ΛΟΓΟΣ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗ

Το Ελληνικό Έθνος που εγέννησε, ανάστησε και εδοκίμασε όλες τις μεγάλες ιδέες, και που τρεις χιλιάδες χρόνια τιμάει τις ιδέες αυτές, αυτό το Έθνος έγινε για 40 χρόνια μεταπολίτευσης  το σφάγιο των ιδεολογιών της αριστεράς, της  “μεγάλης δημοκρατικής παράταξης” που τώρα φόρεσε την προβιά του “συνταγματικού τόξου”. Η ιδεολογία του “συνταγματικού τόξου” είναι επινόημα , είναι διανοητικό κατασκευασμα με σκοπιμότητα και υπολογισμένη κατεύθυνση. Είναι δηλαδή ένα υπολογισμένο απο πρίν σύνολο σκέψεων και πράξεων που κατατείνει σε ένα ωρισμένο σκοπό να μεταβάλει τον Έλληνα άνθρωπο σε καταλωτικό αντικείμενο χωρίς ιστορία. Όλα τα μέσα τίθενται στην υπηρεσία του “συνταγματικού τόξου”. Όλες οι αξίες της ζωής μεταβάλλονται σε μέσα για να πετύχει τον αντικειμενικό του σκοπό, την υποταγή του Έθνους των Ελληνων στα κελεύσματα των ξένων αφεντάδων.

Η Χρυσή Αυγή είναι ιδέα μαζί και πραγματικότητα και όχι ιδεολογία. Δεν είναι κατασκεύασμα στο τεχνικό εργαστήρι των ΜΜΕ(ξαπατησης), των υπερεθνικών διευθυντηρίων και παρασηναγωγών. Γεννάει, αναθρέφει και παραδίδει ιδέες στο τυραγνισμένο Έθνος των Ελλήνων την ιδέα του ανθρώπου, την ιδέα της ελευθερίας, την ιδέα της πολιτείας, την ιδέα της δικαιοσύνης  Και δίνει συγκεριμένη αλλά και αιώνια μορφή στις ιδέες αυτές, δεν σκηνοθετεί καμμία ιδεολογία. Προτού ακόμη γεννηθούν οι ιδεολογίες, δηλαδή οι οργανωμένες επιδιώξεις και διώξεις, το Έλληνικό Έθνος εγέννησε ιδέες και κρατήθηκε το ιδιο ως ιδέα και πραγματικότητα μέσα στην ιστορία. Αυτήν την ιδέα, αυτη την παραγματικότητα εκπροσωπεί ο χρυσαυγίτης.

Μετά 40 χρόνια  δικτατόριας των παρακεντέδων του “συνταγματικού τόξου” οι ιδεολογίες του εναυάγησαν ή εγελοιοποιήθησαν επάνω στην σκλήρη πραγματικότητα της καθημερινής βαρβαρότητας που ζούμε και προ πάντων επάνω στην ιδέα που έχει αυτό το Έθνος για τον άνθρωπο. Η Χρυσή Αυγή όπως είναι ιδέα γινωμένη πραγματικότητα έτσι έχει και μεγάλη ιδέα για τον άνθρωπο και την ελευθερία. Για αυτό συντριβονται επάνω της όλα τα είδωλα των βαρβάρων, τα σχήματα των ηπειρωτικών ιδεολογιών που περικλείουν μια σταθερη αιχμή εναντίον του Ελληνισμού. . Υπάρχει πολύ φως στην Ελλάδα  και γρήγορα ξεθωριάζονται  τα είδωλα των βαρβάρων της “Δημοκρατίας  74”, οι ιδεολογίες του “συνταγματικού τόξου”.  

Οι χρησαυγίτες είναι ο λαός που επιτέλους δεν φοβάται, είναι ελευθερος. Ο βαρύς, τραχύς και τραγικός λόγος της Χρυσής Αυγής διαχωρίζεται απο τον μαλθακό -κατασκεύασμα της Madison Avenue -, απο τον πολτό εκεινο των λέξεων και των φράσεων, που με την πλαδαρότητα του έρχεται να κολακέψει την αδυναμια και την επιθυμία των ανθρώπων ή να κατηγορήσει προσωπα και πράγματα για να μειώσει την αξία τους. Ο λόγος του χρυσαυγίτη είναι το μέσον για να μας ενώσει, δεν είναι συναισθηματικός, αλλά είναι ο λόγος των πραγμάτων όπως αυτά είναι στην γυμνότητά τους. Δεν έρχεται ο λόγος του χρυσαυγίτη ούτε πρόγραμμα να σχεδιάσει, ούτε ιδεολογία να σκηνοθετήσει, όπως είναι σήμερα του συρμού, αλλά να δώσει εικόνα των γεγονότων, και απο τα πράγματα, αφού τα παραστήσει όπως είναι, να προχωρήσει σε αιτήματα της ζωής ομόλογα με τα πράγματα.

Νατο πάλι το ιδεολογημα του μεσαίου χώρου

“Πρωτίστως οφείλεται η συντριπτική ήττα στον καταστροφικό ανασχηματισμό του Ιουνίου. Εν συνεχεία, ενώ τότε είχαμε διαφορά μόνο 3-3,5% λόγω ευρωεκλογών, αντί να κάνουμε μια πολιτική που να μειώσει τη διαφορά ή ακόμη και να την ξεπεράσει – πάντως όχι στροφή στη λαϊκή Δεξιά και όχι μόνο μεταρρυθμίσεις, αλλά απομάκρυνση της πολιτικής του γούτσου-γούτσου με την ακροδεξιά και τους ΑΝΕΛ, διότι τελικά μπατάραμε προς την ακροδεξιά, ενώ ο χώρος μας ήταν αυτός που κάλυψε το Ποτάμι, με δικούς μας ψηφοφόρους – (κάναμε άλλα).

Βεβαίως και έχει (ευθύνες η ηγεσία της Ν.Δ.). Νομίζω πώς ναι (θα αναζητηθεί), διότι εγώ, αν ήμουν Σαμαράς, μέσα σ’ αυτό το άθλιο επικοινωνιακό κλίμα, το πρώτο που θα έκανα αμέσως μετά τη συγκρότηση της νέας νεοδημοκρατικής ομάδας, θα ήταν να έχω απολύσει όλους αυτούς που με οδήγησαν σ’ αυτή την κακορίζικη, κίτσικη και αντιαισθητική διαφημιστική καμπάνια. Αν η Ν.Δ. δεν ξαναβρεί τις αυθεντικές ρίζες της διακήρυξης του Κωνσταντίνου Καραμανλή και αν δεν στραφεί σ’ αυτό που πέτυχε ο Κώστας Καραμανλής, με το μεσαίο χώρο…Εμείς, είχαμε το παράδειγμα και την επιτυχία του Κώστα Καραμανλή, με το μεσαίο χώρο, και ενώ το ξέραμε, πήγαμε γιατί κάποιοι επέμεναν ότι οι ψηφοφόροι πρέπει να ξαναέλθουν από την άκρα Δεξιά. Κασσήδες και Τζαμτζήδες πήγαν με τον ΕΝΦΙΑ και χάσαμε τη μεσαία τάξη λόγω των αγροτών; Ξέρετε πόσο πήγαν οι αγρότες στον ΣΥΡΙΖΑ; 38%! Άρα, είτε θα συνέλθουμε στη Ν.Δ. είτε θα γίνουμε ένα ωραίο, μικρό κόμμα. Όμως, να αναγνωρίσουμε κάτι: 30% προσέγγισε η Ν.Δ., που με την οικονομική πολιτική

Πιπιλή   http://www.paraskhnio.gr/pipili-prepei-na-strafoyme-ston-mesai/

Νάμαστε πάλι  στο  εκτρωματικό στο ανόητο όσο και εξωφρενικό και ακατανόητο στους δεξιούς ιδεολόγημα του μεσαίου χώρου.

Το ιδεολόγημα του μεσαίου χώρου ήταν πάντα ένα από τα βασικά προβλήματα της Νέας Δημοκρατίας. Προσθέτοντας δεξιές θέσεις με αριστερές αντιθέσεις προέκυψε η αδράνεια κατά τη διάρκεια της πενταετίας Καραμανλή Β. Αδράνεια που οι Έλληνες την συνόψισαν “η ΝΔ στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία”.

Ο «Μεσαίος χώρος» είναι μια «φούσκα». Δεν είναι κοινωνική κατηγορία (όπως η μεσαία τάξη). Δεν είναι πολιτική κατηγορία (όπως ο κεντρώος χώρος). Δεν είναι ιδεολογική κατηγορία (όπως η κεντροδεξιά ή η κεντροαριστερά). Είναι ένα στατικό υποσύνολο της πολιτικής γεωγραφίας: ο «ενδιάμεσος χώρος» ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα…

Η έννοια του «μεσαίου χώρου» είναι «στατική», παραπέμπει στο «λογιστικό ενδιάμεσο» (median) του εκλογικού σώματος, αποτελεί «αδρανές υλικό». Δεν μπορείς ούτε να κυβερνήσεις αποτελεσματικά ούτε να μεταρρυθμίσεις τολμηρά, όταν δεσμεύεσαι από τα φοβικά ανακλαστικά και την ακαμψία του λεγόμενου «μεσαίου χώρου». Που, τελικά, δεν είναι ούτε «μεσαίος» ούτε «χώρος». Καθίσταται, όλο και περισσότερο, αδρανές περιθώριο… Περιλαμβάνει όλους εκείνους που δεν θέλουν ρίξεις, δεν θέλουν τομές, δεν θέλουν «φασαρίες» - θέλουν «μεταρρυθμίσεις», αλλά δεν θέλουν να πειραχθεί τίποτε απ’ όλα εκείνα που τους «βολεύουν». Τελικώς «μεσαίος χώρος» κατάντησε να σημαίνει το πιο βαθιά συντηρητικό, το πιο βαλτωμένο, το πιο υποκριτικό κομμάτι τις κοινωνίας.

Οι άνθρωποι του “μεσαίου χώρου” είναι αυτοί που ζούνε πιό πολύ γιατί είναι αυτοί που διακινδυνεύουν λιγότερο Δεν μετράνε την αξία της ζωής με την έντασή της αλλά με την διάρκειά της. Δεν αναρωτιόνται τι θα μπορούσαν να δώσουν στην ζωή, αλλά τι μπορούν να πάρουν απ’ αυτήν. Ξέρουν την τιμή των πάντων και την αξία του τίποτα. Ο κόσμος τους είναι ένας κόσμος χωρίς εντάσεις, είναι ένας κόσμος εκτός ιστορίας, γιατί είναι οι εντάσεις που υπάρχουν κάτω από την εξέλιξη εκείνες που παράγουν τα γεγονότα. Είναι οι μετριότητες του Μοντερλάν, οι παλιάνθρωποι του Ζάν-Πώλ Σαρτρ, οι άχρηστοι του Θουκιδίδη, οι άνθρωποι-πυγμαίοι προσεχτικοί στο να προφυλακτούν απο κάθε συγκίνηση, από κάθε μεγάλο πόνο και κάθε μεγάλη χαρά και από τους συνδεδεμένους με τέτοια ύπαρξη κινδύνους. Είναι οι άνθρωποι του «δώστα όλα». Είναι οι άνθρωποι της μνησικακίας, του παιγνιδιού των κομμάτων, της μικροπολιτικής, των συμβιβασμών, της περιορισμένης δυνατότητας.. Είναι οι άνθρωποι του «μεσαίου χώρου», οι μεσαίοι, απολιτικοί, ηθικά και πνευματικά ανάπηροι. Εχουν μεταμορφωθεί σε σκουλήκια που όταν τους πατάνε ζαρώνουν και μετά παραπονιούνται πώς τους ποδοπατούν.

Αντε να κάνεις τολμηρές μεταρρυθμιστικές τομές όταν στηρίζεσαι σε ένα τέτοιο «μεσαίο χώρο». Αντε να τα βάλεις με «διαπλεκόμενα» και «εξωθεσμικά κέντρα», όταν κύριο σημείο αναφοράς της πολιτικής σου είναι η «ευαρέσκεια» ενός τέτοιου «μεσαίου χώρου».

Η κυρία Πιπιλή θυμίζει το παλιό αχρηστο πλέον: η ΝΔ είναι η παράταξη που ξεκινούσε απο την λαϊκή δεξιά και έφτανε στις παρυφές της σοσιαλδημοκρατίας. Δεν μπορεί να καταλάβει η κυρία ότι ιδεολογία ενός κόμματος δεν είναι καλσόν ή καλτσοδέτα να την τεντώνεις όπως σε βολεύει για να ικανοποιείς τις φοβικές ανεπάρκειες. Προσπαθεί,  να πείσει τους οπαδούς της, ότι η ιδεολογία είναι «αναχρονιστική» και η παραταξιακή ταυτότητα «άχρηστη» ή «επιζήμια», με άλλα λόγια αντιμετωπίζει τους ψηφοφόρους ως «εφήμερους πελάτες». Οι άνθρωποι που πάνε σε ένα εκλογικό κέντρο για να ψηφίσουν ΝΔ δεν είναι “πελάτες”, δεν είναι “μεσαίοι”, δεν είναι “ανενεργός κοινωνικός πολτός”. Είναι οι άνθρωποι που είπαν φτάνει. Εφτασε η ώρα να πάψουμε να είμαστε σκυφτοί.  Έφτασε η ώρα να πάψουμε να κρύβουμε τις ιδέες μας για το έθνος και την πατρίδα. Για 40 χρόνια το μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαών παρακολούθησε την επέλαση της αριστερόστροφης  προοδευτικάντζας που διέλυσε την κοινωνία, διαστρέβλωσε τις έννοιες. “Την φιλοπατρία” την αποκάλεσε “φασισμό”, την “καταστροφή”, “διαμαρτυρία”, τις “δολοφονίες”, “εκτελέσεις”. Η ΝΔ διέπραξε το σφάλμα αποκήρυξε την ιδεολογία που δίνει δύναμη για κάτι αφηρημένο Όταν γίνονται τέτοιες μεγάλες και δυναμικές αλλαγές παντού στον κόσμο, τι αξία έχουν πλέον στατικά σχήματα και «λογιστικοί μέσοι όροι», όπως ο περιβόητος «μεσαίος χώρος»;

Το καρτοτηλέφωνο των φυλακών Κορυδαλλλού

Στη συνέντευξη που μου έδωσε λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές ο κ. Χρήστος Παππάς, τον είχα ρωτήσει θυμάμαι, ποιες ήταν οι δυνατότητες επικοινωνίας που έχουν μέσα στις φυλακές οι πολιτικοί κρατούμενοι της Χρυσής Αυγής.
Η απάντηση του ήταν αφοπλιστική...
"... Η δυνατότητα επικοινωνίας προσφέρεται μόνο από το καρτοτηλέφωνο του ΟΤΕ που βρίσκεται στον διάδρομο των κελιών κατά τις ώρες που αυτά είναι ανοικτά. Υπολογιστής και internet απαγορεύονται..."
Έτσι απλά!

Λοιπόν θα εξομολογηθώ την αμαρτία μου... 
Σ' όλη τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου κι ενώ έκαμα χάζι τις πανάκριβες παραστάσεις, που έστηναν οι καθεστωτικοί τηλεαστέρες στα κανάλια, εμένα το μυαλό μου ήταν κολλημενο σε μια συγκεκριμένη εικόνα.
Σ αυτό το καρτοτηλέφωνο των φυλακών Κορυδαλλού!
Και τι καρτοτηλέφωνο...
Απ' αυτές τις μπακατέλες του ΟΤΕ, με κάρτα αγορασμένη από το κοντινότερο περίπτερο! 

Κι έλεγα από μέσα μου... Για στάσου ρε παιδί μου...
Μόνο το κόστος της προεκλογικής καμπάνιας του Ποταμιού να βάνεις, συγκεντρώνεις ένα κοντύλι ίσαμε τον ΕΝΦΙΑ ολόκληρης της Πελοποννήσου. Πού να προσθέσεις τώρα τις διαφημίσεις του Βενιζέλου, του Γιωργάκη, των σαμαράνων και των τσιπρουλήδων. 
Βγάνεις τον ΕΝΦΙΑ επικράτειας και βάνε...
Για να μην πω περί της τηλεπροωθήσεως κάτι απίθανων τύπων σαν τους υποψηφίους της Τελείας ή της φάτσας του Λεβέντη, που τους μοστράρανε σ' όλα τα κανάλια. Δηλαδή μιλάμε, δεν υπήρχε πολιτευόμενο σούργελο, που να μην το σμπρώξουνε στο γυαλί, χρεώνοντας φυσικά το κόστος της κωμωδίας στα συνήθη κορόιδα.

Όχι ο ΕΝΦΙΑ θα πληρώνονταν από τις τηλεοπτικές διαφημίσεις των πάσης φύσεως καθεστωτικών συμμοριών αλλά μαζί και τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων και ο φόρος προστιθέμενης αξίας της ΔΕΗ. 

Μπορεί να γελάσαμε με όλες αυτές τις πολιτικές σαύρες αλλά να είσαστε σίγουροι/ες ότι όταν θα μας έρθει ο λογαριασμός, θα κλάψουμε με μαύρο δάκρυ...

Κι όλα αυτά απέναντι σε τί?

Απέναντι σε ένα καρτοτηλέφωνο, στους διαδρόμους μιας φυλακής!

Και να τανε μοναχά οι κάθε λογής τηλεδιαφημίσεις και τηλεκουνήματα των τηλευποψηφίων?

Για βάλτε κάτω με το νου σας να λογαριάσετε τι στοιχίζει σε ανθρώπινη εργασία και σε υλικά μια μαζική προεκλογική εκστρατεία ελέγχου του νου?

Τυπογράφοι, σκιτσογράφοι, γραφίστες, διορθωτές και μηχανικοί του mind control, μόνο για να παραχθεί το έντυπο υλικό. Κομπιουτεράδες, αντι-χάκερς, μηχανικοί πληροφορικής, ανιματέρς, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, ενδυματολόγοι, παραγωγοί, γλάστρες, κοστούμια, βρακιά, κομμωτές, μακιγιέζ κι ένα πολυπρόσωπο επιτελείο ψυχολόγων, επικοινωνιολόγων, σεξολόγων, διεθνολόγων, πρωκτολόγων και δεν συμμαζεύεται για να βγει το ηλεκτρονικό υλικό. 

Και μετά, έμμισθοι αφισοκολλητές, κράχτες, αβανταδόροι, τσιλιαδόροι [ενίοτε και πληρωμένοι φονιάδες] για να διανεμηθεί το υλικό και να τρομοκρατηθούν οι αντίπαλοι. Κι από πάνου δωράκια και δωράρες σε παπαγαλάκια και σε δημοσκόπους, για να "δημιουργηθεί" κλίμα και να ψαρώσει το πόπολο. 

Κι όλα αυτά τα υλικά, τα μηχανήματα, οι χειριστές τους και οι προμηθευτές τους, θα πρέπει να πληρωθούν δέκα φορές απάνω από την αγοραία αξία τους, γιατί πρέπει να πέσουν και οι μίζες των κρατικοδίαιτων γυμνοσάλιαγκων που βρίσκουν την ευκαιρία να κονομάνε απο παντού. Άσε πια τα συμβόλαια που θα εκτελεστούν μετά τις εκλογές, άσε τις ρεμούλες, άσε τις σπέκουλες...

Όχι γάζες για τα νοσοκομεία θα παίρνανε με αυτά τα λεφτά αλλά θα χτίζανε και δύο νέους Ευαγγελισμούς!  

Κι αυτή η σπατάλη ανθρώπων και υλικών, αυτοί οι χείμαρροι ζεστού χρήματος, απέναντι σε τί?

Στη χρονοκάρτα του ΟΤΕ, που αγοράστηκε από το περίπτερο στη γωνία...

Ε, δεν μπορώ να μην σκάσω στα γέλια ρε παιδιά, με τέτοιες συγκρίσεις.

Απ' τη μια ένα ολόκληρο καθεστώς, με διασυνδέσεις στα ΔουΝουΤου και στους ρότσιλντς, με τα πιο ακριβοπληρωμένα κονέ ανάμεσα σε μπομπολαίους και σε αλαφουζαίους, με τη μόστρα και τη ρότα της τηλεοπτικής μαζικής μαλάκυνσης, με τους πρωτοκλασάτους μηχανικούς των ψυχών όλου του πλανήτη, με τις ευλογίες και τις οδηγίες των καλύτερων μυστικών υπηρεσιών, με τις μόργκαν στανλεϋς και τις γκόλντμαν σάκς στην από μέσα, με τις προβοκάτσιες και τις τρομοκρατίες των πρωτοπαλλήκαρων των πάσης φύσεως ξηρών, με τα καλάσνικοφ και με τις αλβανοαφγανικές μαφίες, με τα σούπα και τα μούπες της κάθε μέρκελ και του κάθε σόϊμπλε, με τους θεούς και τους δαίμονες του θλιβερού μας παρόντος, και προπαντός με την πιο αμείλικτη συνωμοσία σιωπής γύρω από αυτό το ταπεινό καρτοτηλέφωνο των φυλακών κορυδαλλού!  

Κι όλο αυτό το διεθνές σκυλολόι που ρίχτηκε απάνω στους σχεδόν λωβοτομημένους ελληνόφωνους της ινδογρεκίας, απέναντι σε τι?

Απέναντι στους λίγους Έλληνες, που "σαν έτοιμοι από καιρό" επιμένουν ακόμα να ομνύουν στον Λογισμό και στο Όνειρο.

Τους άνδρες και τις γυναίκες που δεν επέτρεψαν στη λαλιά την ελληνική και στο Φως της Ηρακλείτειας διαλεκτικής να σβήσουν οριστικά από το προσκήνιο του πολιτισμού. 

Μέσα από το καρτοτηλέφωνο των φυλακών Κορυδαλλού. Με κάτι λίγες Χρονοκάρτες αγορασμένες από τα κιόσκια των ωραίων νεκρών μας. 

Και με μια νότα αισιοδοξίας, κερδισμένη στα αλώνια των μεγάλων μαχών μας, εκείνων που μας κράτησαν όρθιους να μνημονεύωμε ακόμα Διονύσιο Σολωμό και ίωνα Δραγούμη, μέσα από το καρτοτηλέφωνο της συλλογικής μας ψυχής...

ΠΗΓΗ  Απο το αγωνιστικό ιστολόγιο του Λευτέρη Πανουση 

http://panusis.blogspot.nl/2015/01/blog-post_28.html

Πραγματική Ιστορία...και οχι Παραμύθι Ηλένιας

Βιβλιοπαρουσίαση

ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΟΥΝ
Το Χρονικό της Μάχης των Μολάων. Γεγονότα και Αλήθειες
του
Ομότιμου καθηγητή του Παν/μίου Αθηνών, Δημητρίου Π. Ανδριτσάκη

Β΄ Έκδοση
Βελτιωμένη και Συμπληρωμένη (Ιανουάριος 2015)

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί το σχολιασμό μου στην Α΄ Έκδοση του εξαιρετικού αυτού έργου του καθηγητή κυρίου Δημήτρη Ανδριτσάκη.  Οι μεγάλες βελτιώσεις που παρουσιάζει η Β΄ Έκδοση, που μόλις κυκλοφόρησε, αποδεικνύουν ένα πράγμα: όταν ένα έργο γίνεται με βασική κινητήριο δύναμη τα ευγενή αισθήματα του δημιουργού του και την ανιδιοτελή αγάπη του για το αντικείμενο του κόπου του, το αποτέλεσμα θα είναι άριστο.

Η αγάπη του συγγραφέα γιά τον τόπο του και ο πόνος του γιά τη λανθασμένη εικόνα που έχει παρουσιαστεί από μια πλειάδα συγγραφέων, ξεχειλίζει σε κάθε σελίδα του βιβλίου. Η Α΄ Έκδοση ξύπνησε μνήμες σε κάποιους συμπατριώτες του και του εμπιστεύθηκαν σπουδαίο πρωτογενές υλικό και μαρτυρίες που έκαναν  ένα ήδη σπουδαίο βιβλίο, ένα συγγραφικό διαμάντι. Δεν είναι μόνο οι 66 σελίδες που προστέθηκαν στη Β΄ Έκδοση αλλά το σπουδαίο υλικό που κάνουν το βιβλίο του κ. Ανδριτσάκη ένα σπουδαίο ντοκουμέντο των γεγονότων των Μολάων τον Δεκέμβριο του 1943 και της περιόδου της Κατοχής στην Ελλάδα γενικά, και στην Ανατολική Λακωνία ειδικότερα.

Είναι τόσο πολλές οι βελτιώσεις και οι συμπληρώσεις  στην Β΄ Έκδοση, που σημαίνει ότι οι αναγνώστες της Α΄ Έκδοσης είναι οι πρώτοι που θα ικανοποιηθούν διαβάζοντας το νέο βιβλίο. Προσωπικά, δεν μπορούσα να το αφήσω κάτω. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους που θέλουν να μάθουν την Ιστορία αυτού του τόπου σε μιά δύσκολη περίοδο γιά τον Ελληνισμό, όπως ήταν τα τρία χρόνια 1941-43. Έχουν έναν ακόμη λόγο να το διαβάσουν όλοι οι Λάκωνες, και οι αναγνώστες της Α΄ ΄Εκδοσης.    

Σχόλια στην Α΄ Έκδοση (2012)
«Είναι πλέον πλατειά παραδεκτό ότι ο Ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος άρχισε το 1943, όχι το 1946. Ο όρος «Κατοχικός Εμφύλιος» χρησιμοποιήθηκε πρώτα από το ιστοριογράφο Παρμενίωνα Παπαθανασίου στο έργο του «ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΟΡΡΑ, Μακεδονία 1941- 44». Ο όρος είναι επίσης μέρος του υπότιτλου στις «ΜΑΤΩΜΕΝΕΣ ΜΝΗΜΕΣ 1940-45». Πρόσφατα, ερευνούσα τα γεγονότα των Μολάων του Δεκεμβρίου 1943, παρακινηθείς από τη διαπίστωση μιάς μεγάλης αντίθεσης: ότι υπάρχει στη βιβλιογραφία είναι πολύ μακριά από μαρτυρίες που έχω ακούσει από ανθρώπους καταγόμενους από την πόλη αυτή της ανατολικής Λακωνίας, αλλά και την ιστορική πραγματικότητα της περιόδου. Είχα τότε την καλή τύχη να οδηγηθώ στο ανωτέρω νέο βιβλίο (του 2012), ένα πραγματικό διαμάντι, του ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Δημητρίου Π. Ανδριτσάκη.

Ο συγγραφέας είχε την εξαιρετική καλωσύνη να μου αποστείλει το πόνημά του, και μάλιστα δύο φορές, αφού ο πρώτος φάκελλος έφθασε ανοιγμένος (!) και μόνο με το συμπληρωματικό μικρό βιβλίο με τα κείμενα της «Παρουσίασης του Βιβλίου στους Μολάους» τον περασμένο Οκτώβριο. Το καλογραμμένο βιβλίο του κ. Ανδριτσάκη το διάβασα μονορούφι. Δεν μπορούσα να περιμένω για τη συνέχεια. Αρχίζει με μιά εμπεριστατωμένη και άκρως πληροφορική κάλυψη της εγκατάστασης των Γερμανών στην περιοχή των Μολάων και τη λειτουργία του πολεμικού αεροδρομίου κατά την μάχη της Κρήτης και στη συνέχεια του πολέμου. Τελικά, αυτά δεν ήταν τα δύσκολα γιά τον λαό της περιοχής. Οι Γερμανοί, αντιμετωπίσθηκαν από όλους ως απεχθείς εχθροί που ήταν.

Τα δύσκολα άρχισαν όταν διακεκριμένα μέλη της συντηρητικής κοινωνίας των  Μολάων και της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς πήραν αποστάσεις από το ΕΑΜ το οποίο είχαν αρχικά αγκαλιάσει, επειδή διαπίστωσαν την εξάρτησή του από το ΚΚΕ, και ότι η Αντίσταση ήταν μόνο πρόσχημα που χρησιμοποιούσαν οι κομμουνιστές της Ελλάδος γιά να καταλάβουν με τη βία την εξουσία. Ο συγγραφέας περιγράφει με όσο γίνεται δυνατό ανθρώπινη αντικειμενικότητα την συνέχεια για την ιστορία των Μολάων και της περιοχής. Πρώτο θύμα της αντιπαράθεσης  ήταν ένας Έλληνας αξιωματικός, που θεωρήθηκε ότι συνέβαλε στην αποχώρηση κάποιων επωνύμων και στην άρνηση των πολλών να ενταχθούν στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Ο λοχαγός  πυροβολικού Γρηγόριος (Γώγος) Αργείτης από τα Φούτια Μονεμβάσιας, που είχε καταφύγει στη Μέση Ανατολή, αφού εκπαιδεύτηκε από ένα κλάδο κατασκοπείας του Βρετανικού στρατού αποβιβάσθηκε από βρετανικό υποβρύχιο στην περιοχή τον Ιούνιο του 1943. Η αποστολή του ήταν η δημιουργία μικρών ομάδων σαμποτέρ και δικτύου πληροφοριών τις οποίες να μεταβιβάζει στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής.  Πρωταρχικοί στόχοι του ήταν το αεροδρόμιο των Γερμανών στους Μολάους και τα  παράκτια οχυρωματικά έργα που είχαν κατασκευάσει στον Λακωνικό κόλπο και στο ακρωτήρι του Μαλέα. Άγνωστο σ’αυτόν, ότι ο ασυρματιστής που τον συνόδευε ήταν ταγμένος στο ΕΑΜ.
Οι ηγέτες του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ της περιοχής ήρθαν άμεσα σε επαφή με τον Αργείτη, και του ζήτησαν να προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ. Όταν εκείνος αρνήθηκε, ξεκίνησαν πόλεμο εναντίον του. Στην αρχή με συκοφαντίες ότι ήταν είτε πράκτορας των Γερμανών ή προσωπικός απεσταλμένος του Βασιλιά Γεωργίου και όχι του Συμμαχικού Στρατηγείου. Όταν στο δίκτυο κατασκόπων που δημιούργησε ο Αργείτης  μπήκαν και στελέχη των Μολάων που είχαν αποχωρήσει από το ΕΑΜ, το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ προχώρησε σε απειλές για τη ζωή του. Δυστυχώς γι’ αυτόν, ο νεαρός λοχαγός δεν πήρε σοβαρά τις απειλές και δεν αντέδρασε όταν συνελήφθει από «Μαχητική Ομάδα της ΟΠΛΑ» της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς. Το βιβλίο περιγράφει το μαρτύριο που υπέφερε ο ήρωας Έλληνας αξιωματικός στα χέρια των κομμουνιστών, που κράτησε δύο μήνες, μέχρι την εκτέλεσή του τον Νοέμβριο του 1943 κοντά στο μοναστήρι της Έλωνας, στον Πάρνωνα.  

Ο συγγραφέας στη συνέχεια περιγράφει τα γεγονότα που εξελίχθηκαν σε 2 φονικές επιθέσεις του ΕΛΑΣ εναντίον των Μολάων, τον Δεκέμβριο 1943, μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Την δεύτερη επίθεση, από εκατοντάδες αντάρτες του ΕΛΑΣ, που ήταν γι’ αυτούς επιτυχημένη αφού κατέλαβαν την πόλη και συνέλαβαν τους «εχθρούς» τους, ακολούθησε «η Τραγωδία των Μολάων». Συλλήψεις «αντιδραστικών», ολικό πλιάτσικο της πόλεως, και ένα ιδιότυπο «λαϊκό δικαστήριο» με θεατές τους κατοίκους των Μολάων αλλά και πολλούς κατοίκους των γύρω χωριών που είχαν προσκληθεί από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και έπαιζαν τον ρόλο του «αγανακτισμένου λαού», φωνάζοντας εν χορώ «θάνατος, θάνατος» στους  «κατηγορούμενους»!

Το σύντομο «δικαστήριο» τελείωσε με την ανακοίνωση της απόφασης που είχε ληφθεί εκ των προτέρων. Έτσι, με τα αγαπημένα τους πρόσωπα να παρακολουθούν και να μην πιστεύουν αυτά που βλέπουν και ακούνε, 33 πολίτες των Μολάων και των γύρω χωριών καταδικάστηκαν σε θάνατο! Σ’αυτούς τους 33 προστέθηκαν λίγες ημέρες αργότερα και άλλοι 7, που ανέβασε το σύνολο των θανατοποινητών σε 40. Τα ονόματά τους περιέχονται στο βιβλίο. Από την ανάγνωση των επωνύμων προκύπτει ότι αρκετά από αυτά υπάρχουν και στην παροικία μας.

Την επομένη της δίκης, οι 33 καταδικασθέντες, δεμένοι ανά δύο, φορτώθηκαν στην καρότσα ενός παλαιού φορτηγού για να οδηγηθούν προς εκτέλεση. Πριν ξεκινήσουν, με εντολή τοπικού στελέχους του ΕΑΜ, κατέβασαν τον πατέρα του συγγραφέα, χαρίζοντάς του τη ζωή ώς ανταμοιβή γιά κάποια προηγούμενη καλή του πράξη. Οι μελλοθάνατοι οδηγήθηκαν στο χωριό Άγιος Δημήτριος, κάπου 30 χιλιόμετρα βόρεια των Μολάων στις πλαγιές του Πάρνωνα, και φυλακίσθηκαν στο εκεί Δημοτικό σχολείο για μιά νύχτα. Το πρωϊνό της 31ης Δεκεμβρίου 1943, παραμονή της Πρωτοχρονιάς, της τρίτης που πέρασε η Ελλάδα υπό Κατοχή, τα 32 τραγικά θύματα ξεκίνησαν πάνω στην καρότσα του φορτηγού για το τελευταίο σκέλος τους μαρτυρικού ταξιδιού τους. Από το Άγιο Δημήτριο, προχώρησαν λίγα χιλιόμετρα στη βορινή πλαγιά του βουνού Κουμαριά, στο δρόμο προς το μικρό χωριό Γκιότσαλι, σε μια τοποθεσία γνωστή με το όνομα Τρύπα του Ταράτσα.

Εκεί επιτελέσθηκε από Έλληνες εναντίον άλλων Ελλήνων ένα απίστευτο έγκλημα, με μεγάλες ομοιότητες με το μεγάλο έγκλημα της Πηγάδας του Μελιγαλά εννέα μήνες αργότερα, αλλά ακόμη πιό φρικτό στην εκτέλεσή του. Η περιγραφή του γίνεται στο βιβλίο, αν και ο συγγραφέας σεβόμενος τη μνήμη των συμπατριωτών του αποφεύγει τις λεπτομέρειες όλων αυτών που υπέφεραν πριν ριχθούν ζωντανοί –με πρώτον τον ιερέα των Μολάων- στην Τρύπα του Ταράτσα, ένα βάραθρο με άνοιγμα λίγο μεγαλύτερο από 1 μέτρο και βάθος 39 μέτρα. Οι θύτες πριν αναχωρήσουν από εκεί «έβαλαν κλήρο στα ρούχα των θυμάτων»! Λίγες ημέρες αργότερα, 7 ακόμη άνθρωποι ρίχθηκαν στην ίδια τρύπα, δύο εκ των οποίων ήταν οι «τυχεροί», αφού είχαν εκτελεσθεί πριν ριχθούν στο βάραθρο. Το 1971, όταν δύο αδελφοί από την Καλιφόρνια, γυιοί ενός από τα θύματα από τα Πάκια, οργάνωσαν την ανάσυρση των οστών, βρέθηκαν 39 κρανία, ακριβώς όσα και τα θύματα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στο τέλος του 1943.

Ο συγγραφέας κλείνει το εξαιρετικό πόνημά του, περιγράφοντας την διαστροφή των γεγονότων που γίνεται από τότε από μιά μεγάλη σειρά ιστοριογράφων της Αριστεράς. Τα θύματα, όλοι επίλεκτα μέλη της κοινωνίας της πόλης των Μολάων και της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς, παρουσιάζονται ως δοσίλογοι, ταγματασφαλίτες, γκεσταπίτες, και λοιπά τερατώδη που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, ενώ αποσιωπείται τελείως ο φρικτός τρόπος δολοφονίας των 39 μαρτύρων όπως και του λοχαγού Αργείτη.

Ο συγγραφέας εξηγεί ότι αυτή η συμπεριφορά των ιστοριογράφων της Αριστεράς και η συνεχιζόμενη συκοφαντία εναντίον των τραγικών θυμάτων, ήταν εκείνο που τον οδήγησε στην απόφασή του να γράψει το βιβλίο. Είναι ευτύχημα που το έκανε, γιατί η ιστορική αλήθεια είναι απαραίτητο να δίδεται ακριβώς όπως είναι, γυμνή και αφκιασίδωτη! Ο συγγραφέας έχει κάνει μιά πολύ προσεκτική δουλειά στην έρευνα των γεγονότων, και είναι εξαιρετικός στην περιγραφή τους. Με το έργο του δίνει στους μελετητές της Ιστορίας της περιόδου, αλλά και τους νέους συμπατριώτες τους, τη δυνατότητα να μάθουν την αλήθεια ή τουλάχιστον να πληροφορηθούν και την άλλη πλευρά και έτσι να μπορούν να συγκρίνουν!

Η αλήθεια πάντα βρίσκει τον τρόπο να βγεί στην επιφάνεια!

Ο καθηγητής Δημήτριος Π. Ανδριτσάκης την βοηθά στο θέμα της Τραγωδίας των Μολάων!»

{Το βιβλίο του κ. Ανδριτσάκη μπορείτε να το βρείτε:
 ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ: Βιβλιοπωλείο-Εκδόσεις ΣΠΥΡΟΥ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΥ,
Φωκίδος 57-59, Γουδή, Τηλ.: 210 7713608, Fax: 210 7706037, e-mail: info@dentalbooks.gr
ΣΠΑΡΤΗ: Βιβλιοπωλείο ΔΙΗΝΕΚΕΣ, ΝΩΝΤΑΣ ΛΑΜΠΡΙΝΑΚΟΣ, Διηνεκούς 8, Τηλ.: 27310 89551
ΜΟΛΑΟΙ: 1) Βιβλιοπωλείο Μ. ΜΑΧΑΙΡΑ, Τηλ.: 27320 29130,
2) Βιβλιοπωλείο ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΣΠΑΝΟΥ, Τηλ.: 27320 23735
MONEMΒΑΣΙΑ: Βιβλιοχαρτοπωλείο Αικατ . Κλινάκη , Τηλ.: 27320 61021
ΠΑΠΑΔΙΑΝΙΚΑ: Βιβλιοπωλείο: ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΝΑΓΑΚΟΥ, Τηλ.: 27320 83001
ΑΡΕΟΠΟΛΗ: Βιβλιοπωλείο «Η αδούλωτη Μάνη » ΓΕΩΡΓ. ΔΗΜΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ, Τηλ.: 27330 53670

Ιωάννης Μπουγάς (Ph.D.)

Απόδειξη, Η ΝΙΚΗ...

Η Χρυσή Αυγή πήρε ένα 6.5%. Είναι ένα ποσοστό, ένα νούμερο. Περαν της ποσοτικής του αξίας, οποιαδήποτε αξία άν έχει, υπάρχει και μία ποιοτική διάσταση. Η Χρυσή Αυγή πήρε το ποσοστό αυτό χτυπημένη, “χρωματισμένη”,  απομονωμένη απο τα ΜΜΕ(ξαπάτησης), κατασυκοφαντούμενη και υβριζόμενη. Πήρε το ποσοστό αυτό με την ηγετική της ομάδα την φυσική, την αγωνιστική, την “σάρξ εκ της σαρκός” του λαού στις φυλακές και άλλους αγωνιστές φυλακισμένους στα σπίτια τους.

Σε αντίθεση με τα λοιπά κόμματα και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις που μονοπωλούσαν τα τηλεπαράθυρα και τα ραδιόφωνα, η Χρυσή Αυγή ήταν απούσα. Αυτή η απουσία κάνει το 6.5% πολύ πιο σημαντικό απο όλα μαζί τα ποσοστα των άλλων. Οι ρεπατζούδες, τα Botox των 8 και 9 ήταν απασχολημένα στο να προβάλουν τα κόμματα και τα αποκόμματα τα εγκεκριμένα απο τους αμερικανοσιωνιστές, τους μπετατζήδες, και τους διαπλεκόμενους ολετήρες. Και όμως!  Η Χρυσή Αυγή προχώρησε. ΝΙΚΗΣΕ.

Μπορεί τα ανεξάρτητα, μαχητικά, αδεύσμετα ΜΜΕ(ξαπατησης) να είχαν ρίξει ένα πέπλο συνωμοτικής σιωπής στου Έλληνες αγωνιστές η κοινωνία όμως τους αγκάλιασε. Η κοινωνία κατάλαβε ότι κάτι ύποπτο υπάρχει πίσω απο την σιωπή. Το σύστημα φοβάται. Μέχρι τώρα το κατεστημένο της διαπλοκής, καταργώντας την σκέψη, έπαιζε με τράπουλες σημαδεμένες και ζάρια καραγκιοζάκια για να διαβουκολίζει τους Ελληνες, να τους διδάσκει να σκέπτονται με συνθήματα και να τους μαντρώνει στην κομματική στρούγκα.  Οι Έλληνες το κατάλαβαν. Σήκωσαν κεφάλι αντιμίλησαν και αγκάλιασαν την Χρυσή Αυγή σαν τον γνήσιο εκφραστή του Έθνους και των πεπρωμένων του. Η Χρυσή Αυγή έδωσε στο λαό ταυτότητα και επίγνωση της δυναμής του. Η Χρυσή Αυγή μίλησε για να πεί. Το “συνταγματικό τόξο” για να επικοινωνήσει. Η Χρυσή Αυγή απευθύνθηκε στο μυαλό δια της λογικής. Το “συνταγματικό τόξο” στο θυμικό επενδύωντας στο φόβο ή στην ελπίδα.

Η Χρύση Αυγή αγωνίστηκε να απαλλάξει τους Ελληνες απο την ταπείνωση της φτώχειας, της εξάρτησης. Αλλωστε, είτε το ηθελαν οι ντάβατζήδες είτε όχι, τον δρόμο τον είδαν τα αγόρια και τα κορίτσια της Χρυσής Αυγής. Απόδειξη, η ΝΙΚΗ

Η Χρυσή Αυγή νικά και θα νικά για πάντα...

Στην Ελλάδα σήμερα μια καταπληκτική αρμονία βασιλεύει οι τράπουλες σημαδεμένες, τα ζάρια "καραγκιοζάκια", μονά-ζυγά δικά μας . Οι κήρυκες της υποταγής και της ακινησίας κλεισμένοι στην ναρκισσίστικη γυάλα τους αναθεματίζουν τις ελεεινές πολιτικές συντεχνίες, την αναξιοκρατία, το καθεστώς, τους εργατοπατέρες, τους κουκουλοφόρους. Πέραν από μία αρθρογραφία του αναθέματος μονοκόκαλη γεμάτη επαναλαμβανόμενα φραστικά κλισέ δεν μας λένε πώς και γιατί φθάσαμε ως εδώ που φθάσαμε, στο τελευταίο σκαλί στου "κακού τη σκάλα".

Σε τελευταία ανάλυση κατά βάθος όλοι διαβάζουμε την ίδια εφημερίδα, παρακολουθούμε την ίδια τηλεόραση. Επιφανειακές αντιζηλίες, ψευδείς διενέξεις φαίνονται να τους χωρίζουν. Όταν όμως πρόκειται για το συνδικάτο των συμφερόντων, που έχει μοιράσει προς ίδιον όφελος όλα τα όργανα της εξουσίας, μία ξαφνική ταυτότητα απόψεων τους ενώνει. Αρκούν μόνο δύο λέξεις Χρυσή Αυγή και εκείνη την στιγμή δεν υπάρχουν μεταξύ τους περισσότερες διαφωνίες από εκείνες που υπάρχουν μεταξύ των ιεροκηρύκων διαφορετικών θρησκειών, όταν φωνάζουν εναντίον των Απίστων και των αθέων.

Έτσι δεν έχουμε κανένα τρόπο να διαλέξουμε μεταξύ των απόψεων που θα μας επέτρεπαν να τοποθετηθούμε, όπως δεν έχουμε κανένα τρόπο να επιλέξουμε μεταξύ των υποψηφίων που μπορούμε να εκλέξουμε και απλά διαλέγουμε όπως θα διαλέγαμε από τον κατάλογο με τα φαγητά στην ταβέρνα ή το εστιατόριο. Τα γεγονότα μας παρουσιάζονται παντού με την ίδια συγκάλυψη. Οι αξίες μας παρουσιάζονται σύμφωνα με μία ενιαία ιεραρχία. Και δεν μπορούμε να διαβάσουμε ή να ακούσουμε μια άλλη αποψη παρά μόνο μέσα από ένα κόσκινο, που μας επαναφέρει συνέχεια στα μάτια μερικά σαφή παραπτώματα και που μας φράζει παντοτινά τον ορίζοντα της Χρυσής Αυγής που υποτίθεται πώς "δεν υπάρχει". Ο γεμάτος ανθρωπιά δύναμη κι αξιοπρέπεια χρυσαυγήτης απο την μιά η τυραννία σε οποια της μορφή απο την άλλη.

Ακριβώς όπως σε μία δικτατορία, όπου ΜΜΕ(ξαπάτησης) λιγότερο "ποικίλα" από τα δικά μας, αλλά κατά βάθος ίδια με αυτά, παραμορφώνουν ή αποκρύπτουν με επιμονή από τους πολίτες μερικά μέρη του κόσμου και δεν φωτίζουν πάρα μόνο την όψη του κόσμου που πρέπει να δουν

Δεν πρέπει να είμαστε αυτοί που είμαστε. Δεν ξέρουν τι μπορεί να κρύβεται μέσα μας. Ίσως το αίσθημα της τιμής, ή υπερηφάνεια, ο σεβασμός του αίματος μας, ένα είδος επιδίωξης καθαρότητος και μεγαλείου, ποιός ξέρει; Όλα αυτά ελαττώματα που δεν ευνοούν τον "καλόν αγοραστή" των μαζικών, φθηνών εμπορευμάτων. Αρα μας ξεπλένουν, όπως το μετάλλευμα που βγαίνει από τα ορυχεία. Και από αυτό το αρχικό πλύσιμο, που επαναλαμβάνεται συνεχώς με κόπον και επιμονή εξαρτάται πόσο καλοί είμαστε. Αυτό είναι το βασικό μέλημα των ΜΜΕ(ξαπάτησης).

Έχουμε δικαίωμα σε όλα, εκτός από το να έχουμε δική μας ψυχή, εκτός από το να έχουμε δική μας θέληση, εκτός απο το να έχουμε δική μας άποψη. Και όλη η τέχνη της "ενημέρωσης" συνίσταται στο να μας αναγκάσει να διαλέξουμε μεταξύ των εγκεκριμένων ιδεών, των εγκεκριμένων κομμάτων, των εγκεκριμένων προσώπων που είναι τόσο ωραία συσκευασμένες με διαφορετικό χαρτί περιτυλίγματος, ωραίεςς κορδελίτσες και φιογκάκια, χωρίς να υποψιαζόμαστε ότι στην πραγματικότητα δεν περιέχουν παρά το ίδιο ναρκωτικό, χωρίς κυρίως να σκεφτόμαστε ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα που η γεύση μας έχει μείνει αόριστα στον ουρανίσκο!

 

Έτσι τα κόμματα και τα ΜΜΕ(ξαπάτησης) αλληλοϋποστηρίζονται. Η θέληση των Ελλήνων ακόμη και όταν είναι δίκαιη, ακόμα και όταν είναι ισχυρή δεν μπορεί παρά να χρησιμοποιηθεί προς ορισμένες κατευθύνσεις και πάντα προς όφελος της μαφίας που νέμεται την χώρα που ζητάει απο τους Ελληνες να προσέρχονται στις κομματικές φιέστες φέρνοντας μόνο τις παλάμες τους κι αφήνοντας τα κεφάλια τους έξω. Οι Έλληνες αισθάνονται τι είναι καλό και τι δίκαιο. Ζητάνε όπως ο ποιητής Κλωντέλ “κάτι άλλο, πάντοτε κάτι άλλο”. Αλλά τι μπορεί να κάνουν; Η ευκολία με την οποίαν χαρακτηρίζουν κάποιον “φασίστα ή ναζί” έχει συνέπειες. Κάτω απο αυτό το μορμολύκειο έχει φιμωθεί ένα σωρό κόσμος. Όσο μακρυά και αν κοιτάξουν βλέπουν την ίδια σκυθρωπή πεδιάδα και τους ίδιους βάλτους. Διαβάζουν, ακούν ίδια όνομα και μετά τα ονόματα τα ίδια λόγια. Θα ήθελαν να δουν να μάθουν. Να εκλέξουν αντί να διαλέξουν. Να απαλλαγούν απο τον φόβο να αποδεσμεύσουν τις ιδέες του ελληνισμού απο όλα εκείνα τα δεσμά που συγκρατούν την Ελλάδα προσηλωμένη στα παλιά καλούπια και τις έτοιμες ρετσέτες που έρχονται απο το εξωτερικό.  Ο θερισμός είναι πολύς, αλλά οι θεριστάδες λίγοι. Η Χρυσή Αυγή αντιμετωπίζει σκληρές συνθήκες. Αλλά νικά. Και θα νικά πάντα. Εχει μαζί της τον βασανισμένο, τον κυνηγημένο, τον ηρωικό Έλληνα στην ψυχή  

25 Ιανουαρίου 2015: Η Ελλάδα θα νικήσει...

Είμαστε έτοιμοι αφού το  αποφάσισαν οι μεγάλοι σκηνοθέτες του σύμπαντος να ξανατρέξουμε στις κάλπες. Θα μας φορέσουν τον μανδύα του ωρίμου δημοκρατικού λαού και εμείς με χαρά και ευτυχία θα εκτελέσουμε το μεγάλο και ιερό μας καθήκον. Θα βάλουμε σιωπηλοί, πίσω από το παραβάν, ένα όνομα μέσα σε ένα φάκελο και έτσι απλά θα εξαντλήσουμε όλη μας την εξουσία. Από την στιγμή εκείνη έχουμε γίνει η σιωπηλή λεία των αφεντικών που διαλέξαμε, όπως το αρσενικό αλογάκι της Παναγίτσας (Mantis) που έχει στην διάθεσή του μόνο μία στιγμή έρωτα και καταβροχθίζεται αμέσως μετά από το θηλυκό του.

Έτσι την Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2015 θα διαλέξουμε ένα από τα εγκεκριμένα συνδικάτα ελέγχου της λαϊκής θέλησης και θα είμαστε άξιοι της τύχης μας.

Ας μη το ξεχνάμε τα κόμματα και οι πολιτκατζήδες είναι ο καθρέφτης όπου ο καθένας βλέπει τον εαυτό του.

• Κάηκε η Αθήνα τον Δεκέμβρη του 2008. Εμείς με την ψήφο την κάψαμε!
• Τα Πανεπιστήμια είναι χωματερές. Εμείς με την ψήφο μας τα κάναμε!
• Τα σύνορα μας κινδυνεύουν να συρρικνωθούν. Εμείς με την ψήφο μας τα συρρικνώνουμε.
• Η Ψαρούδα Μπενάκη μίλησε για περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας. Εμείς με την ψήφο μας εγκρίναμε τον περιορισμό της!
• Οι διαφοροι παρακεντέδες της Νέας Τάξης αποποιούνται του εθνους. Εμεις με την ψήφο μας αποποιούμεθα το έθνος!
• Οι διάφορες προοδευτικάντζες  θέλουν να δώσουν το όνομα Μακεδονία στα Σκόπια. Εμείς με την ψήφο μας το δίνουμε!

Αυτά και άλλα πολλά είναι αυτά τα οποία ξεπουλάμε. Τα ξεπουλάμε με μία ψήφο, για μία βραδιά έρωτα.

Αυτά είναι τα κόμματα που εμείς διαλέξαμε για να μετατρέψουν την Ελλάδα απόπατο των ελπίδων μας και των ονείρων μας

ΝΔ: Έχει στερήσει από τον εαυτό της την δυνατότητα να οδηγήσει την χώρα. Παίζει ρόλο διακοσμητικό του πολιτικού σκηνικού, άκρως παθητικό. Κυριαρχείται από ανθρώπους με αποξεραμένους τους γεννητικούς αδένες της δράσης χωρίς ιδεολογία και πιστεύω. Όσα χρόνια κυβέρνησε δεν είχε κατορθώσει να ψελλίσει ούτε απόπειρα κριτικού λόγου και έγκυρης αντίστασης στην ιδεολογική τρομοκρατία της αριστεράς. Σήμερα, κυριαρχούμενη από βαθιά συμπλέγματα μειονεξίας περιφέρεται στην πολιτική σκηνή σαν ηττοπαθής Λευκορώσος χωρίς πολιτικό αντίλογο, κριτική αντιπρόταση, διαφορετική εκδοχή, άλλη οπτική. Το κόμμα της ΝΔ είναι πολιτικά και κοινωνικά ανύπαρκτο, γιατί έχει κυριολεκτικά απορροφηθεί από την κυρίαρχη μόδα του αριστερισμού. Πανικοβάλλεται, κυριολεκτικά τρέμει και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να χαρακτηριστεί "ελληνοκεντρική", "εθνικιστική", "αντιδραστική". Τα στελέχη της τρέχουν να υιοθετήσουν τη γλώσσα, τα κριτήρια, τις αξιολογήσεις της νεοταξίτικης αριστεράς. Όλο αυτό το συνονθύλευμα που ακούει στο όνομα ΝΔ δεν έχει τίποτα δικό της να αντιτάξει στον ιδεολογικό μονόδρομο της κατεστημένης "προοδευτικής" ασυδοσίας γιατί δεν πιστεύει σε τίποτα, το πνευματικό της κενό είναι ολοφάνερο.

ΠΑΣΟΚ: Από την στιγμή που ανέβηκε στην εξουσία το 1981 ισοπέδωσε την ελληνική κοινωνία "προς τα κάτω" στο χαμηλότερο επίπεδο λειτουργίας ποιοτικών κριτηρίων, επιβάλλοντας έναν βάναυσο αμοραλίστικο, μονοκομματικό καθεστώς. Ένα καθεστώς που τυράννησε την Ελλάδα και την ξεκούρδισε. Σήμερα διεκδικεί την ψήφο και ελπίζει ότι θα το περιμένει ο "μόσχος ο σιτευτός" και μέχρις τότε ο πολιτικός του λόγος έχει εκπέσει σε προσβλητική και της μέσης νοημοσύνης κενολογία, σε ατεκμηρίωτη υποσχεσιολογία, σε παιδαριώδεις κομπασμούς, κυριαρχόυμενος από μία εξουσιαστική λογική. Καθαρά ψυχολογία πανικού τελειωμένου ανθρώπου. Ανίκανος να αρθρώσει πολιτικό λόγο αναμασά την συνθηματολογία παλαιών εποχών. Πλαστογραφεί ανετότατα της λέξεις πρόοδος και δημοκρατία συρρικνώνοντας την πολιτική σε φύκια και μεταξωτές κορδέλες.

ΣΥΡΙΖΑ: Έχει καλουπωθεί μέσα σε ιδεολογήματα και νεκρές πολιτικές οριοθετήσεις, αναμασώντας δογματικές θέσεις και επαναστατικές φράσεις όπως τα "συγκεκριμένα ποσά βίας" του Παπαδάτου-Αναγνωστοπουλου ή την "κινηματική βία" του Βέλτσου. Είναι ένα γρανάζι του συστήματος, ή ουρά της παγκοσμιοποίησης που λόγο αδράνειας το ονομάζουμε Αριστερά. Πρακτορεύει ασύστολα τον υπερεθνικό πλανητικό Μολώχ κομπάζοντας κατενθουσιασμένο που υπηρετεί τόσο πιστά την Νέα Τάξη. Ανίκανο να δημιουργήσει, να εκφράσει την λαϊκή οργή, καλλιεργεί την καταστροφική μανία των μαζών οδηγεί τις πλάνες τους και ακολουθεί την αλήθεια της ιστορίας. Ξεριζώνει μεθοδικά κάθε έρεισμα πολιτιστικής ιδιαιτερότητας και πνευματικής αντίστασης των ελλήνων στην απανθρωπιά της Νέας Τάξης.

Ο σύντροφος Τσίπρας παραληρεί αντιπροσωπεύοντας μονοπωλιακά την δημοκρατία και τους Έλληνες Οι άλλοι που δεν έχουν τις πολιτικές του ιδέες, μοιάζουν να είναι για δαύτον από άλλο ανέκδοτο.

ΚΚΕ Έχει φορέσει τα "ενάντια και κόντρα" που λειτουργούν σαν το πολιτικό του Viagra. Κλεισμένο μέσα στο κάστρο του Περισσού κινείται από δωμάτιο σε δωμάτιο σαν έμπειρο αυτιστικό. Μη έχοντας ξεπεράσει το παρελθόν του προσπαθεί να πάρει την ιδεολογική ρεβάνς της ήττας του το 1949, στο όνομα του ελληνικού λαού που έχει κατά προδώσει και εξακολουθεί να προδίδει. Δεν μπορεί να διακρίνει τον Οργουελικό εφιάλτη της εποχής της Νέας Τάξης και βυθίζεται με γρανιτώδη αυτοπεποίθηση σε μια οπισθοδρόμηση που φοβίζει.

Πράσινοι: Είναι οι πραγματικοί χαμαιλέοντες. Ενα μόρφωμα που κάτω απο ένα φευδεπιγραφο σύνθημα και με κλαψιαρικο λόγο κοβεται δήθεν για το περιβάλον άλλα μόνο εκεί που περνάνε αγωγοί πετρελαίου! Μία πραγματική, συνειδητή και παραδεκτή πέμπτη φάλαγγα.

Το Ποτάμι: Ας μην σπαταλήσουμε λέξεις γι αυτό το κατασκεύασμα πανικού των νταβατζήδων, που το πουλάνε σε τιμές λιανικής και χονδρικής τα ΜΜΕ(ξαπατησης) Κατασκευαστηκε για να συλλέξει τα λήμματα του Πασοκικού βόθρου και τα υποπροΐοντα της καθεστωτικής βλακείας που την ξερνάει ασύστολα

Στις εκλογές που έρχονται ας σκεφτούμε. Ας βάλουμε να λειτουργήσει αυτό το κουρκούτι που κάποτε ήταν ο εγκέφαλό μας. Πίσω από το παραβάν έφτασε η ώρα να πάψουμε να είμαστε έντομα. Ας ψηφίσουμε το οτιδήποτε ή τον οποιοδήποτε άλλο έξω από τα "εγκεκριμένα" κόμματα. Έστω και για μία φορά ας αρπάξουμε την ευκαιρία να τους δείξουμε ότι υπάρχουμε, ότι θέλουμε να ζήσουμε σαν Ελληνες...

Ας μη τους περάσει. Η Ψήφος μας πρέπει να είναι αγωνιστική για το σήμερα και το αύριο.

Έξω τα κόμματα εξουσίας...

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΉ: Για να ξεβρωμίσει ο τόπος