Προπαγανδιστές για γέλια και για κλάματα

Για δύο και πλέον εβδομάδες οι Έλληνες γίνονται μάρτυρες μίας πρωτόγνωρης για την Ελλάδα "εξέγερσης". Άριστα σχεδιασμένη, καλά οργανωμένη και συντονισμένη μετέτρεψε την χώρα σε ερείπια. Κατέστρεψε περιούσιες μεροκαματιάρηδων, μικρο εμπόρων και άφησε χιλιάδες ανέργους. Τα χρυσά γκέτο της Φιλοθέης, του Ψυχικού και της Πολιτείας που θα έπρεπε να είναι ο λογικός στόχος μιας "ταξικής" εξέγερσης εξακολουθούν να είναι φωτισμένα και όμορφα σαν να μην συνέβη τίποτα. Στην οδό Φιλαδελφέως στο Κεφαλάρι ούτε ένα κάδος σκουπιδιών δεν κάηκε. Τα μικρομάγαζα διαγουμίστηκαν κανονικά. Κανείς από του αγριεμένους "νέους" δεν άγγιξε τα Χοντος η το Αttica ή τον περιώνυμο Mall. Συστηματικά, μεθοδικά το εμπόριο των μικρομεσαίων καταστράφηκε για να κάνει χώρο στα πολυεθνικά μεγαθήρια.

Ο γνωστός και μη εξαιρετέος φραγκολεβαντίνος Σωμερίτης μας είχε προειδοποιήσει από τις σελίδες του Βήματος όταν για πολλοστή φορά ο Καραμανλής συναντήθηκε με τον Πούτιν.

Με ολίγη ομόδοξη Ορθοδοξία και με τη γενική αίσθηση ότι με αυτά τη «φέρνουμε» στους μισητούς Αμερικανούς και στους ανθέλληνες Ευρωπαίους- μείον ο Σαρκοζί, αλλά ως πότε; Δοκίμασαν το «κόλπο» ο Νάσερ και ο Μακάριος. Απέτυχαν. (Το Βήμα 30/4/2008)

Ο Νάσερ άρπαξε τον πόλεμο των "έξη ημερών" ο Μακάριος άρπαξε το πραξικόπημα του 74 και σήμερα ο Καραμανλής αρπάζει την μήνη των κουκουλοφόρων αντιεξουCIAστων.

Μαζεύτηκαν όλα τα λιανοτούφεκα της νεοταξίτικης διανόησης να μας το κάνουν όμορφο. Να ερμηνεύσουν τα γεγονότα ώστε να τα καταλάβουμε καλύτερα.

Ο Μπουκάλας έσπασε πλάκα από την Καθημερινή (19/12/08) προσπαθώντας να μας διασκεδάσει και να μας χλευάσει μιλώντας για τους "έξωθεν οχτρούς" και "έξωθεν επεμβάσεις", για πράκτορες σκοτεινούς και φοβερούς, για μυστηριώδεις χημικές ουσίες και για τραμπούκους εισαγμένους από Ιταλία, μεταμφιεσμένους σε Αγιοβασίληδες . Ξέχασε να μας πει για το δολάριο που λαδώνει την προπαγανδιστική μηχανή, αλλά δεν πειράζει αυτό μας το είπε η κυρία Plame.

Ο Γιανναράς τα φόρτωσε στον δύστυχο Αλαβάνο και στον πεθαμένο φασισμό.

Ανενδοίαστα και ανερυθρίαστα, θα έλεγα. Την περασμένη Κυριακή η πρώτη αντίδραση του Αλαβάνου μετά τη δολοφονία του μαθητή ήταν να δηλώσει ότι στη σημερινή Ελλάδα «είναι κακούργημα να είσαι νέος». Να πει, δηλαδή, στα παιδιά όλης της χώρας ότι ένα παιδί δολοφονήθηκε όχι επειδή το σκότωσε ένας δολοφόνος αλλά επειδή ήταν παιδί.

Αλλά ο πραγματικά ωραίος. Ο απόλυτος ρέκτης είναι ο φιλόσοφος, συγγραφέας, ποιητής, ξερόλας Δήμου. Διαβάστε και προσοχή μην τρελαθείτε.

Ο θάνατος του Αλέξη ήταν η αφορμή. Ποιες ήταν οι αιτίες; Η τριτοκοσμική καθυστέρηση της χώρας, η περιθωριοποίηση των νέων, η απίθανη μουσειακή παιδεία μας (19^ος αιώνας: αποστήθιση και απομνημόνευση!), ο αυταρχισμός, η φαυλότητα και ανικανότητα του κράτους, η ατιμωρησία των πάντων;

Ιστορικοί του μέλλοντος εδώ ξεκινάτε εσείς!

Και ψυχίατροι του παρόντος συμπληρώνουμε εμείς!

Για όλα φταίει η παιδεία, του έχει κάτσει στο στομάχι η απόσυρση του βιβλίου αίσχους, η αποστήθιση και η απομνημόνευση. Οι αγωνιστές του 114 θα ήταν από άλλο ανέκδοτο. Φαίνεται η αποστήθιση και η απομνημόνευση του 60 ήταν καλής ποιότητας. Μέσα στις βίαιες συγκρούσεις του τότε δεν είχε σπάσει ούτε μία βιτρίνα στην Πανεπιστημίου και στην Σταδίου. Εποχή που η καταστολή δεν καταλάβαινε και πολλά πράγματα από δικαιώματα και σχετικές παρλαπίπες. Αν δεν πιστεύει! Ας ρωτήσει τον Φαράκο ή τον Καρκαγιάννη ή το Θεοδωράκη να του πουν. Η "απίθανη μουσειακή παιδεία μας". Εδώ το χολερικό φωτισμένο κολεγιόπαιδο αρλουμπολογώντας έχει ξεπεράσει τον εαυτό του. Την δεκαετία του 60 το Δημόσιο Σχολείο ήταν πανίσχυρο. Οι μαθητές του σάρωναν το βραβεία της Μαθηματικής Εταιρείας και περνούσαν στα Πανεπιστήμια με το σπαθί τους. Τα ιδιωτικά, Λύκειο Μακρή, σχολή Μωραΐτη, Μαρούδα, Λαζαροπούλου, Τυχόπουλου ήταν το καταφύγιο των ανικάνων και των ηλιθίων που έπρεπε να δώσουν απολυτήριες εξετάσεις ώστε τα απολυτήρια τους να είναι ισότιμα των απολυτηρίων του Δημοσίου. Όσον αφορά το Αμερικάνικο Κολέγιο Αθηνών, από ότι μου λένε οι παλαιότεροι, απλά ξέρανε ότι υπάρχει. Το μόνο που ζήλευαν ήταν το γήπεδο μπάσκετ με το παρκέ που όμως δεν το έσωζε από την ομάδα του 10ου.

Φαίνεται ότι τα λιανοντούφεκα της Νέας Τάξης, Μπουκάλας, Δήμου, Γιανναράς δεν έχουν κατορθώσει να πείσουν τους Έλληνες ότι αυτό που ζούμε και και βιώνουμε τις τελευταίες ήμερες είναι έκρηξη οργής. Ο Έλληνας βλέπει, ακούει, μαθαίνει. Το διαδίκτυο είναι όργανο ανατροπής αλλά και πληροφόρησης. Οι Έλληνες κατάλαβαν ότι η Ελλάδα δεν έπεσε θύμα οργής ενός τυχαίου πλήθους που εξοργίστηκε από ένα φόνο, άλλωστε δεν είναι ο πρώτος φόνος. Ο Μπουκάλας μιλάει ειρωνικά για "έξωθεν οχτρούς". Αποφεύγει όμως να εξηγήσει μερικές απορίες που βασανίζουν το μυαλό των τρισκατάρατων νοικοκυραίων. Που βρέθηκαν οι χιλιάδες πέτρες μέσα σε μία τσιμεντούπολη όπως η Αθήνα; Που βρέθηκαν οι χιλιάδες βόμβες Μολότοφ την επομένη του θανάτου του Αλέξη; Που βρέθηκαν τα πανίσχυρα λαιζερ που λούζαν τους άνδρες της αστυνομίας;

Επιστρατεύθηκε λοιπόν ο πολύς Παπαχελάς που βλέπει οράματα και ακούει φωνές να μας διασκεδάσει. Με άφθονη ειρωνική διάθεση από τις στήλες της Καθημερινής (24/12/08) μας έριξε το ακόλουθο ευτράπελο και διασκεδαστικό.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες ο εγγονός του ιστορικού σταθμάρχη της CIA Toμ Καραμεσίνη, ο Τζέρι Καραμεσίνης, εμφανίσθηκε προχθές στη Νομική Σχολή και πέταξε δύο μολότοφ στη Σόλωνος. Ανήκε σε μια ειδική επιχειρησιακή ομάδα του αμερικανικού Πενταγώνου, που έχει ως σχέδιο να κάψει σιγά - σιγά ένα μεγάλο μέρος ελληνικού εδάφους και στο τέλος να πυρπολήσει το ελληνικό κομμάτι του αγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη. Πρόκειται για καλά μελετημένο σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας...

Ξέχασε να προσθέσει ότι ο ιστορικός σταθμάρχης της CIA Τομ Καραμεσίνης ήταν και ο υποδιευθυντής (Deputy) της CIA επικεφαλής της Chile Task Force που ανέτρεψε τον Allende.
Ο Παπαχελάς αφου είδε τον Τζέρι έξω από την Νομική Σχολή μάλλον θα σταμάτησε να πιάσει ψιλοκουβέντα μαζί του και κόλλησε εκεί.

Αν είχε προχωρήσει πιο κάτω, στην γωνία Σίνα και Ακαδημίας μπροστά στο καμένο κτίριο του Πανεπιστημίου θα είχε δει το φάντασμα του Allende να περιφέρεται μελαγχολικό. Να κοιτάζει τις καταστροφές και να θυμάται την απεργία των φορτηγατζήδων, την απεργία της κατσαρόλας, και το αντιεξουCIAστικό παρακράτος του Patria Y Libertad, τότε η πατρίδα φοριόταν, πατριώτες εναντίον των απάτριδων κομουνιστών, όλα καλοστρωμένα από τον θείο του Τζέρι που μαζί με το δημοσιογραφικό συγκρότημα El Mercurio δημιούργησαν το ανάλογο χάος ώστε να περάσουν τα άρματα του Pinochet.

Λίγο ποιο κάτω θα είχε δει τα φαντάσματα του Chris Woodhouse και Kermit Roosvelt να κάθονται στα σκαλάκια της Ακαδημίας και συγκινημένοι να θυμούνται τις ωραίες εκείνες ημέρες που η επιχείρηση Ajax στο Ιράν ανέτρεψε τον κακό δαίμονα των πετρελαιάδων, πάλι τα πετρέλαια στη μέση, Μοσσαντέχ.
Γεμάτοι υπερηφάνεια βλέπανε τους εγκάθετους να καταστρέφουν, να καταστρέφουν και αναπολούσαν το τότε. Όταν ο ένας από την Κύπρο και ο άλλος στο πεδίο της μάχης του Ιράν πλήρωναν τον υπόκοσμο και τους μπαχαλάκηδες της Τεχεράνης να καίν να λεηλατούν και να καταστρέψουν ώστε ο σατανάς Μοσσαντεχ να ανατραπεί και να επιστρέψει ο εκλεκτός του αμερικανισμού Σάχης.

Ο Παπαχελάς μπορεί να το παίζει αυθεντία αλλά την εποχή του διαδικτύου δεν υπάρχουν αυθεντίες και διαμορφωτές της κοινής γνώμης.
Είτε του αρέσει του Παπαχελά είτε δεν του αρέσει. Η Ελλάδα αυτή την στιγμή υφίσταται επίθεση ανατροπής. Τα διαμάντια του στέμματος της CIA για το σήμερα θα ανοίξουν μετά εξήντα ή εκατό χρόνια. Υπάρχουν τόσα πολλά ιστορικά προηγούμενα και η μεθοδολογία της ανατροπής έχει τόσο μεγάλη βιβλιογραφία που ότι και να γράφει μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει. Η κατάντια του όμως να προσβάλει την νοημοσύνη μας για "μιά έπαυλι στόν Νείλο, ένα μέγαρον στήν πόλιν" είναι για κλάματα.

Διβάστε το πριν πάτε να ψηφίσεται

Ένα κείμενο που πρέπει να διαβαστεί την ημέρα των εκλογών!...

Εθελόκωφος άρχων

Tου Xρηστου Γιανναρα

Πρωτοδιοριζόμενος καθηγητής Μαθηματικών φτάνει στο Γυμνάσιο επαρχιακής πόλης. Σεπτέμβρης μήνας (πέρυσι) και πρώτη δουλειά που του αναθέτει ο γυμνασιάρχης είναι να εξετάσει τους μετεξεταστέους της προηγούμενης σχολικής χρονιάς. Σε μιαν αίθουσα βρίσκει να περιμένουν δεκαπέντε περίπου μαθητές. Αρχίζει ο καθηγητής να υποβάλει ερωτήσεις και η απάντηση από κάθε παιδί: «δεν ξέρω». Υποχωρεί σταδιακά σε όλο και ευκολότερα θέματα, φτάνει στα στοιχειώδη των πράξεων της αριθμητικής, όμως η απάντηση όλων σταθερή και άφοβη: «δεν ξέρω». Εκδηλη η αμηχανία του καθηγητή, οπότε οι μαθητές τον κατατοπίζουν: «Θα μας δώσετε γραπτές ερωτήσεις και θα μας γράψετε στον πίνακα τις απαντήσεις, έτσι γίνεται πάντοτε». Καταφεύγει ο δυστυχής πρωτάρης στον γυμνασιάρχη, ο οποίος και επαληθεύει τα παιδιά: «Ναι, σιωπηρά έτσι γίνεται, είναι προφορική εντολή του υπουργείου»!

Σιωπηλά, αλλά μεθοδικά και έγκαιρα (στη σχολική εκπαίδευση) εξαλείφεται από τις προσλαμβάνουσες του Ελληνα κάθε δεοντολογία, κάθε λειτουργία κανονιστικών αρχών. Είκοσι έξι χρόνια τώρα – από τη σημαδιακή «Δεκαοχτώ Οχτώβρη» του 1981. Παγιώνεται αυτονόητα στις συνειδήσεις ότι η κρίση, η αξιολόγηση, η διάκριση ποιοτήτων σημαίνουν «σκοταδισμό» και «συντήρηση», ο λειτουργικός έλεγχος και οι πειθαρχικές συνέπειες είναι περίπου φασιστική πολιτική. «Εκδημοκρατισμός» και «προοδευτικές κατακτήσεις» μεταφράζονται σε βεβαιότητα πως «όλα επιτρέπονται».

Ετσι, στην Ελλάδα σήμερα οι άνθρωποι που με δόλια νομοθετήματα «αποχαρακτήρισαν» εκατοντάδες χιλιάδες στρεμμάτων δάσους και τα παρέδωσαν στους οικοπεδοφάγους, μπορούν με κάθε άνεση να εμφανίζονται σε τηλεοπτικά «παράθυρα» και να μαίνονται για την τωρινή κυβέρνηση που ολιγώρησε στην προστασία των δασών! Ο τηλεθεατής δεν θα οργιστεί, γιατί δεν καταλαβαίνει τη θρασύτατη αναίδεια, δεν μπορεί να την κρίνει, έχει χάσει (όπως και ο μετεξεταστέος στο σχολείο) την ικανότητα της ηθικής αποτίμησης μιας πράξης. Αναίσχυντα λοιπόν παραμένουν στον δημόσιο βίο και ακκίζονται ως τιμητές «καταστροφικών πολιτικών λαθών» των αντιπάλων τους πολιτικοί, υπόλογοι για πραγματικά κοινωνικά κακουργήματα.

Δύσκολα αιτιολογείται τέτοια λαϊκή ανοχή στην αναίδεια σαν άμβλυνση της μνήμης ενός ολόκληρου λαού, αυτοματική ή συμπτωματική. Το περιστατικό των μετεξεταστέων μαθητών έχει αναρίθμητα ανάλογα σε κάθε πτυχή ή πλοκάμι του κρατικού πολύποδα, λειτουργεί σαν μοντέλο συμπεριφοράς, διαμορφώνει μεθοδικά συνειδήσεις. Στα είκοσι έξι χρόνια της σοσιαλεπώνυμης λοιμικής και της «νεοδημοκρατικής» ληθαργικής αφασίας παγιώθηκε μεθοδικά ως αυτονόητη πρακτική η παραίτηση από κάθε λειτουργία κρίσης, αξιολόγησης, απόδοσης ευθυνών, ελέγχου της συνέπειας. Με αποτέλεσμα, καμιά καταγγελία, οσοδήποτε τεκμηριωμένη, να μην επηρεάζει αρνητικά τους ψηφοφόρους.

Οι Ελλαδίτες ψηφοφόροι δίνουν, δίχως ενδοιασμό, σταυρό προτίμησης στους πολιτικούς αυτουργούς της ληστείας του Χρηματιστηρίου του 1999. Σταυρό προτίμησης στους πολιτικά υπεύθυνους για το έγκλημα του «Σαμίνα». Επιβραβεύουν με την ψήφο τους τους υπαίτιους της αισχύνης για τη νύχτα των Υμίων, για την πανικόβλητη υπαναχώρησηη στην περίπτωση των πυραύλων S300, τους αυτουργούς της προδοσίας του Οτζαλάν (συγκλονιστικό και αδιάσειστα τεκμηριωμένο το βιβλίο του Σάββα Καλεντερίδη «Παράδοση Οτζαλάν - Η ώρα της αλήθειας», μαρτυρία που θα έπρεπε να έχει εξαφανίσει από το πολιτικό προσκήνιο τους καταγγελλόμενους).

Δεν οργίζεται πια ο Ελληνας, δεν έχει αντανακλαστικά αντίδρασης στη θρασύτατη αναίδεια. Τον έχει ευνουχίσει το μοντέλο προαγωγής των μετεξεταστέων, δεν ξέρει πια τι θα πει κριτική αποτίμηση, έλεγχος, αξιολόγηση, διάκριση ποιοτήτων. Ανέχεται τους πιο ανενδοίαστους προπαγανδιστές της «πλεκτάνης Ανάν» να βρίσκονται σήμερα στην ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης και της ελληνικής διπλωματίας. Και να διαχειρίζεται ακόμα την παιδεία και καλλιέργεια της ελληνικής νεολαίας η υπέρμαχος υπουργός της κατ’ επιταγήν ιδεοληπτικών δογμάτων ιστοριογραφίας.

Δεν είναι από μεγαθυμία ανεκτικός με τους επαγγελματίες πολιτικούς ο Ελληνας – η μεγαθυμία θα ξεμύτιζε και σε άλλες εκφάνσεις κοινωνικής συμπεριφοράς. Μια συγκεκριμένη αποχαυνωτική δημαγωγία τον έχει καταστήσει επιπόλαια αυτοκαταστροφικό. Και τεκμηρίωση της πιστοποίησης παρέχουν οι πρωτιές τηλεθέασης μόνιμα καθηλωμένες στα κανάλια της άκριτης εμπάθειας, της ανέλεγκτης παραπληροφόρησης, της αμοραλιστικής αρχής ότι «όλα επιτρέπονται». Η ακρισία είναι σύνδρομο αυτοκαταστροφής.

Οταν σε μια κοινωνία υποβαθμίζεται (ή χάνεται) η λειτουργία των κριτικών αποτιμήσεων, σημαίνει ότι εξαλείφεται η λειτουργία της λογικής. Δηλαδή χάνεται η ελπίδα. Σε κοινωνία που παραλογίζεται, δεν υπάρχει ελπίδα συν-εννόησης, νόημα συνύπαρξης, κριτήρια εξισορρόπησης δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Οταν ο πολιτικός που οικοπεδοποιεί το δάσος και νομιμοποιεί τα αυθαίρετα δεν γίνεται αυτονόητα κατάπτυστος, τότε αποκλείεται να βρεθεί ποτέ και να τιμωρηθεί ο φυσικός αυτουργός του εμπρησμού. Και όταν στη Βουλή χειροκροτείται ο ελλειμματικός μεν αλλά αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το χυδαίο «δεν έχετε τσίπα»! που απευθύνει στον πρωθυπουργό, τότε γίνεται προφανές γιατί η κοινοβουλευτική φενάκη ανέχεται τον αγοραίο λαϊκισμό, ενώ αποκλείει, με κοινή συναίνεση, την κυριολεκτική χρήση της λέξης «προδοσία» – την κρίση (αποτίμηση) του ενδεχομένου.

Το αμέσως προκείμενο: Ο πρωθυπουργός ζητάει από τον λαό να του χαρίσει και δεύτερη τετραετία «για να ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις» του. Είναι αρκούντως ευφυής ώστε να ξέρει το προφανές για τους νουνεχείς. Οτι εφόσον δεν τόλμησε να ξεκινήσει από τη μεταρρύθμιση της χαριστικής προαγωγής των μετεξεταστέων (σε κάθε τομέα του δημόσιου βίου) οι μεταρρυθμιστικές του επαγγελίες εισπράττονται μόνο ως τεχνάσματα εντυπωσιασμού. Το μοντέλο προαγωγής των μετεξεταστέων επιτρέπει να μιλάει για μεταρρυθμίσεις πρωθυπουργός που δεν τόλμησε έστω έναν κυβερνητικό ανασχηματισμό: Παρέμεινε δέσμιος παλαιοκομματικών εξαρτήσεων, με υπουργούς και επιτελείς κραυγαλέας ανεπάρκειας, συχνά κωμικοτραγικής.

Δίνει την εικόνα μετεξεταστέου, που χωρίς να έχει προσπαθήσει για λύσεις των στοιχειωδέστερων προβλημάτων, ζητάει να περάσει χαριστικά σε δεύτερη τετραετία. Πάντως, αν και εθελόκωφος, χρόνο για να αλλάξει την εικόνα του έχει.

05-08-07 Καθημερινή