Να Γελάσω ή Να κλάψω;

Διαβάσαμε το άρθρο του κυρίου Ελλί στην Καθημερινή (15/6/08) σχετικό με την αποπομπή Σημίτη από το ΠΑΣΟΚ και ειλικρινά δεν ξέρουμε αν πρέπει να κλάψουμε ή να γελάσουμε. Θα κλάψουμε για τον Ελλι που αναμφισβήτητα κλασαυχενίζεται νομίζοντας ότι όλοι οι αναγνώστες του είναι χαχόλοι. Αλλά ποίο πολύ από όλα θα κλάψουμε για τα καημένα τα δενδράκια που καταστράφηκαν για να του προσφέρουν το χαρτί, το χώρο που μας έριξε την σοφία του. Θα γελάσουμε εκ βάθους καρδίας με τα ωραία ευρηματικά και ανεύθυνα που γράφει, νομίζοντας ότι κάτι κάνει.

Τον κύριο Μητσοτάκη τον ανέχεται ο Καραμανλής γιατί ο Μητσοτάκης πέραν του να συνωμοτεί έχει περιορισμένες δυνατότητες και ξέρει πολύ καλά ότι αν επιθυμεί να δει την κόρη του Dora κάποτε πρωθυπουργό καλά θα κάνει να περιοριστεί σε αοριστολογίες και παρατηρήσεις άνευ ουσίας και περιεχομένου. Το παρελθόν του είναι βαρύ. Μπορεί τα ΜΜΣ(κοταδισμού) να ξέχασαν το παιχνίδι της αποστασίας του 1965, οι Έλληνες το θυμούνται χάριν του Διαδικτύου και δεν τον παίρνει Μια καινούργια τρικλοποδιά και θα έπαιρνε μαζί της όλο το Μητσοτακαϊκο.

Το πολύ γέλιο όμως πέφτει όταν ο Ελλίς μιλάει για "κάποιους από το στενό του περιβάλλον (που) υπέκυψαν στις σειρήνες της εξουσίας". Δεν μπορώ να μην γελάσω. Φαντάζομαι το λιγδιάρη φαρμακοποιό από τον Οίκο του Ναύτη με τα κοντά ποδαράκια του και την χοντρή κοιλίτσα δεμένο στο κατάρτι, σαν άλλος Οδυσσέα, και γύρω του να χορεύουν οι σειρήνες ξεβράκωτες κουνώντας τα καπούλια τους και τα κρεατωμένα μαστάρια τους κραδαίνοντας πεντοχίλιαρα. Είχε ξεχάσει ο καημένος να βουλώσει τα αυτιά του και υπέκυψε!

Το γέλιο δεν σταματάει στις "σειρήνες". Το πλέον καταπληκτικό είναι "αρκετοί υπουργοί του 'σπατάλησαν' (sic) δημόσιο χρήμα". Εδώ πραγματικά πρέπει να καταφύγουμε στα φώτα του καθηγητή της σημειολογίας Umberto Eco για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι θέλει να μας πει ο ποιητής. Τι σημαίνει η λέξη "σπατάλησαν"; Άλλα μιάς και ο Eco δεν υπάρχει εδώ κοντά για να μας φωτίσει. Πρέπει να καταφύγουμε στο αναγκαίο κακό τον Μπαμπινιώτη που συνδέει το "σπατάλη" με το ρήμα "σπώ" με την σημασία "ρουφώ, απομυζώ".

Εκεί πλέον που δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε τα γέλια μας, με κίνδυνο μάλιστα να πάθουμε ρήξη του ύπατος, είναι όταν αναφέρεται στον Σημίτη σαν τον πρωτεργάτη της εισόδου της Κύπρο στην ΕΕ. Πράγματι ο Ελλις δεν έχει τον Θεό του, τον οποιοδήποτε Θεό. Δεν θέλω να προσβάλω τον άνθρωπο. Ο Σημίτης με μανία μιγάδα σημαδεμένου από διάφορα συμπλέγματα υπεστήριξε το σχέδιο Αναν που όχι δεν θα άνοιγε την πόρτα της Κύπρου στην ΕΕ αλλά θα την παρεδιδε δέσμια στον Αττίλα για να ασελγεί πάνω στο μαρτυρικό της σώμα όπως και όποτε του γούσταρε. Η δε αποστροφή "εξάρθρωση της 17Ν" γεννάει μόνο μια απορία και μία ερώτηση. Είναι σοβαρός άνθρωπος (Ελλίς). Μάλλον πρέπει να είναι σοβαρός. Εμείς οι αναγνώστες, τουλάχιστον έτσι νομίζει, είμαστε της πλάκας.

Είμαστε πράγματι της πλάκας αλλιώς πως θα τολμούσε να μας μιλήσει για τη συσσωρευμένη σοφία και εμπειρία του Σημίτη στα εθνικά θέματα. Το φιάσκο Οτσαλάν, ή η τραγωδία στα Ίμια είναι γεγονότα που μιλάνε. Φανταστείτε να μην είχε εμπειρία...!

Χάσαμε τον Σημίτη. STOP

Από αρκετό καιρό διαβάζαμε διάφορα άρθρα στις εφημερίδες κυρίως από τους αμερικανολάγνους πρώην Αυγίτες και νυν ομοτράπεζους της λέσχης Bielderberg για το πόσο πράος, σοφός και καλός είναι ο κύριος "καθηγητής" (Σημίτης).

Φαίνεται ότι ο Γιώργος δεν έπαιζε μπάλα πλέον και έπρεπε να παει στον μπάγκο. Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η σιωπηρή συγκατάβασή του στο ΌΧΙ του Καραμανλή στα Σκόπια. Κάτι έπρεπε να γίνει! Την δουλειά ανέλαβαν τα ΜΜΣ(κοταδισμού) ή ΜΜΠ(ρακτωρισμού) αν προτιμάται. Ανακήρυξαν κατά απονομή τον θαυμαστή του Μάο Τσίπρα νέο ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ και αμέσως έπιασαν δουλειά τα γκάλοπ για να πείσουν για το πόσο αποδεκτός είναι από τους Έλληνες μήπως και συνετισθεί ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Ας γελάσω! Θα αποδεχόντουσαν ποτέ οι μεροκαματιάρηδες, αυτοί που ιδρώνουν και φτύνουν αίμα για να στείλουν τα παιδιά τους στο Πανεπιστήμιο, τον προστάτη των κουκουλοφόρων και συνήγορο των Hooligans που έχουν μετατρέψει τα πάλαι ποτέ κραταιά ιδρύματα σε αυλές των θαυμάτων, σε άσυλα βίας και εγκληματικότητας. Αφού το πείραμα Τσίπρα δεν πήγε, κατά πως φαίνεται, όπως έπρεπε, βγάλανε απο την σαλαμούρα τον Σημίτη.

Κύριε Παπανδρέου πήρες την μεγάλη απόφαση. Κάθε σπίτι, κάθε νοικοκυριό τα πρωινά βγάζει έξω τα σκουπίδια του για να είναι καθαρό. Ο κύριος αυτός ήτανε η συνιστώσα της πλέον ακραίας διαφθοράς, πες μου τον φίλο σου να σου πω ποιος και τι είσαι, παρέα με τον στρατηγό του έφεραν την πολιτική ζωή του τόπου στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο αναξιοπιστίας. Η αναξιοπρέπεια και ο κούφιος λόγος ήτανε η κινητήρια δύναμης της διακυβέρνησης της χώρας. Πειθήνιος και φαιδρός. Ευχαρίστησε τους Αμερικάνους ξεπουλώντας τα Ίμια Ρεζίλεψε την χώρα παραδίδοντας τον Οτσαλαν. Υποστήριξε υστερικά και παραληρηματικά το σχέδιο Α(υ)νάν, με μόνο επιχείρημα ότι θα μας κάνουν "το κακό". Αυτός ο άνθρωπος έπρεπε να φύγει. Έφυγε αλλά θα μας αφήσει την κοπριά του. Θα αρχίσουν να βρίζουν και να συκοφαντούν το ΠΑΣΟΚ και σε κάποια στιγμή θα του δώσουν μία βαλίτσα λεφτά για το καινούργιο κόμμα, ένα κόμμα χατζηαβάτικο δουλικό υποταγμένο στα κελεύσματα του Νεοταξισμού.

Ο αγώνας κύριε Παπανδρέου τώρα αρχίζει. Πρέπει να καταλάβεις ότι κανένα κόμμα και καμιά ειδική παράταξη δεν έχει το δικαίωμα, αλλά ούτε την ηθική δύναμη να διεκδικήσει όλους τους Έλληνες. Μόνη η Ελλάδα μπορεί να διεκδικήσει όλους δικούς της (όλους εκτός εκείνων που την απαρνιούνται για να δρέψουν τις ξένες δάφνες). Δώσε μήνυμα ενότητας. Ενότητα και ομόνοια μπορεί να επιτύχουμε κάτω από μία σκέπη, κάτω από την σκέπη της Ελλάδας. Ο καθένας με την ειδικότερη ιδεολογία που μπορεί να ανταγωνίζεται τον διπλανό του χωρίς να προσβάλλει την εθνική ενότητα, αν δίνει το ίδιο δικαίωμα και στον άλλον. Δεν υπάρχει παρά μόνον ένας χώρος για την πραγματική ενότητα του έθνους, και ο χώρος αυτός είναι η δημοκρατική Πολιτεία. Η πίστη σου στη δημοκρατία, που ανοίγει δρόμο για όλους τους ιδεολογικούς και πολιτικούς αγώνες , πρέπει να εκδηλωθεί έμπρακτα. Πίστεψε αληθινά στην Ελλάδα και στο κόσμο της σε όλους και όλες και ας ριχτούμε στην δουλεία. Υπάρχει και ένα όριο και για τα ερείπια των Πανεπιστημίων, και για τα καμμένα, και για τους κινδύνους Αν γίνουν περισσότερα και αν τα προκαλέσουμε μάλιστα εμείς οι ίδιοι , δεν θα ανεγερθεί ποτέ η Ελλάδα.

Και η Ελλάδα πρέπει να ανεγερθεί. Το απαιτεί η γη της, η προαιώνια αυτή μάνα μας που η αγκαλιάτης είναι πλατιά για να μας χωρέσει όλους και να ασφαλίσει την ζωή μας Το απαιτεί το αίμα των ηρώων και των μαρτύρων που την αποτελεσματικότητα τής θυσίας των κανείς δεν έχει δικαίωμα να αμφισβητήσει.

Το απαιτούμε όσοι πιστεύουμε στην Ελλάδα, στη μία και αδίσταχτη. Και όσοι πιστεύουμε στην Ελλάδα έχουμε την θέληση και τη δύναμη να κάνουμε όλους να πιστέψουν.