Αριστεράντζα: Ο Επιθανάτιος Ρόγχος

Η αριστεράντζα  πλατιά, στενή, φαρδουλή, ξεκωλη, κομμουνιστική, προοδευτική, δήθεν “πατριωτική”, ας βρουνε τις διαφορές μεταξύ τους,  είναι αλληλένδετη με την βαρβαρότητα: Τα ανθρωποειδή της Αριστεράς: ο  νεοταξίτης αριστερός λακές που ρίχνει ανάθεμα στην Ελλάδα, ο αμφισβητίας  που καταριέται την κοινωνία, οι κουκουλοφόροι , οι δολοφόνοι της Marfin, του Μανώλη και του Γιώργου, τα πρακτορίδια και οι πράκτορες των ΜΚΟ του Νεοταξισμού  που βλέπουν συνωστισμούς, οι επαναστάτες του φραπέ που αφού λεηλάτησαν τα Πανεπιστήμια  του λαού, θα ξαναμπούν στα γκέτο των ιδιωτικών τους και

μετά κατευθείαν για Εσπερία,  κατάστρεφουν τα πάντα και δεν δημιουργούν

τίποτα.  Η Αριστερά δεν υπάρχει παρά σαν αντίδραση. Μάταια προσπαθούν οι διάφοροι βαστάζοι, οι ανιματέρ, οι κατίνες, τα κορίτσια γλάστρες και τα αγόρια κόπανοι των ΜΜΣ(κοταδισμού), εκτελώντας πειθήνια τις εντολές των πλανητικών νταβάδων, να της δώσουν το φιλί της ζωής. Η θέση της αριστεράς είναι μοιραία και το αναπόφευκτο τέλος της η χωματερή της Ιστορίας.

Με το μυαλό ντοπαρισμένο απο τα αναβολικά της 40χρονης κυριαρχίας η κακομοίρα υποτακτικιά του αμερικανοσιωνισμού  αριστεράντζα μαζευεται γυρω απο τα τραπεζάκια των τηλεοπτικών συζητήσεων-σόου, και απο τις σελίδες των περιτυλιγμάτων CD και DVD για να  αναθεματίσει, με λύσσα ιεροεξεταστή, την Χρυσή Αυγή. Πρόκειται για ένα σόου περιορισμένης πολιτικής εμβέλειας. Απλά έχουν συνειδητοποιήσει ότι η παρουσία της Χρυσής Αυγής σηματοδοτεί το τέλος αυτής της ψευδεπίγραφης ιδεολογίας και των τεχνικών συνειδησιακών μορφωμάτων της. Μας μιλάνε  για το δήθεν πρόβλημα.

Δεν λένε όμως λέξη για τους λόγους που το προκάλεσαν. Προσπαθούν απεγνωσμένα να κρατήσουν στο απυρόβλητο της πολιτικής κριτικής τα πραγματικά αίτια της κόλασης που ζει η Ελλάδα. Είναι θλιβερά απομεινάρια της κατεδάφισης της Αριστεράς.  Άριστα εκπαιδευμένοι στην διαστρέβλωση των εννοιών και των λέξεων με αυταπάρνηση έχουν εκχωρήσει την κρίση, την νοημοσύνη τους ακόμη και την σκέψη τους στην δημιουργία εντυπώσεων. Είχαν εθισθεί να λατρεύουν και να χειροκροτούν τους κουκουλφόρους, τους τραμπούκους που δέρναν καθηγητές μέσα στα Πανεπιστήμια (Πανούση Γρησπολάκης, Μάνθος, Κίττας) και τους τρομοκράτες της 17Ν. Ο επί χρόνια εθισμός στην άσκηση της παρασημαντικής θέσεων και εννοιών δημιούργησε το ανθρωπολογικό τύπο της Αριστεράς με την ανάπηρη και ακρωτηριασμένη λογική στην υπηρεσία της Νέας Τάξης και του αμερικανοσιωνισμού

Η μαινόμενη αριστεράντζα κλεισμένη μέσα στην ψυχοπαθολογική μονομέρεια, στην θρησκοληψία του φανατισμού θυσιάζει την νοημοσύνη της και το όραμα μιας γενιάς για να γίνει ένα ασπόνδυλο φερέφωνο.

Τώρα μέσα από την τραυματισμένη Έλλάδα  που άφησαν οι εγκάθετοι  του πολιτικού της  συνονθυλεύματος έρχεται να βγάλει φωνή, μία εξωραϊσμένη ψευδαίσθηση αποδοκιμασίας, ή παραίτησης από τις ευθύνες της. Νομίζουν ότι χαρακτιρίζοντας την Χρυσή Αυγή με ένα “εγκληματική οργάνωση” θα λειάνουν τις γωνίες και θα σώσουν την αριστερά από την χλεύη και την απαξίωση που τις επιφυλάσσουν οι Έλληνες.  Χρόνια ολόκληρα οι τραμπούκοι του κομματικού αριστερού παρακράτους καίνε και καταστρέφουν σχολεία, πανεπιστήμια, εκκλησίες. Η τρομοκρατία της νεοταξίτικης αριστεράς, αντιεξουCIAστές, κουκουλοφόροι, το λούμπεν του φραπέ, για χρόνια λυμαίνεται τα πανεπιστήμια, τα σχολεία και η Αριστερά πρόσφερε πάντα το ιδεολογικό άλλοθι.

Η  Αριστερά πρωτοστάτησε στην οργουελικού τύπου αλλοίωση και διαστρέβλωση των εννοιών. Η βία ή τα συγκεκριμένα ποσά βίας χαρακτηρίστηκαν "πολιτικό γεγονός" , η κατάληψη και καταστροφή "διαμαρτυρία", η παρανομία "ανυπακοή", το 'έγκλημα "παράβαση", η εγκληματικότης "παραβατικότητα", ο νόμος "αυθαιρεσία" η νόμιμη εξουσία "αυταρχισμός". Η χυδαιότης “τέχνη”  Άξιος ο μισθός σας αριστεράντζα   και σεις μαινόμενοι νεοταξίτες, καταντήσατε τον Έλληνας άνθρωπο του 21ου αιώνα να είναι ένα ηθικό ναυάγιο, κωφάλαλο, ανίκανο να ακούσει, ανήμπορο να μιλήσει και τυφλό σε ό,τι είναι απαγορευμένο να κοιτάξει. Να ζει ενστικτωδώς τον "θάνατο του Έθνους", να στερείται κάθε αναφορά του βίου και με κοκαλωμένη ψυχή να μην υποψιάζεται τα μεγάλα ερωτήματα και να μην τα θέτει ποτέ στην ψυχή του.Για την αλλοίωση αυτή του Έλληνα ανθρώπου το έδαφος το καλλιέργησε η Αριστερά πρακτορεύοντας την Νέα Τάξη και είναι έτοιμο. Η επιχείρηση "καμμένη γη" που προετοίμασαν οι εγκάθετοι των "εθνικών" και πλανητικών νταβατζήδων έχει ολοκληρωθεί. Σήμερα ο κόσμος της Ελλάδας παρουσιάζεται αδειανός και η πίστη στο Έθνος που χαλύβδωσαν οι αγώνες της Φυλής έγινε συντρίμμια.

Έρχονται τώρα  οι διάφοροι επαγγελματίες αριστεροί σαν τους “εν πολλές αμαρτίες περιπεσώντες άνδρες”  να μας κάνουν να ξεχάσουμε τον Δεκέμβρη 2008, “τα συγκεκριμένα ποσά βίας”  το παραλήρημα της Αριστεράς για “κινηματική βία”. Δεν έχουν ούτε την στοιχειώδη ευαισθησία ή εντιμότητα να αναμετρηθούν με τις αιτίες της πρωτοφανούς κτηνωδίας που βιώνουμε σήμερα. Περιορίζονται στην προτεραιότητα των εντυπώσεων, στην κενολογία. Με πλασματικό προσωπείο προσπαθούν να ψιμυθιώσουν την στυγνή καπηλεία από την Αριστερά των αγωνιών, των φόβων μιάς νεολαίας που την δίδαξε να ζητάει τα πάντα, να μην προσφέρει τίποτα και να κάνει καβαφικά «το αύριο σαν αύριο να μη μοιάζει».

Οι   αριστεροί του 50, του 60 του 70  ήτανε τραγικοί. Οι  αριστεροί, του είδους του σήμερα είναι φρικτοί και φαιδροί. Γιατί το παρελθόν τους είναι βουβό. Όλοι αυτοί οι αρρωστημένοι ελπίζουν ενστικτωδώς στη οργάνωση «αγέλης». Ο λόγος είναι αυτονόητος. Οι μαφιόζοι της Αριστεράς  είναι οι εκπρόσωποι ενός λούμπεν που η χαρά της ζωής και της δημιουργίας του είναι βάρος, στόματα σφιγμένα, γεμάτα μίσος και απόγνωση. Ακαλαίσθητοι από φυσικού τους, ακόμη και κάτω από το Armani παραμένει ο ψυχισμός του Μογγόλου.

Είναι τα ανθρωποειδή του όχι, του ιδεοληπτικού «εναντίον όλων». Είναι τα ανθρωποειδή της αμφισβήτησης, της μνησικακίας, του διχασμού και των παιχνιδιών της παγκοσμιοποίησης. Είναι τα ανθρωποειδή που τα υποσυνείδητα συμπλέγματα μειονεξίας τα αναγκάζουν να χαράσσουν γραμμές υπεροχής καλλιεργώντας των φιλιστινισμό των μαζών, οδηγώντας τις πλάνες των όχλων και ακολουθώντας την αλήθεια της ιστορίας. Ένας εμετός ύπαρξης δηλαδή, τυφλωμένα, κολλημένα ανθρωπόμορφα ζώα, επικίνδυνα, χωρίς οίκτο και έλεος μήτε για τον εαυτό τους μήτε για τους άλλους γύρω του. Μάρτυρες τα ερείπια και ο χαλασμός που βιώσαμε τα 40 χρόνια “ΔΕΙΜΟΚΡΑΤΙΑΣ”. (Δείμος ο γιος του Αρη)

Μπορούμε να παρομοιάσουμε τα διάφορα αριστερά ενεργούμενα,   με τα αιλουροειδή, που τραυματίζουν αντί να σκοτώσουν. Είναι οι αρνήσεις που ακολουθούν και συνοδεύουν κάθε θέση, το ανάποδο σε κάθε ορθό, το όχι που απαντά σε κάθε ναι.

Η αριστερά  είναι αλληλένδετη με την βαρβαρότητα: Τα ανθρωποειδή της Αριστεράς: ο  νεοταξίτης αριστερός λακές που ρίχνει ανάθεμα στην Ελλάδα, ο αμφισβητίας  που καταριέται την κοινωνία, οι κουκουλοφόροι , οι δολοφόνοι της Marfin του Μανώλη και του Γιώργου, τα πρακτορίδια και οι πράκτορες των ΜΚΟ του Νεοταξισμού  που βλέπουν συνωστισμούς, οι επαναστάτες του φραπέ που αφού λεηλάτησαν τα Πανεπιστήμια  του λαού, θα ξαναμπούν στα γκέτο των ιδιωτικών τους και μετά κατευθείαν για Εσπερία,  κατάστρεφουν τα πάντα και δεν δημιουργούν τίποτα.  Η Αριστερά δεν υπάρχει παρά σαν αντίδραση. Μάταια προσπαθεί ο κοινωνικός της ντελβές και οι βαστάζοι, οι ανιματέρ, οι κατίνες των ΜΜΣ(κοταδισμού) εκτελώντας πειθήνια τις εντολές των πλανητικών νταβάδων, να της  δώσουν το φιλί της ζωής. Η θέση της αριστεράς   είναι μοιραία και το αναπόφευκτο τέλος της η χωματερή της Ιστορίας.

Η αθλιότητα, οι βαρβαρότητες των χρόνων της μεταπολίτευσης  είναι οι τελευταίοι της σφαδασμοί. Τα δε σχόλια, άρθρα, συζητήσεις, συνεντεύξεις είναι ο μονολογος του  επιθανάτιου ρόγχου της ξεπουλημένης Νεοταξίτικης Αριστεράς και φερέφωνου του αμερικανοσιωνισμού.

ΝΑΙ!...Είμαστε Έλληνες..

Τον Δεκέμβρη που πέρασε γίναμε μάρτυρες της ποιο άγριας καταστροφής που είδε η Ελλάδα μετά τον πόλεμο. Συστηματική, οργανωμένη, κατευθυνόμενη. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν τα γεγονότα αυτά. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν η αδυναμία μας και η παράλυση μας. Έχουν την προέλευσή τους στις αρχές που στηρίζεται το καθεστώς της Δημοκρατίας 74. Η ουσία αυτού του καθεστώτος είναι μία κίβδηλη και ανέντιμη ιδέα περί δημοκρατίας. Το καθεστώς, απορροφημένο από το ένστικτο αυτοσυντήρησης και την θέληση του να δημιουργεί διαρκώς επιδιώξεις και συμφέροντα, νόθευσε την λειτουργία της δημοκρατίας και διαστρέβλωσε και την έννοια της ελευθερίας, προσδίδοντας σε αυτήν ένα έξ ολοκλήρου αρνητικό περιεχόμενο. Η ελευθερία με την οποία ζούμε, είναι ουσιαστικά η ελευθερία ανεξέλεγκτης δράσης για το χρήμα και τις ιδεολογίες, δηλαδή η ελευθερία καταστροφής της Ελλάδας. Αυτού του είδους η ελευθερία είναι περιορισμένη. Είναι το ίδιο το καθεστώς! Αλλά είναι ελευθερία καταστροφική, που σε τελικό σκοπό αποστερεί την έννοια της ελευθερίας από το πραγματικό της νόημα, όπως ακριβώς η λειτουργία του καθεστώτος αποστερεί τους Ελληνες απο το θεμελιώδες δικαίωμα τους, να ακουσθεί η φωνή τους. Γιατί καθιστά απραγματοποίητο το βασικό, το θετικό χαρακτηριστικό της ελευθερίας, που προσδιορίζει την αληθινή ελευθερία, δηλαδή το να είμαστε κύριοι στον τόπο μας.

Η "παθητική" ελευθερία της σημερινής δημοκρατίας μας αφαιρεί τελικά από την ελευθερία το πλαίσιο επί του οποίου μπορεί να πραγματοποιηθεί. Έχει μεταλλαχθεί σε μία τυπική ελευθερία που σκοτώνει την πραγματική. Είμαστε ελεύθεροι, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να μη έχουμε τον τρόπο να αποφασίζουμε, όλα γίνονται ερήμην. Αποφασίζονται ζωτικά πράγματα για το έθνος μας πχ μονοτονικό από ένα νυσταλέο κοινοβούλιο που βιάζεται να τελειώσει το θέμα γιατί οι βουλευτές έχουν κλείσει πρώτο τραπέζι πίστα σε κάποιο σκυλάδικο πολυτελείας ή βιάζονται να πάνε βόλτα με το κότερο. Έτσι τοποθετημένη η ελευθερία καταστρέφεται αφ' εαυτής: καταστρέφει το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα, δεν μπορεί να πραγματοποιήσει απολύτως τίποτα.

Η προσωπική ελευθερία που υπόσχεται η δημοκρατία δεν μπορεί να είναι απεριόριστη, αφού χάνεται μέσα στην αναρχία και εκμηδενίζει την ελευθερία του άλλου. Εξ άλλου, η πολιτική ελευθερία δεν πρέπει να έχει σαν σκοπό την εκμηδένιση της εθνικής ανεξαρτησίας, ούτε πρέπει να καθιστά αδύνατη την εξάσκηση της ελευθερίας του Έθνους. Οι σημερινές ιστορικές συνθήκες πρέπει να μας οδηγήσουν στο να δώσουμε κάποιο εθνικό περιεχόμενο στο ορισμό των δικαιωμάτων του πολίτου: "η ελευθερία συνίσταται στην δυνατότητα να γίνεται ότι δεν βλάπτει τον άλλο". Σήμερα, η λέξη ελευθερία είναι κούφια και θα παραμείνει κούφια εκτός αν η ελευθερία αφήσει ανέπαφο το απαράγραπτο δικαίωμα του Εθνους να ενεργεί και αυτό σαν ελεύθερο πρόσωπο.

Στο όνομα της αληθινής ελευθερίας, της ελευθερίας του Έθνους, κατηγορούμε την κίβδηλη ελευθερία, την ελευθερία της αγοράς, του χρήματος και των ιδεολογιών, όπως ακριβώς στο όνομα της αληθινής δημοκρατίας, αυτής που εκφράζει την θέληση των Ελλήνων, κατηγορούμε την κίβδηλη δημοκρατία, αυτήν που αλλοιώνει την θέληση του λαού και θέλει με το έτσι θέλω, με συνωμοτικό, αυταρχικό τρόπο να επιβάλλει πραξικοπηματικά την μετάλλαξη του Έλληνα σε άλλο είδος.

Πρέπει να ανοικοδομήσουμε εξ ολοκλήρου το Έθνος μας. Δεν πρέπει μόνο να το προφυλάξουμε από την εισβολή του ξένου τρόπου σκέψης και την σεχταριστική μεταπρατική επιστήμη των ζητιάνων και ερημοσπιτών Βερέμη, Λιάκου, και ΣΙΑ, αλλά πρέπει να μας ανήκει ένα πρόσωπο μία αποστολή. Έτσι μόνο μπορούμε να του ξαναδώσουμε την χαμένη του ζωή. Όπως ακριβώς μόνο οι Ένοπλες Δυνάμεις μπορούν να εγγυηθούν την εθνική ανεξαρτησία, κατά τον ίδιο τρόπο μόνο μία εθνική ιδέα, μία νέα εθνική θέληση είναι ικανή να απαλείψει το έργο που έκαμαν οι ιδεολογίες, και να το εμποδίσουν να συνεχισθεί.

Έφτασε η ώρα του μεγάλου ΝΑΙ. Ο ανεκδιήγητος Yorgo είπε: "ότι αν βασίσουμε την ταυτότητά μας αποκλειστικά στην θρησκεία, την εθνική η φυλετική καταγωγή, τότε επιλέγουμε κοινωνίες είτε θεοκρατικές, είτε βαθιά αυταρχικές, ρατσιστικές ή ακραίες εθνικιστικές". Μέσα από τις στάχτες και τα αποκαΐδια του Δεκέμβρη αποκτήσαμε την Θέληση της Δύναμης. Μια μόνη απάντηση υπάρχει στο παραλήρημα του κενού αυτού αμερικανογεννημένου κοσμοπολίτη. Ναι! Είμαστε Έλληνες. Το ΝΑΙ είναι ειλικρινές δυνατό, ανιδιοτελές. Βγαίνει μέσα από τα βάθη της καρδιάς μας. Κτυπά πάνω στις πέτρες και του βράχους που τους πότισαν με αίμα χιλιάδες Έλληνες και γίνεται αχός και βουητό. Λυγίζει του αλύγιστους, τα κατεβάζει τ άστρα. Έφθασε ή ώρα για "πάλεμα για μάτωμα για την καινούργια γέννα". Η μεγάλη αλήθεια του Ελληνισμού κυλάει σαν το γάργαρο νερό να ξεπλύνει το μίασμα "της προδοσίας και της ασκήμιας". Δεν αποβλέπουμε σε θέσεις επισκέπτη καθηγητή, σε φακελάκια από τον Soros. Αποβλέπουμε μόνο στο έργο μας. Ιδού η τελευταία φράση του Ζαρατούστρα του Νίτσε: "Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρας κ' εγκατέλειψε τη σπηλιά του λάμποντας και δυνατός, σαν ένας πρωινός ήλιος, που έρχεται από σκοτεινά βουνά". Εμείς οι Έλληνες, οι Ελληνίδες τα Ελληνόπουλα με αυτά τα λόγια ξεκινάμε για την μεγάλη μας οδοιπορία. Κατεβαίνουμε στις πόλεις και τα χωριά για να πραγματοποιήσουμε το έργο μας.

Όπλο μας το διαδίκτυο. Έδωσε την νίκη στον Obama σ' εμάς θα δώσει την ελευθερία που μας στέρησαν χτίζοντας τριγύρω μας τα τείχη της χλεύης και της συκοφαντίας. Ήδη ακούγεται ο κρότος των χτιστών και ο ήχος που τα γκρεμίζει.

Αηδία, Κατάπτωση, Εξευτελισμός

Ο σοφός Βερέμης από το ποίημα "Δευτέρα Παρουσία" του Γέιτς ξέθαψε τον στίχο

«Οι καλύτεροι δεν έχουν καμιά πεποίθηση, ενώ οι χειρότεροι είναι γεμάτοι ηχηρό πάθος»

για να περιγράψει την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα του σήμερα (Καθημερινή 18/1/09).

Καθαρά φληναφήματα πανικού τελειωμένου ανθρώπου. Ο Βερέμης είναι σαν το γραμμόφωνο που το κούρδισαν. Είναι ο άνθρωπος των έμμονων ιδεών και στα περασμένα και τα τωρινά. Φοράει την λιβρέα του μοντέρνου του σύγχρονου αλλά στην πραγματικότητα είναι ένας μικρός άνθρωπος, χωρίς αέρα, χωρίς καμιά πλατιά χειρονομία. Λίγο ακόμα και θα βάλει τα κλάματα, ένα είδος Ναστραντίν Χότζα.

Δεν συλλογιέται αν αυτό που συμβαίνει σήμερα ξεκίνησε 35 χρόνια πριν. Όταν στην Ελλάδα του 74 εγκαταστάθηκε ένα καθεστώς, φερμένο στους γυλιούς του Τουρκικού στρατού και άρχισε με καλογερική μανία το γκρέμισμα κάθε ιερού και όσιου. Σπάζοντας την χρυσή αλυσίδα που έδενε τον Έλληνα πολίτη με την πατρίδα του και τον παρέδωσε δέσμιο σε ιδεολογίες και ιδεολογήματα σαν τις μόνες αλήθειες ζωής. Άνθρωπος εύκολων ευκαιριών, με το εμπόδιο της δυσαρέσκειας στην ψυχή - Όχι στο σχέδιο Ανάν, απόσυρση του βιβλίου αίσχους - υπεροπτικός, ωμά αδιάφορος για τους άλλους τους Ελληνάρες, τους αρματολούς, τους υπερέλληνες, ρίχνει την σοφία του στο χαρτί περισσότερο για να μπερδεύει να πράγματα παρά να τα διευκολύνει.

Τον κυβερνά ο φόβος μην προκαλέσει δυσμένεια. Αοριστολογεί για μία κατακερματισμένη κοινωνία:

"που μισεί το κράτος δικαίου το οποίο απαιτεί ίση μεταχείριση όλων των πολιτών και αντιτίθεται σε οποιοδήποτε καταναγκασμό που περιορίζει την αυθαιρεσία".

Που ήταν τόσα χρόνια; Δεν είδε, δεν έμαθε ότι για 35 χρόνια συρρικνώνεται συνεχώς η επίγνωση του "ανήκειν", ο αυτοπροσδιορισμός μέσω των κοινών "αξιών", "παραδόσεων", "ιστορικών καταβολών". Δεν βλέπει ή δεν θέλει να δει ότι από το 1981 το κόμμα του Yorgo με το σύνθημα ο λαός στην εξουσία επέβαλε στην ελληνική κοινωνία πραγματική "λοβοτομή". Γεμάτο "ηχηρό πάθος" κατάργησε κάθε θεσμό και διάκριση αριστείας, κάθε έλεγχο και κάθε αξιολόγηση της ανθρώπινης ικανότητας, ευσυνειδησίας, εργατικότητας, ευφυΐας, φαντασίας, δημιουργικότητας. Αρκούσε μία κλαδική για να φθάσεις ψηλά, να μπουκώσεις το απύλωτο στόμα σου με το βιός των Ελλήνων και η Ελλάδα να φθάσει στο κατώτερο σκαλί του "κακού τη σκάλα"

Θρηνεί σπαρακτικά και ουρλιάζει ηθολογικά ο λακές της νεοταξίτικης βαρβαρότητας. Είναι ένας σκαντζόχοιρος με τους Έλληνες. Στάζει φαρμάκι από την μύτη του, πάντα λίγος σα σπιτικός γάτος απέναντι στην άρχουσα ελίτ της Νέας Τάξης.
Ανερυθρίαστα, ανενδοίαστα και αναίσχυντα μας παραδίδει μαθήματα "πολιτικής δεοντολογίας". Μιλάει για επανάσταση. Παρέα με τον Μουζέλη προσπαθούν να ωραιοποιήσουν το "ψυχωτικό κίνημα" του "αριστερού παρακράτους" του Ψυχικού, της Εκάλης, της Πολιτείας και του Κολωνακίου.

Δεν γλύτωσαν από την αρλουμπολογία του ούτε οι θεατές του Εθνικού Θεάτρου που δέχθηκαν παθητικά την διακοπή της παράστασης και έφαγαν στην μάπα τα υβριστικά συνθήματα των αντιεξουCIAστών. Τι ήθελε να κάνουν; Να σηκωθούν και να του καταχερίσουν ώστε την άλλη ημέρα οι τηλεμαϊντανοί και οι εφημεριδογράφοι να ωρύονται ότι "αγανακτισμένοι" και "χρυσαυγήτες" βιαιοπράγησαν στους δημοκρατικούς πολίτες.

Αλλά ξέρει την δουλεία του. Η πολιτική είναι σαν το μπουρδέλο, πρέπει να κάνουμε την δουλειά μας με τις περιστάσεις της στιγμής.
Αφού ο ελληνικός λαός έφαγε χαστούκι από το ένα μάγουλο πρέπει να φάει ένα και από το άλλο. Αλλά δεν λέει λέξη για τον τσαμπουκά και την μαγκιά που έχει καλλιεργηθεί τόσο έντεχνα από τις τσούλες της πολιτικής, όπως στο περιστατικά που περιγράφει ο Χαρίδημος Τσούκας:

"Όταν ο νεανίζων ασπρομάλλης συνθέτης λαϊκοπόπ μουσικής, συνοδευόμενος από φίλη του, αγνώστων προσόντων πλην της τηλεοπτικής φήμης της, αρνείται να σταματήσει το πολυτελές τζιπ του σε σχετικό νεύμα της αστυνομίας για έλεγχο και βρίζει τους αστυνομικούς, είναι απλώς θλιβερό. Υπάρχουν, δυστυχώς, και τέτοιο άνθρωποι! Όταν όμως ο ψωνισμένος συνθέτης αρνείται τον έλεγχο και ισχυρίζεται ότι το αυτοκίνητο του παρέχει «άσυλο», τότε το πράγμα σοβαρεύει. Κι όταν δε ο δικηγόρος του, αντί να ζητήσει συγγνώμη για λογαριασμό του πελάτη του, επέκρινε τους αστυνομικούς που έκαναν τη δουλειά τους, υποδεικνύοντας στην αστυνομία, με απίστευτο θράσος, ότι «θα πρέπει να υπάρχει σεβασμός προς τον πολίτη», τότε καταλαβαίνουμε ότι η «επώνυμη» ελίτ θεωρεί τον εαυτό της πάνω από το νόμο."

Το πρόβλημα είναι η άρχουσα ελίτ που δημιουργεί γύρω της μια ατμόσφαιρα αγοράς όχι μιαν ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης.Οι Ελληνες δεν είναι παρά αγγεία για να ρίχνει μέσα τις ευθύνες της. Η νέα γενιά με την συμμετοχή της στην σημερινή κατάσταση πάει να φορτωθεί όλες τις αμαρτίες των πολιτικατζήδων και να βουλιάξει μαζί τους.

Ο Βερέμης θυμήθηκε τον Γέιτς. Εμείς τον Σεφέρη:

"Τέλεια χαύνωση, παρακμή, αηδία, κατάπτωση, εξευτελισμός, θεομπαιχτισμός, του πολιτικού μας κόσμου.."

Πολιτικό Ημερολόγιο Α, 1935-1944, Ίκαρος, 1981, σελ. 257