Άγριο κι αν είναι το όραμα καλό είναι το σημάδι.....

Κ΄ένα σάλεμα σάλεψε στα ολόβαθα του νου τους
Και στην καρδιά τους μιά φωνή, κ΄έτσι η φωνή μιλούσε.
«Στρατιώτες και σπαθάρηδες, τουρμάρχες και σεργέντες,
του Λογοθέτη οι σύντροφοι, του βασιλιά οι νομάτοι,
χαρά σ’έσας κι αλλοίμονο σ’ έσας του ξένου διώχτες!
Άγριο κι αν είναι το όραμα καλό είναι το σημάδι.»…


Κωστή Παλαμά, Η Φλογέρα του Βασιλιά, Λόγος Πρώτος.

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

θα πάρω μονοπάτια,

να βρω τα σκαλοπάτια,

που πάν' στη λευτεριά».

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

(Τον έστειλαν στην κρεμάλα οι Άγγλοι 14 Μαρτη 1957, γιατί είθελε, λέει νάναι λεύτερος)

Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

Ελληνισμός ή Βαρβαρότητα


Η παλαιά δεξιά πέθανε. Το άξιζε. Πέθανε γιατί έζησε από τα προνόμια, την κενή ρητορική ελληνικότητα, την κενή καυχησιολογία για το ιστορικό μας παρελθόν, τα ελληνικά ιδεώδη. Ξεγυμνώθηκε εξευτελίστηκε, ακυρώθηκε ανεπιστρεπτί και πέθανε. Πέθανε γιατί δεν είχε ούτε θέληση, ούτε σχέδιο. Πριν από 35 χρόνια το να λέει κανείς ότι ήταν δεξιός, ήταν κοινοτοπία. Αλλά η πινακίδα δεν εφόφιζε κανένα. Ήταν η προϊστορία.

Η Δεξιά φαίνεται να έχει εξαφανιστεί. Για την ακρίβεια κανένας δεν φαίνεται να θέλει να ακούει για αυτήν. Φθάνει κανείς στο να αναρωτιέται αν υπήρξε ποτέ. Το λεξιλόγιο οι ορολογίες είναι αξιοπερίεργα διακανονισμένο. Η αριστερά είναι η αριστερά. Η άκρα αριστερά είναι αριστερά. Οι νεοδημοκράτες και οι πασόκοι παίζουν το ποιος θα υπερκεράσει τον άλλον από τα αριστερά. Η Νέα Δημοκρατία έχει φθάσει στο σημείο κάθε φορά που ψελλίζει πολιτικές θέσεις να αισθάνεται την ανάγκη να απολογείται για να μη δυσαρεστήσει το αριστερό ακροατήριο της. Κυριολεκτικά γλύφει την αριστερά συνομιλεί με τα περιτρίμματα του πεθαμένου κομμουνισμού και δεν χάνει ευκαιρία να επιτίθεται με λύσσα ιεροεξεταστή εναντίον κάθε ενός που θα τολμήσει να εκβάλλει πατριωτικό λόγο. Αγωνίζεται να πείσει τούς Ελληνες ότι είναι το κόμμα του κέντρου και ότι εκπροσωπεί τον "μεσαίο χώρο". Αλλά κέντρο ή μεσαίο χώρο ποιου πράγματος; Με ποιο πολιτικό θαύμα μία αριστερά χωρίς Δεξιά μπορεί να δημιουργήσει ένα πολιτικό κέντρο, ένα μεσαίο χώρο.

Η ΝΔ έγινε μαζική. αυτοκαθησυχάζεται με την σκέψη μίας "σιωπηλής πλειοψηφίας". Δεν βλέπει πως η μάζα αυτή είναι πρώτα σιωπηλή και μετά πλειοψηφία ή μάλλον δεν είναι πλειοψηφία παρά σαν σιωπή.

Η σιωπή πρέπει να τελειώσει. Η πολιτική μέχρι σήμερα μας πρόσφερε το καταπληκτικό θέαμα μιας Δεξιάς που δεν μπορούσε να αυτοδιακηρυχθεί Δεξιά χωρίς να κατηγορηθεί για "φασισμό" και μιας αριστεράς που μπορεί, οποιαδήποτε στιγμή να αυτοαποκαλείται "σοσιαλιστική, κομμουνιστική, μαρξιστική", ισχυριζόμενη ότι τα δόγματα της δεν έχουν καμία σχέση με τον Λένιν, τον Στάλιν, τον Μάο ή τον Πολ Ποτ. Αλλά αν οι οπαδοί των διαφόρων παραλλαγών της αριστεράς δεν αισθάνονται εκτεθειμένοι από το αρχιπέλαγος των Γκούλαγκ και τα Killing Fields, δεν βλέπω τον λόγο γιατί η σύγχρονη Δεξιά, που απωθεί κάθε ολοκληρωτικό πειρασμό, πρέπει να αισθάνεται ένοχη, ή να δικαιολογείται.


Μπροστά σ' αυτήν την αξιοθαύμαστη αναίδεια των οπαδών ενός δόγματος, στο όνομα του οποίου εσφαγησαν εκατομμύρια άνθρωποι, στην αναίδεια των υμνητών του πατερούλη Στάλιν που "σκύβει και φυσάει την φωτιά σου ν' ανάψει" ή του "ο Στάλιν ζεί" και που παρ' όλα αυτά εμφανίζονται με ένα τριαντάφυλλο στο πέτο, ώς υπερασπιστές της ελευθερίας, η Δεξιά ας απαντήσει με ένα μεγάλο γέλιο και ας συνεχίσει τον δρόμο της.

Η δικτατορία της αριστεράς που επέβαλε ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει παραδεκτό αν δεν είναι δεμένο μαζί της πήρε τέλος. Οι αξύριστοι κουλτουριάρηδες με τα αμπέχονα και τα μαρξιστικά μηρυκάσματα ήλθε η ώρα να πάνε στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Τα προοδευτικά ενεργούμενα του Soros και των διάφορων ΜΚΟ δεν μπορούν πλέον με τον κοσμοπολίτικο επαρχιωτισμό τους να υποθηκεύουν το μέλλον της Ελλάδας. Η Δεξιά του σήμερα, του τώρα, με καθαρές ιδέες αρνείται τις "αλήθειες" της μεταπρατικής αριστεράς και των "προοδευτικών" βαστάζων της και τις αντιπαρατάξει με τις πιο δυνατές δικές της αλήθειες. Στο κούφιο σύνθημα του Yorgo "σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" θα αντιπαραθέσουμε την δική μας φωνή: "Ελληνισμός ή Βαρβαρότητα".

Η Δεξιά έχει δικαιωθεί από την ιστορία όπως είπε και η Νίκη Ταζαβέλα στο Βήμα
"Αν είχε επικρατήσει η ιδεολογία του υπαρκτού σοσιαλισμού, με όλο τον σεβασμό στα πρόσωπα και στις ιδεολογίες τους, οι κκ. Καραμανλής, Παπανδρέου και Αλαβάνος θα δούλευαν στις οικοδομές στη Γαλλία και εγώ με την κυρία Παπαρήγα θα ήμασταν οικιακές βοηθοί στο Λονδίνο".

Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος.
Εκεί που υπάρχει θέληση υπάρχει ένας δρόμος. Πρέπει η Δεξιά να αντιληφθεί την ανάγκη να διακηρύξει αυτό που είναι. Να αναγνωρίσει τον κυριότερο εχθρό της, τον ισοπεδωτισμό, αρνητή και μειωτή της διαφοροποιήσεως του κόσμου και το κυριότερο να παραδεχθεί ότι τίποτα δεν είναι ουδέτερο στην ύπαρξη και ότι σε κάθε θέμα πρέπει να έχει τον λόγο της.

Ο Ηράκλειτος είπε: "ο Θεός είναι η ημέρα και η νύχτα, το θέρος και ο χειμώνας, ο πόλεμος και η ειρήνη, το ψωμί και η πείνα", ο Παράκελσος δήλωσε: "'Όλα είναι μέσα σε σένα τον ίδιο και τίποτα δεν μπορεί να σου έλθει από έξω, ούτε απο πάνω". Και αυτά εγκλείουν το να αγωνισθεί κανείς ανοικτά εναντίον μίας ψευτοδημοκρατικής, τραμπούκας αριστεράς αρνήτριας των πάντων.

Αν στη Ελλάδα σήμερα, σε μία εποχή που όλος ο κόσμος αυτοδιακηρύσσεται στ' αριστερά, ή σχεδόν, το να είναι κανείς Δεξιός, είναι ακόμη ο καλύτερος τρόπος να είναι αλλού...Είναι η μεγαλύτερη τιμή κατά πώς λέει και ο Βάρναλης "δε δίνω λέξες παρηγόρια, - δίνω μαχαίρι σ' ολουνούς -καθώς το μπήγω μες το χώμα -γίνεται φώς γίνεται νούς". Η Δεξιά αυτή την στιγμή ενσαρκώνει τις ελπίδες του Έθνούς.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου