Μία Επέτειος....

Η αριστερά στην Ελλάδα είναι κλινικά νεκρή. Στίς 24 Ιουλίου θα ξαναμαζευτούν στο Ποεδρικό μέγαρο οι θεομπαίχτες και οι διαγουμιστάδες, οι λαμόγιες και οι μποβαρίζουσες για να γιορτάσουν την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Δημοκρατίας που κουβάλησαν στους γυλιούς τους τα Τουρκικά στρατεύματα.

Από εκείνη την αποφράδα ημέρα η αριστερά έγινε εξουσία. Κυβερνούσε ο μολιερικός αρχοντοχωριάτης Καραμανλής, αλλά κυρίαρχη ιδεολογία στη χώρα, δίχως αντίπαλο, δίχως αντιπρόταση, ήταν ένας αναχρονιστικός Μαρξισμός με πλήθος δογματικές αποφύσεις. Όποια κρατική δραστηριότητα ή κοινωνικός θεσμός προσφερόταν για ιδεολογική εκμετάλλευση, στελεχωνόταν με κομματικούς της μεταπρατικής Αριστεράς, αυτονόητα. Η ένταξη στην Αριστερά μεταποιήθηκε σε εφόδιο και προϋπόθεση καριέρας, προβολής, δημοσιότητας, πλουτισμού. Πραγματικές ή επινοημένες περγαμηνές "αντίστασης" στη δικτατορία, αλλά και μόνο η οργανωτική προσχώρηση στις αριστερές "προοδευτικές δυνάμεις" έγιναν το εφαλτήριο για αναρρίχηση σε θώκους πανεπιστημιακούς, σε πόστα εξουσίας στην εκπαίδευση, σε υψηλές διοικητικές ευθύνες σε κάθε σχεδόν πτυχή του δημόσιου τομέα. Η αριστερά έγινε το καταφύγιο του κάθε ατάλαντου και ανίκανου. Αρκούσε να αυτοπροσδιοριζόσουν αριστερός και αμέσως με το ραβδί της Κίρκης η αριστερά σε μεταμόρφωνε σε ποιητή, λογοτέχνη, πολιτικό, δημοσιογράφο, σκηνοθέτη, καθηγητή και ότι άλλο ήταν το παιδικό απωθημένο του κάθε κομματικού βαστάζου.

Η Αριστερά έγινε πρακτική καταλήψεων, απεργιών κοινωνικού κόστους, γκανγκστερικών εκβιασμών, απροκάλυπτης αλαζονικής άρνησης των κανόνων του κοινοβουλευτισμού. Στα πανεπιστήμια, στα σχολειά, σε κάθε έκφανση οργανωμένου πολιτιστικού βίου και πληροφόρησης η Αριστερά είχε επιβάλει την αδυσώπητη δικτατορία των μετριοτήτων που έκαναν καριέρα ως αντάλλαγμα της κομματικής τους υποταγής.Τρέμοντας από λυσσαγμένο φθόνο με ψυχή γεμάτα πλέγματα, που πήραν την μορφή μίσους πρός κάθε έννοια δικαίου με τη χολή να ανεβαίνει απο το συκώτι και να πανιάζει τα μούτρα της η αριστερά δεν προσέφερε τίποτα.Υιοθέτησε, κάθε συνδικαλιστική μαφία (τύπου ολυμπιακής, τελωνειακών κλπ, η λίστα είναι ατελείωτη) που διεκδικούσε ατομικά συμφέροντα, χωρίς να σκεφτεί πραγματικά τον εργαζόμενο κόσμο των 700€, κατάφερε το τελικό χτύπημα εξουθενώνοντας ηθικά και πολιτικά την χώρα. Είχε αποκοπεί πλέον από το δημιουργικό κομμάτι της Ελλάδας και δεν ήταν παρά μία συλλογή από νευρωτικές Σταχτοπούτες και αιώνιους έφηβους. Ένας εμετός ύπαρξης, γεμάτη με αδυναμίες που την εμπόδιζαν να ολοκληρώσει την ανάπτυξη της, τυφλωμένο, κολλημένο ανθρωπόμορφο ζώο, επικίνδυνο, χωρίς οίκτο και έλεος μήτε για τον εαυτό της μήτε για τους άλλους γύρω . Έχοντας Βαρεθεί τα φραπέ και τα ζιγκ-ζαγκ της άδειας και μονότονης ζωής στα χρυσά γκέτο και θέλησαν να ανατρέψουν μία κοινωνία που της είχε στερήσει τον οργασμό της δημιουργίας.

Η φετινή γιορτή είναι και το τέλος της μεταπρατικής, παθητικής και μιμητικά μαρξιστικής αριστεράς. Είναι το κύκνειο άσμα της "αριστεράς" που παρήκμασε, γέρασε, αρτηριοσληρώθηκε και πριν καλά-καλά ωριμάσει, μολυσμένη από μία τεχνική σκέψη είναι κλινικά νεκρή. Μεθυσμένη από την παντοδυναμία της, είχε κυλιστεί με ηδονή μέσα στις "διακριτικές χαρές της μπουρζουαζίας". Ναρκωμένη από τις εύκολες και ενορχηστρωμένες "επιτυχίες" της, αυτοθαυμαζόμενη απο κοσμικά σαλόνια και από επιτηδευμένα φερέφωνα, στο τιμόνι της BMW της περιορίστηκε τελικά στο μηρύκασα και μονότονη επανάληψη ενός μονοδρομικού μαρξιστικού τυφλοσούρτη, συνεχώς δια ψευδόμενο από τα γεγονότα και την πραγματικότητα. Είχε σπασμούς μέσα σε μία φαντασίωση εξουσίας. Τυλίχθηκε στον μύθο της "πάλης των τάξεων", στα αντιδραστικά της όνειρα, στις μεταφυσικές αναφορές της, την θεμελιώδη παρελθοντολογία, ένας συρφετός μουσάτων με αμπέχονα και κουλτουριάρικο ύφος που γρατζούναγε την πλήξη του αλλά και την κοινωνική αδικία με χρήση τυφλής βίας που απλά αναπαρήγαγε την κοινωνική αδικία.

Σήμερα στην επέτειο της 24 Ιουλίου η αριστερά είναι κλινικά νεκρή. Διατηρείται στη ζωή διασωληνωμένη με τα λεφτά των διάφορων κέντρων, παράκεντρων και παρασυναγωγών και με την μηχανική υποστήριξη των ΜΜΣ(κοταδισμού) για να φέρει σε πέρας την αποστολή που της έχουν αναθέσει, τον εξανδραποδισμό των Ελλήνων και την μετατροπή του Ελληνα ανθρώπου από υποκείμενο στης ιστορίας σε άψυχο καταναλωτικό αντικείμενο χωρίς παρελθόν, αβέβαιο παρόν και ακόμη χειρότερο μέλλον.

Στην φετινή επέτειο θα γιορτάσουμε την ώρα της Δεξιάς. Την αναγέννηση της Δεξιάς που υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο. Έχει πρόταση και εκπροσωπεί τους μεροκαματιάρηδες των 700€, που οι οργανωμένες ομάδες των εγκαθέτων των βορείων προαστίων, της κλινικά νεκρής αριστεράς, που τις συντηρούν τα ΜΜΣ(κοταδισμού) κατέστρεψαν την ζωή τους και υποθήκευσαν το μέλλον παιδιών τους.

Η τρομοκρατία τότε, την εποχή του εκσυγχρονισμού..

Αυτά έγραφε τότε, την εποχή του εκσυγχρονισμού, ο κύριος Μουζέλης. Είπε τα πράγματα με το όνομα τους. Ούτε καν του πέρασε απο το μυαλό ή εύκολη λύση του τύπου: "το σάλπισμα της φασιστικής βίας". Τί να λέει σήμερα;

Αριστερά και τρομοκρατία

Ν. ΜΟΥΖΕΛΗΣ | Αθήνα - Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2002

Η σχέση της «17 Νοέμβρη» με τον αριστερό πολιτικό χώρο στη χώρα μας έχει απασχολήσει εκτενώς τα ΜΜΕ. Για μερικούς σχολιαστές η σχέση της Αριστεράς με την τρομοκρατία είναι προφανής και άμεση είτε γιατί η πολιτική ηγεσία του ΠαΣοΚ και η στάση της Αριστεράς γενικά δυσχέραναν την εξάρθρωση της τρομοκρατικής οργάνωσης (Σ. Ζούλας, «Καθημερινή», 25.8.2002) είτε γιατί σε ένα πιο υποκειμενικό επίπεδο υπάρχει μια νοοτροπία «επαναστατικής αρνητικότητας» που συνδέει τις αριστερές δυνάμεις του Εμφυλίου με τη «17 Νοέμβρη» (Στ. Ράμφος, «Καθημερινή», 8.9.2002). Από την άλλη μεριά διατυπώνεται η θέση πως η σχέση Αριστεράς - τρομοκρατίας είναι ανύπαρκτη γιατί η «πραγματική» Αριστερά είναι εναντίον της βίας στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού πολιτεύματος (Μ. Θεοδωράκης, «Τα Νέα», 27.8.2002).

Το πρόβλημα είναι, εν μέρει τουλάχιστον, σημειολογικό. Η απάντηση που θα δώσει κανείς έχει να κάνει με το πώς εννοιολογείται η διάκριση Αριστερά - Δεξιά. Νομίζω ότι μια γόνιμη προσέγγιση στο θέμα είναι να δει κανείς τη διάκριση από μια ιστορική και εξελικτική σκοπιά.

* Αριστερά, Δεξιά και εκσυγχρονισμός

Η έννοια της Αριστεράς (που πρωτοεμφανίστηκε την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης) συνδέεται με τη νεωτερικότητα και τον εκσυγχρονισμό. Από μια κοινωνιολογική προσέγγιση ο εκσυγχρονισμός συνεπάγεται την κάμψη του φεουδαρχικού, παραδοσιακού τοπικισμού και τη μαζική κινητοποίηση των πληθυσμών της Δυτικής Ευρώπης στις ευρύτερες οικονομικές, πολιτικές και πολιτισμικές αρένες του κράτους-έθνους. Σε αυτό το πλαίσιο στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα οι συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις, δηλαδή η «Δεξιά», είτε ήταν εναντίον κάθε εκσυγχρονισμού (αυτή ήταν η περίπτωση ενός μεγάλου μέρους της αριστοκρατίας του Ancien Régime που εναντιωνόταν στην ανάπτυξη του βιομηχανικού καπιταλισμού και του κράτους-έθνους)· είτε ήθελαν έναν εκσυγχρονισμό «εκ των άνω» που θα ενέτασσε τα λαϊκά στρώματα στους πολιτικοοικονομικούς μηχανισμούς του κράτους-έθνους κατά ετερόνομο, αυταρχικό τρόπο (αυτού του είδους τον αυταρχικό εκσυγχρονισμό τον βλέπουμε στην τσαρική Ρωσία και στη Γερμανία στα τέλη του 19ου αιώνα).

Από την άλλη μεριά οι δυνάμεις της «Αριστεράς» ήταν ως επί το πλείστον υπέρ ενός εκσυγχρονισμού που θα οδηγούσε στην αυτόνομη ένταξη των λαϊκών τάξεων στις νεωτερικές διαδικασίες. Στόχευαν δηλαδή στη διάχυση πολιτικών, κοινωνικοοικονομικών και πολιτισμικών δικαιωμάτων προς τη βάση της κοινωνικής πυραμίδας.

* Τα δύο στρατόπεδα, η χρήση βίας

Βέβαια και η Αριστερά και η Δεξιά διαφοροποιήθηκαν ως προς τα μέσα που χρησιμοποίησαν στην επίτευξη των διαφορετικών οραμάτων τους. Και στα δύο στρατόπεδα υπήρχαν αυτοί που ήταν διατεθειμένοι να χρησιμοποιήσουν βία για την επίτευξη των στόχων τους (άκρα Δεξιά και άκρα Αριστερά) και αυτοί που ήταν εναντίον της χρήσης αυταρχικών μεθόδων.

Ξεκινώντας από τη Δεξιά έχουμε από τη μια μεριά την πολιτική τύπου Ντισραέλι στην Αγγλία που πρέσβευε ότι ο καλύτερος τρόπος για να κρατηθούν τα λαϊκά στρώματα «στη θέση τους» είναι με τη μερική διεύρυνση της ψήφου και τη δημιουργία ενός συντηρητικού κόμματος με λαϊκή βάση. Από την άλλη μεριά έχουμε πολύ πιο αυταρχικές δεξιές αντιδράσεις που κυμαίνονται από τη φασιστική βία (π.χ., πριν και κατά τη διάρκεια της εγκαθίδρυσης του ιταλικού και γερμανικού ολοκληρωτισμού) ως τα φαινόμενα του δεξιού παρακράτους (π.χ., η Ελλάδα τη δεκαετία του '60), την ιταλική βομβιστική Ακροδεξιά (Μπολόνια, Μιλάνο, Μπρέσια τη δεκαετία του '70) και τη δημιουργία ιδιωτικών στρατών από μεγάλους γαιοκτήμονες (π.χ., Λατινική Αμερική, ακόμη και σήμερα).

Παρόμοιες διαφοροποιήσεις βλέπουμε βέβαια και στον αριστερό χώρο. Από τη μια μεριά έχουμε τη σοσιαλδημοκρατική Αριστερά, που ακολούθησε μια μεταρρυθμιστική πολιτική με στόχο τη διάχυση δικαιωμάτων προς τα κάτω - μια πολιτική δηλαδή που στόχευε στον εξανθρωπισμό του καπιταλισμού ή/και στη σταδιακή, μη βίαιη μετάβαση σε έναν δημοκρατικό σοσιαλισμό. Από την άλλη μεριά έχουμε την επαναστατική Αριστερά που είτε είχε σκοπό τη δημιουργία μιας συγκεντρωτικής οργάνωσης ικανής να πάρει την εξουσία μέσω μαζικών κινητοποιήσεων στην πόλη (Λένιν) ή στην ύπαιθρο (Μάο, Κάστρο) είτε ακολουθούσε τις αναρχικές θεωρίες των Προυντόν, Μπακούνιν, Κροπότκιν και άλλων - ήταν εναντίον κάθε συγκεντρωτικής / γραφειοκρατικής οργάνωσης πιστεύοντας στην «αυθόρμητη» εξέγερση και στη δυνατότητα κατάργησης κάθε εξουσιαστικής δομής.

Από την ίδρυση της Πρώτης Διεθνούς (όπου έχουμε την περίφημη διαμάχη Μαρξ - Προυντόν) ως τον ισπανικό εμφύλιο και τον Μάη του '68 οι δύο επαναστατικές αριστερές οικογένειες βρίσκονται σε συνεχή πόλεμο. Οσον αφορά το δικό μας πρόβλημα, η αντιπαράθεση έγινε πιο σαφής το 1876, όταν ο ιταλός αναρχικός Ενρίκο Μαλατέστα ανέπτυξε τη θεωρία της «προπαγάνδας της πράξης». Κατ' αυτόν η επαναστατική βίαιη πράξη είναι το πιο αποτελεσματικό προπαγανδιστικό μέσο. Ο αναρχικός επαναστάτης δίνοντας το παράδειγμα με πράξεις και όχι με κούφια λόγια εμπνέει τις μάζες και ανοίγει τον δρόμο στην αυθόρμητη επανάσταση από κάτω. Ηταν με βάση αυτή τη θεώρηση του κόσμου που οι ιταλοί αναρχικοί, αφού απέτυχαν να κινητοποιήσουν τον αγροτικό πληθυσμό, επικέντρωσαν την προσοχή τους σε ατομικές πράξεις διαμαρτυρίας που συμπεριλάμβαναν και φόνους προσωπικοτήτων (μεταξύ αυτών και ο βασιλιάς Ουμπέρτο Α').

* Αριστερά και κοινωνική αλλαγή

Στο επίπεδο της κοινωνικής αλλαγής τώρα, η αναρχική αριστερή παράδοση, με τη μορφή του αναρχοσυνδικαλισμού, κατόρθωσε να επηρεάσει σημαντικά τις εργατικές τάξεις της υπαίθρου και της πόλης - κυρίως στην Ισπανία, στην Ιταλία και στη Γαλλία. Ποτέ όμως δεν μπόρεσαν να εγκαθιδρύσουν ένα αναρχικό καθεστώς. Από την άλλη μεριά η κομμουνιστική επαναστατική Αριστερά όπου πήρε την εξουσία απέτυχε οικτρά στους στόχους της. Τα κομμουνιστικά καθεστώτα, όπως είναι γνωστό, ακολούθησαν έναν εκσυγχρονισμό που όχι μόνο ήταν αυταρχικός / ολοκληρωτικός αλλά και εξαιρετικά αναποτελεσματικός: με ελάχιστες εξαιρέσεις (όπως το δικαίωμα στην εργασία), δεν κατόρθωσαν να δώσουν ούτε πολιτικά αλλά ούτε και κοινωνικοοικονομικά και πολιτισμικά δικαιώματα στις λαϊκές τάξεις.

Από την άλλη μεριά στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες η λεγόμενη ρεφορμιστική Αριστερά (δηλαδή η σοσιαλδημοκρατία) πέτυχε σε έναν σημαντικό βαθμό τους στόχους της. Συνέβαλε περισσότερο από κάθε άλλη πολιτική δύναμη στη διάχυση προς τα κάτω κοινωνικοοικονομικών δικαιωμάτων (κράτος πρόνοιας) χωρίς να καταργήσει ή να υποσκάψει τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Νομίζω ότι τα παραπάνω μας βοηθούν να ρίξουμε φως σε δύο διαμάχες που σχετίζονται με την τωρινή τρομοκρατία στη χώρα μας.

* Ο πολιτικός χαρακτήρας της «17 Νοέμβρη»

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ιδεολογικά η «17 Νοέμβρη» ανήκει στον εξωκοινοβουλευτικό ακροαριστερό χώρο. Τα μέλη της, ακόμη και αυτά της «δεύτερης γενιάς» που δεν φαίνεται να έχουν ανεπτυγμένη ιδεολογική κατάρτιση, δεν είναι ούτε απλοί κακοποιοί ούτε ψυχολογικά διαταραγμένα άτομα (όταν δεν ασχολούνταν με την τρομοκρατία, οι περισσότεροι είχαν έναν τυπικά μικροαστικό τρόπο ζωής). Πιο συγκεκριμένα, η «17 Νοέμβρη» ανήκει σαφώς στον ακροαριστερό, επαναστατικό χώρο της αναρχικής Αριστεράς· ή μάλλον (επειδή υπήρξαν και υπάρχουν αναρχικοί που απορρίπτουν τα βίαια μέσα), η ηγεσία της «17 Νοέμβρη» ανήκει σε αυτή τη μερίδα της αντιεξουσιαστικής Αριστεράς που πιστεύει στη θεωρία του Μαλατέστα περί της «προπαγάνδας της πράξης»: οι τρομοκρατικές ενέργειες δείχνουν την αδυναμία του κράτους και πείθουν τους απλούς πολίτες ότι ο επαναστατικός δρόμος για την υπέρβαση του καπιταλισμού και του κρατισμού είναι δυνατός. Οσον αφορά την Ελλάδα, αυτή η ιδεολογία τούς οδήγησε στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι η μεταπολίτευση εγκαθίδρυσε μια ψευδοδημοκρατία στο πλαίσιο της οποίας η διάχυση των δικαιωμάτων προς τις λαϊκές τάξεις είναι αδύνατη· ενώ η χρήση βίας μπορεί μακροχρόνια να αλλάξει τα πράγματα προς το δικαιότερο και το δημοκρατικότερο.

Δεν είναι δύσκολο να δει κανείς, ιδίως μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων, ότι η παραπάνω ανάλυση βασίζεται σε μια βαθιά άγνοια της ιστορίας και του πώς οι μεταβιομηχανικές κοινωνίες λειτουργούν και μετασχηματίζονται. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι η ανάλυσή τους δεν είναι πολιτική. Κατά τη δική μου άποψη τα μέλη της 17Ν και στο επίπεδο της ιδεολογίας / θεωρίας και σε αυτό των ιστορικών καταβολών έχουν έναν ακροαριστερό προσανατολισμό. Αρα η προσπάθεια αποσύνδεσης της τρομοκρατικής οργάνωσης από την Αριστερά γενικά δεν πείθει. Ενα πιο λογικό επιχείρημα είναι να διαχωρίσει κανείς:

α) τη δημοκρατική, μη επαναστατική Αριστερά (στη σοσιαλδημοκρατική ή δημοκρατική - σοσιαλιστική της έκφανση) από την επαναστατική Αριστερά·

β) την κομμουνιστική, επαναστατική Αριστερά, που απορρίπτει κατηγορηματικά πράξεις ατομικής βίας, από την αναρχική Αριστερά τύπου Μαλατέστα.

Το τελευταίο σημείο που πρέπει να τονιστεί εδώ είναι ότι ο χαρακτηρισμός των εγκλημάτων της 17Ν ως πολιτικών δεν οδηγεί αναγκαστικά στο συμπέρασμα πως η δικαιοσύνη πρέπει να δείξει ιδιαίτερη επιείκεια. Στη μετακομμουνιστική περίοδο και σε ένα δημοκρατικό πλαίσιο όπου υπάρχει ελευθερία έκφρασης η καταφυγή σε ένα είδος τρομοκρατίας που συχνά οδηγεί στον θάνατο τελείως αθώων ανθρώπων, η εμμονή στην αυτοδικία και η τεράστια δυσφήμηση της χώρας που οι τρομοκράτες δημιούργησαν κάνουν τα εγκλήματά τους πιο σοβαρά από αυτά των απλών κακοποιών.

* Τρομονόμοι και ατομικά δικαιώματα

Μια δεύτερη διαμάχη που απασχόλησε εξίσου τα ΜΜΕ έχει να κάνει με την αντίθεση ενός μεγάλου τμήματος της ελληνικής Αριστεράς και Κεντροαριστεράς στη θέσπιση της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας. Η αντίθεση βασίζεται στο επιχείρημα ότι αυτή η νομοθεσία υποσκάπτει τα ατομικά δικαιώματα του πολίτη και σε τελευταία ανάλυση τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Το παραπάνω επιχείρημα αγνοεί ότι ο προοδευτικός, αριστερός στόχος της διάχυσης των δικαιωμάτων προς τα κάτω μπορεί να πετύχει μακροχρόνια όταν λαμβάνεται σοβαρά υπόψη ο πολυδιάστατος και βαθιά διαλεκτικός χαρακτήρας της επίτευξής του. Οταν δηλαδή λαμβάνεται υπόψη ότι η προώθηση ενός τύπου δικαιώματος που αφορά συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες πολλές φορές συνδέεται με άλλου τύπου δικαιώματα που αφορούν διαφορετικές κοινωνικές ομάδες. Για να πάρω ένα παράδειγμα από την πρόσφατη ιστορία, ο θεσμός του πανεπιστημιακού ασύλου, που έδινε το «δικαίωμα» σε μια μικρή ομάδα αναρχικών να διακόπτει τη διδασκαλία και να καταστρέφει κατά τακτά διαστήματα την πανεπιστημιακή περιουσία χωρίς να παρεμβαίνει η αστυνομία, πρέπει να αξιολογηθεί σε συνάρτηση με το δικαίωμα της συντριπτικής πλειονότητας των φοιτητών και καθηγητών στην ανεμπόδιστη διεξαγωγή του έργου της και το δικαίωμα των φορολογουμένων να μην πληρώνουν τα σπασμένα των αυθαιρεσιών ασήμαντων πολιτικών ομάδων (βλ. σχετικό άρθρο μου στο «Βήμα της Κυριακής», 15.11.1995).

Κατά τον ίδιο τρόπο νομοθετήματα που, επειδή στοχεύουν στην εξάρθρωση της τρομοκρατίας, περιορίζουν χωρίς να καταργούν δικαιώματα σε συγκεκριμένους τομείς (π.χ., επέκταση του χρόνου προφυλάκισης, του χρόνου παραγραφής εγκληματικών πράξεων, καθιέρωση της πρακτικής DNA κτλ.) πρέπει πάντα να αξιολογούνται όχι κατά απόλυτο ή μεμονωμένο τρόπο αλλά σε συνάρτηση με τα δικαιώματα άλλων ομάδων, όπως αυτές των θυμάτων και των οικογενειών τους. Η απολυτοποίηση ενός συγκεκριμένου δικαιώματος, είτε αυτό ευνοεί τις εύπορες τάξεις είτε τις μη εύπορες, σε τελευταία ανάλυση δεν προωθεί αλλά εμποδίζει τη συνολική διάχυση δικαιωμάτων προς τα κάτω.

Με βάση τα παραπάνω είναι προφανές ότι αυτή τη στιγμή πρέπει επειγόντως να βρεθεί νομικός τρόπος που θα περιορίζει τα δικαιώματα των φυλακισμένων τρομοκρατών σε ό,τι αφορά τη δυνατότητά τους να επικοινωνούν άμεσα με τα ΜΜΕ. Αν αυτό δεν γίνει σύντομα, λαμβάνοντας υπόψη τον υστερικό τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα media, η πρακτική της «προπαγάνδας της πράξης» θα συνεχιστεί με την πρακτική της «προπαγάνδας του λόγου». Πρέπει, με άλλα λόγια, να βρεθεί αμέσως τρόπος που θα διακόψει κάθε διαδικασία η οποία θα επιτρέπει στους τρομοκράτες να συνεχίσουν τη ναρκισσιστική φαντασίωσή τους ως ηρώων που οδηγούν και διαπαιδαγωγούν τις μάζες των «καταπεσμένων» στον αντιεξουσιαστικό αγώνα.

Είναι καιρός οι πολίτες που είναι πραγματικά εναντίον της τρομοκρατίας να απαιτήσουν την περιθωριοποίηση της τρομολαγνείας και τρομοφλυαρίας που αυτή τη στιγμή αποτελεί το κεντρικό, αν όχι το μοναδικό, θέμα στον δημόσιο χώρο.

Ο κ. Νίκος Μουζέλης είναι καθηγητής της London School of Economics.

Πηγή: Το Βήμα Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2002

Σύντροφοι: Ποιά Φασιστική βία; .

Η Ελλάδα επί 35 χρόνια ζει την βαρβαρότητα της "επαναστατικής" μεταπολίτευσης. Η αριστερά γεμάτη βαθύτατη, υπεροπτική και κυνική περιφρόνηση προς τους Ελληνες και το μέλλον τους, με τρόπο αγύρτικο, δημαγωγικό και παραπλανητικό επιβάλει την θέληση της με την απροκάλυπτη βία.

Οι άνθρωποι του Ρεσάλτο(κλίκ) με πολύ λογισμό και άφθονη οίηση αγωνίζονται σας άλλοι Τέτζελ να μας πουλήσουν το πολιτικό της συγχωροχάρτι. Ούτε λίγο ούτε πολύ οι καλοί αυτοί άνθρωποι θέλουν να μας πείσουν ότι η βαρβαρότητα που βιώνουμε καθημερινά δεν είναι έκφραση της αριστεράς αλλά "φασισμός". Επειδή η λέξη φασισμός ενοχλεί έντονα την "δημοκρατική" μας συνείδηση την επικαλούνται με μόνο σκοπό την δημιουργία εντυπώσεων και την ικανοποίηση υποκειμενικών ιδεολογικών ανασφαλειών. Όλα στην προτεραιότητα των εντυπώσεων, στην αμνησία των γεγονότων, στον συμβιβασμό με την αοριστολογία, ώστε να μη θίξουμε τα αριστερά θέσφατα. Μιλάνε για το πρόβλημα (ώστε να κερδίσουν τις εντυπώσεις των τυραγνισμένων πολιτών της Ελλάδας) και επιδιώκουν την άφεση αμαρτιών της φράξιας τους ξεθάβοντας νεκρές ιδεολογίες.

Οι σύντροφοι του Ρεσάλτο σαν γνήσιοι αβανταδόροι της αριστερής λεηλασίας και τρομοκρατίας, έντρομοι μπροστά στην πιθανότητα οι Έλληνες και οι Ελληνιδες να καταλάβουν, επι τέλους, τι είναι αριστερά, προσπαθούν να την σώσουν από την απαξίωση της ελληνικής κοινωνίας, κοινωνίας που διαπερνάται από φόβο, ανησυχία, ανασφάλεια για το μέλλον της και το μέλλον των παιδιών της.

Σέρνονται αγκυλωμένοι με ιδεολογικά στερεότυπα του παρελθόντος, δίχως να αντιλαμβάνονται ότι η λέξη "φασισμός" δεν είναι παρά η ιδεολογική γλίτσα που έχει κατακαθίσει στα αρρωστημένα μυαλά των παπατζήδων της αριστεράς που καλουπωμένοι μέσα σε ιδεολογήματα και νεκρές πολιτικές οριοθετήσεις αδυνατούν να αρθρώσουν δημιουργικό λόγο. Πρόκειται για φαινόμενο ανθρώπινης αναπηρίας που κυριολεκτικά μας φοβίζει. Καλή η προσπάθεια αλλά θα παραμείνει προσπάθεια. Προσπαθούν να παραποιήσουν ή και να αντιστρέψουν την εικόνα αισθητών δεδομένων, ψηλαφητών πραγματικοτήτων.
" Όμως η πτώση είναι βεβαία".

Το Μουσείο της Ακρόπολης

Ξαφνικά η Ελλάδα της κουλτούρας του τσεβρέ και του καπνισμένου τσουκαλιού ξύπνησε!
Το Μουσείο της Ακρόπολης είναι αυτό που είναι και δεν με ενοχλεί καθόλου. Ακόμη και αν με κάποια μετεμψύχωση το σχεδίαζαν ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης πάλι θα είχαμε πρόβλημα.

Σύγκριση με το Βρετανικό Μουσείο; Αν είναι δυνατόν. Το Μουσείο αυτό κτίστηκε την εποχή που η αρχιτεκτονική δεν είχε να προσφέρει τίποτα και απλά μιμήθηκε την κλασική (Greek revival).

Κάποιοι είπανε ότι δεν αρμόζει στην αισθητική του Έλληνα. Ποιανού Έλληνα; Δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο της βουλευτή επικρατείας του ΠΑΣΟΚ που ούτε λίγο ούτε πολύ λέει ότι μας έκαναν Έλληνες ενώ δεν είμαστε! Αλλά ας το προσπεράσουμε αυτό. Είμαστε Ελληνες και αφήστε την να λέει, η madame ένα μεροκάματο βγάζει. Αλλά για ποια αισθητική μιλάμε. Αυτή που ανέχεται τα εκτρώματα του Βοβού. Αυτή που διασκεδάζει με τις χυδαιότητες της τηλεόρασης ή καμαρώνει για την υψηλή τέχνη των ζωγράφων μας, ή τα υψηλά διανοητικά εξαμβλώματα των ποιητών και λογοτεχνών μας.

Ας αποκτήσουμε αισθητική στον ίδιο τον εαυτό μας. Ας γίνουμε πολιτισμένα άτομα από μόνα μας αντί να ακολουθούμε την "πολιτισμένη" μας ελίτ και μετά ας καταπιαστούμε με την αισθητική του Μουσείου. Δεν μπορώ, μου είναι αδύνατο να καταλάβω, είμαι και λίγο βραδύς, πως από την μία ανεχόμαστε την τηλεοπτική βαρβαρότητα και εξαθλίωση ενός Λαζόπουλου και όχι μόνο και από την άλλη καταπιανόμαστε με την αισθητική του Μουσείου.

Κάπου πήρε το μάτι ένα σχόλιο για τα πολλά τζάμια που δεν ενδεικνύονται λόγο της ηλιοφάνειας. Αυτός που το έγραψε μάλλον ήθελε απλά να πεί κάτι. Τα τζάμια δίνουν στα μνημεία φώς το φώς που τα γέννησε. Στο Metropolitan Museum της Νέας Υόρκης η οροφή της καινούργιας πτέρυγας των κλασσικών είναι από γυαλί. Τα εκθέματα είναι στο φυσικό τους φωτισμό και καθώς περνάνε οι ώρες βλέπεις τις αλλαγές, την πλαστικότητα, το ανυπέρβλητο του αρχαίου κάλους. Βλέπεις την έκπληξη του ανθρώπου που ξαφνικά βγήκε απο τον βαθύ ύπνο, ακολουθώντας την πορεία της ημέρας απο την αυγή στο ηλιοβασίλεμα.

Το Μουσείο της Ακρόπολης δεν χρειαζότανε αρχιτεκτονικές εξάρσεις είναι στέγη και όχι μνημείο. Αλίμονο αν στις υπώρειες της Ακρόπολης και κάτω απο την σκιά του Παρθενώνα στηνόταν κατι σαν την κουτσιλιά απο γάλο του Bilbao. Ελέχθη και αυτό...

Για να επανέλθω. Ας απαλλαγούμε από την βαρβαρότητα που μας περικλείει και το Μουσείο θα βρει τον δρόμο του. Ας βρούμε πρώτα τον δικό μας...

Οι Πατριώτικες Ιστοσελίδες Δικαιώνονται

Στην Ελλάδα σήμερα μια καταπληκτική αρμονία βασιλεύει οι τράπουλλες σημαδεμένες, τα ζάρια "καραγκιοζάκια", μονά-ζυγά δικά μας . Οι κήρυκες της υποταγής και της ακινησίας κλεισμένοι στην ναρκισσίστικη γυάλα τους αναθεματίζουν τις ελεεινές πολιτικές συντεχνίες, την αναξιοκρατία, το καθεστώς, τους εργατοπατέρες, τους κουκουλοφόρους. Πέραν από μία αρθρογραφία του αναθέματος δεν μας λένε πώς και γιατί φθάσαμε ως εδώ που φθάσαμε, στο τελευταίο σκαλί στου "κακού τη σκάλα". Σε τελευταία ανάλυση κατά βάθος όλοι διαβάζουμε την ίδια εφημερίδα παρακολουθούμε την ίδια τηλεόραση Επιφανειακές αντιζηλίες, ψευδείς διενέξεις φαίνονται να τις χωρίζουν. Όταν όμως πρόκειται για το συνδικάτο των συμφερόντων, που έχει μοιράσει προς ίδιον όφελος όλα τα όργανα της εξουσίας μία ξαφνική ταυτότητα απόψεων τους ενώνει. Σιωπή για τα καμμένα βιβλιοπωλεία. Σιωπή για τις καταστροφές των σχολείων. Σιωπή για το δράμα των μεροκαματιάρηδων που καταστρέφονται οι περιουσίες τους από τα τσιράκια του παρακράτους. Εκείνη την στιγμή δεν υπάρχουν μεταξύ τους περισσότερες διαφωνίες από εκείνες που υπάρχουν μεταξύ των ιεροκηρύκων διαφορετικών θρησκειών, όταν φωνάζουν εναντίον των Απίστων και των αθέων.

Έτσι δεν έχουμε κανένα τρόπο να διαλέξουμε μεταξύ των απόψεων που θα μας επέτρεπαν να τοποθετηθούμε, όπως δεν έχουμε κανένα τρόπο να επιλέξουμε μεταξύ των υποψηφίων που μπορούμε να εκλέξουμε και απλά διαλέγουμε όπως θα διαλέγαμε από τον κατάλογο με τα φαγητά στην ταβέρνα ή το εστιατόριο. Τα γεγονότα μας παρουσιάζονται παντού με την ίδια συγκάλυψη. Οι αξίες μας παρουσιάζονται σύμφωνα με μία ενιαία ιεραρχία. Και δεν μπορούμε να διαβάσουμε τα νέα του κόσμου παρά μόνο μέσα από ένα κόσκινο, που μας επαναφέρει συνέχεια στα μάτια μερικά σαφή παραπτώματα και που μας φράζει παντοτινά άλλους ορίζοντες που υποτίθεται πώς "δεν υπάρχουν".

Ακριβώς όπως σε μία δικτατορία, όπου ΜΜΣ λιγότερο "ποικίλα" από τα δικά μας, αλλά κατά βάθος ίδια με αυτά, παραμορφώνουν ή αποκρύπτουν με επιμονή από τους πολίτες μερικά μέρη του κόσμου και δεν φωτίζουν πάρα΄μόνο την όψη του κόσμου που πρέπει να δουν

Δεν πρέπει να είμαστε αυτοί που είμαστε. Δεν ξέρουν τι μπορεί να κρύβεται μέσα μας. Ίσως το αίσθημα της τιμής, ή υπερηφάνεια, ο σεβασμός του αίματος μας, ένα είδος επιδίωξης καθαρότητος και μεγαλείου, ποιός ξέρει; Όλα αυτά ελαττώματα που δεν ευνοούν τον "καλόν αγοραστή" των μαζικών, φθηνών εμπορευμάτων. Αρα μας ξεπλένουν, όπως το μετάλλευμα που βγαίνει από τα ορυχεία. Και από αυτό το αρχικό πλύσιμο, που επαναλαμβάνεται συνεχώς με κόπον και επιμονή εξαρτάται πόσο καλοί είμαστε. Αυτό είναι το βασικό μέλημα των ΜΜΣ(κοταδισμού).

Έχουμε δικαίωμα σε όλα, εκτός από το να έχουμε δική μας ψυχή, εκτός από το να έχουμε δική μας θέληση. Και όλη η τέχνη της "ενημέρωσης" συνίσταται στο να μας αναγκάσει να διαλέξουμε μεταξύ των εγκεκριμένων ιδεών, των εγκεκριμένων κομμάτων, των εγκεκριμένων προσώπων που είναι τόσο ωραία συσκευασμένες με διαφορετικό χαρτί περιτυλίγματος, ωραίεςς κορδελίτσες και φιογκάκια, χωρίς να υποψιαζόμαστε ότι στην πραγματικότητα δεν περιέχουν παρά το ίδιο ναρκωτικό, χωρίς κυρίως να σκεφτόμαστε ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα που η γεύση μας έχει μείνει αόριστα στον ουρανίσκο!

Έτσι τα κόμματα και τα ΜΜΣ αλληλοϋποστηρίζονται Η θέληση των Ελλήνων ακόμη και όταν είναι δίκαιη, ακόμα και όταν είναι ισχυρή δεν μπορεί παρά να χρησιμοποιηθεί προς ορισμένες κατευθύνσεις και πάντα προς όφελος της νομενκλατούρας που νέμεται την χώρα. Οι Έλληνες αισθάνονται τι είναι καλό και τι δίκαιο. Αλλά τι μπορεί να κάνουν; Όσο μακρυά και αν κοιτάξουν βλέπουν την ίδια σκυθρωπή πεδιάδα και τους ίδιους βάλτους. Διαβάζουν, ακούν ίδια όνομα και μετά τα ονόματα τα ίδια λόγια Θα ήθελαν να δουν να μάθουν να εκλέξουν αντί να διαλέξουν.

Αυτή η αδυναμία των Ελλήνων, ο σφετερισμός της θέλησης τους παίρνει τέλος. Οι πατριωτικές ιστοσελίδες γκρεμίζουν τα τείχη που "χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ" έκτισαν γύρω μας. Το καθεστωτικό κατεστημένο ωρύεται. Ένα φάντασμα πλανιέται στην Ελλάδα : το φάντασμα των πατριωτικών ιστοσελίδων. Όλοι και όλες. δημόσιοι και κοινοί΄επαγγελματίες και ερασιτέχνες της παραπληροφόρησης ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα. Δεν θα περάσει. Ο ταριχευμένος λόγος, η κομπάζουσα αμάθεια των κάθε λογής λακέδων του πολιτικού κατεστημένου οι έμπουσες, οι μποβαρίζουσες και οι διάφορες συνοικιακές κατίνες που για δεκαετίες μέσα από τις φυλλάδες και τα κανάλια διαβουκόλιζαν την θέληση των Ελλήνων βρήκε αντίλογο. Οι διάφοροι μαϊντανοί, οι δημόσιοι διανοούμενοι, οι ανιματέρ βουλευτές, οι τσούλες της πολιτικής και οι υπουργοί κονφερασιέ δεν είναι πλέον μόνοι τους, να παίζουν θέατρο και την επομένη στο GB να κτυπάει ό ένας τον άλλον στην πλάτη και με μαγκιά πεζοδρομίου να καμαρώνουν "Ρε μεγάλε, ωραία τι βρήκαμε χθες, Μίμη, Πιάσε ένα Single Malt".

Οι πατριωτικές ιστοσελίδες ξανά ανάβουμε τις φωτιές και τις πλάστρες που είχαν σβήσει

"Στην εκκλησιά στον κλίβανο, στο σπίτι, σταργαστήρι, - στο κάστρο στην καρδιά σταποκαΐδια, απρίλης!"

Η Ελλάδα είναι αιώνια. Σε αντίθεση με τους μοιραίους εθνοφοβικούς που κυριαρχούνται από παραμεταιχμιακές αλλοιώσεις και ζουν με εμμονές ιδέες εκτός τόπου και χρόνου. Οι πατριωτικές ιστοσελίδες πήραν στα χέρια την Ελλάδα. Οι γνωμοδιαμορφωτές, οι τεταρτοεξουσιαστές διαγουμιστάδες κάθε ιερού και όσιου, οι από τηλεοράσεως διακινητες του κάθε χυδαίου και ευτελούς, οι έμποροι του αρνητισμού και του αγοραίου αριστερισμού δεν μπορούν κατ΄εξακολούθηση να βιάζουν τον πατριωτισμό των Ελλήνων Οι πατριωτικές ιστοσελίδες σπαθάρηδες της μοίρας του Έθνους, γεμάτες χίμαιρες και μουσική, τυλιγμένες στην μεγάλη συμφωνία του αγώνα ζουν ολόψυχα το μεγάλο όνειρο μας την Ελλάδας μας, την αγάπη μας, την λευτεριά μας. Για σένα Ελλάδα! Για την πατρίδα που μας βαστά, που δίνει σκοπό και ένα νόημα στη ζωή μας. Είμαστε ευτυχισμένοι. Τρανότερα από κάθε άλλη φορά, από τα έγκατα της ψυχής μας σηκώνονται αγάλι-αγαλι τα λόγια του Γεωργιου Γεμιστού-Πλήθων που μας συνεπαίρνουν: "Εσμέν γαρ Ελληνες το γένος, ώς η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί". Είναι λόγια συγκλονιστικά, , πολεμική ιαχή, ύμνος αγγελικός, είναι λόγια θριάμβου!

ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ

ΕΓΕΡΣΙΣ: Απίστευτη απάτη από Ψυχάρη!

Έβγαλαν από το κεφάλι τους στο "Βήμα" ότι έγινε η συνάντηση Καραμανλή-Ερντογάν που τελικά δεν ήρθε!!!

Ίσως είναι η μεγαλύτερη απάτη στην σύγχρονη ιστορία του τύπου! Ο Σταύρος Ψυχάρης έβαλε την ...ταφόπλακα της απάτης στο "Βήμα της Κυριακής". Επειδή βιαζόντουσαν να κλείσουν και να πάνε στην βίλα τους στο Πόρτο Χέλι περιγράφουν με κάθε...λεπτομέρεια την συνάντηση του Ερντογάν με τον Καραμανλή στο Μαξίμου που τελικά ακυρώθηκε αφού ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν ήρθε στην Ελλάδα! Αλλά δεν πρόλαβαν να αλλάξουν την απάτη τους παρά μόνο στην Αθήνα. Στην επαρχία έχουν φύγει τα φύλλα με ψευδές ρεπορτάζ και λεπτομέρειες που έβγαλαν από το κεφάλι τους για την μαιμού συνάντηση! ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΧΘΕΣ Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΑΚΥΡΩΣΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΕΧΟΥΝ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΗΣ ΔΗΘΕΝ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ!!!

Γράφει ο Ν.Χασαπόπουλος:

"Το παγωμένο χαμόγελο του Τούρκου Πρωθυπουργού Ταγίπ Ερντογάν και του Κ.Καραμανλή καταγράφηκε χθες το απόγευμα στην συνάντηση που ...
έγινε στο Μέγαρο Μαξίμου.
Οι δύο πρωθυπουργοί συζήτησαν το θέμα της λαθρομετανάστευσης που ήταν στην ατζέντα αλλά και προβλήματα της οικονομίας.
Τον πρωθυπουργό συνόδεψε ο νέος υπουργός εξωτερικών Νταβούτογλου και ο Εγκεμεν Μπαγίς (υπουργός επικρατείας).Ο Ερντογάν ήρθε στην Ελλάδα για τα εγκαίνια του μουσείου με τους φουσκωτούς του, με 5 σωματοφύλακες οπλισμένους σαν αστακούς".

Αυτά και άλλα γράφουν στο "Βήμα" και πλέον δημιουργείται μείζον θέμα αναξιοπιστίας για την Κυριακάτικη εφημερίδα. Οι άνθρωποι έγραψαν το ρεπορτάζ από την Παρασκευή γιατί θεώρησαν ότι κάπως έτσι θα πάνε τα πράγματα. Θα συζητήσουν για τους λαθορμετανάστες κ.α. και θα πέσουν μέσα. Έλα όμως που ο Ερντογάν ακύρωσε;

Το θέμα της μαιμουδιάς είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ και σε λίγο επανερχόμαστε. Όσοι έχετε το φύλλο στην Α11 σελίδα κρατήστε το είναι συλλεκτικό.

ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΟΚΤΙΚΟ

Τι κάνατε πανηλίθιοι δημοσιοκάφροι;
Aνοίξατε πόλεμο με τα blogs;
Ρε απατεώνες του ελέους, μαρκουτσοφόροι της κακιάς ώρας πότε θα καταλάβετε επιτέλους τη διαφορά μας; Πότε θα συνηδειτοποιήσετε ότι εμείς δεν είμαστε επαγγελματίες ψεύτες όπως εσείς και δεν έχουμε κανέναν Ψυχάρη να μας δίνει εντολές για το τι θα γράψουμε και τι όχι;
Αλλά που μυαλό....

ΥΣ.Μετά το ''Βήμα'' και το ''Έθνος'' του Μπόμπολα τη πάτησε.
Δείτε κατάντια εδώ

Το μεγαλείο της γελοιότητας των σοβαρών εφημερίδων και των δημοσιογράφων τους!

Ας μιλήσουμε επιτέλους!: Το μεγαλείο της γελοιότητας των σοβαρών εφημερίδων και των δημοσιογράφων τους!

Κάντε κλικ στην εικόνα για να θαυμάσετε τι σημαίνει είδηση!

Δεν είναι απλοί ψεύτες…

αλλά επαγγελματίες ψεύτες!

Το έγκριτο «Βήμα» δεν μας μεταφέρει απλά τις ειδήσεις, αλλά τις κατασκευάζει πριν αυτές να γίνουν…! Ναι σωστά διαβάζετε... Οι ειδήσεις δεν μεταφέρονται αλλά, παράγονται!!! Οι εργολάβοι της ενημέρωσης απέδειξαν περίτρανα σήμερα πως διατηρούν ή εργάζονται σε εργοστάσια κατασκευής ειδήσεων!
Αυτοί που κατηγορούσαν προ ημερών τα ιστολόγια για ερασιτεχνισμό, σήμερα χωρίς ίχνος επαγγελματισμού μας έδωσαν μία ανύπαρκτη είδηση, ελέω θαλάσσης και συγκεκριμένα της τρικυμίας που επικρατεί στα επαγγελματικά τους δρώμενα.
Φαίνεται καθαρά πλέον πως μας μεταφέρουν ως είδηση αυτά που νομίζουν (ή θέλουν) ότι συνέβησαν και όχι τα γεγονότα όπως αυτά εξελίσσονται και, που δυστυχώς για τους δημοσιοκαφρούντες, αλλάζουν απροσδόκητα, επιφέροντας σειρά διαφοροποιημένων εξελίξεων σε σχέση με τα αναμενόμενα.
Όμως, στο «Βήμα» του Λαμπράκη, οι ειδήσεις γράφονται όπως προβλέπονται και όχι όπως συμβαίνουν!!! Από εδώ και στο εξής, ακόμη και οι μικρές αγγελίες θα πρέπει να αμφισβητούνται στη συγκεκριμένα φυλλάδα που φαίνεται πως την εκδίδουν μαθητές νηπιαγωγείου (ζητώ συγνώμη για τον παραλληλισμό από τα πανέξυπνα παιδιά που πηγαίνουν σε νηπιαγωγεία), ανεύθυνοι και χωρίς να έχουν την ελάχιστη διακριτικότητα να επανελέγχουν αυτά τα οποία δημοσιοποιούν και υπέρμετρη σοβαροφάνεια επιθυμούν να μας τα επιβάλλουν.
Λυπάμαι πολύ, προσωπικά, για το επίπεδο της δημοσιογραφίας της συγκεκριμένης εφημερίδας και ακόμη περισσότερο λυπάμαι όλους εκείνους τους αναγνώστες της που πίστευαν πως αγοράζουν εάν προϊόν που το διέπει ο επαγγελματισμός, η σοβαρότητα και πάνω από όλα η συνέπεια προς την αλήθεια!!! Οποιαδήποτε προσπάθεια σύγκρισης των ιστολογίων με την σημερινή εικόνα που έδωσε το «Βήμα», είναι πλέον καθαρή προσβολή και ύβρις προς εκείνους τους πολίτες «ερασιτέχνες» της δημοσιογραφίας, που προσπαθούν να είναι συνεπείς και καταθέτουν τις απόψεις τους χωρίς τις πλάτες ενός δημοσιογραφικού κολοσσού…
Λυπάμαι κύριοι, αλλά δεν αποτύχατε απλά, αλλά γελοιοποιηθήκατε και με την στάση σας αυτή δείξατε ποιοι είστε… και μην προσπαθήσετε να μετακυλίσετε τις ευθύνες στο κατώτερο προσωπικό που είναι υπεύθυνο για το layout ή την εκτύπωση της εφημερίδας σας… είναι προτιμότερο να πείτε πως… «ήταν καλά στα εγκαίνια του μουσείου της Ακρόπολης και ξεχαστήκαμε»… αλλά σας συμβουλεύω να μην εξευτελιστείτε περισσότερο με το να μιμηθείτε την Ντόρα και τα καμώματά της…
Σήμερα υποδεχτήκατε τον Ερντογάν, διαπιστώσατε παγωμένο κλίμα ανάμεσα στον Κώστα και τον Ταγίπ, αναφέρατε την συνοδεία του Τούρκου πρωθυπουργού, αναφέρατε το θέμα της Χάλκης και της Θράκης που επικράτησε στις συζητήσεις μεταξύ των δύο πλευρών, αλλά και στις συζητήσεις για την λαθρομετανάστευση, για τις πιέσεις στο Αιγαίο με τις παραβιάσεις τουρκικών αεροσκαφών, ενώ γαρνίρατε και λίγο από συμβουλές των αμερικανών για την περιοχή!!!
Θα μπορούσε να είναι μία τέλεια περίληψη της επίσκεψης Ερντογάν, εάν αυτή είχε γίνει!!! Αλλά δυστυχώς, για εσάς, αγαπητοί δημοσιολάγνοι του Βήματος, ο Ταγίπ ακύρωσε την έλευσή του, αλλά εσείς δεν κάνατε το ίδιο για το ρεπορτάζ που γράφτηκε πολύ πριν τις οποιεσδήποτε εξελίξεις…
Αφήστε την δημοσιογραφία λοιπόν, απομακρυνθείτε από τα ιστολόγια και πιάστε τα φλυτζάνια, να διαβάζετε τις ειδήσεις με την βοήθεια «καφετζούδων»… τότε, πιστέψτε με, θα έχετε πολύ μεγαλύτερη αξιοπιστία στα γραφόμενά σας…
Άντε στη υγειά σας δημοσιογραφάρες μου, που απαιτείτε να σας παίρνουν στα σοβαρά οι πολίτες όταν αρθρογραφείτε…!!!

Κωνσταντίνος