Οι Κοψοχέρηδες

Η Ελλάδα διεκδικεί και μία μοναδική πρωτιά ανά τον κόσμο. Είναι η χώρα των κοψοχέρηδων. Οι κοψοχέρηδες είναι μία ειδική συνομοταξία που χωρίζεται σε δύο είδη τους Π.Ε.Κ και Μ.Ε.Κ δηλαδή τους πριν από τις εκλογές κοψοχέρηδες και τους μετά τις εκλογές κοψοχέρηδες.

Οι Π.Ε.Κ πάσχουν από το σύνδρομο σκλάβου-αφέντη. σηκώνονται όρθιοι χειροκροτούν και ταπεινώνονται εξευτελιστικά παρέχοντας συνεχώς εχέγγυα δουλοφροσύνης. Οι Π.Ε.Κ έχουν πάρει διαζύγιο από την λογική και έχουν υποταχθεί στους πληρωμένους ατάλαντους μεροκαματιάρηδες κονδυλοφόρους προπαγανδιστές της κομματικής αλήθειας. Βλέπουν τα δάση να καίγονται, την εκπαίδευση να έχει πάθει βαρύ εγκεφαλικό, τα νοσοκομεία τριτοκοσμικά. Βλέπουν την ζωή τους να υποβαθμίζεται, το μέλλον των παιδιών τους να υποθηκεύεται. Παρακολουθούν την πολιτική να κακουργεί, να υποβαθμίζει και να εξευτελίζει στο έπακρο τους ακαδημαϊκούς θεσμούς, να υποτάσσει την παιδεία στον συνδικαλιστικό λαϊκισμό, στην κομματοκρατία, στην αναξιοκρατία. Δεν μπορεί τα βλέπουν όλα αυτά! Αν όμως κάποιος τολμήσει έστω και για πλάκα να τους προτείνει να ψηφίσουν το άλλο το διαφορετικό σαν να τους τσίμπησε μύγα πετάγονται απάνω λέγοντας με πάθος: "δεν κόβω καλύτερα το χέρι μου".
Οι Π.Ε.Κ μέσα στην παραζάλη τους ότι ανήκουν κάπου είναι τραγικοί και φρικτοί. Μπορεί κάποιος να τους καταλάβει.

Αυτοί που είναι πράγματι τραγικοί αλλά συνάμα και φαιδροί είναι οι Μ.Ε.Κ. Είναι οι απλοί άνθρωποι που ξέρουν αλλά θέλουν να τα έχουν καλά με όλους και να μη δυσαρεστήσουν κανέναν. Θα ψηφίσουν φοβισμένα κάποιο από τα εγκεκριμένα κόμματα ελπίζοντας ότι κάτι θα αλλάξει, ότι ξαφνικά η παιδεία θα αναστηθεί, το νοσοκομεία θα πάψουν να είναι στάβλοι, θα μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια. Είναι οι άνθρωποι πυγμαίοι που ζουν από την μια μέρα στην άλλη έχοντας απαρνηθεί τις μεγάλες συγκινήσεις, τις μεγάλες ανατροπές που θα έφερνε μία ψήφος κάπου αλλού. Δεν μπορούν έστω και μία στιγμή να διανοηθούν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει αρκεί να τολμήσουν. Να ξεφύγουν απο την “Φάρμα των Ζώων”. Να βγούνε από το μαντρί όπου τους αρμέγουν κανονικά και έστω και για μία μέρα να δείξουν ότι έχουν αηδιάσει, να εκφράσουν την εναντίωση τους στα σχέδια και στην εξουσιαστική λογική της Νέας Τάξης. Έστω και για μία φορά να πάψουν να ψηφίζουν ψευδολόγους κομματάνθρωπους. Έστω και για μία φορά να μάθουν ότι μπορούν να τιμωρήσουν έμπρακτα την πολιτική διαφθορά, την αυθάδη πολιτική ασυνέπεια, την αλαζονεία και ιταμότητα των καισαρίσκων της εξουσίας. Αν ο κάθε ένας από αυτούς συνειδητοποιήσει ότι το πολίτευμα στη χώρα μας είναι απερίφραστα και ωμά η κομματοκρατία, η στυγνή ολιγαρχία ανεξέλεγκτων διευθυντηρίων μία εκπληκτική κοινωνική δυναμική θα είχε γεννηθεί. Αλλά φευ! Με το ίδιο τρόπο, όπως κάθε τέσσερα χρόνια με την ψήφο τους θα νομιμοποιήσουν τη ολιγαρχία που νέμεται την χώρα και το μόνο που θα τους έχει μείνει θα είναι "δεν έκοβα το χέρι μου". Αλλά τότε θα είναι αργά..πολύ αργά..

Μία υποκατηγορία των Μ.Ε.Κ είναι αυτοί που αναποφάσιστοι και μοιραίοι θα πάνε εκδρομή, θα πάνε για φραπέ θα κάτσουν σπίτι τους, την ημέρα των εκλογών και θα νομίζουν ότι κάτι πέτυχαν, ότι έκαναν την μούρη κρέας στο κατεστημένο, ότι τους έδειξαν. Δεν μπορούν να καταλάβουν ότι εξυπηρετούν απόλυτα τα εγκεκριμένα κόμματα και τους ολιγάρχες που θα τρίβουν με χαρά τα χέρια τους. Μαζεμένοι στο GB την επομένη των εκλογών θα χτυπάει ο ένας τον άλλον στην πλάτη ευχαριστημένοι. "Ευτυχώς που δεν ψήφισαν! Φαντάσου όλη αυτή η αποχή να είχε πάει...." και θα τους λούζει κρύος ιδρώτας μόνο με την ιδέα ότι αν μερικοί δεν πήγαιναν εκδρομή, δεν πήγαιναν για φραπέ, δεν κάθονταν σπίτι...κάποιοι έκτος ξαφνικά θα μπορούσαν να είναι εντός.

7 Νοέμβρη 2010: ΟΧΙ στον Πασοκισμό

Πρίν απο 70 χρόνια οι παπούδες μας βροντοφώναξαν «ΟΧΙ» στο πρωτογενή βάρβαρο και χυδαίο Φασισμό. Σήμερα είναι επιτακτικό παρά ποτέ να βροντοφωνάξουμε ένα μεγάλο «ΟΧΙ» στο σύγχρονο υποκατάστατό του τον εξ' ίσου βάρβαρο και χυδαίο Πασοκισμό.

Εμείς που τότε αντιταχθήκαμε στον πρωτογενή Φασισμό, έχουμε χρέος ν’ αγρυπνούμε και να αντιστεκόμαστε ενεργά, δυναμικά και θαρραλέα σε οποιαδήποτε μορφή Πασοκισμού, είτε «προοδευτική», είτε «μαρξιστική», είτε «νεοταξίτικη», είτε «παγκοσμιοποιημένη» είναι αυτή, που απειλεί, «σαν την λέπρα και σαν την ακρίδα», να μονοπωλήσει την ζωή, να φαρμακώσει και τον πολιτισμό και να κάνει τον Έλληνα Άνθρωπο μονοδιάστατο καταναλωτικό αντικείμενο χωρίς παρελθόν, μνήμη και μέλλον.

«ΟΧΙ» στον Πασοκισμό που θέλει να πλήξει βαθιά στις πολιτισμικές μας ρίζες, δηλαδή τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά μας αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσει κάθε δυνατότητα να αναπτυχθούμε, να διακριθούμε, ώστε να συνετιστούμε και να μην παρενοχλούμε τα μεγάλα στρατηγικά συμφέροντα της Νέας Τάξης στην νευραλγική περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.

«ΟΧΙ» στον Πασοκισμό που μακελεύει όλα εκείνα τα γνωρίσματα που συνιστούν την ιδιαιτερότητα και τα στοιχεία της υπαρκτικής γνησιότητας του Έλληνα ανθρώπου.

«ΟΧΙ» στον Πασοκισμό και τους τροφήμους της Bilderberg που θέλουν να υποτάξουν τον Έλληνα και να τον παραδώσουν άδειο, από παράδοση, ιστορία, θρησκεία, πατρίδα, κέλυφος, άχρηστο περίτριμμα που θα πεταχθεί στο κρεματόριο της ιστορίας.

«ΟΧΙ» στον Πασοκισμό που υπηρετεί πειθήνια με επιμονή και σχολαστικότητα την λογική της εξουσίας και τις προστακτικές της Νέας Τάξης, και θέλει, την εξάλειψη από τα σχολεία κάθε διδακτικού στοιχείου που ενισχύει την εθνική μας ταυτότητα. Ένας λαός αμαθής δεν είναι ελεύθερος.

"ΟΧΙ" στον Πασοκισμό που καταργώντας την σκέψη δίδαξε τους Ελληνες και τις Ελληνίδες να σκέπτονται με συνθήματα.

"ΟΧΙ" στον Πασοκισμό που αντί να βγάλει τον λαό απο την φτώχεια, την καλλιέργησε την μετέτρεψε σε δύναμη και έκανε δικαίωμα την κατάληψη, το δωρεάν, το παράλογο, την τεμπελιά.

"ΟΧΙ" στον Πασοκισμό που αντι να απευθύνεται στο μυαλό δια της λογικής απευθύνθηκε στο θυμικό.

"ΟΧΙ" στον Πασοκισμό που αφού κατέβασε την Ελλάδα στο τελευταίο σκαλί στου κακού τη σκάλα, στρώνει και άλλα σκαλιά για να την κατεβάσει ακόμα πιο κάτω.

Η Ωρα της Δεξιάς…Η Ωρα της Αλήθειας...

Η πολιτική σήμερα μας προσφέρει το καταπληκτικό θέαμα μιας δεξιάς που δεν μπορεί να αυτοδιακηρυχθεί δεξιά χωρίς να κατηγορηθεί για"φασισμό" και μιάς αριστεράς που μπορεί, οποιαδήποτε στιγμή να αυτοαποκαλείται "σοσιαλιστική, κομμουνιστική, μαρξιστική",ισχυριζόμενη ότι τα δόγματα της δεν έχουν καμία σχέση με τον Λένιν,τον Στάλιν, τον Μάο ή τον Πολ Ποτ. Αλλά αν οι οπαδοί των διαφόρων παραλλαγών της αριστεράς δεν αισθάνονται εκτεθειμένοι από τα Δεκεμβριανα του 44 και του 2008, το αρχιπέλαγος των Γκούλαγκ και τα Killing Fields, δεν βλέπω τον λόγο γιατί η σύγχρονη δεξιά, που απωθεί κάθε ολοκληρωτικό πειρασμό, πρέπει να αισθάνεται ένοχη, ή να δικαιολογείται.

Μπροστά σ' αυτήν την αξιοθαύμαστη αναίδεια των οπαδών ενός δόγματος, στο όνομα του οποίου εσφάγησαν εκατομμύρια άνθρωποι, και στραγγίστηκαν ψυχές, στην αναίδεια των υμνητών του πατερούλη Στάλιν που "σκύβει και φυσάει την φωτιά σου ν' ανάψει" ή του "ο Στάλιν ζεί" και που παρ' όλα αυτά εμφανίζονται με ένα τριαντάφυλλο στο πέτο, ένα ρόπαλο στον ώμο, ώς υπερασπιστές της ελευθερίας, η Δεξιά ας απαντήσει με ένα μεγάλο γέλιο και ας συνεχίσει την αγωνιστική της πορεία.

Η δικτατορία της αριστεράς σκέψης και διανόησης που επέβαλε ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει παραδεκτό αν δεν είναι δεμενο μαζί της πήρε τέλος. Η Αριστερά είναι οι πολλοί, ένα τσούρμο στρατολογημένο σε υπόγεια καπηλειά, εκεί που συναντώνται οι πιό αδίστακτες φιλοδοξίες και τα παρακολουθήματα τους η χθαμαλότητα, η ιταμότητα, “του πλούτου αχορταγιά και τση δόξας πείνα”. Υπό μίαν έννοια, η ποιότητα των ανθρώπων καθορίζει και την ποιότητα των φιλοδοξιών. Η Δεξιά είναι οι άριστοι, οι μοναδικοί, οι ευγενείς. Στους αρίστους, στους μοναδικούς, στους ευγενείς ανθρώπους οι φιλοδοξίες, όσο και αν είναι μεγάλες, είναι πάντοτε υψηλές, όχι βέβαια, επειδή “χτυπούν” ψηλά, αλλά επειδή αναφερονται σε στόχους που δεν έχουν επίκεντρο το άτομο που τις τρέφει. Από την μία πλευρά έχουμε την φιλοδοξία της αριστεράς που σημαίνει απλά κοινωνικό ανελκυστήρα, ένα σπίτι η μία επαυλη…και απο την άλλη την φιλοδοξία της Δεξιάς, αυτή που σημαίνει ετοιμότητα θυσίας και προσφοράς.

Ο Ηράκλειτος είπε: "ο Θεός είναι η ημέρα και η νύχτα, το θέρος και ο χειμώνας, ο πόλεμος και η ειρήνη,το ψωμί και η πείνα", ο Παράκελσος δήλωσε: "'Όλα είναι μέσα σε σένα τον ίδιο και τίποτα δεν μπορεί νασου έλθει από έξω, ούτε απο πάνω". Και αυτά εγκλείουν το να αγωνισθεί κανείς ανοικτά εναντίον μίαςψευτοδημοκρατικής, τραμπούκας αριστεράς αρνήτριας των πάντων.

Η Δεξιά με καθαρές ιδέες έχει δικαίωμα και υποχρέωση να αρνηθεί τις "αλήθειες" της μεταπρατικής αριστεράς και να τις αντιπαρατάξει με τις πιο δυνατές δικές της αλήθειες. Εκεί που υπάρχει θέληση υπάρχει ένας δρόμος. Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος. Πρέπει η Δεξιά να αντιληφθεί την ανάγκη να διακηρύξει αυτό που είναι. Να αναγνωρίσει τον κυριότερο εχθρό της, τον ισοπεδωτισμό, αρνητή και μειωτή της διαφοροποιήσεως του κόσμο και το κυριότερο να παραδεχθεί ότι τίποτα δεν είναι ουδέτερο στην ύπαρξη και ότι σε κάθε θέμα πρέπει να έχει τον λόγο της.

Στην Ελλάδα σήμερα, σε μία εποχή που όλος ο κόσμος αυτοδιακηρύσσεται στ' αριστερά, ή σχεδόν, το να είναι κανείς Δεξιός, είναι ακόμη ο καλύτερος τρόπος να είναι αλλού...Οι Δεξιοί είναι σήμερα η βαθύτερη συνείδηση μιάς πάσχουσας κοινωνίας. Είναι οι άριστοι, οι μοναδικοί, οι ευγενείς που δεν επιτρέπουν σε ημιμαθείς με πασσαλείματα γνωσεων να υποθηκεύουν το μέλλον της Ελλάδας.Προχωρούν ίσα μπροστά δεν στέκονται στην άκρη με ρεβεράντζες και τσιριμόνιες στην απολυταρχία των οπαδών του δόγματος του αίματος.

Οι Δεξιοί είναι φώς. Προχωρούν…Οδηγούν…

Η εκτραχηλισμένη αριστερά έφθασε στο τέλος της.

Οι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα είπαν το μεγάλο ΟΧΙ. Τα αυγά και τα γιαούρτια που έφαγε το μικρόψυχο ανθρωπάκι Αλαβάνος σήμαναν την απελευθέρωση της Ελλάδας από την στυγνή απολυταρχία της αριστεράς που με διάφορα ονόματα και πρόσωπα είχε επιβάλει στην Ελλάδα.

Για 36 χρόνια αυτό το συνονθύλευμα που ακούει στο όνομα αριστερά και αυτάρεσκα αυτοαποκαλείται"μεγάλη δημοκρατική παράταξη" δεν παρήγαγε ούτε κάν προβληματισμό για ενδεχόμενη αναχώνευση και πλουτισμό των σοσιαλιστικών ιδεών με στοιχεία ελληνικής και κοινωνικής ιδιαιτερότητας. Γεμίσαμε με αποσπασματικές μεταφορές, απομόνωση συγκεκριμένων φράσεων και γραμμών από ιστορικούς ηγέτες-θεατρίνους τοποθετώντας τα αποσπάσματα σε λαϊκό επίπεδο, χωρίς ιδεολογική επεξεργασία. Τα αποσπάσματα και τα επιγράμματα των ινστρουχτόρων και του Αγκιτ-Προπ της αριστεράς είναι ολοφάνερα θεωρητικά και συχνά αχρείαστα διδακτικά, αλλά εκείνο που μεταδίδουν είναι ασυνάρτητο δόγμα, πράγματα εξωφρενικά, παρά ένας τρόπος σκέψης για την ανθρώπινη ζωή στην κοινωνική και ιστορική της συνθήκη.

Η αριστερά με τις παραφυάδες των -ισμών της , μαρξισμό, λενινισμό, σταλινισμό, τροτσκισμό, μαοϊσμό, λαϊκισμό, πασοκισμό για να περιοριστούμε σε λίγες από τις σύγχρονες ολέθριες ενσαρκώσεις της και με τα παρελκόμενα τρομοκρατία, βαρβαρότητα, εκσυγχρονισμό, προοδευτισμό, νεοταξισμό και γιατί όχι δημοκρατισμό εμφιλοχώρησε παντού, διέβρωσε τα πάντα. Καμία περιοχή του ιδιωτικού ή δημοσίου βίου, της δράσης της σκέψης που να μείνει αμόλυντη.

Η συνδικαλιστική απολυταρχία, ο αφελληνισμός και η αποσύνθεση της Παιδείας, η φενάκη του διαλόγου, η απάτη του "ακαδημαϊκού ασύλου" είναι η προσφορά της Αριστεράς στην χώρα. Η ελληνική νεολαία εκπαιδεύτηκε στις τελετουργίες της βίας. Η τέχνη, ο λόγος, κατεξοχήν τόποι του υψηλού και ευγενούς δεν αποτέλεσαν εξαίρεση ούτε πανάκεια κατά της βάρβαρης επέλασης των βάρβαρων αριστερών ιδεολογημάτων. Από τα απλά μέχρι τα υψηλά και περισπούδαστα φληναφήματα των ημετέρων που είναι ανίκανοι να καταλάβουν τι είναι πολιτισμός και ικανοί μόνο να ακολουθούν την πολιτισμένη ηγεσία τους. Αφού έκτισε την ύπαρξη της σε μία μεγάλη αφήγηση δόξας, τρόμου, μίσους και εκδίκησης που στο βάθος της υποσχέθηκε την οριστική και ολοκληρωτική Δικαίωση-Κυριαρχία επί των άλλων.

Η εκτραχηλισμένη αριστερά έφθασε στο τέλος της.