Ενα παιδί με τα μαύρα γράφει

Ενα παιδί με τα μαύρα γράφει

Στην Αριστερά

Δεν νομίζω πως ελπίζεις πια σε κάτι, δεν περιμένεις κάτι, απλώς γίνεται αβάσταχτη, ώρες ώρες, αυτή η πτωματική γεύση στο στόμα σου, ξεχειλίζουν μέσα σου οι χυμοί της αποσύνθεσης αυτού που υπήρξες, και τότε η στοιχειωμένη ερήμωση στις   σκοτεινές   γιάφκες και στους τεκέδες σε θλίβει θανάσιμα. Ευτυχώς κάτι γεγονότα εδώ και εκει θα σου θυμήζουν οτι κάποτε έζησες. Κολλημένη στις έμμονες ιδέες σου, δέντρο ξεραμένο που δεν κυλάει ζωή μέσα του. Θα νοιώθεις οτι αποξηρενεσαι σιγά-σιγά, οτι εξαερώνεσαι και οτι σε λίγο θα καταντήσεις ένα κέλυφος του εαυτού σου άχρηστο και κούφιο, ένας εμετός ύπαρξης, θληβερή επαίτης. Αδυνατο να ξεμπλέξεις πια, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Ρημαγμένη απο την μοναξιά και την αγωνία με το μυαλό να έχει γίνει σκεπάρνι και η ψυχή κοφτερό πριόνι θα ροκανίζεις την άγρια κραυγή της κενής σου ματαιοδοξίας οτι είσαι η μοναδική και υπέρτατη, η εκλεκτή που με αγκλίτσα την κουκουλα, την μολοτοφ και τα “συγκεκριμένα ποσά βίας” θα σαλαγήσει το κοπάδι των Ελλήνων. Σαν τα λυσσασμένα σκυλιά δηλαδή, που όλην ώρα γυρίζουν γύρω γύρω και δαγκώνουν την ουρά τους μεχρι να γεμίσει αφρούς το στόμα τους και να ξεψυχήσουν απο την εξάντληση.

Αυτό που δεν θα συγχωρέσεις ποτέ μα ποτέ στον εαυτό σου ειναι που βρέθηκε ενα παιδί με μαυρα πιο έξυπνο απο σένα και τίναξε στον αέρα όλα τα σχεδιάκια σου και αλλα κουραφέξαλα που είχες καταστρώσει μέσα στο μυαλουδάκι σου!

Για πρώτη φορά στη ζωή κατάλαβες οτι έχεις πεθάνει προ πολού. Πήγες στο κάτω κόσμο και γυρίσες ζωντανή νεκρή. Τώρα συνειδητοποίησες οτι όλα αυτά τα χρόνια ήσουν μια σκιά, μια περιπλανώμενη νεκρή που ζητούσε να πάρει πίσω την χαμένη της ζωή. Δεν σου φτάνει όμως μια ζωή γιατι γερνάς και δεν μπορείς να την ξεχειλώνεις και να την κάνεις να αξίζει όσο δέκα, γιατί καίγεσαι και δεν αισθάνεσαι τίποτα στο τέλος. Τα χάνεις όλα . Την δημιουργία, ! Την προσφορά:! Τη ζωντάνια σου, την ανθρωπία σου! Ολα! Μία υστερία άνευ αιτίας σου μένει. Τραγική ύπαρξη, αμετακίνητα παγιδευμένη, με το χρόνο να σου ροκανίζει τα ποδάρια και την αποτυχία να αναδύεται εμπρός στο πρόσωπο  σου σαν λευκή παγερή σελήνη, γκονγκ τεράστιο που ηχεί στα αυτια σου το μέγα, απέραντο και ανικητο μηδέν. Τελικά παραμένεις ενστικτώδης, ένα οχι και τόσο σπάνιο είδος. Στις επαρχίες της Ελλάδας και της Αθήνας το είδος αυτο περισσεύει.

Μοιάζεις με ένα μπόγο απο σάρκες και οστά που προσπαθεί να ελευθερωθεί και να αναστήσει το νερωμένο του αίμα με λέξεις, λόγια φτασμένες στα άκρα. Ετσι θα περνάει η υπόλοιπη ζωή σου, δεμένη χειροπόδαρα πάνω στις θύμησες να τρέχεις, να βογκάς, να πασχίζεις ...την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου που βγήκαν όλα πλάνες, θρήνησέ τα!... Δεν μπορείς να ξεχάσεις όσο και να κυλιέσαι στο πάτωμα. Το θολωμένο σου μυαλό ...θέλει, μα δεν βουλεί να λησμονήσει... Εχεις χάψει τα δολώματα των καιρών με τέτοια βουλιμία και αφέλεια, που στο ορίζοντα της ζωής σου δεν φαίνεται καμιά περίπτωση αυτογνωσίας, ουτε βέβαια κάποια πιθανότητα για λύτρωση και γαλήνη. Ετσι θα περάσει η υπόλοιπη ζωή σου, δεμένη χειροπόδορα πάνω στις ιδεοληψιες σου, να τρέχεις, να βογκάς, να πασχίζεις, να καίς και να ξεραίνεις τα αισθήματά σου και τη χαρά της δημιουργίας  λειτουργόντας σαν έμπειρη αυτιστική. Εχεις μεταλλαχθεί  σε  μια μηχανή, γι’αυτό δεν έχουν πια κανένα νόημα ο διαλογος, οι ιδέες, οι άνθρωποι. Θα ακούς τις λέξεις Χρυσή Αυγή και θα νομίζεις οτι ακους την αξίνα που σκάβει τον τάφο σου. Στο μυαλό σου έχεις πλέον εγκαταστήσει μπαταρίες. Δεν ζείς πια μέσα στην κοινωνία. Απλά περπατάς...

Ενα παιδί με τα μαύρα

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ 2

Μέση Παιδεία, ώρα... μηδέν

Οι εκπαιδευτικοί απαιτούν μεγάλους μισθούς ενώ στην πράξη εργάζονται ελάχιστα. Πώς από παράγοντες μόρφωσης και ήθους της νεολαίας εξετράπησαν σε στυλοβάτες της αμορφωσιάς και της ηθικής κρίσης της. Τι συμβαίνει με τις περίφημες «καταλήψεις» για τις οποίες η ΟΛΜΕ κατηγορεί την... αστυνομία και τους ...εισαγγελείς. Τα σχολικά συγγράμματα είναι κομματικά, αντεθνικά και γελοία.

Υπάρχουν ακόμα ήρωες εκπαιδευτικοί

Πριν από δύο ακόμη δεκαετίες οι εκπαιδευτικοί είχαν με την αξία τους και τον ιερό διδα­σκαλικό τους ζήλο, κατακτήσει την εκτίμηση της κοινωνίας. Από αυτούς πήγαζαν το «αύριο» και οι ελπίδες της Ελλάδας.

Η εικόνα που δίνεται για τους σημερινούς εκπαιδευτικούς από το παρόν άρθρο, Βρί­σκεται στους αντίποδες της προηγουμένης. Πρέπει να πούμε ότι υπάρχει ακόμα μία μειο­ψηφία καθηγητών που όπως και οι παλαιοί συνάδελφοίτους, είναι κοινωνικοί ήρωες και στυλοβάτες της πατρίδας. Το αιτούμενο είναι αυτή η μειοψηφία να ξαναγίνει πλειοψηφία. Πρόκειται για ζήτημα ζωής ή θανάτου για τη χώρα. Τόσο η διεύθυνση του ΤΟΤΕ, όσο και ο για ευνόητους λόγους μη υπογράφων συγγραφέας του άρθρου, είναι πρόθυμοι για σο­βαρό σχετικό διάλογο με οποιονδήποτε.

ΤΟΤΕ...

Τ

ο σχολικό έτος αρχίζει θεωρητικά την 1η Σεπτεμβρίου κάθε έτους και τελειώνει στις 30 Ιουνίου του επομένου. Τα μαθή­ματα αρχίζουν στα μέοα Σεπτεμβρίου, όμως μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου στην πράξη το ω­ράριο είναι μειωμένο (3-4 ώρες ημερησίως ε­κτός εξαιρέσεων) και τελειώνουν περίπου στις 23 Μαίου, καλώς εχόντων των πραγμάτων. Το σύνολο ημερών μαθημάτων, αν αφαιρεθούν οι προβλεπόμενες εορτές, εθνικές, «Πολυτεχνεί­ο», εκδρομές, περίπατοι κ.τ.λ., είναι περίπου 145 στην ιδανικότερη περίπτωση.

Σχολικό έτος: μύθος και πραγματικότητα

Αυτό όμως στην πράξη δε συμβαίνει, διότι υπάρχουν οι διάφοροι «αγώνες» μαθητών και εκπαιδευτικών που μειώνουν δραστικά τις ώ­ρες διδασκαλίας. Αν βάλουμε και τις δικαιο­λογημένες ή όχι απουσίες των εκπαιδευτικών για λόγους αδείας, υγείας κ.τ.λ. τελικά δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα ότι γίνονται σχεδόν οι μισές ώρες από τις ήδη λίγες προβλεπόμε­νες από το νόμο. Για να μη μιλήσουμε για τις ελλείψεις εκπαιδευτικών στην αρχή των μα­θημάτων...

Αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς ότι το μει­ωμένο στην πράξη σχολικό έτος έχει μία σει­ρά αρνητικών επιπτώσεων. Οι μαθητές διδά­σκονται ελάχιστες ώρες και, βοηθούντος του νόμου περί απουσιών αλλά και της καταστρα­τηγήσεως αυτού, κάνουν ακόμα λιγότερες.

Επίσης και οι ώρες διδασκαλίας των εκ­παιδευτικών είναι λίγες. Στην ιδανικότερη περίπτωση, χωρίς παρατράγουδα, οι ώρες εργασίας των εκπαιδευτικών είναι περίπου 500-550 διδακτικές και 250-300 εξωδιδακτι-κές ετησίως, περίπου 800 συνολικά όταν των άλλων εργαζομένων είναι 1800 αντίστοιχα, και αυτό στην ιδανικότερη, τονίζω, περίπτω­ση. Βέβαια κατά τις ώρες διδασκαλίας δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς κάνει ο κάθε εκπαι­δευτικός διότι ουδείς έχει το δικαίωμα να τον ελέγξει. Γίνεται πρόσφατα μια προσπάθεια ε­λέγχου, γι' αυτό και ένα αίτημα των απεργών είναι «Κατάργηση του Π.Δ. που επαναφέρει τον επιθεωρητισμό- όχι στη σύνδεση μισθού με την παραγωγικότητα». Πολλοί δε εκπαι­δευτικοί δεν συμπληρώνουν το προβλεπόμε­νο από το νόμο ωράριο διδασκαλίας των 15-21 ωρών εβδομαδιαίως, ανάλογα με τα έτη υ­πηρεσίας, και τα τελευταία χρόνια έχει βρε­θεί ο τρόπος να μην πηγαίνουν για συμπλή­ρωση ωραρίου στα γειτονικά σχολεία. Είναι η δήθεν περιβαλλοντική εκπαίδευση που περι­λαμβάνει «ποικίλα θέματα» από περιβάλλον έως θεατρικό παιχνίδι κ.τ.λ. Ο καθηγητής δη­μιουργεί μια ομάδα 5 τουλάχιστον παιδιών που επιθυμούν να ασχοληθούν με κάποιο θέ­μα και απασχολείται με αυτή για 2 δίωρα την εβδομάδα, μετά το πέρας της λειτουργίας του σχολείου. Τις πρώτες μέρες βρίσκονται όλοι στις θέσεις τους την καθορισμένη ώρα, ύστερα όμως... Και εδώ παρατηρεί κανείς και το εξής τραγελαφικό. Κάποιος να έχει λιγότε­ρες ώρες διδασκαλίας και με το κόλπο αυτό, τελικά να τις υπερβαίνει και να παίρνει υπε­ρωρίες!!! Και σωστά να τις πάρει ένας που πραγματικά εργάζεται, οι άλλοι όμως; Μήπως πρέπει να επανεξεταστεί αυτή η περίπτωση; Βέβαια υπάρχουν, όπως πάντα, και οι φωτει­νές εξαιρέσεις...

Και καλοπληρωμένοι και ανεξέλεγκτοι

Το ωράριο των εκπαιδευτικών εκ των πραγμάτων είναι μειωμένο, λόγω κυρίως της ιδιαιτερότητας του επαγγέλματος τους. Με το μισθό τους όμως τι γίνεται; Κατ' αρχήν πρέπει όλοι οι Έλληνες να γνωρίζουν ότι ο μι­σθός είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων και ειδικά του συνολικού προϋπολογισμού. Όπως π.χ. μία οικογένεια δεν μπορεί να τα κα­ταναλώνει όλα για παπούτσια έτσι και το κρά­τος δεν μπορεί να δώσει πάνω από ορισμένο ποσό στους εκπαιδευτικούς. Η πολιτική του «Τσοβόλα δώστα όλα» είδαμε όλοι πού οδη­γεί.

Σύμφωνα με το ενημερωτικό έγγραφο που έστειλε η ΟΛΜΕ στις 19/1/96 στα σχολεία, η Κυβέρνηση με το νέο μισθολόγιο που ισχύ­ει ήδη από 1/1/97 δίνει τις εξής ακαθάριστες αποδοχές:

α) νεοδιοριζόμενος 294.000 (καθαρά περί­που 230.000, ενώ ο στόχος της ΟΛΜΕ είναι 250.000).

β) με 15ετή υπηρεσία 362.000 (καθαρά πε­ρίπου 300.000).

γ) με 33ετή υπηρεσία 440.000 κ.τ.λ.

Δεν μπορώ να πω αν είναι πολλά ή λίγα, ε­ξαρτάται από ποια πλευρά το βλέπει κανείς. Αν π.χ. συγκριθεί με τους μισθούς υπαλλήλων των ΔΕΚΟ είναι μικρότερος, ίσως διότι οι υ­πάλληλοι αυτοί εκβιάζουν περισσότερο το κράτος και όχι διότι εργάζονται πιο πολύ απ' τους υπόλοιπους Έλληνες. Αν συγκριθεί ό­μως με το μισθό των αντίστοιχων πτυχιούχων του ιδιωτικού τομέως, οι έχοντες μισθούς πα­ραπάνω απ' αυτούς των εκπαιδευτικών είναι ελάχιστοι. Προσωπικά θα συμφωνούσα (όπως και ολόκληρη η ελληνική κοινωνία) να δώσει το Υπουργείο κάτι παραπάνω στους εκπαι­δευτικούς (το έδωσε ήδη) αλλά με μία προϋ­πόθεση: Να ελέγχεται αυστηρότατα το έργο τους, όπως ακριβώς ελέγχεται ο φροντιστη­ριακός καθηγητής από το φροντιστήριο ή τον γονέα σε περίπτωση ιδιαιτέρων μαθημάτων. Αν οι εκπαιδευτικοί θελήσουν τον έλεγχο, και πρέπει να τον θελήσουν, να είναι σίγουροι ό­τι θα βρεθεί ο τρόπος που ο έλεγχος αυτός θα είναι αντικειμενικός· αλλά φεύ: δεν τον θέ­λουν για λόγους ευνόητους...

Το πρόβλημα της έλλειψης εκπαιδευτικών

Οι ελλείψεις των εκπαιδευτικών θέσεων στα σχολεία γίνονται αντιληπτές περίπου 10 ημέρες μετά την έναρξη των μαθημάτων. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά διότι με την πα­ράταση των εγγραφών, ο αριθμός των μαθη­τών αλλάζει και ίσως και ο αριθμός των τμη­μάτων. Επιπλέον, τότε γίνονται και οι απο­σπάσεις των καθηγητών με αποτέλεσμα, ου­σιαστικά κανείς να μην γνωρίζει πού θα πάει τελικά. Πρέπει πρώτα να γίνει η κατανομή των μαθημάτων που θα διδάξουν οι ήδη υ­πάρχοντες καθηγητές και μετά να ζητήσει το σχολείο από τη Διεύθυνση την πρόσληψη άλ­λων εκπαιδευτικών για τη συμπλήρωση των κενών ωρών. Υπάρχει και το πρόβλημα συ­ντονισμού του προγράμματος δύο σχολείων, στην περίπτωση που κάποιος μόνιμος εκπαι­δευτικός υπηρετεί σε δύο από αυτά. Εξάλλου έτσι και αλλιώς, τις πρώτες ημέρες το σχο­λείο δεν έχει πλήρες ωράριο διδασκαλίας και για άλλους λόγους (π.χ. δεν έχει αποφασισθεί ποιος θα μπαίνει σε ποιο τμήμα). Το πρόβλη­μα είναι υπαρκτό αλλά δεν λύνεται αμέσως, μάλιστα εφέτος χάθηκαν κάποιες ώρες διότι άργησε ο διορισμός αναπληρωτών και ωρομι­σθίων. Επί οικουμενικής κυβερνήσεως (1990) οι αναπληρωτές πήγαν στα σχολεία πριν αρχί­σουν τα μαθήματα και δημιούργησαν πολλά προβλήματα με τους μόνιμους συναδέλφους τους ως προς την κατανομή των μαθημάτων. Ας μην φωνασκεί λοιπόν γι' αυτό το θέμα η ΟΛΜΕ διότι περισσότερες διδακτικές ώρες χάνονται με μία 2ωρη συνεδρίαση του συλλό­γου εκτάκτως παρά με μία ώρα συνδικαλιστι­κή ενημέρωση στα σχολεία.

Κάθε χρόνο, και φυσικά εφέτος, είδαμε μαθητές να καταλαμβάνουν το σχολείο τους διαμαρτυρόμενοι δήθεν για έλλειψη εκπαι­δευτικών. Οι μαθητές αυτοί ήταν, προφανώς, σε «διατεταγμένη υπηρεσία». Πώς είναι δυ­νατόν να διαμαρτύρονται για έλλειψη εκπαι­δευτικών, τη στιγμή που πανηγυρίζουν αν χά­νουν μάθημα από απεργίες, γιορτές, ασθέ­νειες καθηγητών κ.λπ.; Είναι τρελλοί; Μάλλον όχι.

Οι «προοδευτικοί» καθηγητές πίσω από τις καταστροφικές καταλήψεις των σχολείων

Είναι γεγονός ότι οι μαθητές δεν σέβονται το σχολείο· γι' αυτό άλλωστε το καταλαμβά­νουν και το καταστρέφουν. Τα αιτήματα των μαθητών είναι διάφορα. Από αύξηση των δα­πανών για την παιδεία, έως σβήσιμο απου­σιών. Στις καταλήψεις πρωτοστατούν συνή­θως μαθητές που και από πλευράς αποδόσε­ως και ήθους δεν είναι ό,τι καλύτερο διαθέτει η ελληνική νεολαία. Χωρίς την νουθεσία και συμπαράσταση των καθηγητών (και των γο­νέων σε ορισμένες περιπτώσεις) ποτέ δεν θα γινόταν κατάληψη στα σχολεία από τους μα­θητές. Ψηφίζουν όλοι κατάληψη και πάνε στις γειτονικές καφετέριες, επιτρέπουν δε να ει­σέρχονται στο σχολείο οι πάντες εκτός από τους «κακούς» καθηγητές. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις όπου καθηγητές έδωσαν κλειδιά στα παιδιά με την παραγγελία «κάντε καταλή­ψεις». Συμμετέχουν και εξωσχολικοί διαφό­ρων ειδών και το αποτέλεσμα είναι οι κατα­στροφές και οι πυρκαγιές για κάψιμο απου-σιολογίων, που τελείως ανεύθυνα (;;) οι εκ­παιδευτικοί τα αφήνουν εκτεθειμένα. (Θα μπορούσαν π.χ. φεύγοντας να τα κρύψουν ή να τα πάει η διεύθυνση στην αστυνομία). Και όλα αυτά γίνονται «για την αναβάθμιση της παιδείας»!!!

Στα παιδιά που «αγωνίζονται» συμπαρα­στέκονται ενεργά πολλοί καθηγητές, ακόμα και όταν οι καταληψίες κάνουν ποινικά αδική­ματα· και ιδού οι αποδείξεις:

1. Ψήφισμα καταγγελίας Γ.Σ. προέδρων
ΕΛΜΕ όλης της χώρας, Σάββατο 5-12-92.

«....Οι καθηγητές ως εργαζόμενοι και παι­δαγωγοί υπερασπίζονται το δικαίωμα των μα­θητών να διεκδικούν μέσω των Κοινοτήτων τους τα αιτήματα τους χωρίς επεμβάσεις ε­ξωσχολικών παραγόντων ή μηχανισμών κα­ταστολής που δημιουργούν κλίμα έντα­σης...». (Πληροφοριακό δελτίο ΟΛΜΕ, τεύχος 636 Γενάρης-Φλεβάρης '93). Δεν μπορούμε να παραθέσουμε όλη την ανακοίνωση-καταγ-γελία αλλά ως εξωσχολικούς παράγοντες δεν θεωρεί τους αλήτες που έκαναν ζημιές στο σχολείο μαζί με του ιδίου φυράματος καταλη­ψίες αλλά... τις αστυνομικές δυνάμεις και τον Εισαγγελέα...

2.  Στο ίδιο τεύχος, ανακοίνωση της ΟΛΜΕ καταγγέλει τον Διευθυντή του Λυκείου Τού­μπας Θεσσαλονίκης διότι παρέκαμψε τη γνώ­μη των εκπαιδευτικών του σχολείου και κατέ­θεσε μήνυση εναντίον 12 μαθητών-καταλη-ψιών και καταστροφέων του σχολείου. Τον καταγγέλει ως αντιπαιδαγωγό(ϋ) και αυταρ­χικοί!!).

3.  Καταγγελία της ΕΛΜΕ Λάρισας (μειοψή-φισαν κάποιοι εκπαιδευτικοί, προφανώς «μη προοδευτικοί») εναντίον του διευθυντού του 3ου ΤΕΛ Λάρισας κ. Νοτόπουλου που έ­κανε μήνυση εναντίον των καταστροφέων του σχολείου του, παρά τις αντιδράσεις των συνδικαλιστών (Οικ. Ταχυδρ. 15 Απριλίου 1993 σελίς 7).

Ποιος λοιπόν, μετά τα αποδεικτικά στοι­χεία που παρέθεσα, έχει την παραμικρή αμφι­βολία ως προς το ποιοι επικροτούν αυτές τις καταστάσεις; Πού μας οδηγούν οι «προοδευ­τικοί» της Εκπαιδεύσεως; Εύγε στο διευθυ­ντή του Λυκείου Τούμπας και στον κ. Νοτό-πουλο, ας συνεχίσουν να φέρονται έτσι, είναι φωτεινά παραδείγματα που μας κάνουν να ελπίζουμε.

Ο υφιστάμενος νόμος Σουφλιά είναι σα­φέστατος: Όσες ημέρες μαθημάτων χάνο­νται εξαιτίας καταλήψεων, τόσες ημέρες θα παρατείνεται το σχολικό έτος. Παρόλα αυτά ο εκάστοτε υπουργός παρανομώντας κάθε χρόνο στέλνει εγκύκλιο στα σχολεία λέγο­ντας «βρέστε τον τρόπο να αναπληρώσετε τις χαμένες ώρες διδασκαλίας» και οι εκπαιδευ­τικοί αρχίζουν τις αλχημείες που τελικά κατα­λήγουν στο ότι μάλλον πρέπει να συντομευ-θεί το σχολικό έτος. Σχολείο το οποίο είχε κα­τάληψη 3 εβδομάδες, δηλαδή 15 εργάσιμες ημέρες, τελικά δεν έκανε ούτε μέρα παραπά­νω μάθημα.

Δεν πήγαν τις καθιερωμένες πια εκδρο­μές, ούτε πενθήμερη (που την κάνει μόνο η Γ' Λυκείου), η γιορτή της 25ης Μαρτίου περιορί­στηκε σε 10 λεπτό (δεν θα συνέβαινε ασφα­λώς το ίδιο αν ήταν του πολυτεχνείου), δεν έ­γιναν οι «πολιτιστικές εκδηλώσεις» που αλ­λιώς θα γίνονταν και τελικά δεν παρετάθη το έτος. Σε πολλά σχολεία, αν οι ημέρες καταλή­ψεως είναι περισσότερες, ίσως γίνουν 2-3 η­μέρες παραπάνω μάθημα. Το γνωρίζουν αυτό οι μαθητές γι' αυτό όταν ακούνε από τον υ­πουργό για παράταση σχολικού έτους χαμο­γελάνε.

Ποιοι και πώς διαπαιδαγωγούν τα παιδιά μας

Από όσα προανέφερα ήδη, έχετε βγάλει τα συμπεράσματα σας αλλά ας πούμε κάτι πε­ρισσότερο για τη διαπαιδαγώγηση της ελλη­νικής νεολαίας. Οι εκπαιδευτικοί απέτυχαν παταγωδώς στον τομέα αυτό, εφόσον βέβαια δε δεχτούμε ότι πολλοί εξ αυτών, και ειδικά οι «προοδευτικοί», δεν το έκαναν συνειδητά.

Κατ' αρχήν δεν μπορεί να παραδειγματι-στεί θετικά η νεολαία όταν βλέπει εικόνες διαπληκτισμών των καθηγητών τους με αστυ­νομικές δυνάμεις στην πρωθυπουργική κα­τοικία και στη Θεσσαλονίκη. Αλλά εκτός αυ­τού, διαβρωτική δουλειά γίνεται μέσα στην τάξη όπου δεν υπάρχει έλεγχος και ούτε πρό­κειται στο μέλλον να υπάρξει. Την περασμένη δεκαετία αντί μαθημάτων γινόταν κομματική κατήχηση. Πολλοί εκπαιδευτικοί αντί να δρά­σουν ως παιδαγωγοί, μετετράπησαν σε ιν-στρούχτορες. Το ελληνικό σχολείο αντί να προσφέρει εθνικά ιδανικά, προσέφερε κομ­ματικά, κυρίως δε «προοδευτικά», διότι οι «προοδευτικοί» κυριαρχούσαν και κυριαρ­χούν δυστυχώς μέχρι σήμερα. Το σχολείο σε πρώτη φάση κομματικοποιήθηκε για να αναρ-χικοποιηθεί αμέσως μετά. Τα παιδιά διδάσκο­νται ότι «με αγώνες κατακτούν τα δικαιώματα τους» κι όχι με διάβασμα- διδάσκονται κοπά­νες, πεζοδρόμιο, τραμπουκισμούς. Οι ελάχι­στες φωνές διαμαρτυρίας που υψώθηκαν κα­τηγορήθηκαν και διασύρθηκαν ως «αντιδρα­στικές», «φασιστικές» κ.τ.λ. Έτσι και τα επι­μελή παιδιά, που είναι ευτυχώς τα περισσότε­ρα, άρχισαν να χαλάνε και αυτά. Η τιμωρία α­νύπαρκτη.

Παρατηρούνται φαινόμενα όπως π.χ. να καπνίζουν στο προαύλιο μπροστά στους κα­θηγητές τους, να μην τους σέβονται, να κα­ταστρέφουν τα σχολεία ατιμωρητί κ.ά. Για ό­λα αυτά αποκλειστικά υπεύθυνοι είναι οι εκ­παιδευτικοί που απέτυχαν να διοικήσουν σω­στά τα του οίκου τους. Όσον αφορά για την καθοδήγηση της ελληνικής νεολαίας με τις πατροπαράδοτες αξίες του Ελληνισμού ας μη συζητούμε καλύτερα.

Στον Οικονομικό Ταχυδρόμο (23 Απριλίου 1992 σελίς 43) δημοσιεύθηκε επιστολή ενός μαθητού του αμαρτωλού Ενιαίου Πολυκλαδι­κού Λυκείου Αμπελοκήπων στην οποία ανα­φέρεται ότι ενώ οι μαθητές είπαν να υψώ­σουν την ελληνική σημαία στο σχολείο τους πήραν από κάποιους την απάντηση: «Η ση­μαία είναι σύμβολο μίσους, πολέμου και φα­νατισμού, πως τους θυμίζει παλαιότερες επο­χές».

Τακτικά πάνε στο σχολείο εγκύκλιοι του Υπουργείου Παιδείας για «χαμένες πατρί­δες»· και αντί οι καθηγητές να πουν στα παι­διά, αυτά που συνιστά το Υπουργείο, κάνουν ξεδιάντροπα, οι δήθεν «προοδευτικοί», «α-ντιεθνικιστική» προπαγάνδα. Εννοείται ότι οι γιορτές της 28ης Οκτωβρίου και 25ης Μαρτί­ου είναι υποβαθμισμένες ενώ αυτή του Πολυ­τεχνείου «ορόσημο» που φωτίζει, ενώ παράλ­ληλα εκθειάζονται οι εισβολείς και καταστρο­φείς του Πολυτεχνείου.

Είναι γνωστό εξάλλου ότι όταν πριν από λίγα χρόνια δικάζονταν ο Πρύτανης του Πο­λυτεχνείου ως υπεύθυνος για τον εμπρησμό της Πρυτανείας η ΟΛΜΕ πήγε σύσσωμη να τον υποστηρίξει. Είναι πράξεις αυτές παιδα­γωγικές και εθνικές; Τι δουλειά είχε στη δίκη η ΟΛΜΕ;

Πρόσφατα οι εκπαιδευτικοί δεν φιλοτιμή­θηκαν να υποδεχθούν τη χρυσή μας ομάδα των 6 παιδιών που ήρθαν πρώτοι στον Παγκό­σμιο Μαθηματικό Διαγωνισμό! Πού ήταν η ΟΛΜΕ που νοιάζεται μόνο για τους κατα­στροφείς; Όταν κάποιο από αυτά τα παιδιά ε­ρωτήθηκε σχετικά, πικραμένο απάντησε ότι η Ελλάδα δεν έχει να του προσφέρει τίποτα. Για το λόγο αυτό θα σπουδάσει στο εξωτερι­κό απ' όπου ήδη έλαβε σχετικές προτάσεις α­πό σοβαρά πανεπιστήμια. Ούτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τους δεξιώθηκε (ίσως να μην το έμαθε) ενώ δεξιώθηκε την Ειρήνη Σκλήβα. Πού είναι η «γνωστή και δεδομένη ευαισθησία» των εκπαιδευτικών να δώσουν δημοσιότητα και βραβεία στα καλύτερα μα­θηματικά μυαλά του κόσμου;

Πολλοί, πιθανόν, να ερωτήσουν: «ίσως δεν κάνουν μάθημα, ως παιδαγωγοί όμως;».

Δυστυχώς η παιδαγωγική τους συμπυ­κνώνεται στο εξής: «Ας του σβήσουμε απου­σίες, ας το περάσουμε το παιδί διότι έχει προ­βλήματα». Εδώ αρχίζει και σταματάει η παιδα­γωγική τους συμπεριφορά, τίποτε περισσότε­ρο, και όπως προανέφερα αποτελούν οι ίδιοι κάκιστα πρότυπα για την ελληνική νεολαία. Αν με τις ενέργειες τους έπειθαν την ελληνι­κή κοινωνία ότι έχουν υψηλή συναίσθηση του καθήκοντος τους, η ελληνική κοινωνία, να εί­ναι βέβαιοι, θα αποδεχόταν μεγάλες αυξή­σεις. Περιττό να τονίσω ότι στην «παιδαγωγι­κή συμπεριφορά» που προανέφερα για σβή­σιμο απουσιών και αλλοίωση βαθμολογίας πρωτοστατούν οι «προοδευτικοί», και μάλι­στα το μαχητικό τους τμήμα, οι συνδικαλι­στές.

Η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και πού κατέληξε το «επίδομα βιβλίων»

Στο 11 ο αίτημα των απεργών (πληροφο­ριακό δελτίο 651 της ΟΛΜΕ σελίς 5) διαβά­ζουμε: Ετήσια επιμόρφωση για τους εκπαι­δευτικούς που να στηρίζεται στις αρχές της καθολικότητας, της περιοδικότητας, της α-ποκέντρωσης(;;) και της πολυμορφίας(;;). Τα δύο τελευταία είναι ακατάληπτα, τουλάχι­στον στον γράφοντα. Είναι όροι ενός άλλου κομματικού ανεκδότου.

Πληροφορώ το αναγνωστικό κοινό ότι σε­μινάρια με ποικίλα θέματα, ψυχολογικά, παι­δαγωγικά, διδασκαλίας μαθημάτων, πειράμα­τα κ.λ.π. γίνονται τακτικότατα και έχει δικαίω­μα να πάει ο καθένας, με αμοιβή μάλιστα πε­ρίπου 1.200 δρχ. καθαρά, εκτός όμως ωραρί­ου... Δεν καταλαβαίνω την σκοπιμότητα αυ­τού του αιτήματος. Μάλλον θέλουν να γίνο­νται στο ωράριο του σχολείου με ειδικές απο­σπάσεις κ.τ.λ.

Πλη ροφοριακά σας λέγω ότι στο τέλος κά­θε σεμιναρίου προβλέπεται και υποδειγματι­κή διδασκαλία των εκπαιδευτικών αλλά αντι­δρούν σε αυτή κάποιοι «υπέρ προοδευτικοί» «διότι είναι έμμεσος τρόπος αξιολόγησης του καθηγητή από τους συμβούλους».

Το 1988 έγινε μία μεγάλη απεργία για να μην γίνουν οι πανελλήνιες εξετάσεις. Στα αι­τήματα ήταν και το επίδομα αγοράς βιβλίων για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Πράγματι η κυβέρνηση έδωσε ένα ετήσιο πο­σό 35.000 δρχ. σε κάθε εκπαιδευτικό για αγο­ρά βιβλίων, αλλά όφειλε ο εκπαιδευτικός, προκειμένου να το λάβει, να προσκομίσει τις σχετικές αποδείξεις. Τι έγινε όμως στην πρά­ξη; Το ανακοίνωσαν πολλές φορές οι βιβλιο­πώλες. Προσήρχοντο οι εκπαιδευτικοί, πλή­ρωναν απλώς το ΦΠΑ, δεν αγόραζαν βιβλία και έπαιρναν τις αποδείξεις.

Δημιουργήθηκε μάλιστα, όπως πληροφο­ρήθηκα, και βιβλιοπωλείο που είχε τέτοια ει­δικότητα. Πολλά ακούστηκαν ότι ανήκε σε συνδικαλιστή!!!

Όταν το Υπουργείο το πληροφορήθηκε α­πό τους βιβλιοπώλες κάτι ψέλλισε γι' αυτό το αίσχος αλλά το «ώριμο» πια συνδικαλιστικό κίνημα έβαλε στόχο την κατάργηση των απο­δείξεων «διότι η προσκόμιση τους προσβάλ­λει την εκπαιδευτική αξιοπρέπεια». Τελικά το πέτυχαν(!) και το υπουργείο ενσωμάτωσε αυ­τό το επίδομα στο μισθό!! Ένα ωραίο μέτρο το κατήργησαν οι Ίδιοι οι εκπαιδευτικοί.

Χαρακτηριστικό της «δημοκρατικής» τους συμπεριφοράς και των σχέσεων τους με την μόρφωση και την «ελεύθερη» διακίνηση ιδεών είναι και το παρακάτω γεγονός.

Ο γνωστός εκπαιδευτικός Σαράντος Καρ-γάκος (κάθε άλλο παρά «φασίστας»), που συ­χνά αρθρογραφεί στον Οικονομικό Ταχυδρό­μο, για θέματα παιδείας, είχε προσκληθεί σε κάποιο σχολείο της Κορινθίας για ομιλία.

Η ομιλία αυτή κατόπιν επεμβάσεως της ΟΛΜΕ δεν πραγματοποιήθηκε^) διότι... ο Καργάκος είναι «γνωστός αντιπαιδαγωγός». Δεν γνωρίζω αν τελικά πραγματοποιήθηκε η ομιλία σε άλλο χρόνο και χώρο. Δεν θα ήταν υπερβολή να λεχθεί ότι οι «προοδευτικοί» συνδικαλιστές είναι οι δικτάτορες της παιδεί­ας. Οι συνδικαλιστές κάνουν ό,τι θέλουν χω­ρίς κανείς να τους ενοχλεί.

καταστροφικός ο κομματισμός στα σχολεία

Ο μαθητικός συνδικαλισμός καθιερώθηκε τον Ιούλιο του 1982 από το ΠΑΣΟΚ. Ο Κακλα­μάνης με δηλώσεις του τάσσεται πια εναντίον του κομματισμού στην παιδεία, ίσως διότι επί υπουργείας του έβλεπε συντεταγμένους δε-καπεντάχρονους μαθητές που πήγαιναν «εκ­δρομή» και φώναζαν εν χορώ «έβγα έξω Κα­κλαμάνη». Δεν γνωρίζω τι ήθελε να πετύχει το ΠΑΣΟΚ και οι άλλες «δημοκρατικές» δυνά­μεις με την καθιέρωση του συνδικαλισμού και των κομματικών αντιπαραθέσεων στα σχο­λεία. Εκείνο που γνωρίζω όμως είναι ότι δημι­ούργησε προβλήματα, καταλήψεις και επεμ­βάσεις στο έργο των εκπαιδευτικών (τότε το σχολείο δεν είχε ακόμα καταρρεύσει). Τα παι­διά ασχολούνται τώρα εκτός των καταλήψε­ων με το πότε θα πάνε εκδρομή, πότε θα κά­νουν συνέλευση τμήματος για να χάσουν μά­θημα, διότι κανείς δεν προσέρχεται στη συ­νέλευση κ.λ.π.

Διευθυντές στα σχολεία γίνονται όσοι έ­χουν υπηρετήσει ορισμένο αριθμό ετών. Υποβάλλουν αίτηση και αν η κομματική συ­γκυρία είναι ευνοϊκή γίνονται διευθυντές για μία τετραετία. Ίσως είναι επιτυχημένοι ίσως όχι. (Συνήθως όχι). Ένας πάντως διευθυντής και να θέλει να κάνει σωστά τη δουλειά του, δεν μπορεί. Πολλές φορές αδυνατεί να εφαρ­μόσει το νόμο διότι θα γίνει μισητός από αρ­κετούς και θα τον ταλαιπωρήσουν αν αργότε­ρα τύχει κάποιος από τα «θύματα» του να γί­νει διευθυντής. Πάντως, ουσιαστικά, τα σχο­λεία διευθύνονται αυτή τη στιγμή από τους «προοδευτικούς» συνδικαλιστές.

Η παιδεία χρειάζεται νοικοκύρεμα κι όχι αύξηση δαπανών

Δεν γνωρίζω ακριβώς τι ποσοστό δαπανά το Κράτος για τα Γυμνάσια και Λύκεια της χώ­ρας. Έχω την εντύπωση όμως ότι είναι αρκε­τά. Απλώς γίνεται άσκοπη σπατάλη (το 1993 ήταν για όλη την παιδεία 13% επί του καθα­ρού προϋπολογισμού - Οικ. Ταχυδ. 31 Δεκεμ­βρίου 1992 σελίς 19). Γνωρίζω κωμόπολη πλη­σίον της Αθήνας με οργανωμένο Γυμνάσιο, Λύκειο και Τεχνικό Λύκειο, που διαθέτει λεω­φορεία που μεταφέρουν δωρεάν τους μαθη­τές με κρατικά έξοδα. Και όμως, για μικροπο­λιτικούς λόγους, σε αποστάσεις μέχρι 30 χι­λιόμετρα περιφερειακά από την κωμόπολη υ­πάρχουν 4 Γυμνάσια και 2 Λύκεια με ελάχι­στους μαθητές και φυσικά αυξημένο κόστος. Στις σπατάλες πρέπει βέβαια να συμπεριλά­βουμε και την αποκατάσταση των ζημιών από τις καταλήψεις. Μάλλον νοικοκύρεμα χρειά­ζεται η παιδεία μας παρά την αύξηση δαπα­νών. Απ' ό,τι πληροφορούμαι για μεγάλα σχο­λεία των Αθηνών με πολλά και πλήρη από μα­θητές τμήματα, το κόστος ανά μαθητή φτάνει τις 400.000 μόνο από μισθούς εκπαιδευτικών. Φανταστείτε να υπολογισθούν τα έξοδα από συντήρηση κτιρίων, απόσβεση κεφαλαίων για το χτίσιμο σχολείων και άλλα παρεμφερή. Και όλα αυτά για περίπου 600 ώρες μάθημα το χρόνο. Αν τα συγκρίνετε με τις 600.000 που παίρνουν τα καλύτερα φροντιστήρια που δι­δάσκουν 15 ώρες/εβδομάδα όλο το χρόνο, τα συμπεράσματα δικά σας.

Όσον αφορά την έλλειψη αιθουσών διδα­σκαλίας οι εκπαιδευτικοί λένε την μισή αλή­θεια.

Όταν το ωράριο είναι πρωΐ-απόγευμα δεν υπάρχει πρόβλημα ελλείψεως αιθουσών. Πρόβλημα θα υπάρξει όταν όλα τα σχολεία ε­νταχθούν αμέσως σε πρωινό πρόγραμμα. Αλλά αυτό προϋποθέτει πρώτα ανεύρεση οι­κοπέδων, κτίσιμο σχολικών κτιρίων κ.τ.λ. Αυ­τά όμως δεν γίνονται από τη μία μέρα στην άλλη...

Μέτρα εξόδου από την κρίση

Σαν πρώτης προτεραιότητας μέτρα προ­τείνουμε:

-  Τακτικό έλεγχο του εκπαιδευτικού μέσα και έξω από την τάξη, αξιολόγηση αυτού και σύνδεση μισθού με την παραγωγικότητα. Έτσι θα υπάρξει άμιλλα μεταξύ των εκπαι­δευτικών.

-  Κατάργηση της επετηρίδας και πρόσλη­ψη των νέων με αξιοκρατικά κριτήρια όπως κάνει ο κάθε ιδιώτης.

-  Εξετάσεις σε πανελλήνια κλίμακα όλων των τάξεων του Λυκείου σε όλα τα μαθήματα και έκδοση αποτελεσμάτων μόνο από τα γρα­πτά δοκίμια. Τα μαθήματα να είναι ισοδύναμα και όποιος υστερεί σε δύο ν' απορρίπτεται ε­νώ αν είναι ένα να παραπέμπεται τον Σεπτέμ­βριο με τις ίδιες διαδικασίες και αν πάλι υστε­ρήσει να απορρίπτεται. Οι πάντες θα διαβά­ζουν τότε. Έτσι θα αποκτήσει αξία και το απο­λυτήριο λυκείου.

Μόνον η ιδιωτική εκπαίδευση λειτουργεί σωστά. Και όμως την κατηγορούν σαν «παραπαιδεία»

Επειδή όμως αυτά δεν φαίνεται να υλο­ποιούνται, έστω και στο μακρινό μέλλον, κα­λά θα κάνει ο ελληνικός λαός να το πάρει α­πόφαση ότι για πολλά έτη ακόμα για τη μόρ­φωση των παιδιών του θα πληρώνει διπλά, δηλαδή θα πληρώνει από την τσέπη του την ι­διωτική εκπαίδευση, και μέσω της φορολο­γίας και την δημόσια. Η ιδιωτική εκπαίδευση, η οποία προσφέρει πράγματι μεγάλο έργο, καθώς σ' αυτήν προσφεύγουν οι νεολαίοι για να μάθουν τα πάντα, ελληνικά, ξένες γλώσ­σες, θετικές επιστήμες, κακώς ονομάζεται παραπαιδεία. Μάλλον οι χαρακτηρισμοί πρέ­πει να αντιστραφούν. Το δαιμόνιο του Έλλη­να τον έστρεψε μακρυά από το κράτος και βρήκε τη λύση για τη μόρφωση των παιδιών του. Καλά θα κάνει το κράτος να καθιερώσει ακόμα και δραστικές φοροαπαλλαγές για τα φροντιστήρια.

Απίστευτες υπουργικές αλχημείες «για να μην ζημιωθούν οι ζημιούντες την εκπαίδευση»

Από την απεργία των εκπαιδευτικών το κράτος ανέλπιστα είχε κάποια οικονομία λό­γω μη καταβολής τόσων μισθών και μάλιστα σε καιρούς οικονομικής δυσπραγίας.

Το πλεονέκτημα όμως αυτό το απεμπόλι-σε διότι, ως γνωστόν, υπουργοί και συνδικα­λιστές είναι συγκοινωνούντα δοχεία, επιπλέ­ον δε πρέπει να μη θιγεί το δόγμα που λέει «ό­ποιος απεργεί κερδίζει» ή «μ' αγώνες κατα­κτάμε τα δικαιώματα μας» (σ.σ. μήπως από την τσέπη τους τα δίνουν οι υπουργοί;).

Σκέφτηκαν λοιπόν να επιστρέψουν τα α-πωλεσθέντα χρήματα με την αλχημική μέθο­δο των καλά αμοιβομένων πλασματικών υπε­ρωριών (5.290 δρχ./ώρα). Με υπουργική από­φαση, που ελήφθη κατόπιν πολλών συζητή­σεων, αντεγκλίσεων, αλληλοκατηγοριών κ.τ.λ. προσετέθη στο ημερήσιο σχολικό πρό­γραμμα μία «υπερωριακή» ώρα ως εξής:

Μειώθηκαν κατά πέντε (5) λεπτά οι υπάρ­χουσες διδακτικές ώρες, και με παράταση του ημερήσιου προγράμματος κατά 10 (δέκα) λεπτά εξοικονομήθηκε η επιπλέον διδακτική ώρα!!!

Πρόταση: Αυτό το μέτρο να εφαρμόζεται από εδώ και στο εξής μονίμως ώστε το σχολι­κό έτος να τερματίζεται πριν το Πάσχα!!!

Σε κάποια σχολεία έγινε διδασκαλία τριών ημερών την Μεγάλη Εβδομάδα, όλων δε η λειτουργία παρετάθη επί μία εβδομάδα τον Ιούνιο.

Εννοείται ότι για σοβαρή αναπλήρωση των χαμένων ωρών δεν έγινε λόγος, όπως συνήθως.

Με λογιστικούς υπολογισμούς (ώρες δι­δασκαλίας, αμοιβή υπερωρίας κ.τ.λ.) προκύ­πτει ότι με την μέθοδο των «πλασματικών υ­περωριών» αναπληρώθηκε το απωλεσθέν λό­γω απεργίας εισόδημα των εκπαιδευτικών α­πό 50 έως 100%!!!

Είναι βέβαιο ότι θα επαναληφθούν τα ίδια ή χειρότερα φαινόμενα διότι απλούστατα οι εκπαιδευτικοί δεν θίγονται οικονομικά! Όσον αφορά τη χαμένη από καιρού αξιοπρέπεια τους δεν την συζητάμε. Η αφορμή για απερ­γίες θα βρίσκεται πάντα.

Ο ελληνικός λαός ας γνωρίζει ότι για πολ-λά-πολλά χρόνια θα πληρώνει και μέσω της φορολογίας για την μη εκπαίδευση των παι­διών του και απ' ευθείας από την τσέπη του σε φροντιστήρια κ.τ.λ. για την πραγματική τους εκπαίδευση.

Απίθανες (δήθεν) μαρξιστικές αρλούμπες, διδάσκονται ως... Φυσική!

Και τελειώνοντας σας παραθέτω ένα από­σπασμα βιβλίου φυσικής που από εφέτος δι­δάσκεται σε όλα τα σχολεία της Ελλάδος. Αν αυτό είναι διδασκαλία φυσικής θα το κρίνετε μόνοι σας:

«...Παράλληλα η Νευτωνική θεωρία για τη βαρύτητα σημαδεύει την έναρξη μιας νέας ε­ποχής. Το καινούριο κοσμοείδωλο του σύ­μπαντος έχει χαρακτήρα δυναμικό σε αντίθε­ση με το στατικό χαρακτήρα, ο οποίος ικανο­ποιούσε τους αρχαίους. Έτσι ο Νεύτωνας συμβάλλει -σε ένα βαθμό ακούσια- σε αρμο­νία με τις κοινωνικές τάσεις της εποχής του, στην κατάρρευση της ιδέας για μια σταθερή και αιώνια τάξη των πραγμάτων, μιας ιδέας που κυριαρχούσε και στην κλασική αλλά και στη φεουδαρχική εποχή, σύμφωνα με την ο­ποία κάθε άνθρωπος από τη γέννηση μέχρι το θάνατο του έχει μια κοινωνική θέση προκα­θορισμένη και σταθερή...».

Φυσική, Α' τάξη Ενιαίου Πολυκλαδικού Λυκείου, Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, σελίς 141.

Τελειώνοντας δηλώνω ότι είμαι πρόθυμος για σοβαρό διάλογο με οιονδήποτε.        J

-Τοτε...    59

Περιοδικο ΤΟΤΕ τευχος  67 ΙΟΥΛΙΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  1997

Σελιδες 53-59

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ 1

Τα παρακατω δυο κειμενα για το πως καταντησε μια πολυ καλη παιδεια που ειχαμε στο σημερινο χαλι ειναι πολυ παλια.Γραφτηκαν το μακρυνο 1997(πριν 16 χρονια)οταν και παλι οι καθηγητες απεργουσαν για ....αναβαθμιση της παιδειας.Ενας ρηξικελευθος δημοσιογραφος και ιδιοκτητης του περιοδικου ΤΟΤΕ(παλαι ποτε αριστερος) φαινεται οτι ηρθε σε επαφη με πραγματικα εργαζομενους καθηγητες που πραγματικα κοπιαζαν μεσα στις αιθουσες διδασκαλιας αθορυβα και εμαθε αλλα πραγματα απο αυτα που παρουσιαζαν οι συνδικαλιστες και οι δημοσιογραφοι που τους χαιδευαν στα καναλια .Παντα οι δημοσιογραφοι χαιδευαν τους συνδικαλιστες στην παιδεια ανεξαρτητα αν ελεγαν την αληθεια η οχι
 Ουδεποτε ενας απο αυτους τους δημοσιογραφους δεν εκανε την απλη ερωτηση στους συνδικαλιστες <<γιατι τα παιδια μας ειναι αμορφωτα;;;>. Ποιος ευθυνεται αν μη τι αλλο απο εσας που μπαινετε στην ταξη;;

Πολλα εγιναν απο το 1997 και μετα >Επειδη οι συνδικαλιστες ελεγαν οτι τα παιδια δεν μαθαινουν γραμματα διοτι λειπει  η <<υλικοτεχνικη υποδομη>> κατηναλωθησαν τεραστια ποσα για να εχει καθε σχολειο εργαστηρια φυσικων επιστημων,με μειωμενο ωραριο στον υπευθυνο του εργαστηριου, εργαστηριο υπολογιστων και βιβλιοθηκη .Βελτιωθηκε η παιδεια ;; ασφαλως και οχι
 Χειροτερα εγιναν τα πραγματα .Τις πταιει λοιπον ;;

Το παρακατω κειμενο που δημοσιευτηκε σε δυο συνεχειες επειδη ηταν πολυ μεγαλο κανετε τον κοπο να το διαβασετε και θα μαθετε  πολλα που δεν ακουγονται στις τηλεορασεις ουτε σημερα( κορακας κορακου ματι δεν βγαζει) και τα συζητουν οι εκπαιδευτικοι μεταξυ τους Ευγε στον Αρη Μωραιτη διευθυντη του περιοδικου ΤΟΤΕ που ειναι Ο μοναδικος δημοσιογραφος που ανοιξε δρομο για την αληθεια.θα αλαλξει κατι προς το καλυτερο για την παιδεια;;; με σιγουρια λεμε ΟΧΙ.
Του χρονου θα εχουμε τα ιδια και χειροτερα Διοτι απλουστατα η ΡΙΖΑ του κακου ειναι  η ιδια!!!
Και αυτην την φορα δεν προκειται να αλλαξει.Και πολλα χρηματα θα ξοδευονται στην δημοσια παιδεια και οσοι θελουν να σπουδασουν τα παιδια τους θα πληρωνουν κανονικα τα φροντηστηρια.ας το παρουν αποφαση αυτο οι Ελληνες

Τωρα διαβαστε το κειμενο του περιοδικου ΤΟΤΕ ΤΕΥΧΟΣ 66

Ποιος διέλυσε την μέση εκπαίδευση;

Γιατί οι πολιτικοί μας κόπτονται υπέρ της δημόσιας εκπαίδευσης και στέλνουν τα παιδιά τους στην ιδιωτική; Η ιδεολογική πανκυριαρχία της αριστερός μετά τη μεταπολίτευση, γέννησε το σημερινό θηριακι της αγραμματοσύνης

Για μια ακόμα φορά τα τελευταία χρόνια τεμαχίζεται το πτώμα της μέσης (β' θμιας) εκπαίδευσης από πολλούς και διάφορους κάτω από τα αδιάφορα βλέμματα της ελληνικής κοινωνίας, που μάλλον έχει ε¬θιστεί σ' αυτό το φαινόμενο.

Από την 20ή Ιανουαρίου 1997 η ΟΛΜΕ ξε¬κίνησε απεργία «διαρκείας» που τερματί¬σθηκε περίπου δυο μήνες αργότερα, κατά τη διάρκεια της οποίας η συμμετοχή των καθη¬γητών (που αρχικά υπήρξε μεγάλη) ακολου¬θούσε συνεχώς φθίνουσα πορεία. Όλ' αυτά τα χρόνια του σπαραγμού της παιδείας, μό¬νο δύο φωνές έλεγαν την αλήθεια μέσα από τις στήλες του Οικονομικού Ταχυδρόμου, ο Γιάννης Μαρίνος και ο Σαράντος Καργάκος.

Προς χάριν και των δικών μας αναγνω¬στών συζήτησα με άτομα που γνωρίζουν αρ¬κετά καλά τα προβλήματα της μέσης εκπαί¬δευσης και το πόρισμα αυτών των συζητήσε¬ων μεταφέρω στο αναγνωστικό κοινό. Προ¬καταβολικά δηλώνω ότι δεν διεκδικώ την α¬πόλυτη αλήθεια, πιστεύω όμως ότι την προ¬σέγγισα.

Ποιοι προκάλεσαν την κρίση του εκπαιδευτικού μας συστήματος

Η Μέση Δημόσια Εκπαίδευση είναι νε¬κρή, τουλάχιστον από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, και τα απαράδεκτα φαινόμενα που βλέπουμε το τελευταίο διάστημα, αποτε¬λούν απλώς την χαριστική βολή. Τον ισχυρι¬σμό μου αυτόν επιβεβαιώνουν εμπράκτως:

1.            Όλοι οι πολιτικοί μας ηγήτορες, που α¬κόμα κι όσοι πασχίζουν στη Βουλή υπέρ της δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης, στέλνουν τα παιδιά τους στα καλύτερα και πανάκριβα ελληνικά και ξένα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια (τα οποία θέλουν με τις δηλώσεις τους να τα κλείσουν). Αφού μάχονται για την αναβάθμι¬ση της παιδείας και πολεμούν τα ιδιωτικά ι¬δρύματα, φροντιστήρια κ.λπ. ως «παραπαι-δεία» γιατί δεν δίνουν οι ίδιοι το καλό παρά¬δειγμα, στέλνοντας τα παιδιά τους στα Δη¬μόσια σχολεία, όπως συμβαίνει με τα παιδιά του ελληνικού λαού; Και γιατί προσφεύγουν στα φροντιστήρια ή ιδιαίτερα, αν τελικά φοι¬τούν σε δημόσια σχολεία; Δεν είναι αυτό μια έμπρακτη απόδειξη ότι δεν εμπιστεύονται το κράτος για την εκπαίδευση των παιδιών τους;

2.            Οι γονείς, ακόμα και οι φτωχότεροι, οι οποίοι κάνουν αιματηρές οικονομίες, στέλ¬νουν και αυτοί τα παιδιά τους στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια τα οποία ανθούν και δεν μπο¬ρούν να ανταποκριθούν στην υπάρχουσα ζή¬τηση. Όσοι αδυνατούν να φοιτήσουν σε ι¬διωτικά σχολεία, για λόγους οικονομικούς, καταφεύγουν στα φροντιστήρια ακόμα και από τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Πριν 25-30 χρόνια στα ιδιωτικά σχολεία πήγαιναν οι κακοί μαθητές για να πάρουν με τα δίδα¬κτρα τους ένα «χατηρικό» χαρτί, στα δε φροντιστήρια πήγαιναν οι υποψήφιοι το πολύ δυο χρονια πριν τις εξετασεις ,οι οποιες ηταν δυσκολωτατες διοτι μονο το 10-15 % των  υποψηφίων εισήρχετο στα πανεπιστή¬μια ενώ τώρα τουλάχιστον το 30%. Τι συνέ¬βη και τα πάντα υποβαθμίσθηκαν; Πολλοί γονείς αντιμετωπίζουν σήμερα το σχολείο ως «χώρο βαθμολόγησης» των παιδιών τους και τίποτε περισσότερο- και σωστά, κατά την άποψη μου, αφού γνώσεις δεν αποκτούνται πλέον σ' αυτό.

3)            Οι μαθητές, μέσα στη γενική χαλάρω¬ση και αποδιοργάνωση των πάντων, το ρί¬χνουν στην πλάκα, την κοπάνα και στις βάρ¬βαρες και ποινικά κολάσιμες καταλήψεις των σχολείων τους, προκαλώντας κατα¬στροφές που μας φέρνουν πολλούς αιώνες πίσω. Αυτοί όμως δικαιολογούνται λόγω του νεαρού της ηλικίας τους έτσι διδάχθηκαν να πράττουν και αυτό πράττουν.

4)            Τα κόμματα, τα οποία συζητούν χάριν συζητήσεως και εκμεταλλεύονται τα προ¬βλήματα μόνο και μόνο για αντιπολιτευτι¬κούς και ψηφοθηρικούς λόγους.

5)            Οι Νομαρχιακοί και δημοτικοί άρχο¬ντες, που τελείως αναρμοδίως έχουν εμπλα¬κεί στην υπόθεση, ίσως διότι κάποιες από τις κρατικές επιχορηγήσεις που παίρνουν τις διαθέτουν στα σχολεία. Όμως εμπλέκονται και σε θέματα ουσίας για ψηφοθηρικούς λό¬γους. Ποιος δεν θυμάται ότι τον περασμένο Σεπτέμβριο επενέβησαν όλως προκλητικώς στους καθηγητές του γυμνασίου Ανδραβί¬δας μόνο και μόνο για να προαχθούν κάποιοι υστερούντες μαθητές στα Γαλλικά; Δυστυ-χώς δεν ήταν μόνον αυτοί αλλά και άλλοι υ-πηρεσιακοί παράγοντες.

Απλώς, υπενθυμίζω ότι όταν οι καθηγη¬τές έκαναν αποχή από τις Πανελλήνιες Εξε¬τάσεις το 1991 (επί Ν.Δ.) οι τότε πράσινοι δή¬μαρχοι έστειλαν τα απορριμματοφόρα να φράξουν τους δρόμους ώστε να μην προ¬σέλθουν στα εξεταστικά κέντρα κάποιοι κα¬θηγητές και μαθητές!! Και όλα αυτά για την «αναβάθμιση της παιδείας»!!

6)            Οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι με τις συνεχείς απεργίες και στάσεις εργασίας επιδεί-

νωσαν την κατάσταση και δίνουν την εντύπωση ότι αντιμετωπίζουν το δημόσιο σχο-

λείο μόνο ως αργομισθία και τίποτε περισσότερο. Αρκετοί (όχι μεγάλο ποσοστό) κάνουν

φροντιστήρια, και λίαν επικερδώς μάλιστα, το δε σχολειο το εχουν ως ξεκουραση και για επαγγελματικες γνωριμιες.Για αυτους κυρίως θα μιλήσουμε στη συνέχεια.

Κριτική στα αιτήματα των εκπαιδευτικών κατά την τελευταία απεργία

Στις 20 Ιανουαρίου 1997 άρχισε απεργία διαρκείας με τα εξής αιτήματα:

1.            Αύξηση δαπανών για την παιδεία 15%

(κάποιοι φαίνεται πρέπει να γυρίσουν τα ρο¬λόγια τους κατά 37 χρόνια εμπρός, αυτό εί¬ναι σύνθημα του 1960, την Παρασκευή 7-2-97 η ΕΤ2 είχε ένα αφιέρωμα στην παιδεία και ανεφέρθη αυτό το αίτημα, με την υπογραφή και του ...Χαρ. Φλωράκη).

2.            Αύξηση μισθού κατα πολύ μεγάλο ποσο-στό.

3.            «Δημοκρατική φορολογική μεταρρύθ¬μιση» το οποίον πρακτικά σημαίνει φοροα¬παλλαγές.

4.            Κατάργηση αντιασφαλιστικού-αντισυνταξιοδοτικού νομοθετικού πλαισίου. Αυτό στην πράξη σημαίνει σύνταξη στα 30 έτη υπηρεσίας και κατάργηση της ασφαλιστικής εισφοράς για κύρια σύνταξη.

Αυτά είναι πάνω-κάτω τα οικονομικά αι¬τήματα. Υπάρχουν όμως και τα «θεσμικά». Θα αναφέρω μερικά:

1. Κατάργηση του Ν. 1566/85 και δημι¬ουργία νέου, όπως τον θέλουν οι εκπαιδευ¬τικοί, όπερ σημαίνει «Δημοκρατία» στο σχο¬λείο, κατάργηση των εξετάσεων για το Εθνι¬κό και Διεθνές απολυτήριο, όχι στη σύνδεση μισθού με παραγωγικότητα, όχι στον επιθε-ωρητισμό, δηλ. οι εκπαιδευτικοί να κάνουν ό,τι θέλουν στα σχολεία χωρίς κανείς να τους ελέγχει και κατάργηση των ιδιωτικών ΙΕΚ (σ.σ. γιατί άραγε;) (σελίς 5 του Πληροφο¬ριακού δελτίου της ΟΛΜΕ, τεύχος 651 ΣΕΠ.-ΝΟΕΜ. 1996).

Το κεντρικό αίτημα θα έλεγα ότι είναι η αύξηση του μισθού χωρίς να σημαίνει ότι και τα υπόλοιπα δεν είναι σημαντικά. Απλώς αν η κυβέρνηση-έδινε την διεκδικούμενη αύξη¬ση, η απεργία θα ελύετο όπως συνέβη και τόσες άλλες φορές.

Ένας από τους συνδικαλιστές βγήκε σε τηλεοπτικό παράθυρο και μεταξύ άλλων εί¬πε τα εξής: «Να μας δώσει η πολιτεία περισ¬σότερα χρήματα για να αφοσιωθούμε ψυχή τε και σώματι στα παιδιά του ελληνικού λαού

Τοτε...    23

και φυσικό να είμαστε πιο αξιοπρεπείς».

Ο κύριος αυτός ούτε λίγο ούτε πολύ, είπε από τηλεοράσεως ότι η αφοσίωση στο εκπαι¬δευτικό του έργο καθώς και η αξιοπρέπεια του εξαρτάται από 20.000 δρχ. Δεν γνωρίζει ο κύριος αυτός, που υποτίθεται ότι μορφώ¬νει παιδιά, ότι η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός δεν αποτιμώνται σε χρήμα; Δεν γνωρίζει ότι υπάρχουν φτωχοί και αξιοπρεπέστατοι, σε¬βαστοί στο κοινωνικό σύνολο, όπως υπάρ¬χουν πλούσιοι και αναξιοπρεπείς;

Οι παλαιότεροι εκπαιδευτικοί που έπαιρ¬ναν ψίχουλα σε πραγματικά δύσκολες συν¬θήκες και μόρφωσαν εκατομμύρια νέους δεν είχαν αξιοπρέπεια; Τους εμπόδισε ο πε¬νιχρός μισθός στην αφοσίωση τους στο παι¬δαγωγικό τους έργο;

Και έχουν την αφέλεια οι κύριοι εκπαι¬δευτικοί (όχι όλοι, είναι η αλήθεια) να πι¬στεύουν ότι είναι αξιοπρεπές να περικυκλώ¬νουν το μέγαρο της Θεσσαλονίκης όπου, πα¬ρουσία Προέδρου της Δημοκρατίας, πλή¬θους ξένων επισήμων και τηλεοπτικών μέ¬σων η συμπρωτεύουσα της χώρας μας ανα¬κηρύσσεται Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, και αυτοί να δημιουργούν επεισό¬δια με τις αστυνομικές δυνάμεις; Ή να ξυλο¬κοπούνται με αστυνομικούς μπροστά στο ε¬πίσημο πρωθυπουργικό σπίτι; Τι παράδειγμα δίνουν στα παιδιά; Πεζοδρόμιο, τραμπουκι-σμό, αναρχία;

Ας υποθέσουμε ότι αυτή τη στιγμή η πο¬λιτεία κάνει δεκτά όλα τα αιτήματα των α¬περγών, διπλασιάζοντας ακόμα και τον μι¬σθό τους υπάρχει κανείς που πιστεύει στα σοβαρά ότι η κατάσταση δεν θα χειροτερέ¬ψει; Και τούτο διότι η κρίση στην παιδεία δεν είναι θέμα χρημάτων, είναι θέμα συνειδήσε¬ως των εκπαιδευτικών, είναι ΗΘΙΚΗ ΚΡΙΣΗ.

Εκπαιδευτική κρίση: μια ιστορική αναδρομή

Τα βαθύτερα αίτια της κρίσεως στη μέση εκπαίδευση ή δεν τα γνωρίζουν ή τα απο¬κρύπτουν οι πάντες, με μοναδικές εξαιρέ¬σεις τους κ.κ. Μαρίνο και Καργάκο. Ίσως κουραστεί ο αναγνώστης με τις διάφορες λεπτομέρειες που παραθέτω, αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο διότι θα τον βοηθήσουν να σχηματίσει μία πληρέστερη άποψη.

Είτε το θέλουμε είτε όχι το Α και το Ω της β/θμιας εκ/σης είναι οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, που μέσω των συνδικαλιστικών οργανώσε¬ων τους (ΕΛΜΕ και ΟΛΜΕ) έχουν αποκτήσει καταπληκτική δύναμη και τίποτε δεν μπορεί να γίνει χωρίς την σύμφωνη γνώμη τους.

Οι ρίζες της κρίσεως βρίσκονται στις αρ¬χές της δεκαετίας του 1970 όπου τη χώρα κυβερνούσε δικτατορικά ο Γ. Παπαδόπου¬λος. Οι φοιτητές της εποχής εκείνης, ηλι¬κίας σήμερα 45 ετών περίπου, συνδέθηκαν (άλλοι ουσιαστικά, οι περισσότεροι όμως ευ¬καιριακά) με τους αντιδικτατορικούς αγώ¬νες. Για την ιστορία αναφέρω ότι δύο ήταν οι κορυφαίες μαζικές αντιδικτατορικές ενέρ¬γειες επί δικτατορίας. Τον Φεβρουάριο του

1973       στη Νομική σχολή και τον Νοέμβριο του 1973 στο Πολυτεχνείο και σε άλλες πό-λεις, Θεσσαλονίκη, Πάτρα κ.τ.λ. Όλες οι άλ-λες ενέργειες ήταν μεμονωμένες. Η δικτα¬τορία απήλθε τον Ιούλιο του 1974 και ανέλα¬βε ο Καραμανλής. Από τον Σεπτέμβριο του

1974       (μετά την πτώση της δικτατορίας) άρχι¬σαν οι «αντιδικτατορικές», «δημοκρατικές», «αντιφασιστικές» διαδηλώσεις και η έντονη πολιτικοποίηση των πάντων. Ήταν της μό¬δας η αριστερά, κομμουνιστική και μη. Σπάνια έβλεπες μη αριστερό στα πανεπιστήμια. Οι αριστερές δυνάμεις άρπαξαν την ευκαι¬ρία αφού είχαν την συντριπτική πλειοψηφία στα πανεπιστήμια και καθημερινό ήταν πια το φαινόμενο των «μαχητικών διαδηλώσε¬ων» με υψωμένες γροθιές, των πορειών ει¬ρήνης, των διαδηλώσεων με διάφορα πε¬ρίεργα αιτήματα, εκτός από αυτό της «απο-χουντοποίησης» στα πανεπιστήμια, όπως καθιέρωση 4ης εξεταστικής περιόδου, μετα¬φορά μεταφερομένου μαθήματος, όχι στην εντατικοποίηση των σπουδών (ήταν χαρα-κτηριστικό γνώρισμα των καπιταλιστών), όχι στην τιμωρία της αντιγραφής, δηλαδή αιτή¬ματα που έκαναν την λήψη πτυχίου πανεύ¬κολη, χωρίς κόπο. Οι φοιτητές γαλουχήθη¬καν και έμαθαν ότι η γνώση δεν κατακτιέται με το επίπονο διάβασμα αλλά με πορείες και διαδηλώσεις, που ασφαλώς είναι πιο εύκο¬λες απ' ότι το διάβασμα. Σαν μέσο πιέσεως, εκτός από τις διαδηλώσεις και τις αποχές α¬πό τις εξετάσεις, έγιναν και οι αυθαίρετες καταλήψεις των πανεπιστημιακών κτιρίων. Βοηθούσης και της συγκυρίας πολλά αιτή¬ματα των φοιτητών έγιναν δεκτά- έτσι έβλε¬πε κανείς το απαράδεκτο για πολιτισμένο κράτος φαινόμενο ο φοιτητής να είναι 4ετής και να χρωστάει μαθήματα του 1ου έτους.

Για «αποχουντοποίηση» στα πανεπιστή¬μια συγκροτήθηκαν από συνδικαλιστές φοι¬τητές (που δεν ήταν ό,τι καλύτερο διέθετε το πανεπιστήμιο) τα λεγόμενα φοιτητοδι-κεία. Οι φοιτητές αυτοί εύρισκαν τα «ενοχο¬ποιητικά» στοιχεία του κάθε «φασίστα» κα¬θηγητή και τα παρουσίαζαν σε ένα κατάμε¬στο από υπερχιλίους φοιτητές αμφιθέατρο όπου δια ψηφοφορίας απεφάσιζαν ποιος κα¬θηγητής ήταν χουντικός και ποιος όχι. Κατ' αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο που εφήρμο¬σαν τότε οι «προοδευτικές» δυνάμεις απε-λύθησαν από το πανεπιστήμιο κατά τα άλλα αξιολογώτατοι επιστήμονες. Φαίνεται ότι οι εν Ελλάδι «δημοκράτες» αγνοούν αυτό που είπε ένας άλλος «δημοκράτης» στην μακρι¬νή Κίνα, ο ηγέτης της Τεγκ Χσιάο Πινγκ: «Δεν έχει σημασία αν μία γάτα είναι άσπρη ή μαύρη, σημασία έχει να πιάνει ποντίκια». Το είπε όταν κάποιοι τον κατηγόρησαν διότι προσεκάλεσε στην Κίνα έναν γνωστό Κινέζο Καθηγητή της Πληροφορικής, αυθεντία στο είδος του, που ήταν όμως αντικαθεστωτι¬κός.

Πολλοί καθηγητές, πονηρά σκεπτόμενοι, για αυτοπροστασία τους ήρθαν σε «περίερ¬γες» συναλλαγές με τους συνδικαλιστές φοιτητές που οι περισσότεροι ήταν «αιώνιοι σπουδαστές». Τους έδωσαν εν κρυπτώ και παραβύστω πτυχία, ενώ κάποιοι από αυτούς προσελήφθησαν και ως βοηθοί τους, οπότε όλοι απορούσαν πώς έγινε αυτό. Και βοη-θούντος κάποιου πασοκικού νόμου του 1982 έγιναν μέχρι και πανεπιστημιακοί καθηγη¬τές. Πληροφοριακά σας λέω, ότι οι συντά¬κτες του νόμου αυτού μετάνοιωσαν για ό,τι έκαναν όπως παραδέχθηκαν με επιστολή τους στο «Βήμα της Κυριακής». Ως «φασί¬στες» και «χουντικοί» εκατηγορούντο κυ¬ρίως οι.«δύσκολοι» καθηγητές που δεν ήθε¬λαν την υποβάθμιση των πτυχίων. Κάποια στιγμή αυτοί για να περισωθούν άρχισαν να γίνονται «εύκολοι». Έκαναν χαλαρές εξετά¬σεις, εύκολα θέματα, επέτρεπαν την αντι¬γραφή, που από τότε έγινε κανόνας στα Πα¬νεπιστήμια διότι ήταν και αίτημα του «φοιτη¬τικού» κινήματος για την «αναβάθμιση» της παιδείας.

Άρθρα έχουν γραφτεί για το ζήτημα αυ¬τό, ειδικά στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο». Έτσι έβλεπες π.χ. έναν φοιτητή «προοδευτι¬κό» να αντιγράφει (από το βιβλίο παρακα¬λώ!) προκλητικά έχοντας επάνω στο θρανίο τον «Ριζοσπάστη» δίκην περιστρόφου και ό¬ταν τολμούσε να του κάνει ο επιτηρητής πα¬ρατήρηση να του επιτίθενται οι «προοδευτι¬κοί» κατηγορώντας τον ως «φασίστα».

Όποιος τολμούσε να υψώσει φωνή δια¬μαρτυρίας την δεκαετία του 1970 εναντίον της καταρρεύσεως των πάντων, εχαρακτη-ρίζετο ως φασίστας, χουντικός, αντιδραστι¬κός, οι δε υποστηρίζοντες τα νέα μέτρα «προοδευτικοί», «δημοκράτες». Έτσι λοι¬πόν γαλουχήθηκε η γενιά εκείνη: όχι με διά¬βασμα αλλά με πορείες, καταλήψεις, διαδη¬λώσεις, «αγώνες». Εννοείται ότι ούτε πανε¬πιστημιακή μόρφωση κατ' ουσίαν απέκτησε, ούτε ευρύτερη πείραν εκτός της μαρξιστι¬κής. Και αυτής παραποιημένης! Η δε δημο-κρατία μάλλον απουσίαζε από τις πράξεις τους.

Πολλοί από αυτούς τράβηξαν τον δρόμο τους και μάλλον τον βρήκαν έξω από τα κρα¬τικά μαστάρια. Και συνεπώς εξελίχθηκαν.

Όσοι όμως βρέθηκαν στην μέση εκπαί¬δευση, έγιναν δηλαδή κρατικοδίαιτοι, έμει¬ναν ανεξελικτοι εμείναν στις απαράδε¬κτες εμπειρίες της περιόδου εκείνης που δυστυχώς εξακολουθούν να τις εφαρμό¬ζουν, αλλά και το χειρότερο, να τις μεταβι¬βάζουν και στα παιδιά μας. Οι διαδηλώσεις, η βία, οι καταλήψεις σχολείων από ανήλικους μαθητές, είναι προϊόντα αυτής της νοοτρο¬πίας η οποία τους διδάχθηκε. Πρέπει να το¬νίσω ότι καταλήψεις χωρίς την συμπαράστα¬ση των καθηγητών δεν γίνονται και στοιχεία γι' αυτό θα αναφέρω παρακάτω.

Οι εκπαιδευτικοί λοιπόν που πήραν πτυ¬χίο την δεκαετία του '70, είναι αυτοί που κυ¬ριαρχούν σήμερα στον εκπαιδευτικό χώρο. Αυτοί ανεμίχθησαν και με άλλους μεγαλύτε¬ρους τους, που είχαν περίπου την αυτή «προοδευτική» νοοτροπία, οπότε το μίγμα έγινε εκρηκτικό. Βοηθούσης βέβαια και της κομματικής πολιτικής και συντεχνιακής νοο¬τροπίας των «μη προοδευτικών» δυνάμεων καταλαβαίνετε γιατί φτάσαμε να τεμαχίζου¬με το πτώμα της παιδείας. Πρέπει να σημει¬ώσω ότι ενώ στον λαό οι «μη προοδευτικές» δυνάμεις έχουν ποσοστό περίπου 45%,

(Τοτε...    25 )

στους εκπαιδευτικούς το ποσοστό αυτό πε-ριορίζεται στο 20%. Οι μαχητικότεροι συνδι-καλιστές των «προοδευτικών» έχουν τις ρί¬ζες τους στην δεκαετία του 1970.

Ο Γ. Ράλλης για να προλάβει κάποιες κα-ταστάσεις στο χώρο της παιδείας, και για να φανεί και αυτός λόγω μόδας «προοδευτι-κούλης» έκανε κάποιες μεταρρυθμίσεις προς την «προοδευτική» κατεύθυνση, δηλα¬δή προς την περαιτέρω υποβάθμιση (ο Γ. Ράλλης τιμήθηκε πρόσφατα για την «προ¬σφορά» του αυτή).

Το 1981 ήρθε «ο λαός στην εξουσία», και το «ΠΑΣΟΚστην Κυβέρνηση». Οι απαιτήσεις του «προοδευτικού» κινήματος, που δεν σή¬κωναν αναβολή, πήραν σάρκα και οστά με ραγδαίο μάλιστα ρυθμό που σε 1-2 χρόνια τα πάντα κατέρρευσαν. Πιστεύω ότι η παιδεία μετετράπη τότε σε πτώμα. Καταργήθηκαν τα αρχαία ελληνικά ως «αντιδραστικά». Οι «προοδευτικοί» υποστήριζαν ότι η διδασκα¬λία τους δεν προσέδιδε τίποτε στην μόρφω¬ση των παιδιών. Καταργήθηκαν οι τόνοι ως κουραστικοί για τα παιδιά. Και να σκεφτεί κανείς ότι στη Γαλλία πριν μερικά χρόνια κάποιοι πρότειναν την κατάργηση του τόνου στο e και ξεσηκώθηκε όλος ο λαός διότι θα αλλοιωνόταν ο χαρακτήρας της γλώσσας τους. Το ίδιο έγινε όταν προσπάθησε η Γαλ¬λική κυβέρνηση να καταργήσει την διδασκα¬λία των Αρχαίων Ελληνικών από τα σχολεία. Εμείς εδώ κατηγορούσαμε τον Τρίτση όταν έκανε προσπάθεια για επαναφορά των Αρχαίων Ελληνικών ότι αυτό αποτελεί «πι¬σωγύρισμα της αντίδρασης» (δηλώσεις του φιλολόγου(;;) τότε προέδρου της ΟΛΜΕ!!).

Η κορύφωση της κρίσης και οι συνέπειες της

Δυστυχώς το 1981 και οι κυβερνώντες ή¬ταν της ίδιας νοοτροπίας με τους εκπαιδευ¬τικούς και τελικά έγινε ό,τι έγινε Ψήφιζε έ¬να νομοσχέδιο το υπουργείο για την παιδεία και εν χορώ οι εκπαιδευτικοί κατηγορούσαν το υπουργείο γιατί δεν έπαιρνε δραστικώτε-ρα μέτρα, δηλαδή για άμεση καταβαράθρω-ση. Τώρα και αυτόν το Νόμο 1566/85 θέλουν να τον καταργήσουν διότι «βάζει φραγμούς στην εκπαίδευση των παιδιών του ελληνικού λαού».

Ας δούμε όμως μερικά τμήματα του «προοδευτικού» νόμου.

Όλες οι χώρες του κόσμου ως βασικές γνώσεις που πρέπει να αποκτήσει ένα παιδί θεωρούν την γλώσσα (γραπτή και προφορι¬κή) και τα μαθηματικά. Η γλώσσα βοηθάει στην επικοινωνία με τους συνανθρώπους ε¬νώ τα μαθηματικά καλλιεργούν την σκέψη. Μόνο η Ελλάδα αποτελεί την εξαίρεση και δεν θεωρεί βασικά αυτά τα μαθήματα και αυ¬τό με «προοδευτικό» ΠΑΣΟΚικό Νόμο, που τον χαιρέτισαν μάλιστα οι εκπαιδευτικοί δια των οργάνων τους και ζητούν τώρα την κα¬τάργηση του επί το χειρότερον. Όλοι γνωρί¬ζαμε από τα παλιά, προφανώς «αντιδραστι¬κά», χρόνια ότι όποιος μαθητής υστερούσε (έπαιρνε κάτω από την βάση) σε 2 πρωτεύο¬ντα μαθήματα έμενε στην ίδια τάξη. Αν έμε¬νε σε ένα πρωτεύον και ένα δευτερεύον πα-ρεπέμπετο για επανεξέταση τον Σεπτέμβριο όπου αν υστερούσε και σε ένα εξ' αυτών α-περρίπτετο. Ο Νόμος αυτός κατηργήθη και αντικατεστάθη από άλλον: «Όποιος υστερεί από ένα έως 4 μαθήματα αλλά ο μέσος όρος της βαθμολογίας όλων των μαθημάτων πλην της γυμναστικής είναι 13 ο μαθητής προάγε¬ται» ακόμα και αν στα υστερούντα μαθήματα έχει και κάτω του 7. Έτσι λοιπόν βλέπει κα¬νείς μαθητές να υστερούν στα Νέα Ελληνι¬κά, μαθηματικά, ιστορία, φυσική και τελικά να προάγονται!!! Με αυτόν λοιπόν το νόμο, ο οποίος χαιρετίστηκε ως καινοτομία από την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, κατηργήθη-σαν τα βασικά μαθήματα. Ο νόμος αυτός έ¬χει και άλλες διατάξεις και περιπτώσεις ώ¬στε να είναι πραγματικός γρίφος.

Να φανταστείτε ότι τα ίδια ισχύουν και στην επανεξέταση του Σεπτεμβρίου, που γί¬νεται προφορικώς και γραπτώς από δύο εκ¬παιδευτικούς. Αν τον Σεπτέμβριο δεν προα¬χθεί σε κανένα μάθημα αλλά κατορθώσει να συμπληρώσει το πολυπόθητο 13 πάλι προά¬γεται. Επιπλέον συμβαίνει και το εξής επαί¬σχυντο και τελείως αναξιοπρεπές για τους εκπαιδευτικούς. Αν δεν συμπληρώνεται το 13 αναλαμβάνουν να το συμπληρώσουν εκ των υστέρων οι εκπαιδευτικοί. Είναι ο κανό¬νας. Ο υπεύθυνος τμήματος του υστερού¬ντος μαθητή πλησιάζει τους συναδέλφους του, τους λέει τι ακριβώς θέλει και εκ των υ¬στέρων γίνεται αλλαγή στην γραπτή βαθμο¬λογία με στόχο να μην απορριφθεί ο μαθη¬τής. Υπάρχουν ελάχιστες τιμητικές εξαιρέ

(26    Τότε.)

σεις που αρνούνται να το κάνουν, αλλά ο στόχος πραγματοποιείται γιατί οι υπόλοιποι είναι πλειοψηφία. Γι' αυτό παρατηρείται το φαινόμενο οι μαθητές να έχουν στο γραπτό «που δεν ελέγχεται από κανέναν» πολύ με¬γάλη διαφορά προς τα πάνω στην βαθμολο¬γία. Και ερωτώ τους απεργούς εκπαιδευτι¬κούς. Είναι ή δεν είναι αυτό αναξιοπρεπές; Φταίει το κράτος που οι ίδιοι δεν φέρονται α¬ξιοπρεπώς; Περιττό να σας πω ότι οι ελάχι¬στοι αξιοπρεπείς σ' αυτό το θέμα υβρίζονται, ακόμα και απειλούνται από τους μαινόμε¬νους μαθητές και γονείς επειδή «αρνούνται να περάσουν το παιδί».

Έτσι τα παιδιά μας παραμένουν αμόρφω¬τα και μην απορείτε όταν τα βλέπετε να μην μπορούν να μιλήσουν ή να γράψουν ή να μην γνωρίζουν απλές αριθμητικές πράξεις. Τε¬λειόφοιτοι Λυκείου δεν γνωρίζουν να λύ¬σουν ακόμα και απλή εξίσωση.

Τελικά απορρίπτονται μόνο όσοι έχουν ...μέσον, δηλαδή ουδείς.

Ο κ. Σουφλιάς, προς τιμήν του, προσπά¬θησε το 1991 να καταργήσει τα 4 μαθήματα, να τα αντικαταστήσει στο νόμο με 2, αλλά κάηκε το σύμπαν. Απεργίες, καταλήψεις, ε¬πεισόδια και όλα αυτά για την «αναβάθμιση της παιδείας».

Και με την ευκαιρία ας δούμε γενικότερα με ποια κριτήρια γίνεται η αξιολόγηση των μαθητών, από τους εκπαιδευτικούς. Κατ' αρχήν η διδασκόμενη ύλη είναι ελάχιστη σε σχέση με την διδακτέα, λόγω του μειωμένου σχολικού έτους από στάσεις εργασίας, α¬περγίες, καταλήψεις, πολιτιστικές εκδηλώ¬σεις (άλλο φρούτο αυτό για να χάνονται δι¬δακτικές ώρες, ιδιαίτερα στα Πολυκλαδικά). Ο νόμος λέει ότι εφ όσον έχει διδαχθεί όλη η ύλη, ο καθηγητής αν θέλει αφαιρεί ό,τι κε¬φάλαια θέλει κατά την γνώμη του, μέχρι το 1/3 της διδακτέας ύλης. Στην πράξη όμως α-φαιρείται το 1/3 της ήδη μειωμένης διδα-χθείσης. Έτσι διαβάζουν οι μαθητές σχεδόν μόνο τα θέματα που θα τεθούν στις εξετά-σεις, δηλαδή οι γραπτές εξετάσεις είναι ου¬σιαστικά ανύπαρκτες. Οι επιτηρήσεις των ε¬ξετάσεων δεν θα έλεγα ότι είναι αυτές που πρέπει να είναι, οπότε η αντιγραφή κυριαρ¬χεί. Και όμως μετά από τέτοιες «εξετάσεις» η πλειοψηφία των μαθητών απορρίπτεται, οπότε βάζουν πλασματικούς βαθμούς στα γραπτά των διαγωνισμών. Αν γίνει ποτέ σο¬βαρή αναβαθμολόγηση των γραπτών, οι δια¬φορές θα είναι πολύ μεγάλες. Επειδή οι εκ¬παιδευτικοί γνωρίζουν ότι αυτό είναι παρά¬νομο έχουν βρει την απάντηση. «Περάσαμε ορισμένα παιδιά που έχουν διάφορα προ-βλήματα, από ψυχολογικά έως... κ.τ.λ.». Όμως αυτό συμβαίνει σε όλα τα παιδιά, προ¬άγοντας έτσι τον σκοταδισμό, την αμορφω¬σιά και την υποκρισία των μαθητών οι οποίοι προφασίζονται όλοι ότι έχουν προβλήματα για να περάσουν χωρίς κόπο την τάξη τους. Έτσι η Ελλάδα κατάντησε ...άσυλο ανιάτων και ας μην απορεί κανείς που στις εξετάσεις για προσλήψεις στο δημόσιο μεγάλο ποσο¬στό απορρίπτεται διότι δεν γνωρίζει γραφή και ανάγνωση!! Ποιος είναι υπεύθυνος κύρι¬οι εκπαιδευτικοί γι' αυτή την κατάντια; Γιατί κύριοι «προοδευτικοί» όταν ο υπουργός προσπαθεί να κάνει πανελλήνιες εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου σε 4 βασικά μαθήματα, καταγγέλετε τα μέτρα ως «αντι¬δραστικά»; Εσείς αν βρεθείτε στην ανάγκη να χειρουργηθείτε από καρδιοχειρούργο ποιον θα προτιμήσετε; Αυτόν που έχει πάρει πτυχίο με τις ίδιες διαδικασίες που προάγε¬τε εσείς τους μαθητές σας ή αυτόν που έχει υποστεί σκληρή εκπαίδευση για να το πάρει; Διότι οι «κομπιναδόροι» που εσείς υποστη¬ρίζετε προφασιζόμενοι χίλια προβλήματα συν την κομματική αφισοκόλληση θα πάνε στο δημόσιο και θα κάνουν τα ίδια και χειρό-τερα σε βάρος όλων μας.

Αναγνωρίζω βέβαια κάποια ελαφρυντικά σε όσους είναι σε μικρά σχολεία στα χωριά όπου οι πιέσεις από τους πάντες είναι ισχυ¬ρότατες.

Πιστεύω ότι πρέπει να γίνονται εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου, σε όλα τα μα¬θήματα επί της διδακτέας ύλης, ανεξάρτητα αν έχει διδαχθεί ή όχι. Η δε βαθμολόγηση να γίνεται από ειδικούς βαθμολογητές όπως τώρα στις πανελλήνιες, που θέλουν να τις καταργήσουν και αυτές.

Το τι θα εισαχθεί στα πανεπιστήμια με την ελεύθερη είσοδο στις σημερινές συνθή¬κες το γνωρίζετε ήδη από τώρα. Αλλοίμονό μας. Αν ήθελαν οι εκπαιδευτικοί, εύκολα μπορούσαν να καταργήσουν τους πραγματι¬κά σκοταδιστικούς νόμους που υπάρχουν αλλά δεν θέλουν. Όπως οι περισσότεροι από

Τοτε...    27

αυτούς κατέκτησαν την γνώση, με διαδηλώ¬σεις και καταλήψεις, το Ίδιο επιθυμούν και για τα παιδιά μας. Και συσσωρεύονται νέα προβλήματα στη χώρα χάριν της «δημοκρα¬τίας» και της «προόδου».

Η νομιμοποίηση της «κοπάνας»

Όλοι το γνωρίζουμε ότι για να μάθει ένας μαθητής πρέπει ο δάσκαλος να διδάξει και ο μαθητής να παρακολουθήσει το μάθημα. Μόνο στην Ελλάδα δεν ισχύει αυτό, καθώς διευκολύνεται με νόμους «προοδευτικούς» η κοπάνα. Στις διαδηλώσεις για το πολυτε¬χνείο συχνά βλέπω από μαθητές το σύνθημα «όχι στην καταπίεση των βαθμών και των α¬πουσιών». Τα ίδια ακριβώς υποστηρίζουν και οι «προοδευτικοί» μαθητοπατέρες. Σήμερα ο μαθητής έχει δικαίωμα να κάνει μέχρι 64 αδικαιολόγητες και 50 δικαιολογημένες α¬πουσίες. Αυτό ισχύει και για τμήματα με ε¬βδομαδιαίο ωράριο 35 ωρών, 30 ωρών αλλά και 25 ωρών, όπως των αποφοίτων γενικών λυκείων που φοιτούν σε τμήματα ειδικότη¬τας των τεχνικών λυκείων. Και δεν είναι μό¬νο αυτό. Αν ο μαθητής έχει πραγματοποιή¬σει πάνω από 114 αλλά μέχρι 164 απουσίες κανονικά παραπέμπεται για ολική επανεξέ¬ταση τον Σεπτέμβριο αν τις δικαιολογήσει με χαρτί νοσοκομείου. Στην πράξη αυτό δεν ισχύει διότι συνήθως οι εκπαιδευτικοί κά-νουν δεκτά και χαρτιά από άλλους γιατρούς ιδιώτες (ακόμα και για ψυχολογικά προβλή¬ματα μιλούν) καταστρατηγώντας έτσι και τον ήδη ευνοϊκότατο νόμο.

Ο νόμος επίσης λέει ότι αν ο μέσος όρος των προφορικών βαθμών (η σχετική συζήτη¬ση των εκπαιδευτικών γίνεται πριν τις γρα¬πτές εξετάσεις) είναι 15, τότε έχει δικαίωμα συμμετοχής στις εξετάσεις Ιουνίου. Αν είναι π.χ. στο 13 ο μαθητής αναλαμβάνουν οι «προοδευτικότεροι» των εκπαιδευτικών να το κάνουν 15 με τη συνενοχή και αυτών που δέχονται να αλλοιώσουν την βαθμολογία εκ των υστέρων. Αλλά γίνονται και άλλες αγυρ-τίες. Κοιτάζουν οι εκπαιδευτικοί, αν ειδικά έ-χει ξεπεράσει και το όριο των 164 απουσιών, πότε έκανε τις περισσότερες κοπάνες. Τον τιμωρούν για ανύπαρκτο παράπτωμα εκ των υστέρων και του διαγράφουν τις απουσίες διότι «επέδειξε καλή διαγωγή» εκμεταλλευ¬όμενοι έτσι ένα παραθυράκι του νόμου. Αν προστεθεί και το σύνηθες φαινόμενο της διαγραφής των απουσιών καταλαβαίνετε γιατί δεν απορρίπτονται μαθητές μονίμως κοπανατζήδες που έχουν πάνω από 200 α¬πουσίες, δηλαδή που δεν κάλυψαν ούτε το 40% των ωρών που έγινε μάθημα. Σε μερι¬κές περιπτώσεις οι ίδιοι οι μαθητές βγάζουν από τόσους κόπους τους καθηγητές τους, κάνουν κατάληψη και καίνε τα «αφύλακτα α-πουσιολόγια». Έγινε πρόσφατα στο αμαρτω¬λό Ενιαίο Πολυκλαδικό Αμπελοκήπων.

Να μη μιλήσω καλύτερα και για την εκ¬πρόθεσμη υποβολή πλαστών δικαιολογητι¬κών κ.λ.π. Οι παρανομίες που διαπράττονται σ' αυτό το ζήτημα, μάλλον είναι θέμα εισαγ¬γελέα.

Μην απορείτε λοιπόν που εν ώρα μαθή¬ματος, οι καφετέριες είναι γεμάτες από μα¬θητές, ούτε όταν απορρίπτονται μόνον αυ¬τοί που έχουν διακόψει.

Με αυτές τις αγυρτείες ευνοούνται οι κοπανατζήδες, οι καταληψίες, οι αδιάβα¬στοι, καταργείται η άμιλλα μεταξύ των μαθη¬τών, χαλάνε και οι καλοί μαθητές, κλονίζεται η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός του μαθητή στον καθηγητή, χάριν της «προόδου».

Πολλές φορές συμβαίνει ο καθηγητής να προειδοποιήσει τους μαθητές του να μην κάνουν κοπάνες διότι θα απορριφθούν για να εισπράξει την απάντηση «θα κάνω την κο¬πάνα και δεν θα απορριφθώ όπως δεν απερ¬ρίφθη και ο τάδε πέρυσι με 200 απουσίες». Φταίει η πολιτεία για την συμπεριφορά αυτή των εκπαιδευτικών; Ποιος λοιπόν καταστρέ¬φει την αξιοπρέπεια τους αν όχι οι ίδιοι; Πρέ¬πει να πω ότι υπάρχουν σε κάθε σχολείο οι τιμητικές εξαιρέσεις αλλά δεν μπορούν να επηρεάσουν τα πράγματα.

Ο νόμος αυτός πρέπει να αντικατασταθεί από νέο που να μειώνει δραστικά το ανώτα-

το όριο των απουσιών και να είναι αυστηρότατος ως προς την διαγραφή απουσιών, προ-

βλέποντας ακόμα και ποινικές ευθύνες για τους παρανομούντες καθηγητές. Αν επιπλέ-

ον η εφαρμογή του ελέγχεται από ειδική υπηρεσία στην οποία θα συμμετέχει και ένας

δικαστικός είναι βέβαιο ότι οι πάντες θα συνετισθούν. Και η ευκαιρία είναι τώρα. Μετά

την κόπωση και την ήττα των απεργών, ουδείς θα έχει τη δύναμη να αντισταθεί στον

«σκοταδισμό των απουσιών».