Άγριο κι αν είναι το όραμα καλό είναι το σημάδι.....

Κ΄ένα σάλεμα σάλεψε στα ολόβαθα του νου τους
Και στην καρδιά τους μιά φωνή, κ΄έτσι η φωνή μιλούσε.
«Στρατιώτες και σπαθάρηδες, τουρμάρχες και σεργέντες,
του Λογοθέτη οι σύντροφοι, του βασιλιά οι νομάτοι,
χαρά σ’έσας κι αλλοίμονο σ’ έσας του ξένου διώχτες!
Άγριο κι αν είναι το όραμα καλό είναι το σημάδι.»…


Κωστή Παλαμά, Η Φλογέρα του Βασιλιά, Λόγος Πρώτος.

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

θα πάρω μονοπάτια,

να βρω τα σκαλοπάτια,

που πάν' στη λευτεριά».

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

(Τον έστειλαν στην κρεμάλα οι Άγγλοι 14 Μαρτη 1957, γιατί είθελε, λέει νάναι λεύτερος)

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 2 Αυγούστου 2013

Οι εταίροι, η λιτότητα και το αυγό του φιδιού




Με αυτό τον πιασάρικο τίτλο ο γνωστός και μη εξαιρετέος αρθρογράφος της Καθημειρνής  προσπαθεί  να δικαιολογήσει να δώσει μια εικόνα του τι γίνεται σήμερα

Όμως, το ερώτημα που τίθεται πλέον όλο και πιο πιεστικά προς τους εταίρους είναι εάν θα συνεχίσουν να λειτουργούν μόνο με ψυχρά οικονομικά κριτήρια ή θα αρχίσουν να λαμβάνουν υπόψη τους και τους κοινωνικούς και πολιτικούς κινδύνους που ελλοχεύουν από τα αυξανόμενα φαινόμενα εθνικισμού τα οποία δεν περιορίζονται στη μικρή Ελλάδα, ή ακόμη και στον ελλειμματικό Νότο, αλλά αφορούν ολόκληρη την Ευρώπη. Πρόκειται για μια πολύ επικίνδυνη πραγματικότητα την οποία οι εταίροι μας δεν δικαιούνται να αγνοήσουν. Ιδιαίτερα, η Γερμανία, με την ευαισθησία που δημιουργεί το παρελθόν της, έχει έναν επιπλέον λόγο να ανησυχεί για τη συμβολή της στο κλίμα που διαμορφώνεται στην Ελλάδα και στην άνοδο της Χρυσής Αυγής. Αθανάσιος ΄Ελλις Καθημερινή 1/82013

Η αποστροφή περί εθνικισμού,  αποτελεί  πράγματι τίτλο τιμής να σε αποκαλούν εθνικιστή οι διάφοροι κεκράχτες του αμερικανοσιωνισμού. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δικαίωση από το να σε αποκαλούν εθνικιστή ο Βερέμης και τα πουλημένα παραπαίδια του ΕΛΙΑΜΕΠ, οι πράκτορες του Ελσίνκι, η νεοταξική αριστερά, το φερέφωνο των ΗΠΑ φραγκολεβαντίνος Μανδραβέληςτ ,οι διάφοροι Ιοί και γασμούλοι.. Εθνικισμός είναι το σήμα του θάρρους των λαών του κόσμου από αγωνίζονται κατά του οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης. Εθνικιστές βαφτίζονται όσοι αντιστέκονται στις μεθοδεύσεις των υποκατάστατων της CIA, National Endowment for Democracy και Freedom House που με τις «πολύχρωμες επαναστάσεις» και βάσει προδιαγεγραμμένου στρατηγικού σχεδίου  προσπαθούν να μετατρέψουν τους λαούς του κόσμου από υποκείμενα της ιστορίας σε απλά καταναλωτικά αντικείμενα.

 Όσον αφορά τα περί “το αυγό του φιδιού” Αθανάσιε ή Θάνο ή Θανάση μου! Οι ένοχοι, κατά τον λόγο του Μωριάκ, έχουν πληθύνει τόσο πολύ, ώστε περνούν για ένοχοι οι αθώοι.

Για 40  χρόνια η Ελλάδα είχε παραδοθεί στους σκοταδιστές, στους τραμπούκους, στους λυμεώνες  της αριστεράς. Η Αριστερά είναι αυτή που καταβρόχθισε τον πλούτο της χώρας. Αριστερά είναι αυτή που μετέτρεψε τα Πανεπιστήμια σε χωματερές ελπίδων. Αριστερά είναι αυτή που διαστρέβλωσε και άλλαξε  με αργουελικό τρόπο τις έννοιες των λέξεων; “λαμογία” = ανακατανομή του πλούτου, “ανυπακοή” = αντίσταση, “κατάληψης”  = διαμαρτυρία, “ξυλοδαρμός των αντιπάλων”= δημοκρατική  έκφραση.
Είχα κάποτε διαβάσει πως εάν ποτέ γίνει πυρηνικός πόλεμος, τα μόνα όντα, που θα επιβιώσουν απ’ τον πυρηνικό όλεθρο, θα είναι οι κατσαρίδες. Τα «ορφανά του Μαρξ» δεν είναι τίποτε άλλο, παρά «οι κατσαρίδες του ιδεολογικού ολέθρου», που προέκυψε από την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων και τώρα υπηρετούν πιστά την «παγκοσμιοποίηση».

 Απο το 1974 η Μεταπολίτευση έγινε η συνέχεια ενός εμφυλίου πολέμου με άλλα μέσα, ένα ζωντανό πολιτικό διακύβευμα. Το τσουνάμι του αριστερίστικου λαϊκισμού της μεταπολίτευσης μας είχε μετατρέψει σε μία κοινωνία που θεοποιούσε την έν ψυχρώ δολοφονία κάποιου, τις καταστροφές, τις λεηλασίες, την βία,  το βρώμισμα της τέχνης.  Η σεσημασμένη δημοσιογραφία των μυστικών κονδυλίων  και των μπετατζήδων τα νομοιμοποιουσε έμμεσα. Επικροτώντας τους τρομοκράτες επειδή φροντιζαν να μη χτυπάν “αθώα θύματα”, λες και τα θύματά τους ήταν εξ’ ορισμού ένοχα επειδή η αριστερόστροφη προοδευτικάντζα αποφάσισε να το παιξει δικαστής, ένορκος και δήμιος, εκτελώντας όποιον θεωρούσε ένοχο. Θεοποιούσε την βία επειδή είναι η μαμή της ιστορίας και αντεπίθεση στο αστικό κράτος που τους έδωσε τις βίλες, τα Armani, τα Rolex τις Ferrari και το Αμερικάνικο Κολέγιο. Λάτρευε τα καλλιτεχνικά σκουπίδια που ξέρναγε η αριστερόστροφη προοδευτική σάχλα. Σφύριζε αδιάφορα στην εισβολή των λαθροστιφών.

Κάθε δημόσιος διάλογος σε αυτήν την χώρα είναι στην πραγματικότητα ένας εσωτερικός διάλογος μέσα στους κόλπους της αριστεράς, αφού εθνική ή έστω και δεξιά διανόηση φρόντισε ο Καραμανλής Α’  να μη υπάρχει. Έτσι, λοιπόν, και από την μία πλευρά και από την άλλη στέκονται «τα ορφανά του Μαρξ». Αυτοί που από τις γιάφκες της δεκαετίας του ’70 βρέθηκαν στις πολυεθνικές και από τις γενικές συνελεύσεις των σχολών με τα κόκκινα «κασκόλ» βρέθηκαν διευθυντές, παρουσιαστές και δημοσιογράφοι στα πολύχρωμα κανάλια της αποχαύνωσης του Ελληνικού λαού.Φαίνεται πως σκέφθηκαν ότι αφού δεν μπορούν να… σώσουν τους προλετάριους, καλύτερα θα ήταν να σώσουν τουλάχιστον τους εαυτούς τους και έτσι είναι σήμερα τα πιο σκληρά σκυλιά του καπιταλιστικού «παραδείσου». Δεν είναι τυχαίο ότι από έρευνα που είχε δημοσιευθεί προ καιρού, προέκυπτε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων της "γενιάς του Πολυτεχνείου" ΑΕ  οι περισσότεροι σήμερα είναι δημοσιογράφοι…”

Η εκτραχηλισμένη Αριστερά πορνομανιακά κατέστρεψε κάθε έκφραση δημιουργίας, επέβαλε στην Ελλάδα μία άνευ προηγουμένου απολυταρχία. Εξευτέλισε κάθε έννοια λόγου, έργου και πράξης. στο όνομα της “δημοκρατίας που επανήλθεν στην κοιτίδα της”. Αντικατέστησε το πνεύμα με συνθηματολογία της δεκάρας. Και είναι,  ίσως, η πρώτη φορά που για 40 χρόνια στην ιστορία της λεγόμενης “δημοκρατίας”  η Αριστερά με τον μανδύα του προοδευτισμού και του εκσυγχρονισμού  συσσώρευσε τόσα σκουπίδια. Το αποτέλεσμα αυτής της προοδευτικής και εκσυγχρονιστική επέλασης ήταν η δημιουργία  πραγματικού αισθητικού, ηθικού και πολιτικού χάους, ο θρίαμβος της ασυνειδησίας και της ασυδοσίας, και ο βαρύτατος τραυματισμός της πολιτικής αισθητικής των υποταγμένων Ελλήνων χωρίς κανένα αντιστάθμισμα

Τώρα όμως η προοδευτική και εκσυγχρονιστή Αριστερά προκαλεί ένα ασυγκράτητο χασμουρητό, η δε κανθαριδίνη της Αριστεράς  ενδιαφέρει μόνο τους ανώριμους και τους ανίκανους, το λούμπεν (τσογλαναρία στην μαρξιστική) του Ψυχικού, της Πολιτείας, της Εκάλης που βαρέθηκε το αποστειρωμένο περιβάλλον των ιδιωτικών σχολείων και τις βουτιές στην πισίνα και κατεβαίνει στα Εξάρχεια να ρίξει καμιά μολότοφ ή συγκεκριμένα ποσά βίας για να γεμίσει την άδεια του ζωή.

Η Αριστερά  έκαψε την Ελλάδα τον Δεκέμβρη του 2008. Μία βόλτα στις εφημερίδες του τότε, ας είναι καλά το Διαδίκτυο, θα μας δείξει όλο το μυστικιστικό μίσος που κρύβει μέσα της η Αριστερά, αυτό το συνονθύλευμα ελαττωματικών όντων, κατά των Ελλήνων.
Καλή η προσπάθεια Θάνο ή Athan μου. αλλά θα μείνει προσπάθεια. Οι Έλληνες κατάλαβαν και τα καλλίτερα έρχονται......Αν δεν φας στο πετσί σου το χειρότερο δεν θα μπορέσεις ποτέ  να εκτιμήσεις το καλλίτερο . Η Αριστερά κατέστρεψε, έφαγε, διαγούμισε, λεηλάτησε. Έφτασε το τέλος της.

Σήμερα μετά 40 χρόνια η αριστερά είναι κλινικά νεκρή. Διατηρείται στη ζωή  διασωληνωμένη  με τα λεφτά  των διάφορων κέντρων,  παράκεντρων και παρασυναγωγών και με την μηχανική υποστήριξη των ΜΜΣ(κοταδισμού) για να φέρει σε πέρας την αποστολή που της έχουν αναθέσει, τον εξανδραποδισμό των Ελλήνων και την μετατροπή του Ελληνα ανθρώπου από υποκείμενο στης ιστορίας σε άψυχο αντικείμενο χωρίς παρελθόν, αβέβαιο παρόν και ακόμη χειρότερο μέλλον. Ο σύντροφος Τσίπρας και  η συμμορία του ουρλιάζοντας “το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει” έκαψαν την Αθήνα τον “πορτοκαλή” Δεκέμβρη του 2008 τώρα μονοπωλεί τα ΜΜΕ(ξαπάτησης) με ωραία λόγια και παχιά. Ο Κουβέλης με δημώδη βλακεία το παιζει καλός καγαθός. Ο Καμμένος αγόρασε αραμπά τον φόρτωσε με ότι βρήκε από ταλαιπωρημένους νεοφιλελεύθερους, κλαψιάριδες πασόκους, πρώην ΚΝΙτες και ξαπολύθηκε να πουλήσει την πραμάτεια του.

Πέμπτη 19 Ιουνίου 2008

Να Γελάσω ή Να κλάψω;

Διαβάσαμε το άρθρο του κυρίου Ελλί στην Καθημερινή (15/6/08) σχετικό με την αποπομπή Σημίτη από το ΠΑΣΟΚ και ειλικρινά δεν ξέρουμε αν πρέπει να κλάψουμε ή να γελάσουμε. Θα κλάψουμε για τον Ελλι που αναμφισβήτητα κλασαυχενίζεται νομίζοντας ότι όλοι οι αναγνώστες του είναι χαχόλοι. Αλλά ποίο πολύ από όλα θα κλάψουμε για τα καημένα τα δενδράκια που καταστράφηκαν για να του προσφέρουν το χαρτί, το χώρο που μας έριξε την σοφία του. Θα γελάσουμε εκ βάθους καρδίας με τα ωραία ευρηματικά και ανεύθυνα που γράφει, νομίζοντας ότι κάτι κάνει.

Τον κύριο Μητσοτάκη τον ανέχεται ο Καραμανλής γιατί ο Μητσοτάκης πέραν του να συνωμοτεί έχει περιορισμένες δυνατότητες και ξέρει πολύ καλά ότι αν επιθυμεί να δει την κόρη του Dora κάποτε πρωθυπουργό καλά θα κάνει να περιοριστεί σε αοριστολογίες και παρατηρήσεις άνευ ουσίας και περιεχομένου. Το παρελθόν του είναι βαρύ. Μπορεί τα ΜΜΣ(κοταδισμού) να ξέχασαν το παιχνίδι της αποστασίας του 1965, οι Έλληνες το θυμούνται χάριν του Διαδικτύου και δεν τον παίρνει Μια καινούργια τρικλοποδιά και θα έπαιρνε μαζί της όλο το Μητσοτακαϊκο.

Το πολύ γέλιο όμως πέφτει όταν ο Ελλίς μιλάει για "κάποιους από το στενό του περιβάλλον (που) υπέκυψαν στις σειρήνες της εξουσίας". Δεν μπορώ να μην γελάσω. Φαντάζομαι το λιγδιάρη φαρμακοποιό από τον Οίκο του Ναύτη
με τα κοντά ποδαράκια του και την χοντρή κοιλίτσα δεμένο στο κατάρτι, σαν άλλος Οδυσσέα, και γύρω του να χορεύουν οι σειρήνες ξεβράκωτες κουνώντας τα καπούλια τους και τα κρεατωμένα μαστάρια τους κραδαίνοντας πεντοχίλιαρα. Είχε ξεχάσει ο καημένος να βουλώσει τα αυτιά του και υπέκυψε!

Το γέλιο δεν σταματάει στις "σειρήνες". Το πλέον καταπληκτικό είναι "αρκετοί υπουργοί του 'σπατάλησαν' (sic) δημόσιο χρήμα". Εδώ πραγματικά πρέπει να καταφύγουμε στα φώτα του καθηγητή της σημειολογίας Umberto Eco για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι θέλει να μας πει ο ποιητής. Τι σημαίνει η λέξη "σπατάλησαν"; Άλλα μιάς και ο Eco δεν υπάρχει εδώ κοντά για να μας φωτίσει. Πρέπει να καταφύγουμε στο αναγκαίο κακό τον Μπαμπινιώτη που συνδέει το "σπατάλη" με το ρήμα "σπώ" με την σημασία "ρουφώ, απομυζώ".

Εκεί πλέον που δεν μπορούμε να συγκρατήσουμε τα γέλια μας, με κίνδυνο μάλιστα να πάθουμε ρήξη του ύπατος, είναι όταν αναφέρεται στον Σημίτη σαν τον πρωτεργάτη της εισόδου της Κύπρο στην ΕΕ. Πράγματι ο Ελλις δεν έχει τον Θεό του, τον οποιοδήποτε Θεό. Δεν θέλω να προσβάλω τον άνθρωπο. Ο Σημίτης με μανία μιγάδα σημαδεμένου από διάφορα συμπλέγματα υπεστήριξε το σχέδιο Αναν που όχι δεν θα άνοιγε την πόρτα της Κύπρου στην ΕΕ αλλά θα την παρεδιδε δέσμια στον Αττίλα για να ασελγεί πάνω στο μαρτυρικό της σώμα όπως και όποτε του γούσταρε. Η δε αποστροφή "εξάρθρωση της 17Ν" γεννάει μόνο μια απορία και μία ερώτηση. Είναι σοβαρός άνθρωπος (Ελλίς). Μάλλον πρέπει να είναι σοβαρός. Εμείς οι αναγνώστες, τουλάχιστον έτσι νομίζει, είμαστε της πλάκας.

Είμαστε πράγματι της πλάκας
αλλιώς πως θα τολμούσε να μας μιλήσει για τη συσσωρευμένη σοφία και εμπειρία του Σημίτη στα εθνικά θέματα. Το φιάσκο Οτσαλάν, ή η τραγωδία στα Ίμια είναι γεγονότα που μιλάνε. Φανταστείτε να μην είχε εμπειρία...!