Άγριο κι αν είναι το όραμα καλό είναι το σημάδι.....

Κ΄ένα σάλεμα σάλεψε στα ολόβαθα του νου τους
Και στην καρδιά τους μιά φωνή, κ΄έτσι η φωνή μιλούσε.
«Στρατιώτες και σπαθάρηδες, τουρμάρχες και σεργέντες,
του Λογοθέτη οι σύντροφοι, του βασιλιά οι νομάτοι,
χαρά σ’έσας κι αλλοίμονο σ’ έσας του ξένου διώχτες!
Άγριο κι αν είναι το όραμα καλό είναι το σημάδι.»…


Κωστή Παλαμά, Η Φλογέρα του Βασιλιά, Λόγος Πρώτος.

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

θα πάρω μονοπάτια,

να βρω τα σκαλοπάτια,

που πάν' στη λευτεριά».

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

(Τον έστειλαν στην κρεμάλα οι Άγγλοι 14 Μαρτη 1957, γιατί είθελε, λέει νάναι λεύτερος)

Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2007

Απο την «Φλογέρα του Βασιλιά» του Κωστή Παλαμά



Λόγος Δέκατος

..........................................

Οχτρός μου εμέν κ΄η άσοφη σοφία του διαβασμένου

όλοι οι φονιάδες της ζωής και οι πνίχτες της αλήθειας.

Φύτρα κακή, γραμματικοί, ρητόροι, φιλοσόφοι,

με τα γεμάτα ονόματα και τα άδεια τα κεφάλια,

πλέχτες των αερόλογων και των ανόητων ψάλτες!

Είν’ όμορφος ο θάνατος απ’ ό,τι μέσα του έχει

αξήγητο κι απέραντο κι αθάνατο και μέγα,

κ’ εσείς, αντι να γίνετε των κρίνων τρυγητάδες

που μέσα απο τα μνήματα σαν πιό χλωρά φυτρώνουν,

(γιατί τα πότισαν καρδιές με δάκρυα καί με αίμα),

και κάτου από των αμάραντων κυπαρισσιών τους ίσκιους

αντί να μελετήσετε τον κόσμο που διαβαίνει

κι όλο είν’ ο ίδιος κι όλο αλλάζει, - εσείς γυρτοί στούς τάφους

ταράζετε τα κόκκαλα κια ψηλαφολογάτε

τις κάμπιες, κι απ’ του θανάτου την νέκρα έίναι η ζωή σας.

Καί ζήτε από την ασκήμια σαν καταχωνιασμένοι,

κι’ όλο φανταζεστε πώς είναι αχτίδα της αλήθειας

τάχνόφεγγο του σκέλεθρου και της πυφολαμπίδας,

πάντα στραβοί, κι αγγρίκητα κι αμίλητα σάς είναι

όλα τα ωραία και ταγαθά, δειχτά ή κρυφά της Πλάσης.

Η γλώσσα που βροντομαχά στο λογο μου είν’ η γλώσσα

Της αργατιάς, της λεβεντιάς, και των ακέριων, και είναι

με τι δική σας άμοιαστη πόχει τα λόγια πάντα

ξεθωριασμένα σα νεκρά και σα μπαλσαμωμένα.

Εμένα ροδοκόκκινα τα λόγια μου σαλεύοθν

σαν του ματού το παίξιμο, και σαν την όψη αλλάζουν,

γιατί στην γλώσσα των απλών, κάθε που την αφήσουν

όλο να δώσει τάνθος της, το Πνεύμα τάγιο πνέει

που χέρια πάει και λογισμούς προς τα μεγάλα έργα.

Και ρίμες και πιττάκια σας κι όλα σας τα γραμμένα,

φύτρα κακή, σχολαστικοί, ξυλόσοφοι, λογάδες,

δεν είναι τίποτε, μπροστ’α στο καταφρονεμένο,

στα άγραφο, σταποσπερινό τραγούδι που ταρχίζει

σάν κατεβαίνη απο το χλωμό βουνόπλαγο ο τσοπάνος

καί του ταρπάζει η θάλασσα και του ταποτελειώνει

στη μέρα που αργοσβύνοντας τακούει, κι αναγαλλιάζει!

.....................................................

«Να σεβόμαστε τους θεσμούς»

Στο πλευρό του Αρχιεπισκόπου ο Μ.Θεοδωράκης, με αφορμή το βιβλίο Ιστορίας

29/03/07 19:20

Αθήνα Σύμμαχο στο πρόσωπο του Μίκη Θεοδωράκη βρήκε ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, με αφορμή τις συζητήσεις για το βιβλίο Ιστορίας της Στ' τάξης του Δημοτικού.

«Έχουμε δύο μεγάλους θεσμούς στην Ελλάδα. Του Προέδρου της Δημοκρατίας και του αρχηγού της Ελλαδικής Εκκλησίας. Επαναστατώ όταν βλέπω ότι υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι δεν σέβονται αυτούς τους θεσμούς. Όταν μιλάς για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τον αρχηγό της Εκκλησίας, πρέπει πρώτα να πλένεις το στόμα σου» είπε χαρακτηριστικά.

«Πρέπει να σεβόμαστε τους θεσμούς. Πρέπει να σέβεσαι τους θεσμούς για τους οποίους πεθάναμε εμείς. Αυτοί σήμερα που δεν σέβονται απολαμβάνουν τους καρπούς των δικών μας θυσιών. Εγώ δεν είμαι κάποιος άγνωστος και έχω το δικαίωμα να κάνω τέτοια κριτική. Ας έρθει ο οποιοσδήποτε να με αντικρούσει» συνέχισε.

Αναφερόμενος στους επικριτές του κ. Χριστόδουλου, ο Μ.Θεοδωράκης υποστήριξε πως αντί να αντικρούσουν τις απόψεις του με επιχειρήματα, τον αντιμετωπίζουν με «κραυγές και αναθέματα λάσπης» και «τον χτυπούν, αμφισβητώντας το δικαίωμά του να έχει γνώμη, όπως έχει ο κάθε πολίτης».

Ο Μ.Θεοδωράκης στράφηκε και κατά των συγγραφέων του βιβλίου Ιστορίας της Στ' τάξης του Δημοτικού, επικρίνοντας το περιεχόμενό του.

«Ακόμη και ο Βελουχιώτης έβαζε στη σειρά τους αγωνιστές και έμπαιναν στα χωριά με την ελληνική σημαία, και αφού τους μιλούσε για τον αγώνα, τους καλούσε όλους να μπουν μέσα στην Εκκλησία. Και μπροστά σε όλους τους κατοίκους του χωριού και τους αντάρτες, παρακαλούσε τον παπά να ευλογήσει τη σημαία και τον αγώνα τους. Αυτοί ήταν επαναστάτες. Ποιοι είναι αυτοί οι σημερινοί που λένε ότι είναι προοδευτικοί; Τι σχέση έχουν αυτοί με όλα αυτά;» είπε χαρακτηριστικά.

«Τους πειράζει η 25η Μαρτίου. Γιατί όμως; Γιατί οι ελευθερωτές μας ήταν οι φουστανελάδες, τους οποίους κατηγορούν ως αγράμματους. Αυτοί όμως μας απελευθέρωσαν. Είναι μύθος, λένε, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός. Δεν κρατούσε, υποστηρίζουν, με το ένα χέρι ο Κολοκοτρώνης την ελληνική σημαία και με το άλλο τον Σταυρό και δεν ευλογούσε η Εκκλησία τη σημαία. Αυτά είναι γι’ αυτούς αντιδραστικά. Και δεν πρέπει να τα ξέρουν τα παιδιά μας. Γι' αυτό πρέπει, κατ’ αυτούς, να φύγει από την εθνική μας μνήμη η 25η Μαρτίου» συνέχισε.

Σύμφωνα με τον ίδιο «πρέπει να έχουμε βάσεις και ρίζες, να είμαστε περήφανοι για τη γενιά μας, για την πατρίδα και το έθνος. Γι' αυτό το καταπληκτικό πάντρεμα της ουσίας της ελληνικότητας με την ουσία του Χριστιανισμού. Δεν ξέρουν όμως όλοι αυτοί τι σημαίνει Ορθοδοξία. Λένε ότι δεν υπήρχε Κρυφό Σχολειό. Μέσα όμως στις εκκλησίες οι παπάδες διάβαζαν τα Ευαγγέλια, τα οποία ήταν γραμμένα στα ελληνικά».

Οι παραπάνω δηλώσεις έγιναν την Πέμπτη, στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου με αφορμή την παρουσίαση της μουσικής του σύνθεσης για το έργο του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού Ακολουθία εις Κεκοιμημένους, την Παρασκευή (ώρα 7 μ.μ.) στον Καθεδρικό Ι. Ναό Αθηνών.



Αυτό το κείμενο εκτυπώθηκε από το in.gr,
στη διεύθυνση
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=791107&lngDtrID=253

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2007

Iωάννης Μεταξάς


Ο χρόνος και το πέρασμά του είναι η δοκιμασία που ο κάθε πολιτικός θα υποχρεωθεί να πέραση ώστε να μετρηθεί το βάθος των αχναριών του στην ιστορία της Ελλάδας.. Ποιός θυμάται τον Πάγκαλο, τον Σοφούλη και τόσους άλλους από δαύτους; Αναρωτήθηκε κανείς πόσα εκατομμύρια έχουν επενδυθεί (βιβλία, άρθρα, συμπόσια κλπ) ώστε να κρατιέται φρέσκια η μνήμη μερικών άλλων για να μη μπουν στην ανυπαρξία του χρονοντούλαπου της ιστορίας Ο Ιωάννης Μεταξάς περνάει την δοκιμασία αυτή με άριστα . Σήμερα 71 χρόνια από την 4η Αυγούστου 1936 και 66 χρόνια από τον θάνατό του αφθονούν οι βιογραφίες του, οι περισσότερες συκοφαντικές, υβριστικές και ανόητες γραμμένες από πανεπιστημιακούς, ξυλόσοφους λογάδες, δημόσιους υπαλλήλους που αγωνίζονται για το ψωμάκι τους ή το κρουασάν ελπίζοντας για καμιά θεσούλα επισκέπτη καθηγητή στην Εσπερία και τυμβωρυχόντας στα απορρίμματα των αρχείων συνθέτουν ιστορικά παραμύθια. Αφθονούν τα "περισπούδαστα" άρθρα από πουλημένους κονδυλοφόρους, πλέκτες των αερόλογων και των ανόητων ψάλτες, που προσπαθούν να βγάλουν κανένα τάλιρο με πολύ λογισμό αλλά καθόλου αυτοπεποίθηση. Ήτανε, είναι και θα είναι ο μοναδικός πολιτικός που δεν συμβιβάστηκε ποτέ. Δεν άλλαξε τις σκέψεις του, τα πιστεύω του. Δεν προσαρμόστηκε στις ανάγκες τις στιγμής ώστε να διευκολύνει την πολιτική του καριέρα. Πόσοι και ποίοι πολιτικοί της σημερινής Ελλάδας έχουν αυτό το προνόμιο; Κανένας! Τα τελευταία πενήντα χρόνια οι εναγκαλισμοί του χθές εναλλάσσονται με τις ύβρεις του σήμερα και στη μέση ο λαός περιμένει μια καλύτερη μέρα, βλέποντας τα όνειρα του να ποδοπατούνται, τις ελπίδες του να λεηλατούνται στο όνομα της δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που από πολίτευμα έχει μετατραπεί σε ιδεολόγημα. Έχει μετατραπεί στην στυγνότερη μορφή δικτατορίας όπου στον λαό της Ελλάδας επιβάλλονται οι ανεξέλεγχετες παρορμήσεις του αφιονισμένου όχλου. Ενός όχλου που κυριαρχείται από ένστικτα,. τρώει τα ψίχουλα που περισσεύουν από το τραπέζι της κομματικής νομενκλατούρας ήσυχος ασυνείδητος και ευτυχής μη έχοντας γνωρίσει άλλη ευτυχία παρά μόνο την πλάνη, της ευτυχίας των reality show. Και η αριστερά με την πτώση του υπαρκτού, της πνευματικής της πατρίδας, έσπευσε να πνίξει το πένθος μπουκώνοντας το απύλωτο στόμα της με το βιός της Ελλάδας και τις επιδοτήσεις του State Department και του Soros. Ήτανε, είναι και θα είναι ο μοναδικός πολιτικός που μέσα στην Βουλή, («αυτό το μπορντέλο όπου τριακόσοι μασκαράδες γαμούν τις πολιτικές ελευθερίες του ελληνικού λαού» Μ. Καραγάτση, Τα στερνά του Μίχαλου, σελ. 225), βροντοφώναξε. ΕΓΩ! Αναλαμβάνω τις ευθύνες....και η βουλή υποτάχθηκε. Τα ανθρωπάκια γίνανε χαμηλά-χαμηλά, ισόπεδα, ταπεινά, χώμα-γιοφύρι να γενώ να με πατήσεις άρχοντά μου, δουλοπρεπείς χατζηαβάτηδες και των ψήφισαν Πρωθυπουργό..και μετά άρχισαν να στριμώχνονται στις πόρτες των ξένων πρεσβειών γλείφοντας τα πόδια των ισχυρών πρακτορεύοντας την Ελλάδα μπας και τους ξαναπαραδόσουν την εξουσία.
Μετά το 1974 οι εκπορνοποιημένοι όχλοι όρμησαν με γερανούς και τσιγκέλια και γκρέμισαν κάθε άγαλμα και κάθε προτομή του. Οι ίδιοι αυτοί συρφετοί μέσα στην υστερία τους περνάνε μπρός απο το άγαλμα του Τρούμαν και δεν έχουν τους γεννητικούς αδένες να το ρίξουν δημόσια , με νταιλίκι και τσαμπουκά, όπως έριξαν του Μεταξά. Του Τρούμαν που συν τοις ι άλλοις, έκαψε με
napalm τους ομοϊδεάτες τους στο Γράμμο... Αλλά τι μπορεί κανείς να περιμένει απο τους δειλούς νταήδες της απελπισίας επιγόνους των καπεταναίων; Τι μπορεί κανείς να περιμένει από του λαϊκούς ηγέτες που ιδρώνουν μπάς και η κόρη ή γιος δεν πάρει την πολυπόθητη υποτροφία για το......Έτσι δεν είναι σύντροφοι .και συντρόφισσeς....;

Ρινόκεροι και Εφιάλτες

Βλέποντας την ταινία 300, στάθηκε αδύνατο να μην παραλληλίσω το τότε με το σήμερα. Δεν είναι απλά μια αναφορά, απόδοση, μεταφορά στην οθόνη ενός ιστορικού γεγονότος που συνέβη πριν από 2500 χρόνια. Είναι μια αλληγορία του τι γίνεται σήμερα. Η ταινία δεν είναι απλά μια αναπαράσταση, ενός ιστορικού συμβάντος. Είναι ένα κατηγορώ κατά της αυθάδειας, του θράσους, της βαρβαρότητας της σημερινής Νέας Τάξης. Είναι ύμνος σ’ αυτούς που αγωνίζονται στο όνομα του καθήκοντος, της τιμής, στο όνομα της πατρίδας και για το μέλλον των επερχομένων γενεών.

Τα λόγια του Ξέρξη δεν διαφέρουν σε τίποτα από το αυθάδες και αλαζονικό του αμερικανού προέδρου «η μαζί μας ή εναντίον μας»

Οι αγγελιαφόροι του Ξέρξη δεν είναι τίποτε άλλο παρά οι σημερινοί ανθύπατοι του αμερικανισμού, οι οποίοι στολισμένοι με φρουρού και λιλιά, κρατώντας τα κεφάλια όσων αρνήθηκαν υποταγή, ξητούν να πατήσουν την γή μας , να αλλοιώσουν την ύπαρξη μας. Απαιτούν να πάψουμε να αγωνιζόμαστε, να ξεχάσουμε την ιστορία μας, να απαρνηθούμε το παρελθόν μας και να γίνουμε αντικείμενα χωρίς παρελθόν και αμφίβολο μέλλον. Να γίνουμε μία άμορφη μάζα θεραπαινίδα της κατανάλωσης, της ηδονοθηρίας, της κερδομανίας και φυσικά υποταγμένη στα κελεύσματα των αφεντικών της Νέας Τάξης. Θέλουν να μετατραπούμε σε αδιαφοροποίητο πολτό χωρίς αντιστάσεις, σε παρίες με νεκρωμένες μνήμες, χωρίς εθνικές ευαισθησίες, θρησκεία, φιλοσοφία, βαλσαμωμένες υπάρξεις. Αλλιώς! Θα μας στείλουν πίσω, στην εποχή της πέτρας.

Ο φοβερός και τρομερός ρινόκερος που στέλνεται να ποδοπατήσει τον Ελληνα άνθρωπο είναι τα Abrams, τα Bradley, τα Merkava, τα ιπτάμενα einsatzgruppen της Νέας Τάξης που προσπαθούν να επιβάλουν δια των βομβαρδισμών την ισοπέδωση των λαών, όταν η καλλιέργεια της βλακείας από τα ΜΜΕ(πικονωνίας) αποτυγχάνει. Ρινόκερος είναι η μεταπρατική αριστερά της πολιτικής καριέρας, της κομματικής δημοσιότητας, της άκοπης ανέλιξης στην πανεπιστημιακή ιεραρχία που μάχεται την Ελλάδα, πρακτορεύει την Νέα Τάξη ελπίζοντας να πάρει την ιδεολογική ρεβάνς της ήττας της στο Γράμμο, στο όνομα των φατριαστικών ιδεολογημάτων της «προόδου», του «εκσυχρονισμού» και της «παγκοσμιοποίησης».

Ο ρινόκερος της παγκοσμιοποίησης προσπαθεί με λύσσα να συνθλίψει, να σπάσει, να κόψει την χρυσή αλυσίδα που δένει και ενώνει την μία γενιά με την άλλη, την αλυσίδα της κοινής καταγωγής, της κοινής γλώσσας, της κοινής θρησκείας, των κοινών τρόπων ζωής, των κοινών αγώνων, των κοινών πόνων, των κοινών αγωνιών του κοινού πιστεύω και της κοινής ιστορίας.

Τον ρινόκερο της Νέας Τάξης ο Έλληνας άνθρωπος, απτόητος, σταθερός, ακλόνητος στην πίστη και στις παραδόσεις του, δημιουργικός στη σύλληψη και ηρωικός στην πράξη «καμακώνει με το καμάκι του ήλιου» και προχωρεί.

Οι λεπροί έφοροι του τότε διεφθαρμένοι, δολοπλόκοι, διαπλεκόμενοι υποταγμένοι στην διατήρηση της ταλαιπωρημένης τους ύπαρξης, και των προνομίων τους υπάρχουν σήμερα. Ζουν ανάμεσα μας και κυβερνούν, γιατί εμείς τους διαλέξαμε. Για μία ώρα εξουσίας και μια χούφτα χρυσάφι. είναι πρόθυμοι να υποθηκεύσουν το μέλλον, την ελευθερία της πατρίδας μας υπομονεύοντας την ζωή την δική μας και την ζωή των παιδιών μας. Ασελγούν στην προσωπική μας αξιοπρέπεια, και επιδιώκουν να μας μετατρέψουν σε Κάφρους, εξασφαλίζοντας για τον εαυτό τους την απόλαυση της εξουσίας και σε άλλους την δυνατότητα να θησαυρίζουν ασύδοτα απομυζώντας τον μόχθο των πολλών.

Θήρων ο προδότης ωραίος ευσταλής ερωτικός, δολοπλόκος, οσφυοκάμπτης «ασυνείδητος και ευτυχής» με το κεμέρι του γιομάτο χρυσές λίρες μεταλλάχθηκε στη νεοταξίτικη αριστερή φράξια που μπουκωμένη με τα φακελάκια του State Department και Soros ξεπουλάει την ιστορία μας, ασελγώντας αδίσταχτα πάνω στην εξουθενωμένη οργανικά και ηθικά Ελλάδα, αλυχτώντας τον πανικόβλητο μηδενισμό της. Εκκρίνει μίσος από τους ιοβόλους αδένες της για τον πολιτισμό του τόπου μας τον αρθρωμένο στο άθλημα της κρυστάλλινης φιλοσοφίας και σκέψης, κτισμένο με κόκαλα και ζυμωμένο με αίμα. Προσπαθεί να μας κάνει κλάσματα ανθρώπων χωρίς ταυτότητα, χωρίς όραμα, τίποτα το συλλογικό έτοιμους για την κρεατομηχανή της παγκοσμιοποίησης,

Η βασίλισσα Γοργό, η Ελλάδα του σήμερα, μπήγει το ξίφος στα σωθικά του πουλημένου και προχωράει προς την δόξα και την αθανασία, αρνούμενη τον συμβιβασμό με τα απατηλά αυτονόητα.

Ο εφιάλτης παραμορφωμένο παράξενο παιχνίδι της φύσης και της μοίρας απορρίπτεται και προδίδει, για μία νύχτα χλιδής και ηδονής. Πιθανό να έχει το ελαφρυντικό της άρνησης., της απόρριψης να λάβει μέρος στην τιτάνια μάχη. Nα αισθανθεί σπαρτιάτης, έστω και πεθαίνοντας. Του αρνήθηκαν την υπέρτατη τιμή, να πεθάνει για την πατρίδα και αυτός εκδικείται προδίδοντας. Η λίγη αγάπη που μπορεί να είχε για την χώρα του έγινε μίσος βαθύ, πάθος, βρασμός ψυχής και οδύνης. Mε θολωμένο το μυαλό ήθελε εκδίκηση. Χωρίς αμφιβολία ο εφιάλτης του τότε ήτανε πρόσωπο τραγικό και φρικτό.

Οι κλωνοποιημένοι εφιάλτες του σήμερα είναι φαιδροί. Η μάχη για βιβλίο της ιστορίας μας έδειξε την γύμνια τους, απλοί υπάλληλοι αποθετηρίων σκέψης, ανθρωπάρια χωρίς οίκτο μίτε για τον εαυτό τους μίτε για τους άλλους. Ρεπούση, Δραγώνα, Λιάτσου Φραγκουδάκη στρυγγόφωνες κηρύχτρες του δαίμονα της Νέας τάξης, που το παρελθόν τους είναι βουβό. Πρόβατο του Λαμπράκη ο Λιάκος φοβισμένος μην ξεφύγει από το μαντρί και τον φαει ο λύκος της ανυπαρξίας, και μέχρι τότε τρώει κατά βούληση και βυσσοδομεί κατά παραγγελία.

«Να! Διαγουμιστάδες όλοι των όλων. Τίμιων μαγαριστές και σφάχτες.», μας κοιτάνε πίσω από τα καθωσπρεπίστηκα γυαλάκια τους, με το αγέρωχο ύφος ενός Πρετεντέρη, τα χατζηαβάτικα δουλικά ματάκια του Δήμου, τα γλυκερά του Ανδρουλάκη η τα απλανή χωρίς νόημα και πάθος του Σωμερίτη και προσπαθούν να πούνε κάτι. Τι μπορούν άλλωστε, να μας πουν «οι φονιάδες της ζωής και οι πνίχτες της αλήθειας....με τα γιομάτα ονόματα και τάδεια τα κεφάλια, πλέχτες των αερόλογων και των ανόητων ψάλτες!» Τι λόγο να αρθρώσουν τα νεοταξίτικα μαλάκια, ο Μανδραβέλης ή ο Ανδριανόπουλος, που έχουν κολλήσει στη καρίνα του καραβιού της Ελλάδας τρέφονται από τους οχετούς των επιδοτήσεων και των μυστικών κονδυλίων και εμποδίζουν το καράβι να αναπτύξει ταχύτητα.

Στις Θερμοπύλες τότε οι 300 θυσιάστηκαν και οι κάτοικοι αυτής της ξέρας που κατοικούμε ενώθηκαν κατά του κοινού εχθρού. Εμείς σήμερα στα Θερμοπύλια ενωθήκαμε «για πάλεμα για μάτωμα για την καινούργια γέννα» ενάντια στην διαστρέβλωση της ιστορίας μας από τους εγκάθετους της Νέας τάξης «ιστορικούς». Ο αγώνας και η πάλη για την εξαφάνιση του Νεοταξίτικου βιβλίου ας γίνει το ΟΧΙ του 21ου αιώνα για αξιοπρέπεια και ειρήνη. Επιτέλους οι λακέδες της παγκοσμιοποίησης δεν μπορούν να παίζουν άλλα με την υπομονή μας. Ο αγώνας είναι κοινός. Δεν υπάρχουν δεξιοί, αριστεροί η ουδέτεροι.. Υπάρχουν μόνο Έλληνες που θέλουν και αγωνίζονται να παραμείνουν υποκείμενα της ιστορίας και να μην τους μετρεψει το ραβδί της νεοταξίτικης Κίρκης σε καταναλωτικά αντικείμενα, σε πολτώδες υλικό και άμορφη μάζα.

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2007

Οι Ηθικοί Αυτουργοί

Η 8 Μαρτίου 2007 θα μείνει στην ιστορία σαν μία σημαδιακή και αποφράδα ημέρα. Η φωτιά στο Μνημείο του Αγνώστου στρατιώτου είναι το τελευταίο σκαλί «στού κακού τη σκάλα». Βάλανε φωτιά στο μνημείο που είναι το σύμβολο αγώνων και ύπαρξης. Στην κατοχή, ακόμη και οι ναζιφασίστες κατακτητές το σεβάστηκαν, ήτανε το σημείο αναφοράς της αντίστασης. Αψηφώντας τα βόλια των κατακτητών οι Έλληνες μέσα στο σκοτάδι της κατοχής προσκυνούσαν το μνημείο που τους έδινε ελπίδα και θύμιζε ότι υπάρχουνε. Στον ανένδοτο αγώνα με την κραυγή Δημοκρατία ο λαός αγωνιζότανε για ένα καλύτερο αύριο και έτρεχε να καταθέσει το στεφάνι του στο Μνημείο ελπίζοντας.

Δεν θα ασχοληθούμε με του φυσικούς αυτουργούς αυτού του ανοσιουργήματος. Δεν είναι παρά ένας κοινωνικός ντελβές, ένα συνονθύλευμα από κατακάθια που βρήκε έναν τρόπο να δώσει νόημα στην ταλαιπωρημένη του ύπαρξη.

Πίσω από αυτό το λούμπεν υπάρχουν οι ηθικοί αυτουργοί:

Είναι οι κάθε λογής τρόφιμοι των διαφόρων συγκροτημάτων, ο φραγκολεβαντίνος Σωμερίτης, ο φελλός Πρετεντέρης οι Ιοί «της γρίπης» και όλες οι μαριονέτες που έχουν αναλάβει το έργο της νeοταξίτικης GESTAPO που διεξοδικά και καίρια σκιαγραφεί ο Γιάννης Τριάντης στο περιοδικό «Αρδην»

«Μην πεις πατρίδα, έθνος, εθνικό. Μην ψελλίσεις Αιγαίο, Κύπρο, Μακεδονικό. Μη θυμηθείς Κολοκοτρώνη και εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Μην τολμήσεις και πεις Κερύνεια, Γιαλλούσα και Υμια. Χάθηκες. Σε λοιδορούν και σε χλευάζουν επιστρατεύοντας δολοφονικά στερεότυπα και βαρετά κλισέ».

Είναι η Ρεπούση και η παρέα της που τσέπωσαν τις επιδοτήσεις του State Department και Soros για να συντάξουν «ιστορικά» παραμύθια που θέλουν να μετατρέψουν τον έλληνα άνθρωπο από υποκείμενο της ιστορίας σε καταναλωτικό αντικείμενο χωρίς μνήμη, χωρίς παρελθόν και αμφίβολο μέλλον.

Είναι η χορωδία της Ολυμπίας Λιάτσου, Αριστοτελίας, Πελώνη Χριστίνας Κουλούρη, Θάλειας Δραγώνα, Αννας Φραγκουδάκη που, σαν γνήσιες θιασώτησες του νεοταξικού Führerprinzip, επετέθησαν με λύσσα καλόγερου του Μεσαίωνα εναντίον όποιου τόλμησε να αμφισβητήσει την σοφία των αποξεσμάτων των εντέρων τους.

Είναι ο πολύς Αλαβάνος που και μόνο το άκουσμα της λέξης Ελλάς του προκαλεί αλλεργία.

Είναι ο κατάπτυστος και βδελυρός γενίτσαρος του Αμερικανισμού Μίχας.

Γνήσιος εμπορικός πράκτορας του αμερικανισμού δεν έχει σταματήσει να βυσσοδομεί κατά της Ελλάδας ούτε μια στιγμή. Σημαδεμένος μιγάδας με διάφορα συμπλέγματα που τον ξέβρασαν από το πουθενά οι οχετοί της Νέας Τάξης πρακτορεύει τα συμφέροντα της και βυσσοδομεί κατά της χώρας και του λαού της. Π.χ. Wall Street Journal. (Tiermondism: Is Greece a Western Nation? 23 Οκτ 2001) όπου άνοιξε τον βόθρο των απωθήσεων του κατά του Ελληνικού λαού προς μεγάλη ικανοποίηση των πασάδων της Νέας Τάξης.

Είναι η συμμορία που συνεδράστηκε στο Princeton για να πέσει με λύσσα εναντίον της ΄χώρας. Τι να κάνουμε οι ανάγκες της ζωής υπαγορεύουν τις διεργασίες της συνείδησης. Προσέξετε τον τίτλο του συνεδρίου. Νομίζω ότι τα λεει όλα. Against Greek Exceptionalism http://www.princeton.edu/~hellenic/Exceptionalism.html

Σαν να μη έφτανε η ιεροσυλία του Ο μετανάστης Yorgo, ο φτηνός μέτοικος Yorgo έστειλε τους βαστάζους του να καταθέσουν τριαντάφυλλα στο συλημένο Μνημείο για να βγει αληθινό το «ο εγκληματίας πάντα επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος» Όχι Yorgo μου μία αγκαλιά τριαντάφυλλα δεν σε απαλλάσσει από τις ζεμπεικές. Αν πράγματι ενδιαφέρεσαι, θέλουμε έμπρακτη μετάνοια λάβει θέση για την ανθελληνική δράση των διαφόρων συγκροτημάτων και λοιπών αποθετηρίων σκέψης και καταδίκασε τους ντενεκέδες σκέψεις που έχουν βαλθεί να μας κάνουν άμορφο καταναλωτικό πολτό. Δεν θα ασχοληθούμε με το μόρφωμα της ΝΔ, δεν αξίζει καν τον κόπο.

Αλλά κυρίως, ηθικοί αυτουργοί είμαστε εμείς οι ίδιοι. Μην ξεχνάμε ότι κόμματα, κυβερνήσεις είναι ο καθρέφτης που μέσα ο καθένας από εμάς βλέπει τον εαυτό του. Ας το θυμηθούμε όταν έλθει η ώρα να διαλέξουμε την επόμενη κυβερνώσα κλίκα...


(ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ)

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2007

CIA και Αριστερα


Η CIA είναι περισσότερο γνωστή για την ανατροπή κυβερνήσεων, Μοσαντέχ στο Ιράν 1953 http://www.nytimes.com/library/world/mideast/041600iran-cia-index.html , Αμπενζ στη Γουατεμάλα το 1954 http://www.fff.org/comment/com0502f.asp, Την επιχείρηση Gladio http://www.isn.ethz.ch/php/collections/coll_gladio.htm Υπέστη την καταστροφική νίλα του κόλπου των Χείρων http://www.parascope.com/articles/1296/bayofpigs.htm, Εκτέλεσε το περιβόητο σχέδιο Φοίνιξ στο Βιετνάμ http://www.serendipity.li/cia/operation_phoenix.htm.

Κατασκοπεύει χιλιάδες ανθρώπους ανά τον κόσμο. Επηρεάζει δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις. Συνωμότησε για την δολοφονία πολιτικών ηγετών Αλλιέντε http://archives.cnn.com/2000/WORLD/americas/09/19/us.cia.chile.ap/. ,

Λουμούμπα http://www.africawithin.com/lumumba/murder_of_lumumba.htm Αρνείται τα πάντα και ανεβάζει σε ύψη δυσθεώρητα την τέχνη της ψευτιάς και της απάτης.

Είναι λιγότερο γνωστό ότι η CIA καθ’ όλη την διάρκεια του ψυχρού πολέμου κατόρθωσε, ταίζοντας και επιδοτώντας ανάλογα, να επιστράτευση τους διανοούμενους της μαρξιστικής αριστεράς σε ένα αγώνα για την καρδιά και το μυαλό των ανθρώπων με τελικό στόχο να τους αποσπάσει από την επιρροή του Κρεμλίνου και να τους φέρει κάτω από την κυριαρχία του αμερικανικού αιώνα.

Μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου και το ξεκίνημα της αντιπαράθεσης ανατολής δύσης το ψυχρό πολεμικό ιερατείο ανησυχεί, ότι αυτοί οι οποίοι διαμορφώνουν τη κοινή γνώμη, την επηρεάζουν και της δίνουν κατεύθυνση θα ήταν η εμπροσθοφυλακή ενός λαϊκού κινήματος που θα έφερνε τα πάνω κάτω και θα παρέδιδε την ρημαγμένη Ευρώπη στον Στάλιν Αναρωτιόντουσαν όπως παλαιότερα ο Λένιν. «Τι Να Κάνουμε;»

Το τι πραγματικά έγινε ήτανε μια γιγαντιαία προσπάθεια να χειραγωγηθεί η συνείδηση μιας ολόκληρης γενιάς και να μπει στο καλούπι της Δύσης. Στόχος του μυστικού πολέμου ενάντια στο κομουνισμό, ήταν να δέσει στο άρμα του Αμερικανισμού την δυτική διανόηση. Αποστόλη της CIA ήταν η ιδεολογική και πολιτική «ανάσχεση» του σοβιετικού ολοκληρωτικού κομμουνισμού, Αποστολή η οποία στόχευε, τα ανεξάρτητα εργατικά συνδικάτα, τα σοσιαλιστικά κόμματα, τα προοδευτικά κοινωνικά κινήματα, τα εθνικό απελευθερωτικά κινήματα στις αποικίες . Ήταν μία αποστολή που η CIA πήρε πολύ στα σοβαρά. Οπλισμένη με εκατομμύρια δολάρια, τόσα πολλά που δεν ήξερε που να πρώτο δώσει, προχώρησε στη επίτευξη του σκοπού.

Τεράστια, για την εποχή τους κονδύλια σχημάτισαν μία τεχνητή λίμνη, μια θάλασσα που ο καθένας ήθελε να τσαλαβουτήσει, ένα τεράστιο λιβάδι που όλοι θέλανε να το βοσκήσουν. Κύριος στόχος αυτού του πακτωλού χρημάτων ήταν η δημιουργία ενός πολιτιστικού Gladio. Αυτή η οικονομική απλοχεριά λάδωσε τα γρανάζια ενός υπερβολικού κυκλώματος διεθνών διασκέψεων, εκδόσεων, εφημερίδων, περιοδικών, εκθέσεων, μουσικών φεστιβάλ και κανένας από τους φιλελεύθερους διανοητές δεν αναρωτήθηκε ποιος πλήρωνε πραγματικά το λογαριασμό. Καμία ερώτηση δεν υποβλήθηκε για το εάν η μυστική χρηματοδότηση από τα χέρια της CIA υπονόμευσε την ίδια την φύση της ελεύθερης σκέψης. Στο ψυχρό πολεμικό κουκλοθέατρο δεν υπήρχε θέση για αμφισβητίες.

Μόλις ελήφθη η απόφαση του πολιτιστικού πολέμου τέθηκε το ερώτημα: ποιοι θα επανδρώσουν το πολιτιστικό Gladio; Ποιοί θα επωμισθούν την αποστολή να κερδίσουν τις καρδιές και το μυαλό των λαών του κόσμου υπέρ της Αμερικής και ενάντια της Σοβιετικής Ένωσης; Οι άνθρωποι της CIA κατάλαβαν ότι οι μόνοι εφοδιασμένοι με τις απαραίτητες γνώσεις και το αναγκαίο πάθος για την σταυροφορία κατά της Σοβιετικής Ένωσης δεν ήταν άλλοι από τους πρώην κομμουνιστές. Την μόνη ιδεολογική έκφραση αντίστασης στα σχέδια του Κρεμλίνου εκπροσωπούσε η μαρξιστική αλλά «προοδευτική» (αποκομμένη από την σοβιετική καθοδήγηση) άλλη Αριστερά. Για τους ανθρώπους της CIA η προώθηση της αριστεράς αυτής είχε σαν απώτερο σκοπό να αποτελέσει το θεμέλιο πάνω στο οποίο θα κτιζόταν το οικοδόμημα του πολιτιστικού ψυχρού πολέμου.

Δυστυχισμένοι Κοριολανοί , μαρξιστές, τροτσκιστές και όλοι αυτοί που κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου αποτελούσαν τους μπροστάρηδες του αριστερού κινήματος, ορφανά της «ροζ επανάστασης», ταλαιπωρημένα αουτσάιντερ της πάλης των τάξεων που ξαφνικά έμειναν άνεργοι στο κρύο, αιωρούμενοι στο κενό κάθε νοήματος της ύπαρξης και της ζωής, ψάχνανε με απελπισία να βρουν την χαμένη αρρενωπή συντροφικότητα τους και ένα καινούργιο αφεντικό και προστάτη. Καιρός ήτανε να μεταγραφούν. Οι ανάγκες της ζωής καθορίζουν τις διεργασίες της συνείδησης. Δήλωσαν απογοητευμένοι από τον κομμουνισμό. Οι πρώην αγκιτάτορες και προπαγανδιστές των Σοβιετικών, τα πρώην παραπαίδια του Willi Munzenberg και της Γ’ Διεθνούς δήλωσαν μετάνοια, ανακυκλώθηκαν, απολυμάνθηκαν από το μικρόβιο του κομουνισμού. Με νονό την CIA βαφτίσθηκαν στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ και με γενιτσαρικό φανατισμό άρχισαν της συνεργασία με τα καινούργια αφεντικά για να υπομονεύουν την Σοβιετική μηχανή την οποία στο παρελθόν είχαν τόσο καλά λαδώσει. The God That Failed -- by David Engerman (Foreword), Richard Crossman

Οι σχηματοποιημένοι πρώην σταλινικοί λειτούργησαν συσπειρωτικά ώστε να βρει στέγη ένας ευρύτερος ιδεολογικός κόσμος του οποίου η εμβέλεια θα ήτανε περιορισμένη ή ανύπαρκτη στην κυριαρχούμενη από τα κομουνιστικά κόμματα Ευρώπη. Η ιδεοπολιτική φυσιογνωμία αυτού του συνονθυλεύματος εκτεινότανε από την άκρα «αριστερά» μέχρι την άκρα «δεξιά». Με την βοήθεια και αρωγή της CIA απέκτησε σάρκα και οστά. Με την ονομασία Congress of Cultural Freedom έμελλε να κυριαρχήσει καθοδηγήσει και ποδηγετήσει την κάθε, μορφωτική, πολιτισμική δραστηριότητα και έκφραση της Ευρώπης

Who Paid the Piper? : CIA and the Cultural Cold War by Frances Stonor Saunders

http://bss.sfsu.edu/fischer/IR%20360/Readings/Congress%20Cultural%20Freedom.htm

Ποτέ δεν ασκήθηκε κριτική στην πολιτική των Δυτικών ανά τον κόσμο. Η Σοβιετική Ένωση κατηγορείτο για αποικιοκρατία την ίδια στιγμή που οι γνήσιοι αποικιοκράτες με πρωτοφανή θηριωδία πνίγανε στο αίμα τα απελευθερωτικά κινήματα της Κένυας, Κύπρου, Μαλαισίας. Οι κρεμάλες στην Κύπρο, η βαρβαρότητα των στρατοπέδων συγκεντρώσεως στην Κένυα δεν απασχόλησαν ποτέ τους ρέκτες της «ελευθερίας». Ενώ η Αμερική, η χώρα των αφεντικών σπαρασσότανε από τον αγώνα των μαύρων για ανθρώπινα δικαιώματα στις σελίδες των οργάνων του Congress of Cultural Freedom, ούτε μια λέξη για τα λιντσαρίσματα, τις δολοφονίες αγωνιστών η το κάψιμο εκκλησιών.

Ενώ το Congress of Cultural Freedom κατηγορούσε συνεχώς τους σοσιαλιστές για τον κρατικό έλεγχο των τεχνών στη Σοβιετική Ένωση το κεφάλαιο και το κράτος (η CIA και οι επιχειρησιακοί σύμμαχοί της ) στη Δύση συνέργησαν για να διαχειριστούν τον «ελεύθερο» πολιτισμό. Δεν γινότανε τίποτα, δε γραφότανε τίποτα, δεν κουνιότανε τίποτα στη ψυχροπολεμική Ευρώπη χωρίς να έχει πρώτα εγκριθεί από αυτούς που κρατούσανε το μετρητό. Η CIA είχε ανακηρυχθεί σε παγκόσμιο υπουργείο πολισμού. http://www.monthlyreview.org/1199petr.htm

Η επιχείρηση αυτή βάζει πολλά ερωτηματικά Κατά πόσον η επιλεκτική επιχορήγηση διαστρέβλωσε τις διαδικασίες που παράγουν ιδέες; Οι άνθρωποι που επιλέγηκαν για να προωθηθούν στα φώτα της δημοσιότητας άξιζαν πραγματικά; Επιλέγηκαν για την πρωτοτυπία των ιδεών τους; Την δύναμη της δημιουργίας ή απλά και μόνο επειδή είχαν την ικανότητα να χορεύουν στον ρυθμό της CIA. .

Το Congress of Cultural Freedom ήταν απλά μια μετωπική οργάνωση ένα συνονθύλευμα ατόμων μαριονέτες που τα νήματα κινούσε η CIA η οποία μπορεί να οργάνωσε και χρηματοδότησε αλλά ο κοινός τόπος και η κοινή ρίζα των ανθρώπων που μπήκαν στη υπηρεσία της υπήρχε ήδη. Η CIA απλά έδωσε το κίνητρο να ομογενοποιηθεί αυτό το ετερόκλητο συνονθύλευμα να απόκτηση στόχο και σκοπό ύπαρξης. Μερικά από τα «μεγαλύτερα» ονόματα στη φιλοσοφία, την πολιτική, κοινωνιολογία και την τέχνη κέρδισαν δημόσια αναγνώριση πριμοδοτούμενη από την CIA Οι διασκέψεις τα συνέδρια και τα επιστημονικά περιοδικά καθιέρωσαν τα πρότυπα συμπεριφοράς βασισμένα σε καθαρά πολιτικές παραμέτρους. Όχι αξία, ούτε ικανότητα αλλά υποταγή και υποτέλεια στην καθορισμένη από την Ουάσινγκτον πολιτική γραμμή ήταν οι προϋποθέσεις για μελλοντικές θέσεις σε ιδρύματα, μουσεία και πανεπιστημιακές έδρες.

Όταν η «σύγκρουση των πολιτισμών» κατά Χάντιγκτον και η παγκοσμιοποίηση αντικατέστησαν την ψυχροπολεμική ρητορική, στα πανεπιστήμια στις εφημερίδες, στα ΜΜΕ, στα αποθετήρια σκέψης, στις ομάδες αυθεντίας και σε οτιδήποτε διαμορφώνει την κοινή γνώμη οι άξιες του ψυχρού πολέμου, που επέβαλε η CIA δια μέσου του Congress of Cultural Freedom, είναι ορατές και κυρίαρχες:

Το Ιδεολογικοπολιτικό συνονθύλευμα του Congress of Cultural Freedom που ροκάνισε το προοδευτικό κίνημα της Ευρώπης, κλωνοποιήθηκε όπως η προβατίνα Ντόλη δημιουργώντας επιγόνους ομοτροπίας σε ιστορικές συνθήκες εντελώς διαφορετικές. Το σημερινό πολιτιστικό Gladio http://globalresearch.ca/articles/MOW502A.html , αυτό το εκφυλισμένο σύμφυρμα παρατάχθηκε με τον αγγλοαμερικανικό άξονα στην αιματηρή εθνο κάθαρση δεκάδων χιλιάδων Σέρβων και τη δολοφονία αθώων πολιτών από την Νατοϊκή Luftwaffe.

Έχει βαλθεί να υποστηρίζει με πάθος και φανατισμό κάθε αυθαιρεσία του αγγλοαμερικανικού άξονα, κάθε παράβαση του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, κάθε βιασμό της εννοίας Διεθνούς Δικαίου, κάθε νομιμοποίηση παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την καθολική και παντοτινή καταστολή της ανεξαρτησίας των λαών. Οι επίγονοι του Congress of Cultural Freedom έχουν μάθει να διασώζονται όχι με επίπλαστες δικαιολογίες άλλα με θωρακισμένες ψυχολογικές βεβαιότητες. Δεν ανησυχούν γιατί οι αξίες υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ηθική αλληλεγγύη προς τα θύματα καταπίεσης και μαζικού εξανδραποδισμού δεν είναι ανάγκη να επιβληθούν ή να αναχαιτίσουν την γενοκτονία των Ιρακινών, των Αφγανών, τον εκπατρισμό των Παλαιστινίων η την εθνοκάθαρση στην Βόρεια Κύπρο. Οι εγχώριοι κλώνοι,. ερωμένοι του Χάντιγκτον σε όλες τις ιδεολογικοπολιτικές τους εκδοχές και συγκυρίες με τρομακτικές ανασφάλειες, επιθετικές φοβίες που γεννάει η ανορθόλογη φυγή στο μηδενισμό, τον πανικό που κρύβεται μέσα σε κάθε μαινόμενο ιδεολόγο ανοίγουν την κερκόπορτα από όπου περνάει η ξενοκρατία, η ξένη εξάρτηση και ο αυταρχισμός . Πάγια χαρακτηριστικά των ιδεολογικοπολιτικών εκλογικεύσεων της ντόπιας συντεχνίας του νεου Gladio, των κλωνοποιημένων νεροκουβαλητών της Νέας Τάξης είναι η προσπάθεια απώθησης στο κοινωνικό περιθώριο κάθε προσπάθειας υπεράσπισης παραδοσιακών ιδιαιτεροτήτων, η αμφισβήτηση της φιλοπατρίας, τα αναμάσημα μαρξιστικών καταλοίπων περί διεθνισμού, η καλλιέργεια αμπελοφιλοσοφημάτων περί κοσμοπολιτισμού και παγκοσμιοποίησης που εμφανίζουν τις πατρίδες ως περιττές και η καλλιέργεια της θέσης ότι η υποταγή στην θέληση του ισχυρότερου αποτελεί, δήθεν, αναγκαιότητα στην οποία οι αδύναμοι θα πρέπει, δήθεν, να υποτάσσονται μονίμως και αδιαμαρτύρητα. Οι θέσεις τους κινούνται σε διανοητικό επίπεδο παιδαριώδους κραυγαλέου ανορθολογισμού με πολύ λογισμό, λίγη διαίσθηση, αλλά καθόλου αυτοπεποίθηση. Η παρακολούθηση των διανοητικών τους ακροβατισμών γεννάει πανικό, ναυτία και εμετό. http://www.ifestos.edu.gr/27.htm