Το Δράμα της Ν.Δ.....

Η Νέα Δημοκρατία έχει φθάσει στο σημείο κάθε φορά που ψελλίζει πολιτικές θέσεις να αισθάνεται την ανάγκη να απολογείται για να μη δυσαρεστήσει το εμποτισμένο απο τις εκχυδαϊσμένες αριστερες αρλουμπολογίες καρατικοδίαιτο ακροατήριο της. Κυριολεκτικά γλύφει την αριστερά. Συνομιλεί με τα περιτρίμματα του πεθαμένου κομμουνισμού και δεν χάνει ευκαιρία να επιτίθεται με λύσσα ιεροεξεταστή εναντίον κάθε ενός που θα τολμήσει να εκβάλλει πατριωτικό λόγο. Όπως οι μαθητές των τελευταίων θρανίων η ΝΔ παραρακολουθεί το πολιτικό γιγνεσθαι ανίκανη να εκφράσει ουσιαστικό πολιτικό λόγο. Χιλιάδες Έλληνες και ξένοι ταλαιπωρήθηκαν εχθές (23/6/2010) στο λιμάνι του Πειραιά απο τους ροπαλοφόρους τραμπούκους του ΠΑΜΕ. Η ΝΔ αντί να καταδικάσει απερίφραστα και δυναμικά τον συνδικαλιστικό τραμπουκισμό απλά μουρμούρισε και στηλίτευσε το φαινόμενο. Αγωνίζεται να πείσει με αριστερό λαϊκίστικο λόγο τούς Ελληνες ότι είναι το κόμμα του κέντρου και ότι εκπροσωπεί την κεντρο-δεξιά. Αλλά κέντρο ποιου πράγματος; Με ποιο πολιτικό θαύμα μία αριστερά χωρίς δεξιά μπορεί να δημιουργήσει ένα πολιτικό κέντρο; Περιορίζεται μόνο σε τσιτάτα τύπου “κοινωνικός φιλευθερισμός”. Σε μία εποχή που τα πάντα ισοπεδώνονται. Η ΝΔ με συστολή και ευπρέπεια διεκδικεί εύσημα καθωσπρεπισμού στην λαίλαπα της ισοπεδωτικής αριστεράς σε μία προσπάθεια να μη κοπούν οι γέφυρες διαλόγου μαζί της.

Είναι οι δημοσιoγράφοι στο απυρόβλητο...;

Η εξεταστική για το σκάνδαλο της Siemens σκάβει, ψάχνει, ανοίγει λογαριασμούς πολιτικών, επιχειρηματιών και άλλων εμπλεκομένων και σταματά. Κυκλοφορούν φήμες για δημοσιογράφους που τα έπαιρναν. Τα πάντα σταματούν στις φήμες. Οι Έλληνες αναρωτιούνται γιατί τα ονόματα των δημοσιογράφων είναι ανύπαρκτα και κρατιούνται μακριά από την δημοσιότητα. Είναι οι δημοσιογράφοι στο απυρόβλητο; Η απάντηση είναι απλή. Ναι! Οι δημοσιογράφοι είναι στο απυρόβλητο.

Το 1928 ο ανιψιός του Φρόυντ Edward L. Bernays δημοσίευσε ένα βιβλιαράκι με τίτλο Propagnda. Όπου έγραφε: “Μας κυβερνάνε, το μυαλό μας μπαίνει σε καλούπια, τα γούστα μας διαμορφώνονται, οι ιδέες μας υποβάλλονται, κυρίως από ανθρώπους που δεν τους έχουμε ακούσει ποτέ”. Μια “αόρατη κυβέρνηση”, όπως την είδε ο Bernays που ήταν κομμάτι αυτής της κυβέρνησης Κάτι ήξερε που εμείς οι κοινό θνητοί αγνοούμε. Ήταν σε θέση να γνωρίζει γιατί ήταν ο πατέρας της αμερικανικής βιομηχανίας των δημοσίων σχέσεων.

Οι δημοσιογράφοι είναι το απαραίτητο εργαλείο αυτού του μηχανισμού, ελέγχου και επηρεασμού της κοινής γνώμης. Οι δημοσιογράφοι ζυμώνουν, πλάθουν και ψήνουν την κοινή γνώμη για να την φέρουν σε σημείο να απαρνηθεί, να υποταχθεί, να υπακούσει στα κελεύσματα του μεγάλου ρυθμιστεί του σύμπαντος. Είναι ο παράνομος μηχανισμός των πλανητικών νταβατζήδων και πρέπει να φυλαχτεί σαν κόρη οφθαλμού. Οι πολιτικατζήδες είναι αναλώσιμοι Δώστε τους βορά στις διψασμένες μάζες. Ένας θα “καεί” δέκα περιμένουν τρίβοντας τα χέρια τους για να πάρουν τη θέση του. Υπάρχουν χιλιάδες μετριότητες με αδίστακτες φιλοδοξίες.

Οι δημοσιογράφοι είναι άλλο. Για να φθάσουν στο σημείο εγκυρότητας και πειστικότητας και να γίνουν αποτελεσματικά όργανα ελέγχου και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης χρειάστηκε δουλειά πολύ και χρόνος πολύς. Στοίχησαν λεφτά, σπουδές στην εσπερία, ταξίδια, συνέδρια, γράψιμο βιβλίων. Πέρασαν πολλά χρόνια καλλιέργειας του απαραίτητου , κατά προτίμηση “δημοκρατικού” προφίλ .Πέρασμα από την μία εφημερίδα στην άλλη. Διαφημίστηκαν, προωθήθηκαν Έτσι αφού έλαβαν περιωνύμου ανθρώπου σχήμα είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν το σχέδιο Ανάν, το όνομα των Σκοπίων, το βιβλίο αίσχος. Η το περιβάλλον από εκεί που περνάνε αγωγοί.

Δεν θα μάθουμε ποτέ ποιοι ήταν στην λίστα Siemens και συνεργαζομένων. Γιατί τότε θα γίνουν οι διάφοροι συσχετισμοί και οι Έλληνες θα καταλάβουν ποιος πληρώνει τα όργανα για να μπορούν οι διάφοροι «έγκυροι» να βυσσοδομούν κατά παντός που επιμένει να αγωνίζεται κατά της μετατροπής των Ελλήνων σε πολτό.

Στην Κα Λεμού " πλούσιος γίνεσαι, άρχοντας γεννιέσαι"

Για ποιο λόγο θεωρείτε ότι πήρε τέτοια διάσταση το θέμα;
Αυτό δεν μπορώ να το ξέρω. Πηγαίνετε στις ψυχοθεραπείες, στα group therapy να τους ρωτήσετε. Εγώ δεν είμαι ψυχολόγος. Πηγαίνετε να ρωτήσετε τους ειδικούς, τους ψυχιάτρους, τον κ. Στεφανή. (Espresso 16/6/2010)

Με αυτά τα απαξιωτικά λόγια η μαμά Μαριγώ Λεμού-Πατίστα προσπάθησε να μειώσει τις εντυπώσεις και τον σχετικό θόρυβο που δημιουργήθηκε από την μετατροπή του θρυλικού θωρηκτού Αβέρωφ σε χώρο ξεφαντώματος όπου τα μοντέλα βίζιτες, τα κορίτσια γλάστρες και τα αγόρια κόπανοι των εφοπλιστικών οικογενειών τα έδωσαν όλα. Η καλή αυτή κυρία αντί να ζητήσει ταπεινά συγνώμη από τους Έλληνες και τις Ελληνίδες για την βάναυση προσβολή ενός εθνικού Μνημείου μας ζητάει και τα ρέστα στέλνοντας μας στο καναπέ του ψυχαναλυτή

Η παρέα του πάρτι χρειάζεται της υπηρεσίες του κυρίου Στεφανή. Ο πλούτος της δυστυχώς δεν συνοδεύεται και από την ανάλογη καλλιέργεια Δεν μπορεί να σταθεί με αξιοπρέπεια στο επίπεδον που την έφερε η τύχη και η ικανότης ίσως, δεν μπορεί γατί φέρνει μαζί της όλην την απωθημένη επιθετικότητα της αφάνειας. Γι αυτό και κατέφυγε στα διαθέσιμα ευτελή και ακαλαίσθητα μέσα επίδειξης.

Η γελοία σνομπαρία του εφοπλιστικού κατεστημένου, με αισθητική καλλιέργεια μααουνιέρηδων είναι βιολογικώς τόσον εξαντλημένη,τόσον κενή ώστε ούτε την ανάγκη της εκτόνωσης δια της διασκέδασης μπορεί να καταλάβει. Κατατρεχόμενη απο θανάσιμο κενότητα αναζητώντας τρόπον επίδειξης βρήκε τον πλέον ακαλαίσθητο.

Το μόνο που απεκόμισαν οι Έλληνες από αυτό το γαμήλιο πάρτι και τον τρόπο διασκέδασης είναι η βεβαιότης ότι εκείνοι που τον χρησιμοποιούν θέλουν να διακηρύξουν- με ηλίθια μέσα- ότι δεν λογαριάζουν τα λεφτά, γιατί έχουν πολλά. Θέλοντας να υπογραμμίσουν και να διαλαλήσουν τον πλούτο τους παρουσίασαν μορφήν θλιβερή και πλαδαρή. Το μόνον ελαφρυντικό που διαθέτoυν, είναι η εγγενής νοσηρότης τους χωρίς την οποία η ιδιοτέλεια τους δεν θα λάμβανε αυτήν την κατεύθυνση.

Τέλος στην κυρία Μαριγώ Λεμού-Πατίστα να της θυμίσουμε την ιταλική ρήση «ricchi si diventa, signori si nasce» (πλούσιος γίνεσαι, άρχοντας γεννιέσαι»

Στον Βερνίκο...για το "παρτι¨

ΣΥΡΙΖΑ πέθανε...Ζήτω το ΑΝΑΝ.

Ο ΣΎΡΙΖΑ με την βία ή "τα συγκεκριμένα ποσά βίας" επέβαλε την στυγνή του δικτατορία. Οι κόκκινες ορδές των μουσάτων με τα αμπέχονα και το κουλτουριάρικο ύφος με την στρατωνισμένη σκέψη και την μονοτροπία του ιστορικού υλισμού περασμένων εποχών επέβαλλαν μια στυγνή δικτατορία φρίκης σε ολόκληρη της χώρα τρομοκρατώντας και προπηλακίζοντας όποιον θα τολμούσε να φέρει αντίρρηση στον πλινθοκεραμισμό των σκέψεων τους. Με άναρθρες κραυγές και υψηλή υστερία αναμασούσαν με ηδονή τα μουχλιασμένα υποπροϊόντα της ιδεοληψίας τους, χωρίς να βρίσκουν κανέναν λόγο να ξανασκεφτούν κάτι, μόνιμα ασφαλείς στις γενικολογίες και αερολογίες, μόνιμα βέβαιοι ότι αυτές δείχνουν το σωστό δρόμο. Με ιησουίτικη μονομέρεια προσπάθησαν και προσπαθούν να μας διδάξουν ότι: "η "δημοκρατία" είναι η αυθαιρεσία, η "ελευθερία" είναι να ψεύδεσαι ασύστολα και ο "στοχασμός" είναι η φθηνή προπαγάνδα των μακντολναντοποιημένων γνωμοδιαμορφωτών της παγκοσμιοποίησης Αυτός είναι ο ΣΎΡΙΖΑ Ο ΣΎΡΙΖΑ των βανδάλων, των κουκουλοφόρων, των ληστών,των καλάσνικοφ, των μολότοφ, των τροφίμων των σκοτεινών κέντρων των μυστικών υπηρεσιών.

Έκαψε, λήστεψε,ρήμαξε. Δοσίλογος σε όλα τα προβλήματα της εποχής μας, έκανε τα πάντα για να διαλύσει την ελληνική κοινωνία και τους συνεκτικούς της ιστούς. Ποδοπάτησε κάθε αξιοπρέπεια και έννοια ανθρωπιάς, και έβγαλε από μέσα του όλο το συμπλεγματικό του μίσος κατά της Ελλάδας. Ο ΣΎΡΙΖΑ και οι αριστεροί "πολυτελείας" του λούμπεν του φραπέ της Εκάλης, του Ψυχικού, του Πανοράματος αφού συμμάχησε με τους δεδηλωμένους καταστροφείς και δολοφόνους της Ελλάδας έπαψε από καιρό να έχει απήχηση στους Έλληνες. Αφού ξεχαλινωμένος κατέστρεψε την Ελλάδα είναι ληγμένο γραμμάτιο, η κοινωνία του γυρνά την πλάτη. Δεν μπορεί να παίζει πλέον τον ιδεολογικό τρομοκράτη και πολιτικό μπράβο της Νέας Τάξης. Είναι καμμένο χαρτί.

Οι αποδομητές του Ελληνισμού κατάλαβαν ότι η κοινωνία δεν είναι οι κουκουλοφόροι αντιεξουσιαστές που τα αυτιά τους χάιδευε ο μέγας δημαγωγός της αριστερής βοναπαρτίστικης καρικατούρας Αλαβάνος. Το ερώτημα που απασχολεί τους αποδομητές του ελληνισμού είναι: "τι να κάνουμε" . Χρειάζεται ένας νέος πολιτικός μηχανισμός "καθαρός" από ληστές, κουκουλοφόρους και μολότοφ που θα συνεχίσει και ολοκληρώσει την υποταγή της Ελλάδας στην Νέα Τάξη. Να εξορύξει τα μάτια της, το πνεύμα της και την ψυχή της. Δεν ήταν και πολύ δύσκολη δουλειά να βρεθούν αυτοί που σαν ποντίκια θα πηδούσαν από το καράβι του ΣΎΡΙΖΑ που βουλιάζει. Ένας ποντικός εγκαταλείπει το καράβι για τρεις λόγους. α) κάποιος του είπε να πηδήξει, β) ελπίζει κάποτε να επιστρέψει και γ) αν το καράβι ήταν να βουλιάζει, θα το έσωζε ένα ποντικός; Βρέθηκαν οι ποντικοί που πήδηξαν και βαφτίστηκαν "ανανεωτές". Οι "ανανεωτές" και ΣΙΑ, φωνακλάδες, υποκριτές της επιδοτούμενης αριστεράς τώρα το παίξουν αγνοί και παρεξηγημένοι. Έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό που δεν ξεφεύγει από τους Έλληνες. Τάχθηκαν με λύσσα υπέρ του σχεδίου Ανάν, μία ματιά στην λίστα των υπογραφών υπέρ του σχεδίου θα είναι άκρως διαφωτιστική. Ούρλιαζαν για το χρηματοδοτημένο από το State Department βιβλίο αίσχος της Ρεπούση. Υπεραμύνθηκαν, υπακούοντας στα κελεύσματα των πλανητικών νταβατζήδων, το δικαίωμα των Σκοπίων να ονομάζονται όπως θέλουν. Σεγκοντάρησαν την εισβολή των λαθρομεταναστών και το εποικισμό και κατοχή της Ελλάδας από τα κοινωνικά και πολιτικά καθυστερημένα στίφη των αλλοδαπών.

Είναι οι ίδιοι "αριστεροί πολυτελείας" που έχουν ακόμη την πολυτέλεια να παίζουν ακόμα γιατί στηρίζονται σε ένα δίκτυο τυφλοπόντικων(κλικ) της "διανόησης", της δημοσιογραφίας, πανεπιστημιακών και ΣΙΑ. Δεν είναι δύσκολο να βρούνε όνομα. Τους ταιράζει απόλυτα το ΑΝΑΝ(έωση) και οι οπαδοί, τα μέλη και οι φίλοι Ανανιστές, για να αντιληφθούμε και εμείς οι κηπουροί, βοσκοί, νοικοκυρές κ..α ποιός πληρώνει το όργανα.

Ας τολμήσει.....

Ο κύριος Βατόπουλος με ένα βαθύ και περισπούδαστο άρθρο στην Καθημερινή 12/6/10 μας προτρέπει: "Ας τολμήσουμε την πώληση διατηρητέων" κτιρίων που κλειδωμένα ρημάζουν. Παρουσιάζει την τραγελαφική περίπτωση του κτιρίου που κάποτε στέγαζε το Ελληνικό Ωδείο στην οδό Φειδίου 6 και το οποίο ρημάζει. Είναι κτίριο που μέσα στους ρημαγμένους τοίχους του κλείνει την Ιστορία της Ελληνικής μουσικής. Από εκεί πέρασαν ο Σκαλκώτας, ο Καλομοίρης, η Μαρία Κάλλας.

Ο κύριος Βατόπουλος, μιας και το συγχρονο ελλαδικό κράτος φιλοδοξεί να απεμπολήσει το άμεσο ιστορικό παρελθόν του και την ιστορική πολιτιστική του ιδιαιτερότητα προκειμένου να καταστεί ένα μιμητικό αντίγραφο των δυρικοευρωπαϊκών κρατών, προτείνει να πουληθεί αυτό το κομμάτι Ελληνικής Μουσικής Ιστορίας γιατί δεν έχει λεφτά η Ελληνική πολιτεία να το συντηρήσει και να το κάνει Μουσείο Ελληνικής Μουσικής. Όχι ρε Βατόπουλε, λεφτά υπάρχουν. Είναι το νεοκλασικό του Άκη στην οδό Διονυσίου Αρεοπαγίτου (φωτογραφία) και το νεοκλασικό της κόρης του στο Κολωνάκι. Ας τολμήσει, το ελληνικό δημόσιο να τα απαλλοτριώσει δίνοντας τα ποσά που ισχυρίζονται ότι πλήρωσαν, να μη ζημιώσουν οι άνθρωποι, και να τα πουλήσει στην πραγματική τους αξία. Έτσι και το κοινόν περί δικαίου αίσθημα θα ικανοποιηθεί και με τα χρήματα θα επισκευασθεί και αναπαλαιωθεί το ιστορικό κτίριο του Ελληνικού Ωδείου και ας μπει και μία πινακίδα που να λέει από που προήλθαν τα λεφτά για την αναπαλαίωση ώστε να ικανοποιηθεί και η ανάγκη ιστεροφημίας του Άκη. Έτσι πρέπει να γίνει.

Αν αρχίσουμε να πουλάμε τα ιστορικά νεοκλασικά κτίρια κάποιος "Βατόπουλος", στο όχι μακρινό μέλλον, μπορεί να προτείνει την πώληση του Ερμή του Πραξιτέλη, του Ηνίοχου των Δελφών κ.ά.,ούτως ή άλλως εμείς τα χρησιμοποιούμε για να κρύβουμε πίσω από αυτά το μπάσταρδο πρόσωπό μας όπως είπε η Φραγκουδάκη....

'Εφτασε η ώρα......

Σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της ποιό συστηματικής καταστροφής της Ελλάδας, της διάλυσης της κοινωνίας και του έθνους. Συστηματική, οργανωμένη, κατευθυνόμενη. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν η αδυναμία μας και η παράλυση μας. Έχουν την προέλευσή τους στις αρχές που στηρίζεται το καθεστώς της Δημοκρατίας 74. Η ουσία αυτού του καθεστώτος είναι μία κίβδηλη και ανέντιμη ιδέα περί δημοκρατίας. Το καθεστώς, απορροφημένο από το ένστικτο αυτοσυντήρησης και την θέληση του να δημιουργεί διαρκώς επιδιώξεις και συμφέροντα, νόθευσε την λειτουργία της δημοκρατίας και διαστρέβλωσε και έννοια της ελευθερίας, προσδίδοντας σε αυτήν ένα έξ ολοκλήρου αρνητικό περιεχόμενο. Η ελευθερία με την οποία ζούμε, είναι ουσιαστικά η ελευθερία ανεξέλεγκτης δράσης για το χρήμα και τις ιδεολογίες, δηλαδή η ελευθερία καταστροφής της Ελλάδας. Αυτού του είδους η ελευθερία είναι περιορισμένη. Είναι το ίδιο το καθεστώς! Αλλά είναι ελευθερία καταστροφική, που σε τελικό σκοπό αποστερεί την έννοια της ελευθερίας από το πραγματικό της νόημα, όπως ακριβώς η λειτουργία του καθεστώτος αποστερεί τους Ελληνες απο το θεμελιώδες δικαίωμα τους, να ακουσθεί η φωνή τους. Γιατί καθιστά απραγματοποίητο το βασικό, το θετικό χαρακτηριστικό της ελευθερίας, που προσδιορίζει την αληθινή ελευθερία, δηλαδή το να είμαστε κύριοι στον τόπο μας.

Η "παθητική" ελευθερία της σημερινής δημοκρατίας μας αφαιρεί τελικά από την ελευθερία το πλαίσιο επί του οποίου μπορεί να πραγματοποιηθεί. Έχει μεταλλαχθεί σε μία τυπική ελευθερία που σκοτώνει την πραγματική. Είμαστε ελεύθεροι, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να μη έχουμε τον τρόπο να αποφασίζουμε, όλα γίνονται ερήμην. Αποφασίζονται ζωτικά πράγματα για το έθνος μας πχ μονοτονικό από ένα νυσταλέο κοινοβούλιο που βιάζεται να τελειώσει το θέμα γιατί οι βουλευτές έχουν κλείσει πρώτο τραπέζι πίστα σε κάποιο σκυλλάδικο πολυτελείας ή βιάζονται να πάνε βόλτα με το κότερο. Απεμπολήζονται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα σε κομμάτια της Ελλάδας, γιατί: τί αξία έχουν μερικά στρέμματα μπροστά σε έναν καλό ύπνο; Ανεχόμεθα και επιβραβεύομαι με την ψήφο μας μία μεταπρατική ελίτ που λιμασμένη και αχόρταγη κατάπιε τον πλούτο του Έθνους. Έτσι τοποθετημένη η ελευθερία καταστρέφεται αφ' εαυτής: καταστρέφει το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα, δεν μπορεί να πραγματοποιήσει απόλυτως τίποτα.

Η προσωπική ελευθερία που υπόσχεται η δημοκρατία δεν μπορεί να είναι απεριόριστη, αφού χάνεται μέσα στην αναρχία και εκμηδενίζει την ελευθερία του άλλου. Εξ άλλου, η πολιτική ελευθερία δεν πρέπει να έχει σαν σκοπό την εκμηδένιση της εθνικής ανεξαρτησίας, ούτε πρέπει να καθιστά αδύνατη την εξάσκηση της ελευθερίας του Έθνους. Οι σημερινές ιστορικές συνθήκες πρέπει να μας οδηγήσουν στο να δώσουμε κάποιο εθνικό περιεχόμενο στο ορισμό των δικαιωμάτων του πολίτου: "η ελευθερία συνίσταται στην δυνατότητα να γίνεται ότι δεν βλάπτει τον άλλο". Σήμερα, η λέξη ελευθερία είναι κούφια και θα παραμείνει κούφια εκτός αν η ελευθερία αφήσει ανέπαφο το απαράγραπτο δικαίωμα του Έθνους να ενεργεί και αυτό σαν ελεύθερο πρόσωπο.

Στο όνομα της αληθινής ελευθερίας, της ελευθερίας του Έθνους, κατηγορούμε την κίβδηλη ελευθερία, την ελευθερία της αγοράς, του χρήματος και των ιδεολογιών, όπως ακριβώς στο όνομα της αληθινής δημοκρατίας, αυτής που εκφράζει την θέληση των Ελλήνων, κατηγορούμε την κίβδηλη δημοκρατία, αυτήν που αλλοιώνει την θέληση του λαού και θέλει με το έτσι θέλω, με συνωμοτικό, αυταρχικό τρόπο να επιβάλλει πραξικοπηματικά την μετάλλαξη του Έλληνα από υποκείμενο της ιστορίας σε καταναλωτικό αντικείμενο ικανό μόνο για φαγοπότι, γλέντι και μπαρότσαρκες.

Πρέπει να ανοικοδομήσουμε εξ ολοκλήρου το Έθνος μας. Δεν πρέπει μόνο να το προφυλάξουμε από την εισβολή του ξένου τρόπου σκέψης και την σεχταριστική μεταπρατική επιστήμη των ζητιάνων και ερημοσπιτών Βερέμη, Λιάκου, Δραγώνα, Ρεπούση και ΣΙΑ που "στάζουν το φόνο και το χαλασμό", αλλά πρέπει να μας ανήκει ένα πρόσωπο μία αποστολή. Έτσι μόνο μπορούμε να του ξαναδώσουμε την χαμένη του ζωή. Όπως ακριβώς μόνο οι Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να εγγυηθούν την εθνική ανεξαρτησία, κατά τον ίδιο τρόπο μόνο μία εθνική ιδέα, μία νέα εθνική θέληση είναι ικανή να απαλείψει το έργο που έκαμαν οι ιδεολογίες, και να το εμποδίσουν να συνεχισθεί.

Έφτασε η ώρα του μεγάλου ΝΑΙ. Ο ανεκδιήγητος Yorgo είπε: "ότι αν βασίσουμε την ταυτότητά μας αποκλειστικά στην θρησκεία, την εθνική η φυλετική καταγωγή, τότε επιλέγουμε κοινωνίες είτε θεοκρατικές, είτε βαθιά αυταρχικές, ρατσιστικές ή ακραίες εθνικιστικές". Μέσα από την καταστροφή αποκτήσαμε την Θέληση της Δύναμης. Μια μόνη απάντηση υπάρχει στο παραλήρημα του κενού αυτού αμερικανογεννημένου κοσμοπολίτη. Ναι! Είμαστε Έλληνες. Το ΝΑΙ είναι ειλικρινές δυνατό, ανιδιοτελές. Βγαίνει μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας. Κτυπά πάνω στις πέτρες και του βράχους που τους πότισαν με αίμα χιλιάδες Έλληνες και γίνεται αχός και βουητό. Λυγίζει του αλύγιστους, τα κατεβάζει τ άστρα. Έφθασε ή ώρα για "πάλεμα για μάτωμα για την καινούργια γέννα". Η μεγάλη αλήθεια του Ελληνισμού κυλάει σαν το γάργαρο νερό να ξεπλύνει το μίασμα "της προδοσίας και της ασκήμιας". Δεν αποβλέπουμε σε θέσεις επισκέπτη καθηγητή, σε φακελάκια από τον Soros. Αποβλέπουμε μόνο στο έργο μας. Ιδού η τελευταία φράση του Ζαρατούστρα του Νίτσε: "Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρας κ' εγκατέλειψε τη σπηλιά του λάμποντας και δυνατός, σαν ένας πρωινός ήλιος, που έρχεται από σκοτεινά βουνά". Εμείς οι Έλληνες, οι Ελληνίδες τα Ελληνόπουλα με αυτά τα λόγια ξεκινάμε για την μεγάλη μας οδοιπορία. Κατεβαίνουμε στις πόλεις και τα χωριά για να πραγματοποιήσουμε το έργο μας. Είμαστε, "η ογρή φωτιά που καίει, δε σβύνει και ρημάζει".

Όπλο μας το διαδύκτιο. Εδωσε την νίκη στον Obama σ' εμάς θα δώσει την ελευθερία που μας στέρησαν χτίζοντας τρίγυρω μας τα τείχη της χλεύης και της συκοφαντίας. Ήδη ακούγεται ο κρότος των χτιστών και ο ήχος που τα γκρεμίζει.