους που ζητάνε ταπεινά συγνώμη, αλλά ο καθ' ου, φρόντισε μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής του να παραμείνει ένα αμετανόητο ανθρωποειδές.
Ζητώ συγνώμη απ' τον εαυτό μου κι' απ' όλους εσάς, αλλά δυστυχώς, δεν μπορώ να ξεχάσω.
Πιστέψτε με δε, πως δεν μπορώ να κάνω και διαφορετικά.
Θυμάμαι τις αλήστου μνήμης μέρες του "ένδοξου" πλην αισχρού ..."Ανδρεϊσμού" και ντρέπομαι για τη χώρα μου που επέτρεψε να ασελγήσει πάνω της αυτό το πολιτικό έκτρωμα της σύγχρονης ιστορίας συνεπικουρούμενο και από τον πάλαι ποτέ ακριβοπληρωμένο ... "αυριανισμό" που έφθασε σε σημείο να φωτομοντάρει τον Μητσοτάκη ως συνεργάτη των Γερμανοφονιάδων, κι' αυτό βεβαίως τη βοηθεία του "Θείου"...βρέφους του Pasok αισχροτάτου Λαλιώτη, ο οποίος - τώρα πλέον - πατάει πάνω στα αγνώστου μεν προελεύσεως αλλά ελληνικά δισεκατομμύρια του φτωχού κοσμάκη, χωρίς ωστόσο να καταφέρει μέχρι και σήμερα να πάρει εκείνο το κωλοπτυχίο της οδοντιατρικής και να βγάλει έστω και μια δεκάρα τσακιστή με τον ιδρώτα του προσώπου του.
Η αισχρή εποχή του "Ανδρεϊσμού" με σήμα κατατεθέν το ζιβάγκο, την απλησιά και το μούσι, δυστυχώς δεν θα περάσει τόσο εύκολα όσο νομίζαμε αρχικά.
Κι' αυτό γιατί, όταν οι...πάσης φύσεως μουσάτοι αλήτες των απανταχού της χώρας πρασίνων κλαδικών, μπούκαραν από πόρτες και από παράθυρα στο ταλαίπωρο Δημόσιο κι έγιναν εν μια νυκτί, οι κηπουροί γιατροί του μετέπειτα ΕΣΥ του μακαρίτη Γεννηματά , οι τελειόφοιτοι Γ΄ Δημοτικού, προϊστάμενοι τμημάτων, οι ξυλοσχίστες πρόξενοι στις ανά τον κόσμο Διπλωματικές μας εκπροσωπήσεις απέκτησε καθολική ισχύ το λεγόμενο ..."Λαϊκό κεκτημένο".
"Δεν υπάρχουν θεσμοί, παρά μόνον ο Λαός", διακήρυσσε εκστασιασμένος απ' την Λατρεία του ...πλήθους - όχλου από κάποιο μπαλκόνι της Κοζάνης - θυμάμαι - ο μακράν ημών πλέον μακαρίτης, αλυσοδένοντας για 30-40 χρόνια την χώρα με τα δεσμά του Λαϊκισμού...
Έτσι φθάσαμε λίγο αργότερα επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη στα πρωτοφανή ...ξεβρακώματα των άτυχων ..."ΣΕΠιτων" των αστικών συγκοινωνιών της Αθήνας από τους πράσινους στρατευμένους και τερατογενείς Σταμουλοκολλάδες, στα κατεβάσματα των διακοπτών της ΔΕΗ των Μπακούληδων, στα τερατώδη και υπέρΜαυράκηδων "δωράκια" ποσού των500.000.000 δραχμών και σήμερα στα ...νταηλίκια των φορτηγατζήδων και των της εναέριας κυκλοφορίας και ...βάλε.!
Όσοι λοιπόν τότε έδρεπαν καρπούς "αγλαών" ημερών και ειρωνεύονταν τα ... "κοροΐδα της απ' έξω" μεριάς, ας...φάνε τώρα στη μάπα, έναν Ανδρέα ...κατεψυγμένο και αργότερα ...βλέπουμε!
Βεβαίως, κοντά σε σας αληταράδες, θα καούμε κι' εμείς, αλλά θα έχουμε ήσυχη την συνείδησή μας επειδή δεν κάναμε μακροβούτι στη λίμνη με το χρυσάφι. Εσείς αφαιρέσατε το περιεχόμενο της λίμνης και τώρα ο Ελληνικός λαός κοιτάζει με απορία τον ξερό πυθμένα της.
Πέστε μας και μαλάκες για να τελειώνουμε.!
Ζητώ ξανά συγνώμη, αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω.
Δεν μπορώ να ξεχάσω τον ..."Ανδρεϊσμό" που έχοντας δέσει χειροπόδαρα την δικαιοσύνη, λεηλατούσε ωσεί ιέραξ την δημόσια περιουσία και την μετέτρεπε σε προσωπικό τσιφλίκι τόσον του ιδίου και της κλίκας του, όσο και της μετέπειτα συμβίας του Μιμής, η οποία κατά δήλωσή της παραμένει - από τότε - "κλειστή" ως ..."γυναίκα".
Δεν μπορώ να ξεχάσω τον εκλιπόντα εκλογομάγειρα Κουτσόγιωργα που για τα ...μικροέξοδα των παιδιών του άρπαξε2.000.000 δολλάρια από το υστέρημα του Ελληνικού λαού και τα μετάφερε σε Ελβετική τράπεζα και σε γενόμενη επερώτηση εντός του κοινοβουλίου από μέλος της αντιπολιτεύσεως απάντησε πως "εσείς δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε".
Βεβαίως, ο "περήφανος Έλληνας" ...αντάμειψε δεόντως και ώργο Λούβαρη ο οποίος υπό το βάρος των ασήκωτων ..."Pampers" με τα ..."τούβλα" δεν προσήλθε να καταθέσει στο ειδικό δικαστήριο, επικαλούμενος λόγους υγείας (σκλήρυνση κατά πλάκας), ενώ αργότερα έπαιζε μπάλα στου Καραϊσκάκη ως αντιπρόεδρος της ΠΑΕ, πλάι στον Ντέταρι, το μεγάλο και ακριβοπληρωμένο από τον Κοσκωτά συμβόλαιο ύψους ενός δισ. για την εποχή.
Δεν μπορώ να ξεχάσω το μπουκάλι ..."Johny Walker" με το οποίο κοιμόταν και ξυπνούσε ο ..."Ανδρέας".
Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι σε μια σύνοδο των "6" που πραγματοποιούνταν στην Αθήνα, αυτός ...ξέχασε να πάει, γιατί τον πήρε ο ύπνος αγκαλιά με τη γκόμενα σε κάπ...πλουσιοπάροχα τον υιόν Κουτσόγιωργα για την ...Εθνική προσφορά του πατρός του, και του έδωσε μια θέση στο ...κοινοβούλιο.!
Ω αφελή Έλληνα.!
Πίστεψες στ' αλήθεια ότι αυτός ο "πολιτικός" θα μπορούσε ποτέ να κάνει καλό στην Ελλάδα, την οποία ουδέποτε θεώρησε πατρίδα του;
Θεωρείς πως ήταν τυχαία η τοποθέτηση του κανακάρη του και νυν πρωθυπουργού στο υπουργείο Παιδείας; Απλά του έδινε μια ευκαιρία μπας και μάθει Ελληνικά.!
Πίστεψες ότι ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την Ελλάδα, όταν σε διάστημα δύο μηνών την οδήγησε σε τρεις απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις με κόστος δισεκατομμυρίων, μόνο και μόνο για να αποτρέψει την εκλογή Μητσοτάκη;
Δεν κατάλαβες γιατί το εκλομαγειρείο έβαλε στο φουλ τις ...ατμομηχανές του; Απλά γιατί ο ..."Ανδρέας" το είχε χωνέψει ότι ο Μητσοτάκης με αφορμή το σκάνδαλο Κοσκωτά, θα τον έβαζε σίγουρα φυλακή.
Τότε ακριβώς έφθασε και το πράσινο μαντάτο - τελεσίγραφο στον Μητσοτάκη, ότι αν γίνει κάτι τέτοιο το Pasok θα αιματοκυλήσει τη χώρα, γι' αυτό και ο άρπαξ των δισεκατομμυρίων του Κοσκωτά - δηλαδή του Ελληνικού λαού - απηλλάγη οριακά με διαφορά μιας ψήφου.
Και για τους μη κατέχοντες την νομικήν επιστήμην, θα πρέπει να πούμε πως μεταξύ απαλλαγής και αθώωσης υπάρχει μεγάλη διαφορά. Δεν είναι της παρούσης να αναφερθούμε σ' αυτή τη λεπτομέρεια, που δυστυχώς ελάχιστοι, και μόνο οι νομικοί γνωρίζουν.
Αυτή η οριακή "απαλλαγή" λόγω ...αμφιβολιών έκανε τα πράσινα παπαγαλάκια να μιλάνε για ..."βρώμικο '89".
Οποία καταισχύνη.!
Συγνώμη και πάλι, μα δεν μπορώ να ξεχάσω.
Δεν μπορώ να ξεχάσω το "Τσοβόλα δώστα όλα" που δυστυχώς ήταν μια σοβαρή εντολή προς τον τότε υπουργό οικονομικών και όχι απλά ένα ...σχήμα λόγου, όπως θέλησε να το παρουσιάσει αργότερα.
Δεν μπορώ να ξεχάσω τα λόγια που μου μετέφερε Αξιωματικός της Αστυνομίας όταν ο Κοσκωτάς εν εξάλλω καταστάσει είπε για τα πράσινα της εποχής τρωκτικά: "ως πότε θα τους πληρώνω τους καργιόληδες;"
Δεν μπορώ να ξεχάσω τον ..."πρωθυπουργικό φίλο" Γιώργο Λούβαρη ο οποίος υπό το βάρος των ασήκωτων ..."Pampers" με τα ..."τούβλα" δεν
προσήλθε να καταθέσει στο ειδικό δικαστήριο, επικαλούμενος λόγους υγείας (σκλήρυνση κατά πλάκας), ενώ αργότερα έπαιζε μπάλα στου Καραϊσκάκη ως αντιπρόεδρος της ΠΑΕ, πλάι στον Ντέταρι, το μεγάλο και ακριβοπληρωμένο από τον Κοσκωτά συμβόλαιο ύψους ενός δισ. για την εποχή.
Δεν μπορώ να ξεχάσω το μπουκάλι ..."Johny Walker" με το οποίο κοιμόταν και ξυπνούσε ο ..."Ανδρέας".
Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι σε μια σύνοδο των "6" που πραγματοποιούνταν στην Αθήνα, αυτός ...ξέχασε να πάει, γιατί τον πήρε ο ύπνος αγκαλιά με τη γκόμενα σε κάποια έπαυλη του Παλιού Ψυχικού και όταν ο σύζυγος της "Κυρίας" τους έκανε ...τσακωτούς, ο "απλοχέρης" Ανδρέας τον έκανε
κάπου ...Διοικητή, με αμοιβές μεγιστάνα.
Δεν μπορώ να ξεχάσω..
Συγχωρέστε με, αλλά δεν μπορώ.
Πηγή: http://gianniotis.blogspot.com/2010/08/blog-post_04.html

Αράχνες και Ποντίκια....

Η εφημερίδα Παρασκευή+13 (16/9/2011) δημοσίευσε ένα ένθετο “ Ο ιστός της αράχνης πάνω από την Ελλάδα” σκιαγραφώντας την πολυδαίδαλη δράση των Αμερικανών στην χώρα μας.

Καταλαβαίνουμε ότι μία μεγάλη χώρα όπως η Αμερική θέλει και μπορεί να υπερασπισθεί τα στρατηγικά της συμφέροντα στρατολογώντας, επιδοτώντας διαφόρους οσφυοκάμπτες που είναι έτοιμοι και προθυμοι να ζευτούν και να σύρουν τον αραμπά των συμφερόντων του αμερικανισμού(κλικ) Η δουλειά της αμερικανικής αράχνης θα ήταν πολύ δύσκολη να απλώσει τον ιστό της, αν δεν υπήρχε ο εξαιρετικά πρόθυμος ντόπιος εσμός δημοσιογράφων, “διανοούμενων”, πανεπιστημιακών, “αποθετηρίων σκέψης” και διαφόρων άλλων παραγόντων που συνωστίζονται στα σκαλιά της πρεσβείας και συναγωνίζεται στην αποδόμηση και κατεδάφιση της εθνικής ταυτότητας και την μετατροπή των Ελλήνων σε καταναλωτικό αντικείμενο χωρίς συνείδηση, ιστορία, παρελθόν και μέλλον.

Ο Τζέρι Καραμεσινης, εγγονός του ιστορικού σταθμάρχη της CIA Τομ Καραμεσινη δεν θα μπορούσε μόνος του να υπηρετήσει τα συμφέροντα της πατρίδας του, χρειάζεται και τους ντόπιους μισθοφόρους που για "μιά έπαυλι στόν Νείλο, ένα μέγαρον στήν πόλιν" είναι έτοιμοι για όλα

Πολλοί θα αναρωτηθούν ποια είναι τα κίνητρα που οδηγούν τους πρόθυμους αρλουμπολόγους αυτούς με τις απαιτήσεις υψίστης εγκυρότητας να βυσσοδομούν με τόση υστερική μανία κατά της Ελλάδος. Η κυρία Plame-Wilson(κλικ), πρώην πράκτορας της CIA στην Αθήνα καί ο γνωστός και μη εξαιρετέος κύριος Kiesling στα βιβλία τους μας έδωσαν μία ιδέα για το ποιός και πώς κινάει τα σχοινιά στις ασπόνδυλες μαριονέτες του αμερικανισμου.



Εκείνο που μας απασχολεί είναι. Ποιοι είναι οι μηχανισμοί που διαστρεβλώνουν τις συνειδήσεις τους και τους κάνουν να αποκαλούν την Ελλάδα Odd country.....ή Greek Tiermondism, να εκφράζονται απαξιωτικά για τους Έλληνες που αντιστάθηκαν στο βιβλίο αίσχος και να τους ονομάζουν κηπουρούς, βοσκούς και καπετάνιους; Θέλουμε να μάθουμε, από που ορμώμενοι και ποια είναι τα κίνητρά τους ώστε αποκαλούν την ελληνική γλώσσα των 3000 χρόνων "ντοπιολαλιά" η “μικρή” γλώσσα. Ποια είναι τα κίνητρα που ώθησαν 270 πανεπιστημιακούς, “διανοούμενους” να υπογράψουν την δήλωση υπέρ του σχεδίου Αναν(κλικ), που τόσο πολύ το ήθελαν οι Αμερικανοί. Να μας προειδοποιούν απο τις σελίδες του Βήματος όταν για πολλοστή φορά ο Καραμανλής συναντήθηκε με τον Πούτιν.

Με ολίγη ομόδοξη Ορθοδοξία και με τη γενική αίσθηση ότι με αυτά τη «φέρνουμε» στους μισητούς Αμερικανούς και στους ανθέλληνες Ευρωπαίους- μείον ο Σαρκοζί, αλλά ως πότε; Δοκίμασαν το «κόλπο» ο Νάσερ και ο Μακάριος. Απέτυχαν. (Το Βήμα 30/4/2008)

Ο Νάσερ άρπαξε τον πόλεμο των "έξη ημερών", ο Μακάριος άρπαξε το πραξικόπημα του 74 και το 2007 ο Καραμανλής άρπαξε την πυρο-τρομοκρατικη επίθεση και τον Δεκέμβρη του 2008 την μήνη των κουκουλοφόρων αντιεξουCIAστων και την καταστροφη της Αθηνας(κλικ).

Ποια είναι τα κίνητρα που τους καθοδηγούν ώστε να επιμένουν, με σαθρή επιστημοσύνη, να παρουσιάζουν την Ελλάδα σαν αποκύημα της φαντασίας μερικών ρομαντικών του 19ου αιώνα και να μας λένε: “1821 η γέννηση ενός Έθνους”

Για να δοθεί απάντηση θα χρειαζότανε να επιστρατευθεί ολόκληρο επιτελείο από ψυχολόγους, ψυχιάτρους, κοινωνιολόγους Και όμως η απάντηση είναι απλή. Την έδωσε ένας πρώην πράκτορας της KGB, ο οποίος πριν αυτομολήσει στην Δύση υπηρέτησε στο Τόκιο. Στο βιβλίο του ON THE WRONG SIDE: MY LIFE in the KGB ο Stanislav Levchenko. μας προσφέρει τα μυστικά της τέχνης του στρατολογείν πράκτορες και πρακτορίδια. Την συνοψίζει σε ένα απλό ακρωνύμιο M(oney).I(Ideology). C(ompromise). E(go). Το ακρωνύμιο MICE μεταφράζεται στα Ελληνικά κατά μια φανταστική συγκυρία "ποντίκια"

Money. (Χρήμα) Η πρασινωπή μαγιά αναμοχλεύει συνειδήσεις και τις κάνει να τραγουδούν και να χορεύουν στο ρυθμό που θέλει ο μέγας κλαριτζής του σύμπαντος.
Αν νομίζεται ότι φακελάκια παίρνουν μόνο οι γιατροί, είστε βαθιά νυχτωμένοι. Φυσικά δεν είναι μόνο το μετρητό που βοηθάει Υπάρχουν υποτροφίες, συνέδρια με τα έξοδα πληρωμένα και το κάτι τις, θέσεις επισκέπτη καθηγητή ή καθηγήτριας σε κάποιο πανεπιστήμιο πέραν του Ατλαντικού, Yale,Princeton, Tufts, και λίγο Harvard.

Ideology (Ιδεολογία) Η ιδεολογία ήτανε η κινητήριος δύναμής την εποχή του Μεσοπολέμου και του Πρώτου Ψυχρού Πολέμου. Το τέλος του κομουνισμού που φλόγιζε και έδινε έμπνευση για αγώνες άλλαξε το ιδεολογικό υπόβαθρο. Σήμερα το περιβάλλον, τα "ανθρώπινα δικαιώματα " η παγκοσμιοποίηση παίζουν τον ρόλο που έπαιζε η πάλαι ποτέ κραταιά ιδεολογία. Οι χρήσιμοι ηλίθιοι του τότε κλωνοποιήθηκαν όπως οι προβατίνες Ντόλι και αγωνίζονται για το περιβάλλον, όπως η δράση των περιβαλλοντολόγων στην Αλεξανδρούπολη, η τα ανθρώπινα δικαιώματα "μειονοτήτων" κατά σύμπτωση εκεί που υπάρχουν συμφέροντα και περνούν αγωγοί. Το κυριότερο όμως μέλημα είναι να αποδομήσουν την Ελληνική συνείδηση για να μετατρέψουν τον Έλληνα Άνθρωπο από υποκείμενο της ιστορίας σε άβουλο αντικείμενο που θα μπορεί να δώσει μερικά στρέμματα για να κοιμάται ήσυχος.

Compromise (Φόβος μην εκτεθούμε) Ο καθένας έχει κάποιο μυστικό που προσπαθεί να το κρύψει. Μετά την κατοχή πολλοί δωσίλογοι πήρανε τα πιστοποιητικά των Εγγλέζων για καλές δήθεν υπηρεσίες και φυσικά έκαναν τα πάντα να τα εξαργυρώσουν, όπως κατά την διάρκεια του αγώνα της Κύπρου. Πόσοι είναι αυτοί που σήμερα παίζουν τον αντιστασιακό και ας μην είχαν αφήσει επωμίδα αξεσκόνιστη και πουλί απεριποίητο κατά την εποχή της Χούντας. Το φάντασμα της Χούντας τους κυνηγάει και θα χορέψουν κατά πως πρέπει για να μην εμφανιστεί ξαφνικά κάνα χαρτάκι από τα αρχεία του ΕΑΤ-ΕΣΑ ή από τα καμμένα αρχεία του στρατιωτικού ακολούθου στο Παρίσι...Να βγούνε τίποτα σβησμένα με μπλάνκο ονόματα από τα τεφτέρια της Σήμενς...

Ego (Εγώ). Πόσες ταλαιπωρημένες υπάρξεις, νομίζουν ότι είναι μεγάλοι δημοσιογράφοι, ποιητές, λογοτέχνες , πολιτικοί αναλυτές, βαρείς επιστήμονες αλλά δεν είναι παρά τσιράκια του αμερικανισμού. Πόσοι ασήμαντοι για κάθε επιστημονικό έργο το παίζουν μεγάλοι και εμπνευσμένοι αλλά στην παραγματικότητα οφείλουν την ύπαρξή τους στο ότι τα έχουν καλά και ακολουθούν τις παραγγελιές της Αμερικης.

Τα ντόπια MICE είναι τα τρωκτικά που ροκανίζουν την ύπαρξη της χώρας.
Οι θέσεις τους κινούνται σε διανοητικό επίπεδο παιδαριώδους κραυγαλέου ανορθολογισμού με πολύ πάθος, λίγη διαίσθηση, αλλά καθόλου αυτοπεποίθηση Η παρακολούθηση των διανοητικών τους ακροβατισμών γεννάει πανικό, ναυτία και εμετό.

Το νόμισμα του Θανάτου....

Οι άνθρωποι της ελίτ στη σύγχρονης μας Democracy είτε είναι γυιοί του αγωγιάτη, του ταχυδρόμου ή του χωροφύλακα, είτε είναι πειναλέοι "'αντιστασιακοί" του Quartier Latin, ή μέτοικοι που ξέβρασε η παλίρροια των καιρών στην Ελλάδα, ή ασήμαντοι κληρονόμοι σημαντικών ονομάτων εγκαταστάθηκαν στην εξουσία, φερμένοι στις αποσκευές του Τουρκικού στρατού, το 1974! Η εγκατάσταση αυτή δεν είναι μοναδική. Κάθε ολιγαρχία έχει την καταγωγή της σε μία κατάκτηση. Αλλά η νίκη της δεν διαρκεί παρά μόνον αν ανταποκρίνεται σε μία τάση της ιστορίας. Οι ελίτ δεν διατηρούν την εξουσία τους παρά αν ενσαρκώνουν το αίμα του ίδιου του έθνους, ή την αρρώστια που βρίσκεται μέσα σ'αυτό το αίμα. Οι άνθρωποι των ελίτ δεν κοιμούνται, δεν μπορούν να κοιμηθούν, κάθε ημέρα της ιστορίας μας είναι γι αυτούς μία μάχη που πρέπει οπωσδήποτε να κερδηθεί. Πρέπει οι σημαίες τους να είναι το σύμβολο της ισχύς του έθνους ή της παρακμής του. Γιατί μία χώρα αναγνωρίζεται στο πρόσωπο της άρχουσας ελίτ. Το μεγαλείο ή θάνατός της χώρας είναι αποτυπωμένα στο πρόσωπό αυτής της ελίτ.


Η δική μας ελίτ αντιπροσωπεύει τις δύο όψεις του νομίσματος του θανάτου, που το αποτύπωμα φέρει η ιστορία μας εδώ και 35 χρόνια: του δηλητηρίου της μονοπώλησης των ιδεών, της κακοδαιμονίας των ιδεολογιών, της παντοδυναμίας του κομματικού κράτους, του κράτους παροχών και του συνδικαλιστικού πατροναρίσματος. Η επικράτησή τους αντικατοπτρίζει την δική μας παρακμή, γιατί η επιλογή τους αντιστοιχεί στις δύο βασικές αιτίες αυτής της παρακμής. Υπάρχουν, γιατί πρέπει να υπάρχουν. Είναι η ελίτ που μας αξίζει. Δεν έκλεψαν τα αξιώματα, τις θέσεις τους. Ο Τσοβόλας υαπακούοντας τον "αείμνηστο" υπό τους ήχους της Carmina Burana τα έδωσε όλα και εμείς τους προσφέραμε την εξουσία με την ψήφο μας. Υποταχθήκαμε στον κάθε μορφής εξανδραποδισμό μας από την εξουσία των σάπιων ελίτ που έχουν ένα μόνο μέλημα, ένα μόνο σκοπό: τα δώρα στον εαυτό τους και το μέλλον των παιδιών τους. Ανταλλάξαμε την ελευθερία της σκέψης, της κρίσης μας με την εθελούσια δουλεία της μηδενιστικής νοοτροπίας που απορρίπτει την δόξα, την δημιουργία, την ανέλιξη, την πίστη στην ζωή γιατί όλα αυτά σημαίνουν αδιάκοπη αγωνία και έγνοια.

Το άσμα των πονηρών πνευμάτων, η λοιμική αριστερόστροφη ρητορεία σφετερίστηκε την φανταχτερή επίφαση της "προοδευτικότητας" και την παρουσίασε ως την χρυσή ευδαιμονία της ζωής. Με αμβλυμένα στην κοινωνική πλειοψηφία τα αντανακλαστικά των κριτικών ιεραρχήσεων, έχουμε αφεθεί "δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα" να μας ξαπλώσουν οι περιθωριακοί της νεοταξίτικης αριστερής προοδευτικότητας στο ανατομικό τραπέζι και να μας γδέρνουν όπως γδέρνουν τα πτώματα στους πίνακες του Ρέμπραντ.

Το ανατομικό τραπέζι λειτουργεί, ως τώρα, χωρίς κανένα πρόβλημα, ας αποκτήσουμε το θάρρος να ομολογήσουμε αυτήν την αλήθεια, μπροστά στην οποία κρύβουμε υποκριτικά το πρόσωπό μας. Στο νεοταξίτικο τραπέζι ο συρφετός των ανθρώπινων απομειναριών της κατεδάφισης των άλλοτε γοητευτικών και πανίσχυρων ολοκληρωτικών ιδεολογιών, που μεταλλάχθηκε στην μεταπρατική Αριστερά, προσπαθεί να γδάρει την Ελλάδα. Πρακτορεύει τη Νέα Τάξη. Υπηρετεί πειθήνια τη λογική της εξουσίας και τις προστακτικές του αμερικανισμού. Μακελεύει όλα εκείνα τα γνωρίσματα που συνιστούν την ιδιαιτερότητα και τα στοιχεία της υπαρκτικής γνησιότητας του Έλληνα ανθρώπου. Το νεοταξίτικο αυτό σύμφυρμα αφαιρεί σιγά-σιγά την ελληνική μας αυτεπίγνωση, την ιστορία μας, την γλώσσα μας, την θρησκεία μας. Στο τέλος δεν θα έχουν μείνει από το πάλαι ποτέ γένος των Ελλήνων άχρηστα περιτρίμματα που θα πεταχτούν στο κρεματόριο της ιστορίας.

Διστομο: "τραγικά συμβάντα"...

Στην εισαγωγική παρέμβασή της, η επικεφαλής της γερμανικής αντιπροσωπείας πρέσβειρα δρ Σουζάνε Βάζουμ-Ράιμερ εξέφρασε τη λύπη της κυβέρνησής της για τις πράξεις των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής σε Ελλάδα και Ιταλία, αποφεύγοντας επιμελώς να τις χαρακτηρίσει ως σφαγές ή εγκλήματα πολέμου. Αντ' αυτού έκανε λόγο για «τρομερά συμβάντα», τα οποία όμως ύστερα από παρέλευση εξήντα ετών και άνω πρέπει επιτέλους να περάσουν στην Ιστορία.(Ελευθεροτυπια 13/9/2011)

Κατά την παρέμβασή της στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης η Γερμανίδα αντιπρόσωπος χαρακτήρισε την σφαγή του Δίστομου από τους ομοεθνείς της και ότι επακολούθησε “τραγικά συμβάντα” προσθέτοντας ότι ύστερα από παρέλευση εξήντα ετών και άνω πρέπει επιτέλους να περάσουν στην ιστορία. Με άλλα λόγια να διαγραφούν από την δημόσια ιστορία και την ιστορική μνήμη ο θάνατος, ο πόνος η βαρβαρότητα που σκόρπισαν οι συμπατριώτες της. Συμπλήρωσε μάλιστα δίνοντας και μια χρονική διάσταση, μετά εξήντα και άνω χρόνια όλα πρέπει να ξεχαστούν να παραγραφούν. Είναι η λογική βάση επί της οποίας ένας άλλος Γερμανός μετά από εξήντα χρόνια θα προτείνει η γενοκτονία των Εβραίων να περάσει στην ιστορία και το στήσιμο ανδριάντα του Χίτλερ στο Βερολίνο και την ανακήρυξη των Waffen-SS σαν τον πρώτο ευρωπαϊκό στρατό. Η επικεφαλής της γερμανικής αντιπροσωπείας μπορεί και τα λέει αυτά και υποστηρίζει την διαγραφή τους από τις ιστορικές μνήμες των λαών γιατί ευτυχώς για αυτήν, αλλά δυστυχώς για τους Έλληνες και του Ιταλούς τα ξαδέρφια τους δεν είναι οι ιδιοκτήτες του New York Times...όπως κάποτε είχε πει ο μαύρος Αμερικανός στοχαστής W.E.B. Du Bois αναφερόμενος στο δράμα των μαύρων

Η Δεξιά είναι εδώ...

Ο Ίων Δραγούμης μέσα απο τις σελίδες του βιβλίου του “Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα” αναρωτιέται πώς θα σωθούμε σαν έθνος σαν Ρωμιοσύνη από την “ψοφιοσύνη”. Στίς μέρες μας το περιέχόμενο και η ισχύς της ιδιότυπης λέξης του Δραγούμη μας δίνει περισσότερο από ποτέ την κατάσταση που βιώνει το Έθνος μας. Η λέξη αναφέρεται στο ηθικό κλίμα. Τι είναι ψόφιος και ψοφίμι δεν χρειάζεται κουλτουριάρικη ερμηνεία. Η ψοφιοσύνη είναι η προκύπτουσα και επικρατούσα γενική κατάσταση, όταν ψόφιοι και ψοφίμια πολλαπλασιασθούν. Ψοφιοσύνη και σαπίλα είναι συνώνυμα και τα δύο συνδέονται με την βρώμα και την δυσοσμία. Επίσης κάθε απραξία, κάθε πλαδαρότητα η απουσία ζωντάνιας, ηθικής παρουσίας, ισχυρού Λόγου και θέληση της δυνάμεως είναι ψοφιοσύνη. Είναι χαρακτηριστικό του δημόσιου βίου και μάλιστα το χειρότερό του.
Είναι μία συστηματική κατα την ιατρική ορολογία κατάσταση.
Ψοφιοσύνη αναφέρεται σε όλους τους τομείς ζωής, σε όλα τα παρακλαδια του κοινωνικού οργανισμού. Το Πνεύμα, η Οικονομία, η Δικαιοσύνη, οι θεσμοί όλα έχουν προσβληθεί διαλυτικά. Η πλαδαρότητα, η ακινησία και η παραίτηση οδηγούν με ακρίβεια στην αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού. ‘Οπως κάθε πέτρα που δεν κυλά χορταριάζει και όπως τα νερά που δεν τρέχουν σαπίζουν. Προτού ο Έλληνας άνθρωπος “ψοφίσει” είχε γίνει κοπάδι. Δεν είναι τυχαίο ότι, η έννοια αυτή συνδέεται με τον θάνατο των ζώων, ότι ψοφίμι είναι ένα πεθαμένο ζώο παραπεταμένο σε κάποια γωνιά.

Αυτή την σήψη φοβόταν ο Ίων Δραγούμης για τον Ελληνισμό, αυτήν ξόρκιζε σαν τον πρώτο εχθρό του ολιγάριθμου Έθνους μας. Χρειάζεται αγώνας ώστε οι πλατειοί ορίζοντες και ουρανοί της πατρίδας μας να αποδείξουν την αδυναμία των κοράκων, των πολιτικών ρακοσυλλεκτών, των σκυφτών χατζηαβάτηδων μισθοφόρων της ενημέρωσης και τον αποδεκτών της έξωθεν σοφίας


Το αντίθετο της ψοφιοσύνης είναι η αντίσταση, η πραγματική αντίσταση όχι όπως την κατάντησαν οι ολετήρες του Έθνους, οι εκμεταλλευτές της που την μετέτρεψαν σε επιταγή προς εξαργύρωση, σύνθημα σπατάλης, διαφθοράς με την παροιμιώδη φράση του αρχιολετηρα Ανδρεα: “Είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του, αλλά όχι και 500 εκατομμύρια!”. Ολετήρας που διέλυσε την Ελλάδα παραδίδοντάς την στις ανεξέλεγκτες παρορμήσεις του όχλου υπό του ήχους της Carmina Burana του ναζι Orf

Η πραγματική αντίσταση είναι η δύναμη για δημιουργία, η αγάπη για το Έθνος που συνιστά τον άνθρωπο και εξευγενίζει την ψυχή. Να μη πηγαίνεις με το ρεύμα. Να απαλλαχθείς απο τα δεσμά της αριστερόστροφης προοδευτικάντζας που για 37+1 χρόνια επέβαλλε στους Έλληνες την πιο στυγνή δικτατορία του πλέουν ευτελούς και φαύλου και παρουσίασε την σήψη, την δυσοσμία, την σαπίλα σαν κάτι υψηλό και προοδευτικό με μηρυκάσματα, πιθηκισμούς, διχασμούς, ιδεολογικά εμέσματα, αραχνοειδή συμπλέγματα ανευθυνότητας, ψευδαισθήσεων και προδιατεταγμένες αλήθειες.

Η πολιτική σήμερα μας προσφέρει το καταπληκτικό θέαμα μιας δεξιάς που δεν μπορεί να αυτοδιακηρυχθεί δεξιά χωρίς να κατηγορηθεί για "φασισμό" και μιάς αριστεράς που μπορεί, οποιαδήποτε στιγμή να αυτοαποκαλείται"σοσιαλιστική, κομμουνιστική, μαρξιστική", ισχυριζόμενη ότι τα δόγματα της δεν έχουν καμία σχέση με τον Λένιν,τον Στάλιν, τον Μάο ή τον Πολ Ποτ, τις σφαγές του Δεκέμβρη 44, Μελιγαλα. Αλλά αν οι οπαδοί των διαφόρων παραλλαγών της αριστεράς δεν αισθάνονται εκτεθειμένοι από τα Δεκεμβριανα του 44 και του 2008, τα πειθήνια 45αρια της 17Ν, τους δολοφονημένους της Marfin, το αρχιπέλαγος των Γκούλαγκ και τα Killing Fields, δεν βλέπω τον λόγο γιατί η σύγχρονη δεξιά, που απωθεί κάθε ολοκληρωτικό πειρασμό, πρέπει να αισθάνεται ένοχη, ή να δικαιολογείται. Μπροστά σ' αυτήν την αξιοθαύμαστη αναίδεια των οπαδών ενός δόγματος, στο όνομα του οποίου εσφαγησαν εκατομμύρια άνθρωποι, και στραγγίστηκαν ψυχές, στην αναίδεια των υμνητών του πατερούλη Στάλιν που "σκύβει και φυσάει την φωτιά σου ν' ανάψει" ή του "ο Στάλιν ζεί" και που παρ' όλα αυτά εμφανίζονται με ένα τριαντάφυλλο στο πέτο, ένα ρόπαλο στον ώμο, ώς υπερασπιστές της ελευθερίας, η Δεξιά ας απαντήσει με ένα μεγάλο γέλιο και ας συνεχίσει την αγωνιστική της πορεία.


Στην Ελλάδα σήμερα, σε μία εποχή που όλος ο κόσμος προτιμάει να αυτοδιακηρύσσεται στ' αριστερά, ή σχεδόν, το να είναι κανείς Δεξιός, είναι ακόμη ο καλύτερος τρόπος να είναι αγωνιστής. Δεξια είναι ηρωισμός, ετοιμότητα για την θυσία. Οι Δεξιοί είναι σήμερα η βαθύτερη συνείδηση μιάς πάσχουσας κοινωνίας, ο δημιουργικός κρίκος ανάμεσα σε παρελθόν και μέλλον, μέσα στον ίδιο τον σύγχρονο εαυτό τους αυτόν που είναι, και αυτόν που μπορεί να είναι. Είναι οι άριστοι, οι μοναδικοί, οι ευγενείς που δεν επιτρέπουν σε ημιμαθείς με πασσαλείματα γνώσεων, αλλά γερά επιδοτούμενοι από το USAID να υποθηκεύουν το μέλλον της Ελλάδας. Είναι οι ήρωες που αντιστάθηκαν σιωπηλά στην δικτατορία των πρασινοφρουρων, των κλαδικών, δεν αγόρασαν τα καθρεφτάκια που τους πούλαγε η μεταπολιτευτική παράγκα, αλλά έσκυβαν στο χωράφι τους, στο περιβόλι τους, στο γραφείο και δουλεύανε για το αύριο. Προχωρούν ίσα μπροστά δεν στέκονται στην άκρη με ρεβεράντζες και τσιριμόνιες στην απολυταρχία των οπαδών του δόγματος του αίματος. Οι Δεξιοί είναι φώς. Προχωρούν…Οδηγούν…

Η δικτατορία της αριστεράς σκέψης και διανόησης που επέβαλε ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει παραδεκτό αν δεν είναι δεμένο μαζί της πήρε τέλος. Η Αριστερά είναι οι πολλοί, ένα τσούρμο στρατολογημένο σε υπόγεια καπηλειά, εκεί που συναντώνται οι πιό αδίστακτες φιλοδοξίες και τα παρακολουθήματα τους η χθαμαλότητα, η ιταμότητα, “του πλούτου αχορταγιά και τση δόξας πείνα”. Υπό μίαν έννοια, η ποιότητα των ανθρώπων καθορίζει και την ποιότητα των φιλοδοξιών.

Η Δεξιά είναι οι άριστοι, οι μοναδικοί, οι ευγενείς. Είναι οι Έλληνες οι πιστοί και συνειδητοί και ολοζώντανοι. Έλληνες δυνατοί και συνεπείς και εμπνευσμένοι. Έλληνες άξιοι, αγωνιστές και δουλευταδες αρμονικοί στην τέχνη, φωτεινοί στο λόγο, υπέροχοι στην σύλληψη και ήρωες στην πράξη. Στους αρίστους, στους μοναδικούς, στους ευγενείς ανθρώπους οι φιλοδοξίες, όσο και αν είναι μεγάλες, είναι πάντοτε υψηλές, όχι βέβαια, επειδή “χτυπούν” ψηλά, αλλά επειδή αναφέρονται σε στόχους που δεν έχουν επίκεντρο το άτομο που τις τρέφει. Από την μία πλευρά έχουμε την φιλοδοξία της αριστεράς που σημαίνει απλά κοινωνικό ανελκυστήρα…και από την άλλη την φιλοδοξία της Δεξιάς, αυτή που σημαίνει ετοιμότητα, εργασία, αξία, αγώνα, θυσία και προσφορά.

Λοβέρδος ο θρασύς.....

Ο κύριος Λοβέρδος με απαράμιλλο θράσος και άφθονη οίηση δήλωσε ούτε λίγο ούτε πολύ
οτι για το δράμα που ζει η Ελλάδα φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ο άνθρωπος αυτός έχει
χάσει το μέτρον και στηρίζει τις δηλώσεις του στην πίστη ότι οι Έλληνες δεν έχουν μνήμη.
Και όμως η μνήμη υπάρχει Την δημόσια διοίκηση βρόμισε το κόμμα του. Όταν το 1981 ο ολετήρας Ανδρέας Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ από την μια άκρη μέχρι την άλλη της Ελλαδας μια κραυγή ακουγότανε: φέρτε μου πασοκους. Ανίκανοι για οποιοδήποτε έργο αλλά ανήκαν στο κίνημα κατέλαβαν θέσεις. Το μόνο προσόν που μέτραγε ήταν πόσους πόντους αφίσες είχες κολλήσει για να γίνεις διευθυντής, προϊστάμενος, πρόεδρος οργανισμού, συγγραφέας, ποιητής, καλλιτέχνης Οι πρασινοφρουροι, οι περιβόητες κλαδικές κατάργησαν κάθε κριτήριο αριστείας, αξίας, γνώσης Οι επετηρίδες γράφτηκαν στα παλαιότερα των υποδημάτων. Οι πρασινοφρουροι έφταναν μέχρι τον πάτο για να βρουν τον δικό τους και να του παραδώσουν την διοίκηση νοσοκομείων, οργανισμών, υπουργείων. Η δημόσια διοίκηση παραδόθηκε, υποτάχθηκεστα καπρίτσια και στην βλακεία των κλαδικών. Οι πρασινοφρουροι διέβρωσαν κάθε βαθμίδα Παντού κυριαρχούσε το σύνθημα κάντε ότι θέλετε αρκεί να ψηφίζεται Ανρεα.

Έρχεται σήμερα ο Λοβέρδος χωρίς ίχνος ντροπή και αιδώ να κατηγορήσει τους δημοσίους υπαλλήλους Το κόμμα του είναι υπεύθυνο για αυτήν την κατάντια. Το κόμμα μετέτρεψε τους δημόσιους υπαλλήλους σε δημόσιες του κομματικού αλισβερίσι...