Πολυτεχνείο 2009

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος οι γιορτές γύρω από το Πολυτεχνείο θα επαναληφθούν για να μας θυμίσουν ότι αυτό το οποίο ήταν μια αυθόρμητη εκδήλωση δίψας για ελευθερία δεν είναι πια μία άδεια χωρίς νόημα και προοπτική μάζωξη. Είναι η ευκαιρία που αρπάζουν από τα μαλλιά κάθε χρονιά οι αριβίστες της κοινωνικής ισότητας για να φορέσουν την μάσκα του συντετριμμένου αγωνιστή θρηνώντας και κλαψουρίζοντας γύρω από το κουφάρι του Πολυτεχνείου.

36 Χρόνια μετά η κραυγή αγώνα και ελπίδας, ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την άρπαξαν στα λιμάρικα χέρια τους οι αυτοπροσδιορισμένοι σαν "γενιά του Πολυτεχνείου" και την έκανα ΜΙΖΑ-ΑΡΠΑΧΤΗ-ΛΑΜΟΓΙΑ.

Τα παιδιά εκείνα πάλεψαν για ΨΩΜΙ- ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Για 36 χρόνια ένας συρφετός από αδίστακτους αριβίστες φορώντας την μάσκα του "αριστερού", του "σοσιαλιστή" του "προοδευτικού διανοούμενου" ακόμη και του "πρωτοπόρου καλλιτέχνη" ακόμη και του "τίμιου δεξιού" έχει πέσει σαν πεινασμένες ακρίδες πάνω στην χώρα καταβροχθίζοντας τον πλούτο που πρόσφεραν οι διεθνείς συγκυρίες. 36 χρόνια μετά τα παιδιά εκείνα που με ενθουσιασμό, αυθορμητισμό αυταπάρνηση, πίστη και ανιδιοτέλεια διεκδικούσαν ένα καλύτερο αύριο είδαν τον αγώνα τους να πέφτει στα νύχια αυτοεξόριστων περιπατητών του Quartier Latin που επέστρεψαν σαν σωτήρες όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία και διαφόρων άλλων που από πρωταγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα μετεξελίχθηκαν σε πολιτικούς κομισάριους κυνικούς διαχειριστές της εξουσίας, υπηρέτες των συμφερόντων των αφεντικών τους, έτοιμους να υποθηκεύσουν την χώρα και το μέλλον της, τυφλοί εντολοδόχοι και εκτελεστές των κελευσμάτων της Νέας Τάξης.

Το ΨΩΜΙ για το οποίο πάλεψαν γίνεται όλο και πιο μαύρο και μπορεί σε λίγο να μην υπάρχει. Οι θιασώτες της κοινωνικής ισότητας το έκαναν παντεσπάνι για τους εαυτούς τους.

Η ΠΑΙΔΕΙΑ προδόθηκε. Τα σχολεία, τα Πανεπιστήμια αντί για κέντρα μάθησης και γνώσης έχουν πέσει στα χέρια μικρονοϊκών μειοψηφιών που τα έχουν μετατρέψει σε κέντρα βαρβαρότητας και εκχυδαϊσμού. Καταστρέφουν γραφεία καθηγητών, προπηλακίζουν οποιονδήποτε υψώσει φωνή διαμαρτυρίας έχοντας τις πλάτες γερά καλυμμένες από πολιτικές ηγεσίες που έχουν εξασφαλίσει το μέλλον των παιδιών τους σε κάποιο ιδιωτικό σχολείο και μετά σε κάποιο Πανεπιστήμιο στην Εσπερία.

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ έχει πάει περίπατο. Από κοινό αγαθό έχει γίνει κοινή του πεζοδρομίου που μπορεί να την αγοράσει ο κάθε αγύρτης του σύγχρονου παρακράτους. Ο Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνοντας ότι: ούτε πιστεύουμε πως "η ελευθερία μας τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων" πρόδωσε την γενιά των αγωνιστών του τότε. Έβαλε την ταφόπετρα στον ωραίο εκείνο αγώνα. 36 χρόνια από τότε το ΕΑΤ/ΕΣΑ βρίσκεται εδώ. Μπορεί να άλλαξε όνομα να έγινε Antifa, αντιεξουCIAστές αλλά βρίσκεται εδώ για να ρίχνει "συγκεκριμένα ποσά βίας" σε όσους αρνούνται την υποταγή. Οι κουκουλοφόροι της GESTAPO νομίζαμε ότι ήταν μία θλιβερή ανάμνηση του παρελθόντος και όμως ξαναγύρισαν μεταλλάχτηκαν στους κουκουλοφόρους του Αλαβάνου.

Το εορταστικό πανηγύρι θα τελειώσει με την πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία για να μπορέσουν τα ντόπια τσιράκια του αμερικανισμού να αποκτήσουν το άλλοθι που τους χρειάζεται ώστε την επόμενη πέρα να συνεχίσουν την προσπάθεια αποδόμησης του Έθνους. Πορεία που δείχνει όλη την προσπάθεια εμπαιγμού των Ελλήνων. Με το ένα χέρι θα συκώνουν την σφιγμένη γροθιά του αντι-αμερικανισμού και με το άλλο θα αρπάζουν τα δολάρια για να ξαναγράψουν την ιστορία μας, να εμπαίξουν την θρησκεία μας τα ήθη και έθιμά μας ώστε για να μας κάνουν από λαό υποκείμενο της ιστορίας σε καταναλωτικό αντικείμενο.

Εκλογές 2009: Τέλος στα κόμματα εξουσίας

Είμαστε έτοιμοι όποτε αποφασίσουν οι μεγάλοι σκηνοθέτες του σύμπαντος να ξανατρέξουμε στις κάλπες. Θα μας φορέσουν τον μανδύα του ωρίμου δημοκρατικού λαού και εμείς με χαρά και ευτυχία θα εκτελέσουμε το μεγάλο και ιερό μας καθήκον. Θα βάλουμε σιωπηλοί, πίσω από το παραβάν, ένα όνομα μέσα σε ένα φάκελο και έτσι απλά θα εξαντλήσουμε όλη μας την εξουσία. Από την στιγμή εκείνη έχουμε γίνει η σιωπηλή λεία των αφεντικών που διαλέξαμε, όπως η μάντης , το αλογάκι της Παναγίτσας που έχει στην διάθεσή του μόνο μία νύχτα έρωτα και καταβροχθίζεται αμέσως μετά από το θηλυκό του.
Έτσι και φέτος θα διαλέξουμε ένα από τα εγκεκριμένα συνδικάτα ελέγχου της λαϊκής θέλησης και θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.

Ας μη το ξεχνάμε τα κόμματα και οι πολιτκατζήδες είναι ο καθρέφτης όπου ο καθένας βλέπει τον εαυτό του. Κάηκε η Αθήνα τον Δεκέμβρη του 2008. Εμείς την κάψαμε! Τα Πανεπιστήμια είναι χωματερές. Εμείς τα κάναμε. Τα σύνορα μας κινδυνεύουν να συρρικνωθούν! Εμείς τα συρρικνώνουμε. Η Ψαρούδα Μπενάκη δεν μιλάει για περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας. Εμείς μιλάμε για τον περιορισμό της. Ο Χατζηγάκης δεν αποποιείται του εθνους. Εμεις αποποιούμεθα το έθνος! Ο Αλαβάνος δεν "χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων". Εμείς τα χαϊδεύουμε! Ο Yorgo δεν θέλει να δώσει "μερικά στρέμματα" για να κοιμάται ήσυχος. Εμείς δίνουμε τα στρέμματα! Αυτά και άλλα πολλά είναι αυτά τα οποία ξεπουλάμε. Τα ξεπουλάμε με μία ψήφο, για μία βραδιά έρωτα.

Αυτά είναι τα κόμματα που εμείς διαλέξαμε για να μετατρέψουν την Ελλάδα απόπατο των ελπίδων μας και των ονείρων μας

Πράσινοι: Είναι οι πραγματικοί χαμαιλέοντες. Ενα μόρφωμα που κάτω απο ένα φευδεπιγραφο σύνθημα και με κλαψιαρικο λόγο κοβεται δήθεν για το περιβάλον άλλα μόνο εκεί που περνάνε αγωγοί πετρελαίου! Καρφί δεν τους καίγεται για την Ελαφονησο της Λακωνίας που ετοίμαζεται να τσιμεντοποιηθεί. Μία πραγματική, συνειδητή και παραδεκτή πέμπτη φάλαγγα.

ΝΔ: Έχει στερήσει από τον εαυτό της την δυνατότητα να κυβερνήσει την χώρα. Παίζει ρόλο διακοσμητικό του πολιτικού σκηνικού, άκρως παθητικό. Κυριαρχείται από ανθρώπους με αποξεραμένους τους γεννητικούς αδένες της δράσης χωρίς ιδεολογία και πιστεύω. Όσα χρόνια κυβερνάει δεν έχει κατορθώσει να ψελλίσει ούτε απόπειρα κριτικού λόγου και έγκυρης αντίστασης στην ιδεολογική τρομοκρατία της Νεοταξίτικης αριστεράς. Κυριαρχούμενη από βαθιά συμπλέγματα μειονεξίας περιφέρεται στην πολιτική σκηνή σαν ηττοπαθής Λευκορώσος χωρίς πολιτικό αντίλογο, κριτική αντιπρόταση, διαφορετική εκδοχή, άλλη οπτική. Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι πολιτικά και κοινωνικά ανύπαρκτη, γιατί έχει κυριολεκτικά απορροφηθεί από την κυρίαρχη μόδα του αριστερισμού. Πανικοβάλλεται, κυριολεκτικά τρέμει και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να χαρακτηριστεί "ελληνοκεντρική", "εθνικιστική", "αντιδραστική". Τα στελέχη της τρέχουν να υιοθετήσουν τη γλώσσα, τα κριτήρια, τις αξιολογήσεις της νεοταξίτικης αριστεράς. Όλο αυτό το συνονθύλευμα που ακούει στο όνομα ΝΔ δεν έχει τίποτα δικό της να αντιτάξει στον ιδεολογικό μονόδρομο της κατεστημένης "προοδευτικής" ασυδοσίας γιατί δεν πιστεύει σε τίποτα, το πνευματικό της κενό είναι ολοφάνερο.

ΠΑΣΟΚ: Από την στιγμή που ανέβηκε στην εξουσία το 1981 ισοπέδωσε την ελληνική κοινωνία "προς τα κάτω" στο χαμηλότερο επίπεδο λειτουργίας ποιοτικών κριτηρίων, επιβάλλοντας έναν βάναυσο αμοραλίστικο, μονοκομματικό καθεστώς. Ένα καθεστώς που τυράννησε την Ελλάδα και την ξεκούρδισε. Σήμερα ονειρεύται την επιστροφή του και ελπίζει ότι θα το περιμένει ο "μόσχος ο σιτευτός" και μέχρις τότε ο πολιτικός του λόγος έχει εκπέσει σε προσβλητική και της μέσης νοημοσύνης κενολογία, σε ατεκμηρίωτη υποσχεσιολογία, σε παιδαριώδεις κομπασμούς, κυριαρχόυμενος από μία εξουσιαστική λογική στην υπηρεσία της Νέας Τάξης. Ο Yorgo έτοιμος να δώσει μερικά στρέμματα, από αυτά που κληρονόμησε, για να μπορεί να κοιμάται ήσυχος παραληρεί αντιπροσωπεύοντας μονοπωλιακά την δημοκρατία και τους Έλληνες Οι άλλοι που δεν έχουν τις πολιτικές του ιδέες, μοιάζουν να είναι για δαύτον από άλλο ανέκδοτο. Καθαρά ψυχολογία πανικού τελειωμένου ανθρώπου. Ανίκανος να αρθρώσει πολιτικό λόγο, τα ελληνικά του είναι πολύ φτωχά, αναμασά την συνθηματολογία παλαιών εποχών. Πλαστογραφεί ανετότατα της λέξεις πρόοδος και δημοκρατία μας προφέρει την πράσινη ανάπτυξη συρρικνώνοντας την πολιτική σε φύκια και μεταξωτές κορδέλες.



ΣΥΡΙΖΑ: Έχει καλουπωθεί μέσα σε ιδεολογήματα και νεκρές πολιτικές οριοθετήσεις, αναμασώντας δογματικές θέσεις και επαναστατικές φράσεις όπως τα "συγκεκριμένα ποσά βίας" του Παπαδάτου-Αναγνωστοπουλου ή την "κινηματική βία" του Βέλτσου. Είναι ένα γρανάζι του συστήματος, ή ουρά της παγκοσμιοποίησης που λόγο αδράνειας το ονομάζουμε Αριστερά. Πρακτορεύει ασύστολα τον υπερεθνικό πλανητικό Μολώχ κομπάζοντας κατενθουσιασμένο που υπηρετεί τόσο πιστά την Νέα Τάξη. Ανίκανο να δημιουργήσει, να εκφράσει την λαϊκή οργή, καλλιεργεί την καταστροφική μανία των μαζών οδηγεί τις πλάνες τους και ακολουθεί την αλήθεια της ιστορίας. Ξεριζώνει μεθοδικά κάθε έρεισμα πολιτιστικής ιδιαιτερότητας και
πνευματικής αντίστασης των ελλήνων στην απανθρωπιά της Νέας Τάξης.


ΚΚΕ Έχει φορέσει τα "ενάντια και κόντρα" που λειτουργούν σαν το πολιτικό του Viagra. Κλεισμένο μέσα στο κάστρο του Περισσού κινείται από δωμάτιο σε δωμάτιο σαν έμπειρο αυτιστικό. Μη έχοντας ξεπεράσει το παρελθόν του προσπαθεί να πάρει την ιδεολογική ρεβάνς της ήττας του το 1949, στο όνομα του ελληνικού λαού που έχει κατά προδώσει και εξακολουθεί να προδίδει. Δεν μπορεί να διακρίνει τον Οργουελικό εφιάλτη της εποχής της Νέας Τάξης και βυθίζεται με γρανιτώδη αυτοπεποίθηση σε μια οπισθοδρόμηση που φοβίζει.




Στις εκλογές που έρχονται ας σκεφτούμε. Ας βάλουμε να λειτουργήσει αυτό το κουρκούτι που κάποτε ήταν ο εγκέφαλό μας. Πίσω από το παραβάν έφτασε η ώρα να πάψουμε να είμαστε έντομα. Ας ψηφίσουμε το οτιδήποτε ή τον οποιοδήποτε άλλο έξω από τα "εγκεκριμένα" κόμματα. Έστω και για μία φορά ας αρπάξουμε την ευκαιρία να τους δείξουμε ότι υπάρχουμε, ότι θέλουμε να ζήσουμε σαν Ελληνες...

Ας μη τους περάσει. Η Ψήφος μας πρέπει να είναι αγωνιστική.

Έξω τα κόμματα εξουσίας...

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ......

Επιστροφή τον Σεπτέμβρη.......

Καρκαγιάννειος Αχταρμάς...

O κύριος Καρκαγιάννης προσπαθώντας να απαντήσει στο ερώτημα «Αραβες ή Βυζαντινοί έφεραν την αρχαία γνώση» (Kαθημερινή 9/8/2009) ξεκινάει το σοβαροφανές, βαθυστόχαστο και άδειο από νοήματα αρθράκι του με μία άγαρμπη έως ανόητη επιθεση κατά της Εκκλησίας.

Του έχει καθίσει στο στομάχι η παρέμβαση της Εκκλησίας στο ανιστόρητο και κακόβουλο φιλμάκι του Γάβρα. Θα έπρεπε να ξέρει ο πολύς Καρκαγιάννης ότι ο Παρθενώνας δεν υπέστη καμία καταστροφή από χριστιανούς όπως αφήνει να εννοηθεί ο σκηνοθέτης. Αντίθετα το φραγκοφορεμένο Ελληνικό κρατίδιο κατέστρεψε την ιστορική συνέχεια του Παρθενώνα και της Ακρόπολις . Ακολουθώντας την φαντασίωση της τελειότητας του 5ου πχ αιώνα κατέστρεψε οτιδήποτε υπήρχε πάνω στον Ιερό Βράχο από τους μετέπειτα χρόνους αφαιρώντας την ιστορική του συνέχεια. Καταστράφηκε ο φραγκικό πύργος του de la Roche, οι τουρκικοί προμαχώνες, η βυζαντινή αψίδα. Με λίγα λόγια έξυσε 1500 χρόνια ιστορίας αφαιρώντας κάθε ιστορική συνέχεια μετατρέποντάς τον σε τουριστικό αξιοθέατο.

Σαν να μη έφτανε αυτό ενοχλήθηκε από την θέση της εκκλησίας ότι «τα σκεύη της Θείας Κοινωνίας, τα οποία ποτέ δεν πλένονται και ποτέ δεν απολυμαίνονται, είναι εντούτοις απρόσβλητα από τον ιό της γρίπης» . Τώρα το θυμήθηκε; Γιατί για αιώνες η θεία κοινωνία ήταν απρόσβλητη από ιούς. Αν όμως έχει δίκιο και η εκκλησία λάθος θα έπρεπε το θέμα να τον απασχολήσει, αυτόν και τους λοιπούς ρέκτες, εδώ και πολλά χρόνια. Για πολλά χρόνια η φυματίωση ήταν ενδημική νόσος στις φτωχογειτονιές: «του άλλου κοντόμερη η γυναίκα – στο σπίτι λειώνει από το χτικιό» (Οι Μοιραίοι, Κ. Βάρναλης) και όμως κανείς, μα κανείς, δεν διανοήθηκε να κατηγορήσει ή απλά να υπαινιχθεί ότι η Θεία Κοινωνία μεταδίδει το χτικιό. Τώρα έρχεται ο κάλπικος δημοκράτης να μας ρίξει την ανησυχία του γιατί έτσι του είπαν. Εκείνο το οποίο αφήνει απέξω είναι ότι η Θεία Κοινωνία είναι κάτι που αφορά τους πιστούς και μόνο. Ο Ιερέας αναφωνεί πριν από την Θεία Κοινωνία «Όσοι πιστοί προσέλθετε» και δεν του πέφτει λόγος. Αλλά ξέχασα η εκκλησία είναι το μόνο εμπόδιο που έχει απομείνει στα σχέδια εξανδραποδισμού των Ελλήνων και πρέπει να κτυπηθεί με κάθε τρόπο.


Εκεί που έχουμε ένα πραγματικό αχταρμά είναι η παράγραφος που ανακατεύει την δολοφονία της Υπατία με τη «διαμόρφωση ενός μεικτού σχήματος που το ονόμασαν «ελληνοχριστιανικός πολιτισμός». Κάποιος πρέπει να τον φωτίσει γιατί κλεισμένος στην μονομέρεια και άριστα εκπαιδευμένος στην παρασημαντική των λέξεων και των εννοιών θα εξακολουθεί να ξεφουρνίζει ανοησίες. Η Υπατία δολοφονήθηκε τον 5ον μχ αιώνα . Τα αίτια και οι αφορμές της δολοφονίας της είναι σκοτεινά. Ο θάνατος της Υπατία χρησιμοποιήθηκε από αντικαθολικούς σχολαστικούς στην πολεμική τους εναντίον του Βατικανού. Από ένα μεμονωμένο επεισόδιο χωρίς αμφιβολία βάρβαρο ο καλός αυτός άνθρωπος και οι διάφοροι ρέκτες προσπαθούν να καταδικάσουν τον Χριστιανισμό. Με άλλα λόγια επειδή οι «διαφωτισμένοι» της γαλλικής επανάστασης έστειλαν στην καρμανιόλα τον Λαβουαζιέ με την ιστορική φράση «η επανάσταση δεν έχει ανάγκη επιστημόνων» καταδικάζονται όλα τα ιδεώδη που πρέσβευε η Επανάσταση.

Αν η Υπατία δολοφονήθηκε τον 5ον αιώνα. Η ανατολική χριστιανική εκκλησία υιοθέτησε τον όρο ελληνοχριστιανισμός η ελληνορθοδοξία τον 14ον αιώνα μχ για να διαφοροποιηθεί από την καθολική. Σε όλους αυτούς του αιώνες είχε επέλθει μία αγαστή σύντηξη αρχαίου πνεύματος και χριστιανισμού που ξεκίνησε με τους Τρεις Ιεράρχες για να φθάσει μέχρι τις ημέρες μας σαν ελληνορθόδοξη πίστη.

Αλλά τι τα γράφουμε; Ο Καρκαγίαννης και οι όμοιοι του δεν ενδιαφέρονται για την όποια αλήθεια. Τους ενδιαφέρει μόνο η χειραγώγηση της κοινής γνώμης...

Ο ηγέτης! 4η Αυγούστου 1936

Εξάλλου ο Νικολούδης μου έλεγε ότι πριν αρχίσει η δημοσιογραφική επίθεση της Ιταλίας εναντίον μας, νόμισε χρέος του να ρωτήσει τον Μεταξά μήπως θα 'πρεπε να σκεφθεί να τα φτιάξει με τους Βουλγάρους κάνοντας μερικές παραχωρήσεις (έξοδο στο Αιγαίο). Ο Μεταξάς αγρίεψε: "Όσο είμαι εγώ πρωθυπουργός, δεν παραχωρώ ούτε μία σπιθαμή ελληνικού εδάφους. Αυτά να τα κάνετε εσείς, όταν καθίστε σ' αυτή την καρέκλα."
Γιώργος Σεφέρης, Πολιτικό Ημερολόγιο τόμος Α' 1935-1944 σελ. 33

Ο χρόνος και το πέρασμά του είναι η δοκιμασία που ο κάθε πολιτικός θα υποχρεωθεί να πέραση ώστε να μετρηθεί το βάθος των αχναριών του στην ιστορία της Ελλάδας... Ποιος θυμάται τον Πάγκαλο, τον Σοφούλη και τόσους άλλους από δαύτους; Αναρωτήθηκε κανείς πόσα εκατομμύρια έχουν επενδυθεί (βιβλία, άρθρα, συμπόσια κλπ) ώστε να κρατιέται φρέσκια η μνήμη μερικών άλλων για να μη μπουν στην ανυπαρξία του χρονοντούλαπου της ιστορίας, στην λήθη και την απαξίωση. Ο Ιωάννης Μεταξάς περνάει την δοκιμασία αυτή με άριστα. Σήμερα 73 χρόνια από την 4η Αυγούστου 1936 και 68 χρόνια από τον θάνατό του αφθονούν οι βιογραφίες του, οι περισσότερες συκοφαντικές, υβριστικές και ανόητες γραμμένες από πανεπιστημιακούς, ξυλόσοφους λογάδες δημόσιους υπαλλήλους που αγωνίζονται για το ψωμάκι τους ή το κρουασάν ελπίζοντας για καμιά θεσούλα επισκέπτη καθηγητή στην Εσπερία, και μπουκώνουν το απύλωτο στόμα τους με το βιός της Ελλάδας και τις επιδοτήσεις του State Department και του Soros. Αφθονούν τα "περισπούδαστα" άρθρα από πουλημένους κονδυλοφόρους, πλέκτες των αερόλογων και των ανόητων ψάλτες, που τυμβωρυχώντας στα απορρίμματα των αρχείων συνθέτουν ιστορικά παραμύθια προσπαθώντας να βγάλουν κανένα τάλιρο με πολύ λογισμό αλλά καθόλου αυτοπεποίθηση.

Ήτανε, είναι και θα είναι ο μοναδικός πολιτικός που δεν συμβιβάστηκε ποτέ. Δεν άλλαξε τις σκέψεις του, τα πιστεύω του. Δεν προσαρμόστηκε στις ανάγκες της στιγμής ώστε να διευκολύνει την πολιτική του καριέρα. Πόσοι και ποίοι πολιτικοί της σημερινής Ελλάδας έχουν αυτό το προνόμιο; Κανένας! Τα τελευταία 35 χρόνια οι εναγκαλισμοί του χθες εναλλάσσονται με τις ύβρεις του σήμερα και στη μέση ο λαός περιμένει μια καλύτερη μέρα, βλέποντας τα όνειρα του να ποδοπατιούνται, τις ελπίδες του να λεηλατούνται στο όνομα της δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που από πολίτευμα έχει μετατραπεί σε ιδεολόγημα. Έχει μετατραπεί στην στυγνότερη μορφή δικτατορίας όπου στον λαό της Ελλάδας επιβάλλονται οι ανεξέλεγκτες παρορμήσεις της αφιονισμένης αριστεράς. Μιάς αριστεράς που κυριαρχείται από ένστικτα. Τρώει τα ψίχουλα που περισσεύουν από το τραπέζι της κομματικής νομενκλατούρας ήσυχη ασυνείδητη και ευτυχής μη έχοντας γνωρίσει άλλη ευτυχία παρά μόνο την πλάνη της ευτυχίας που της προκαλεί το μηρύκασμα τσιτάτων περασμένων εποχών.

Ήτανε, είναι και θα είναι ο μοναδικός πολιτικός που μέσα στην Βουλή: «αυτό το μπορντέλο όπου τριακόσοι μασκαράδες γαμούν τις πολιτικές ελευθερίες του ελληνικού λαού» (Μ. Καραγάτση,Τα στερνά του Μίχαλου, σελ. 225) και ο Ψαριανός κλάνει στα έδρανα, βροντοφώναξε. ΕΓΩ! Αναλαμβάνω τις ευθύνες....και η βουλή υποτάχθηκε. Τα ανθρωπάκια γίνανε χαμηλά-χαμηλά, ισόπεδα, ταπεινά, χώμα-γιοφύρι να γενώ να με πατήσεις άρχοντά μου, δουλοπρεπείς χατζηαβάτηδες και τον ψήφισαν Πρωθυπουργό και μετά άρχισαν να στριμώχνονται στις πόρτες των ξένων πρεσβειών γλείφοντας τα πόδια των ισχυρών πρακτορεύοντας την Ελλάδα μπας και τους ξανα παραδώσουν την εξουσία.

Μετά το 1974 οι εκπορνοποιημένοι όχλοι όρμησαν με γερανούς και τσιγκέλια και γκρέμισαν κάθε άγαλμα και κάθε προτομή του. Οι ίδιοι αυτοί συρφετοί μέσα στην υστερία τους περνάνε μπρος από το άγαλμα του Τρούμαν και δεν έχουν τους γεννητικούς αδένες να το ρίξουν δημόσια , με νταηλίκι και τσαμπουκά, όπως έριξαν του Μεταξά. Του Τρούμαν που συν τοις άλλοις, έκαψε με napalm τους ομοϊδεάτες τους στο Γράμμο... Αλλά τι μπορεί κανείς να περιμένει από τους δειλούς νταήδες της απελπισίας επιγόνους των καπεταναίων; Τι μπορεί κανείς να περιμένει από του λαϊκούς ηγέτες που ιδρώνουν μπάς και δεν πάρουν το πολυπόθητο Bravo....

Σήκω επάνω, ελληνική νεολαία...

Σήκω επάνω, ελληνική νεολαία. Δεν υπάρχει δια σε άλλη πραγματικότης παρά η ελληνική πατρίς, μόνον εκεί θα επανεύρης τον εαυτό σου. Μόνο μέσα είς τας εθνικάς παραδόσεις θα επανεύρης τον προορισμόν σου. Μόνον μέσα είς τον ελληνικόν πολιτισμόν θα επανεύρης τα ιδανικά σου και τα όνειρα σου. Χωρίς αυτά δεν μπορείς να ζήσης, ελληνική νεολαία. Μόνον εκείνα τα οποία σου εδημιούργησεν η ελληνική ιστορία αποτελούν το σώμα σου και την ψυχήν σου.



Ιωάννης Μεταξάς
Αποσπασμα λόγου 10 Αυγούστου 1936
Πηγή: Ιωάννου Μεταξά: Το Προσωπικό του Ημερολογιο τομος 4ος, Εκδόσεις Γκοβόστη, σελ 653

«ήσυχοι ασυνείδητοι και ευτυχείς»

Ζούμε με ψευδαισθήσεις. Επειδή έχουμε το δικαίωμα να γράφουμε και να εκδηλώνουμε την δυσαρέσκεια μας, νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι... Επειδή διαβάζουμε εφημερίδες και περιοδικά νομίζουμε ότι σχηματίζουμε γνώμη...Επειδή γράφουμε και βάζουμε το όνομα μας από κάτω νομίζουμε ότι είμαστε κυρίαρχοι... Επειδή σφραγίζουν τα διαβατήρια μας στα όρια της επικράτειας νομίζουμε ότι είμαστε προστατευμένοι... Επειδή έχουμε δικαστές νομίζουμε ότι έχουμε δικαιοσύνη... Επειδή κάνουμε την στρατιωτική μας θητεία νομίζουμε ότι έχουμε στρατό...Επειδή δεν βλέπουμε ότι μας βάζουν σε σειρά νομίζουμε ότι περπατάμε μόνοι μας...Τα πιστεύουμε πραγματικά όλα αυτά και τα γεγονότα μας διαψεύδουν συνεχώς. Ένας πανούργος εγκέφαλος μας οδηγεί σε σκοπέλους, εξαπολύει καταιγίδες και θύελλες, το πηδάλιο δεν υπακούει πια, το σκάφος κάνει νερά και εμείς αναρωτιόμαστε με πίκρα, ποιος αόρατος τυφώνας μας σπρώχνει προς την δίνη του. Αισθανόμαστε ότι «τα πράγματα δεν πάνε καλά». Προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί, πως ενώ θα έπρεπε να αισθανόμαστε σχετικά προνομιούχοι σήμερα έναντι των όσων έχουμε ακούσει η διαβάσει για τις συνθήκες της ζωής των πατέρων η των παππούδων μας αισθανόμαστε αντίθετα μια πικρή γεύση στο στόμα. Γιατί, ενώ έχουμε τόσα «δικαιώματα» που κανονικά μας καθιστούν κυρίαρχους του εαυτού μας, νοιώθουμε καταπιεσμένοι και ψάχνουμε να βρούμε παντού «καταπίεση» για να διαμαρτυρηθούμε; Γιατί, ενώ μπορούμε να διαλέξουμε τους βουλευτές μας, τους πρωθυπουργούς μας έχουμε την εντύπωση ότι τίποτα δεν περνάει από το χέρι μας; Γιατί, ενώ έχουμε τόσα πολλά, τόσες δυνατότητες, τόσες ευκαιρίες, τόσα αγαθά στη διάθεση μας, είμαστε μελαγχολικοί, σκεπτόμαστε μόνο προβλήματα και δυσκολίες και αναζητούμε μετά μανίας λίγη «χαρά ζωής». Θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς ότι η εποχή μας είναι η εποχή της ελευθερίας της δημοκρατίας, της αδελφοσύνης, της ευτυχίας. Αυτή είναι η κυριαρχούσα άποψη.

«Ελευθερία» υπάρχει. Μπορεί να έχει υποκειμενική έννοια αλλά υπάρχει. Είναι κατοχυρωμένη με Σύνταγμα, με Νόμους, με περγαμηνές, σφραγίδες και κορδέλες. Θεοποιείται και υμνείται κάθε μέρα και κάθε νύχτα σε ναούς σύγχρονους και παλαιούς, σε περιοδικά και εφημερίδες από το ιερατείο των πολιτικών, των δημοσιογράφων, των διανοουμένων με ψάλτες και χορωδίες. Τα «ωσαννά» της Ελευθερίας είναι ατέλειωτα, και μέρος της καθημερινής πραγματικότητας, σε σημείο που να μην ακούγονται πλέον. Αλλά το σταμάτημα τους μπορεί να μας κάνει να τεντώσουμε τα αυτιά μας. Από που προέρχεται το πικρό συναίσθημα ότι «δεν υπάρχει».

«Δημοκρατία» υπάρχει. Μπορεί να είναι λίγη για μερικούς ή πολλή για άλλους. Αλλά υπάρχει και δοξάζεται και αυτή με το ίδιο πάθος μέρα και νύχτα στους ίδιους ναούς και από το ίδιο ιερατείο. Κάθε παρέκκλιση από το δόγμα της, είναι σύνθημα για κογκλάβια σύγχρονα, για λιτανείες, για παρακλήσεις , για αναθέματα και καθεδρικούς αφορισμούς από τα παράθυρα των Μέσων Μαζικού Σ(κοταδισμού), τα οποία δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τις φωτιές της «Ιεράς Εξέτασης». Από που προέρχεται το πικρό συναίσθημα ότι «δεν υπάρχει»;

«Αδελφοσύνη» υπάρχει. Βέβαια κανείς δεν λεει ότι είναι απόλυτη, πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα. Αλλά όλοι «διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους» στην παραμικρή αμφισβήτηση ότι δεν την αισθάνονται απόλυτα θρησκευτικά παντού και πάντα. Όσοι δεν έχουν δεχθεί το φως της νοιώθουν βαρύ το βλέμμα της αποδοκιμασίας του ποικιλόχρωμου ιερατείου της και του «αδελφεπωνύμου και πειθήνιου ποιμνίου» του. Προ πάντων αν πρόκειται για τους ασεβείς αυτής της ασεβούς συνομοταξίας που έχουν ακόμη την δυνατότητα να σκέπτονται και να διαλογίζονται και - οι αχρείοι- δεν έχουν ακόμη φωτισθεί από τον Γιαχβέ της νέας τάξης και τον ορθολογισμό της παγκοσμιοποίησης και παίρνουν οι τρισκατάρατοι αμαρτωλοί τον Εωσφόρο της ιδιαιτερότητας για Θεό τους. Από που προέρχεται αυτή η αμηχανία του αν υπάρχει και –ω έγκλημα καθοσιώσεως- για το αν πρέπει να υπάρχει;

«Ευτυχία» αυτή και αν υπάρχει. Ίσως βέβαια να μην είναι όλοι απόλυτα ευτυχείς. Πάντα θα υπάρχουν οι αχάριστοι και οι ανικανοποίητοι. Γιατί έτσι είναι ο άνθρωπος. Αλλά πόσες προσπάθειες δεν κατέβαλαν οι αρχιερείς, οι ιερείς και προπάντων οι φαρισαίοι για να διαδώσουν την απέραντη, απόλυτη, άχραντη και άφθαρτη αίσθηση την ευδαιμονίας στο «ελεύθερον, ίσον και ενίοτε αχάριστο ποίμνιό» τους; Πόσα και τι περισσότερα θέλουν να πάρουν; Μισθοί, επιμίσθια, αργομισθίες, επιδόματα, αρχαιότητες, και πέρα από αυτά σπίτια. εξοχικά, αυτοκίνητα, σκάφη, την στιγμή που οι παππούδες τους δεν είχαν ούτε κατσίκα, ούτε καν πόρτα...και αν αυτά δεν είναι αρκετά να τους κάνουν ευτυχισμένους έχουνε το Ritalin για τα παιδιά τους, το Prozac και το Viagra για τους εαυτούς τους. Από που προέρχεται αυτή η πικρή γεύση ότι ευτυχία δεν υπάρχει.

Αυτά τα πικρά συναισθήματα ταλαιπωρούν, εμάς τους ταπεινούς υπηκόους της σημερινής Ελλάδας, τρώνε και καίνε τα σωθικά μας Αυτό που μας λείπει πολύ συχνά είναι το κλειδί του σύγχρονου κόσμου, όπως σε ένα θαλασσοπόρο η πυξίδα. Βλέπουμε να διαδραματίζονται γεγονότα, αλλά δεν αντιλαμβανόμεθα την σημασία τους. Βλέπουμε αυτό που είναι απτό, υλικό και πασιφανές, αλλά μας ξεφεύγει αυτό που είναι ασύλληπτο για τον κοινό νου και που είναι πολύ πιο σημαντικό. Θα μας χρειαζότανε μια έκτη αίσθηση για να συλλάβουμε και πιθανόν να κατανοήσουμε την εποχή μας. Τότε θα βλέπαμε πραγματικά αυτό το κάτι που σήμερα διαφεύγει από τις διανοητικές μας δυνατότητες, συσσωρεύεται σαν πυκνό σύννεφο, ξεσπάει σαν θύελλα και προκαλεί την διάλυση των κοινωνιών και την εξαφάνιση των κρατών. Θα βλέπαμε ότι υπεράνω των λαών και των ηπείρων της γής υπάρχουν ήπειροι σκέψης που ελέγχουν και καθοδηγούν το πεπρωμένο. Αυτή η πνευματική γεωγραφία είναι εξ ίσου σημαντική με την φυσική γεωγραφία. Οι εξουσιαστές αυτών των ηπείρων σκέψης εξουσιάζουν και την δική μας χώρα. Εκτρέπουν προς όφελος τους τα ρεύματα, αλλοιώνουν το είναι μας , τα διαμορφώνουν όπως θέλουν και τους αρέσει, προξενούν κακοτυχίες και μας μετατρέπουν σε στείρους, ανίκανους συνεταιρισμούς εμπόρων και μεταπρατών.

Ξέρουν πώς να περιπαίζουν τις ψυχές μας, να τις αποδυναμώνουν εντελώς, να τις συμμορφώνουν σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, να παραλύουν κάθε αντίσταση. Γνωρίζουν τις δόσεις του δηλητηρίου, το αντίδοτο, καθώς και το πως ανταποκρίνεται η ψυχή μας. Έβαλαν μπρος την φαρμακοποιία της σαγήνευσης. Ξέρουν καλά πως να μας αποκοιμίζουν, να μας ταίζουν και να μας ποτίζουν τα φίλτρα που μας ναρκώνουν. Τα σύννεφα σκεπάζουν τον γαλανό μας ουρανό. Η βροχή έρχεται και τίποτα δεν μας προστατεύει. Δεχόμαστε ασυνείδητα και ευτυχισμένα την βροχή αυτή που ονομάζουμε ευημερία, και δεν γνωρίζουμε ότι είναι σπορά άλλων και ότι η ελευθερία με την οποία υποτίθεται ότι ζούμε είναι ουσιαστικά η ελευθερία δράσης για το χρήμα και την ύλη, δηλαδή η ελευθερία καταστροφής.

Κοιμόμαστε «ήσυχοι ασυνείδητοι και ευτυχείς» μέχρις ότου ξυπνήσουμε απότομα μπροστά σε ένα άγνωστο τοπίο που λέγεται «ήττα» και το οποίο φυσικά δεν καταλαβαίνουμε. Είναι απλά η αληθινή μας ιστορία, η αόρατη ιστορία μας που αποκαλύπτεται τότε μπροστά μας. Μία κουρτίνα ανασηκώνεται για ένα δευτερόλεπτο βρίσκουμε στη γραμμή της ιστορίας το ακριβές σημείο της πτώσης μας. Έπειτα ξαναπαίρνουμε το όπιο μας γυρνάμε από την άλλη μεριά και βυθιζόμαστε πάλι σε λήθαργο.