Επέτειος.....Ήτανε όλοι τους εκεί

Ήτανε όλοι τους εκεί, Καραγκιόζηδες και Κολλητήρια, Χατζηαβάτηδες και Μπάρπα-Γίωργηδες. Κορδωμένοι για την προσφορά τους στην δημοκρατία κρύβανε το μπασταρδο πρόσωπο τους πίσω από το όνομά της. Γιόρταζαν την αποκατάσταση της που ήλθε μετά από μια εθνική τραγωδία που όλοι τους, άλλος πολύ άλλος λίγο, είχαν παίξει τον ρόλο τους, είχαν βάλει το δαχτυλάκι τους. Παρέλασαν στο Προεδρικό μέγαρο σαν τις πριμαντόνες. Ένα πραγματικό θέατρο σκιών. Οι έμπουσες και οι μπωβαρίζουζες της δημοκρατίας με τα καλοβαμμένα πόδια τους και τα μούτρα τεζαρισμένα από το Botox, οι κύριοι με τα σκούρα κι τις γραβάτες, που και που κανένα μειράκιον μπλουτζηνάτο, σε ένδειξη λαϊκής συμπαράστασης, οι Κρύσοι ανεξέλεγκτης εξουσίας και πλούτου, ήταν ένα θέαμα χυδαίο και αισχρό.

Ακούσαμε τα άκριτα φληναφήματα περί δημοκρατίας να ξεστομίζονται από τα χείλια κορακιών και ορνέων σαν ρητορικά παραμύθια για την αποχαύνωση μας. Ήτανε ένα πανηγύρι κυνισμού. Χωρίς να πιστεύουν λέξη από τις ωραίες φράσεις και τα παχιά λόγια τα μεγάλα που σερβίριζαν γιόρτασαν. Λίγο πιο πέρα τα αποκαΐδια και οι στάχτες από τα καμένα βιβλιοπωλεία, τα κατεστραμμένα σχολεία σύμβολα βαριά της χρεωκοπίας ενός πολιτικού συστήματος που υποσχέθηκε πολλά και δεν προσέφερε τίποτα.

Η σημερινή επέτειος θα περάσει σαν μία ωμή καπηλεία της συλλογικής πίστης σε ένα ανώτερο ιδεώδες. Από την αποφράδα εκείνη ημέρα στους Έλληνες και τις Ελληνίδες επιβλήθηκε αργά αλλά σταθερά ο στυγνότερος κομματισμός. Οι θεσμοί καταρρακώθηκαν στο όνομα του λαού, αυτού του αφηρημένου πλάσματος. Καταργήθηκε κάθε θεσμός και διάκριση αξιοκρατίας, κάθε έλεγχος και αξιολόγηση της ανθρώπινης ικανότητας, ευσυνειδησίας,ανιδιοτέλειας , εργατικότητας, ευφυΐας, φαντασίας και δημιουργικότητας. Η Ελλάδα ισοπεδώθηκε προς τα κάτω: στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο λειτουργίας ποιοτικών κριτηρίων. Στα 34 αυτά χρόνια μεθοδικά, επιστημονικά ο Έλληνας άνθρωπος, από υπερήφανος, δημιουργικός στην σύλληψη και ηρωικός στην πράξη μεταβλήθηκε σε μιζαδόρος, ζήτουλας,λαμόγιας, ζητιάνος των κομματικών μαγειρείων.

Σήμερα, 34 χρόνια μετά οι άνθρωποι που γιορτάζουν αδύναμοι, άβουλοι, ταπεινοί παθητικά υποταγμένοι στην οποιαδήποτε μοίρας τους και φοβερότερη μοίρα από την κομματοκρατία δεν υπάρχει, αποτελούν την άρχουσα ελίτ, μια άρχουσα ελίτ στενοκέφαλη, απαιτητική, αυταρχική, επίμονη στις ελάχιστες ηλίθιες ιδέες της ριζωμένες στο κουτοπουλίσιο κεφάλι της πιστό αντίγραφο της κομματικής της ρίζας με μία γερή δόση υστερίας επιπλέον.

Δεν χτυπάνε πλέον τον Αντρέα στη ταράτσα της Μπουμπουλίνας. Η Μπουμπουλίνας μετακόμισε στη Χρήστου Λαδά. Εκεί βαράνε τον Ελληνικό λαό οι εγκάθετοι του Νεοταξίτικου χουντισμού. Προσπάθησαν να επιβάλουν το σχέδιο Ανάν, το βιβλίο αίσχος και τώρα βαράνε τις παραδόσεις του, την ιστορία του το είναι του...

Το ΕΑΤ/ΕΣΑ μεταλλάχθηκε στην νεοταξιτικη(κλικ) GESTAPO του ΕΛΙΑΜΕΠ, των διαφόρων καλοταϊσμένων χωματερών και αποθετηρίων σκέψεις των ΜΚΟ που με πολύ λογισμό, συμπλεγματική μανία βυσσοδομούν κατά της Ελλάδας. Πρακτορεύουν ξένα συμφέροντα προσπαθώντας να κάνουν τους Έλληνες αντικείμενα χωρίς μνήμη, χωρίς παρελθόν και μέλλον.

Οι συμπλεγματικοί σκυλάνθρωποι αγράμματοι υποδεκανείς της ΕΣΑ που έπαιζαν μπάλα με το σώμα του Ανδρουλάκη -- Μίμη δεν σε πονάνε πλέον οι κατεστραμμένοι αυχενικοί σου σπόνδυλοι; -- κλονοποιήθηκαν στα σημερινά νεοταξίτικα σκυλιά του Παβλόφ, Δήμου, Σωμερίτη Μανδραβέλη, Κρεμμύδα , Πρετεντέρη......., και τους διαφόρους δημόσιους διανοούμενους που γαβγίζουν λυσσάρικα στο άκουσμα των λέξεων πατρίδα, έθνος, θρησκεία. Συμμαχούν με τα ποιο σκοτεινά στοιχεία της δημόσιας ζωής, ξεπουλάνε την ψυχή τους όχι μόνο στον διάβολο αλλά και στον Μαμμωνά απαλλοτριώνοντας τον ελληνισμό και προδίδοντας την ίδια την Δημοκρατία.

Αδειασμα Μπαρόζο...Ας γελάσω!

'Αδειασμα Μπαρόζο σε Γκρουέφσκι(κλικ)

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο απάντησε στον Σκοπιανό πρωθυπουργό, Νίκολα Γκρούεφσκι πως η ΕΕ είναι αναρμόδια να ασχοληθεί με ζητήματα μειονοτήτων και ανάκτηση περιουσιών στα κράτη-μέλη.

Αυτό το ωραίο μας έγραψε η Καθημερινή 27/7/2008.

Εκείνο το οποίο δεν μας λέει όμως, είναι ο,τι ο κύριος Μπαρόζο έκρινε ότι «Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει κάποια γενική αρμοδιότητα σε θέματα μειονοτήτων», όχι γιατί ξαφνικά αντιλήφθηκε τα δίκαια της Ελλάδας, άλλα γνωρίζει πολύ καλά ότι μια απόφαση υποστηρικτική των θέσεων του κυρίου Γκρούεφσκι θα άνοιγε τους ασκούς του Αιόλου μέσα στην ΕΕ.

Εκατομμύρια Γερμανοί μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εκδιώχθηκαν από τις εστίες τους στην Τσεχοσλοβακία, στην Πολωνία, στην (τότε) Γιουγκοσλαβία και άλλες χώρες. Μισό αιώνα μετά οι απόγονοι τους ζητάνε αποζημιώσεις και επιστροφή περιουσιών (Prussian Trust).

Καταλαβαίνεται λοιπόν, ότι δεν χρωστάμε καμία χάριν στον Μπαρόζο ούτε κανένα Μπαρόζο. Ο άνθρωπος θα είχε γράψει στα παλιά του τα παπούτσια τις όποιες ελληνικές αντιδράσεις και θα είχε δείξει κατανόηση στον Σκοπιανό κύριο αν δεν υπήρχε το μεγαλύτερο πρόβλημα των απαιτήσεων των Γερμανών προσφύγων

Και όμως οι δημόσιοι διανοούμενοι...το βουλώνουν!

Ημέρα Γιορτής για το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής...(κλικ)

Δεν το χωράει ο νους μου... Ήρθε μία δασκάλα σε ένα μουσουλμανικό σχολείο στο Μεγάλο Δέρειο, στον Ν. ¨Εβρου, στα όρια με το Ν. Ροδόπης με διάθεση να προσφέρει όλο της "το είναι" για να ανεβάσει το επίπεδο αυτών των παιδιών ... Να συμμετέχει ακόμη και στα παιχνίδια της, ακόμη και ποδηλασία να κάνει μαζί τους ... Να τους μαθαίνει πράγματα που κανείς άλλος δάσκαλος δεν τους είχε μάθει... Άλλωστε είναι κοινό μυστικό ότι για ένα πολύ μεγάλο ποσοστό Χριστιοανών δασκάλων τα μουσουλμανικά σχολεία είναι ένα χώρος για κάποιο έξτρα επίδομα κάνοντας ταυτόχρονα ....τουρισμό, πηγαίνοντας στο ότι ώρα θέλουν....

Και ήλθε μία δασκάλα, Η Χαρά Νικοπούλου, η οποία χαλάει την ...."πιάτσα"!!!.... Και έκανε τα παιδιά αυτά να τη λατρέψουν... Γιατί προσπαθεί να πάει μέχρι και στο Μέγαρο Μουσικής τα παιδιά αυτά προκειμένου να αποκτήσουν άλλες παραστάσεις, να ανοίξουν οι ορίζοντες τους... Το Τουρκικό Προξενείο με συντονισμένες ενέργειες κάποιων φανατικών κατορθώνει τελικά να ακυρώσει αυτή την προσπάθεια... Δικαολογημένη η προσπάθεια του αφού βλέπει για πρώτη φορά μία δασκάλα να σταματάει τις προσπάθειές του για Τουρκοποίηση των Πομάκων της περιοχής... Αυτό που όμως δεν δικαιολογώ είναι η προσπάθεια πολιτικών της περιοχής μας να εκδιώξουν τη συγκεκριμενη δασκάλα από την περιοχή μας...

Κατηγορήθηκε η δασκάλα αυτή για ...εθνικισμό! Αν είναι δυνατόν!... Εθνικισμός σημαίνει να αγαπάς μόνο τους ομοεθνείς και να μισείς του όλους τους αλλοεθνείς.... Μα η Χαρά Νικοπούλου, η δική μας Χαρά, ποτέ δεν έκανε κάτι τέτοιο... Δεν θα της επέτρεπαν τα πιστεύω της, η ιδεολογία της... Η Χαρά μαθαίνει στα παιδιά απλώς ότι είναι μουσουλμάνοι μεν στο θρήσκευμα, αλλά Έλληνες Πολίτες και ως εκ τούτου αξίζει ν΄αγαπούν την Ελλάδα...

Αποτελεί ένα αγκάθι για το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής η δασκάλα αυτή γιατί, οπως είπε και φανατικός μουσουλμάμος δημοσιογράφος- όργανο του Προξενείου- τα μουσουλμανόπαιδα πηγαίνουν το πρωί στο σχολείο με Τουρκική συνείδηση και το μεσημέρι φεύγουν με Ελληνική!!!

Και έρχεται τώρα με έγγραφο του Δήμαρχος του Ορφέα και απαιτεί με έγγραφό του εντός 10ημέρου η δασκάλα να εγκαταλείψουν το σπίτι που δίνει Δήμος στον εκάστοτε χριστιανό δάσκαλο της περιοχής... Ουσιαστικά όμως τους διώχνει από την περιοχή αφού ειναι ενελώς αδύνατον να βρουν κάποιο άλλο κατάλυμμα για να μείνουν...

Είναι άραγε τυχαίο ότι οι ψήφοι του μουσουλμανικού στοιχείου καθορίζουν το αποτέλεσμα των εκλογών στο συγκεκριμενο Δήμο;

Ειλικρινά ντρέπομαι γιατί κανείς από τους πολιτικούς παράγοντες του ¨Εβρου δεν είχε "τα κότσια" να στηρίξει μία πραγματικά ηρωίδα Ελληνίδα δασκάλα.... Μονος στόχος όλων η επανεκλογή τους...Γιατί -κακά τα ψέμματα- γλυκειά η καρέκλα της εξουσίας...

Αλλά κι εγω ως απλός πολίτης τι κάνω; Περιμένω ενέργειές από αυτούς που δε θα κάνουν ποτέ τίποτα, γιατί πάνω από όλα βάζουν τις προσωπκές τους φιλοδοξ;iες;

Και όμως ο καθένας από μας τους απλούς πολίτες μπορεί να κάνει πάρα πολλά.... Μπορεί να ενημερώσει όσο το δυνατόν περισσότερους άλλους πολίτες, να διαμαρτυρηθούν όλοι μαζί και να κάνουν σαφές ότι πέρασε η εποχή που ψηφίζαμε τους πολιτικούς ανάλογα με τα ρουσφέτια που μας υπόσχονταν την τελευταία στιγμή... Τώρα πλεον ολοι κρίνονται από τη στάση τους σε κρίσιμα θέματα όπως αυτό... Προσωπικά με αφήνει εντελώς αδιάφορο αν κάποιος ανήκει στο δεξιό ή στον αριστερό ή στον κεντρώο χώρο ...Προσωπικά θα αγωνιστώ με τις λίγες δυνάμεις μου για όποιον μου αποδείξει ότι εχει ιδανικά και δεν φοβάται το πολιτικό κόστος... Αν την ιδια στάση κρατήσει κρατήσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι πολίτες, χωρίς κομματικές παρωπίδες ίσως ...ίσως κάποια πολιτικά πρόσωπα αρχίζουν να "ταρακουνούνται" και στηρίξουν στο πρόσωπο της δασκάλας Χαράς Νικοπούλου την ίδια τη Θράκη μας...

Τυχόν απομάκρυνση της παραπάνω δασκάλας απο το Μ. Δέρειο θα είναι ημέρα γιορτής για το Τουρκικό Προξενειο Κομοτηνής αλλά και ημέρα ντροπής για τον Ελληνισμό...

Εσύ Εβρίτη, θα το ανεχθείς;

Εσύ Θρακιώτη, θα ανεχθείς;

Εσύ Έλληνα πατριώτη, θα το ανεχθείς;

Από citizenofdidymoteicho on Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2008 @ Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2008 12:00 πμ

Π.Σ ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΙ: ΤΑ BLOG ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΕΡΓΑΤΩΝ

Π.Σ ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΙ: ΤΑ BLOG ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΜΑΖΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΕΡΓΑΤΩΝ

Ενας δημόσιος ανησυχεί.....

Βάζοντας το μαχαίρι στο κόκαλο ο δημόσιος καθηγητής(κλικ) εκφράζει την ανησυχία του για τις πατριωτικές φωνές που βρίσκουν διέξοδο και έκφραση στο διαδίκτυο. Ενοχλείται ο άνθρωπος που μέσα από το διαδίκτυο μπορούν και εκφράζουν τις απόψεις τους Έλληνες πατριώτες. Δεν του αρέσει καθόλου που οι πατριωτικές φωνές βρήκαν επιτέλους τρόπο να ξεφύγουν από τον αποκλεισμό και να ξεπεράσουν το μονοπώλιο και το νταβατζιλίκι των ΜΜ(Σ)κοταδισμού. Τα αμερικανόδουλα προπαγανδιστικά μαντεία έχασαν την αποκλειστικότητα της ενημέρωσης. Οι πατριώτες μέσα από το διαδίκτυο χάλασαν το πάρτι του έξανδραποδισμού των Ελλήνων. Ο αγώνας εναντίον του βιβλίου έκτρωμα είναι τρανή απόδειξη. Θα είχαν μάθει ποτέ οι Έλληνες ότι το βιβλίο αίσχος είχε χρηματοδοτηθεί από το State Department με 100.000 δολάρια(κλικ), αν δεν υπήρχε το Διαδίκτυο; Βυσσοδομούσαν οι διάφοροι εγκάθετοι της παρασιτικής δημοσιογραφίας και οι πανεπιστημιακοί μισθοφόροι εναντίον όλων όσων αγωνιζόντουσαν εναντίον του ξεπουλήματος της ψυχής των Ελληνόπουλων στα άνομα συμφέροντα της Νέας Τάξης. Το διαδίκτυο έδωσε την μάχη. Οι κηπουροί, οι νοικοκυρές και οι καπετάνιοι με το πάτημα ένος πλήκτρου πηγαίνανε στο Αντίβαρο(κλικ) και σε ολα τα πατριωτικά blogs για μια ανάσα ελπίδας και ανανέωσης. Άτομα όπως ο Παναγιώτης Ηφαιστος, ο Νεοκλής Σαρρής, ο Σαράντος Καργάκος, ο Γιώργος Καραμπελιάς....έδωσαν την μάχη μέσα από τις ιστοσελίδες και το μήνυμα ελπίδας στους Έλληνες και τις Ελληνίδες "Νυν υπέρ πάντων Αγών! Δεν είναι όλοι πουλημένοι!". Τα εκσυγχρονιστικά παπαγαλάκια, οι σύγχρονοι αχυράνθρωποι, τα άβουλα πιόνια, οι δημόσιοι διανοούμενοι που πουλιούνται στον πιο καπάτσο και πληρώνονται με ομόλογα ασυνειδησίας ανησυχούν. Όπως παλαιότερα ο Λένιν αναρωτιόταν "Τι να κάνουμε;" έτσι και σήμερα οι εγκάθετοι του νεοταξίτικου παρακράτους με τις "αριστερές" περγαμηνές με αγωνία κραυγάζουν "κάτι πρέπει να γίνει". Το διαδίκτυο πρέπει να φιμωθεί. Ο πανεπιστημιακός ζογκλέρ (Κρεμμύδας) αλιεύοντας μέσα στις ιστοσελίδες ενοχλήθηκε από τις πατριωτικές εξάρσεις ορισμένων. Δεν τον ενόχλησαν τα "συγκεκριμένα ποσά βίας"(κλικ) που μας πέταξε το κολλητήρι του ΣΥΡΙΖΑ ούτε η "...πρωτόγονη, βίαιη υποχρεωτικά έκφραση..."(κλικ) που βαρύγδουπα δήλωσε ο καραγκιόζης Βέλτσος(κλικ). Ενοχλείται, όμως από τις ανώδυνες πατριωτικές εξάρσεις μιας μερίδας που δεν έχει κάψει σχολεία, καταστρέψει Πανεπιστήμια, ρίξει βόμβες σε βιβλιοπωλεία και εφημερίδες.

......λύση προς τα αριστερά.

Ο αυτάρεσκος σύντροφος Τσίπρας μετά τα "συγκεκριμένα ποσά βίας"του Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου(κλίκ) θέλησε να βάλλει το κερασάκι στην τούρτα και μας δήλωσε τα κατώτερα περιεκτικά και γέματα νόημα: «Το να έχουμε ακυβερνησία δεν είναι για μας κατάρα. Ενδεχομένως να είναι και ευλογία για τον τόπο, αν οδηγήσει σε λύση προς τα αριστερά», δήλωσε χθες ο κ. Τσίπρας, μιλώντας στο ρ/σ ΝΕΤ 105,8.(κλίκ) Δεν μας διευκρίνισε για ποια αριστερά μιλάει. Αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών μάλλον απευθύνεται στην αριστερά του Cayenna, της Don Perignon και του Cohiba. Είναι η αριστερά του Ψυχικού, της Εκάλης, του Καστριού, της Πολιτείας, του Πανοράματος, κοκ. Πρόκειται για ένα συνονθύλευμα ατόμων που κάνοντας δώρα στον εαυτό τους τα χοντρό κονόμησαν. Δυστυχώς ο πλούτους που αποκτήθηκε με την λαμόγια την μίζα, την απάτη μετατράπηκε σε βίλες και κότερα σπουδές των βλασταριών στην εσπερία. Δεν συνοδεύτηκε από την ανάλογη πνευματική ανέλιξη. Ξεκινώντας από το πουθενά και την στέρηση ακολουθώντας το μονοπάτι για την υπουργική καρέκλα ή το αναπαυτικό γραφείο του κομματάνθρωπου έφθασαν κάπου και σταμάτησαν εκεί. Τώρα υπάρχει ανάγκη να δείξουν και τον άγνωστο η ανύπαρκτο εσωτερικό τους κόσμο. Σε αυτό τον κύκλο η λατρεία για τον λαό, που τόσα εξυπηρέτησε, έγινε μυστικοπαθής θρησκεία. Θαυμάζουν τον λαουτζίκο, χορεύουν την Δραπετσώνα και προσπαθούν να βγούνε από την διανοητική τους έρημο. Η αριστερά, από αγώνας έγινε μόδα. Θαυμάζουν και φθονούν συγχρόνως τον κόσμο της εργατιάς γιατί η δράση του είχε βάσεις υγιεινές και λογικές. Βαρέθηκαν να κουρνιάζουν στην κορυφή του δένδρου και σκέφτηκαν πώς θα ήτανε διασκεδαστικότερο να παίξουν για αλλαγή τον επαναστάτη στο όνομα της Δικαιοσύνης και της Ελευθερίας. Αν η ανάγκη της Δικαιοσύνης και τηςΕλεθυερίας ήταν πρωταρχικά ένστικτα της ανθρώπινης ράτσας, αν οι ηθικές παρορμήσεις ήταν τόσο γνήσιες όσο και οι γενετήσιες, τότε ο Τσιπρας και η συμμορία του θα είχε κάποιο άλλο χαρακτήρα, θα ήτανε οι καινούργιοι Προμηθείς που θα κλεβανε την φλόγα από τους θεούς, και όχι ένας συρφετός νευρωτικών ικανών μόνο να καταστρέφουν, να λεηλατούν, να τα σπάζουν και που πέφτουν από την μία ήττα στην άλλη. Αυτή την αριστερά πρέπει να δώσουμε στους Έλληνες. Είναι το γαγγραινιασμένο μέλος της χώρας και εμείς δεν έχουμε παρά να το κουνήσουμε για να πέσει.

Ζούμε με ψευδαισθήσεις.

Επειδή έχουμε το δικαίωμα να γράφουμε και να εκδηλώνουμε την δυσαρέσκεια μας, νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι... Επειδή διαβάζουμε εφημερίδες και περιοδικά νομίζουμε ότι σχηματίζουμε γνώμη...Επειδή γράφουμε και βάζουμε το όνομα μας από κάτω νομίζουμε ότι είμαστε κυρίαρχοι... Επειδή σφραγίζουν τα διαβατήρια μας στα όρια της επικράτειας νομίζουμε ότι είμαστε προστατευμένοι... Επειδή έχουμε δικαστές νομίζουμε ότι έχουμε δικαιοσύνη... Επειδή κάνουμε την στρατιωτική μας θητεία νομίζουμε ότι έχουμε στρατό...Επειδή δεν βλέπουμε ότι μας βάζουν σε σειρά νομίζουμε ότι περπατάμε μόνοι μας...Τα πιστεύουμε πραγματικά όλα αυτά και τα γεγονότα μας διαψεύδουν συνεχώς. Ένας πανούργος εγκέφαλος μας οδηγεί σε σκοπέλους, εξαπολύει καταιγίδες και θύελλες, το πηδάλιο δεν υπακούει πια, το σκάφος κάνει νερά και εμείς αναρωτιόμαστε με πίκρα, ποιος αόρατος τυφώνας μας σπρώχνει προς την δίνη του. Αισθανόμαστε ότι «τα πράγματα δεν πάνε καλά». Προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί, πως ενώ θα έπρεπε να αισθανόμαστε σχετικά προνομιούχοι σήμερα έναντι των όσων έχουμε ακούσει η διαβάσει για τις συνθήκες της ζωής των πατέρων η των παππούδων μας αισθανόμαστε αντίθετα μια πικρή γεύση στο στόμα. Γιατί, ενώ έχουμε τόσα «δικαιώματα» που κανονικά μας καθιστούν κυρίαρχους του εαυτού μας, νοιώθουμε καταπιεσμένοι και ψάχνουμε να βρούμε παντού «καταπίεση» για να διαμαρτυρηθούμε; Γιατί, ενώ μπορούμε να διαλέξουμε τους βουλευτές μας, τους πρωθυπουργούς μας έχουμε την εντύπωση ότι τίποτα δεν περνάει από το χέρι μας; Γιατί, ενώ έχουμε τόσα πολλά, τόσες δυνατότητες, τόσες ευκαιρίες, τόσα αγαθά στη διάθεση μας, είμαστε μελαγχολικοί, σκεπτόμαστε μόνο προβλήματα και δυσκολίες και αναζητούμε μετά μανίας λίγη «χαρά ζωής». Θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς ότι η εποχή μας είναι η εποχή της ελευθερίας της δημοκρατίας, της αδελφοσύνης, της ευτυχίας. Αυτή είναι η κυριαρχούσα άποψη.

«Ελευθερία» υπάρχει. Μπορεί να έχει υποκειμενική έννοια αλλά υπάρχει. Είναι κατοχυρωμένη με Σύνταγμα, με Νόμους, με περγαμηνές, σφραγίδες και κορδέλες. Θεοποιείται και υμνείται κάθε μέρα και κάθε νύχτα σε ναούς σύγχρονους και παλαιούς, σε περιοδικά και εφημερίδες από το ιερατείο των πολιτικών, των δημοσιογράφων, των διανοουμένων με ψάλτες και χορωδίες. Τα «ωσαννά» της Ελευθερίας είναι ατέλειωτα, και μέρος της καθημερινής πραγματικότητας, σε σημείο που να μην ακούγονται πλέον. Αλλά το σταμάτημα τους μπορεί να μας κάνει να τεντώσουμε τα αυτιά μας. Από που προέρχεται το πικρό συναίσθημα ότι «δεν υπάρχει».

«Δημοκρατία» υπάρχει. Μπορεί να είναι λίγη για μερικούς ή πολλή για άλλους. Αλλά υπάρχει και δοξάζεται και αυτή με το ίδιο πάθος μέρα και νύχτα στους ίδιους ναούς και από το ίδιο ιερατείο. Κάθε παρέκκλιση από το δόγμα της, είναι σύνθημα για κογκλάβια σύγχρονα, για λιτανείες, για παρακλήσεις , για αναθέματα και καθεδρικούς αφορισμούς από τα παράθυρα των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, τα οποία δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τις φωτιές της «Ιεράς Εξέτασης». Από που προέρχεται το πικρό συναίσθημα ότι «δεν υπάρχει»;

«Αδελφοσύνη» υπάρχει. Βέβαια κανείς δεν λεει ότι είναι απόλυτη, πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα. Αλλά όλοι «διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους» στην παραμικρή αμφισβήτηση ότι δεν την αισθάνονται απόλυτα θρησκευτικά παντού και πάντα. Όσοι δεν έχουν δεχθεί το φως της νοιώθουν βαρύ το βλέμμα της αποδοκιμασίας του ποικιλόχρωμου ιερατείου της και του «αδελφεπωνύμου και πειθήνιου ποιμνίου» του. Προ πάντων αν πρόκειται για τους ασεβείς αυτής της ασεβούς συνομοταξίας που έχουν ακόμη την δυνατότητα να σκέπτονται και να διαλογίζονται και - οι αχρείοι- δεν έχουν ακόμη φωτισθεί από τον Γιαχβέ της νέας τάξης και τον ορθολογισμό της παγκοσμιοποίησης και παίρνουν οι τρισκατάρατοι αμαρτωλοί τον Εωσφόρο της ιδιαιτερότητας για Θεό τους. Από που προέρχεται αυτή η αμηχανία του αν υπάρχει και –ω έγκλημα καθοσιώσεως- για το αν πρέπει να υπάρχει;

«Ευτυχία» αυτή και αν υπάρχει. Ίσως βέβαια να μην είναι όλοι απόλυτα ευτυχείς. Πάντα θα υπάρχουν οι αχάριστοι και οι ανικανοποίητοι. Γιατί έτσι είναι ο άνθρωπος. Αλλά πόσες προσπάθειες δεν κατέβαλαν οι αρχιερείς, οι ιερείς και προπάντων οι φαρισαίοι για να διαδώσουν την απέραντη, απόλυτη, άχραντη και άφθαρτη αίσθηση την ευδαιμονίας στο «ελεύθερον, ίσον και ενίοτε αχάριστο ποίμνιό» τους; Πόσα και τι περισσότερα θέλουν να πάρουν; Μισθοί, επιμίσθια, αργομισθίες, επιδόματα, αρχαιότητες, και πέρα από αυτά σπίτια. εξοχικά, αυτοκίνητα, σκάφη, την στιγμή που οι παππούδες τους δεν είχαν ούτε κατσίκα, ούτε καν πόρτα...και αν αυτά δεν είναι αρκετά να τους κάνουν ευτυχισμένους έχουνε το Ritalin για τα παιδιά τους, το Prozac και το Viagra για τους εαυτούς τους. Από που προέρχεται αυτή η πικρή γεύση ότι ευτυχία δεν υπάρχει.

Αυτά τα πικρά συναισθήματα ταλαιπωρούν, εμάς τους ταπεινούς υπηκόους της σημερινής Ελλάδας, τρώνε και καίνε τα σωθικά μας Αυτό που μας λείπει πολύ συχνά είναι το κλειδί του σύγχρονου κόσμου, όπως σε ένα θαλασσοπόρο η πυξίδα. Βλέπουμε να διαδραματίζονται γεγονότα, αλλά δεν αντιλαμβανόμεθα την σημασία τους. Βλέπουμε αυτό που είναι απτό, υλικό και πασιφανές, αλλά μας ξεφεύγει αυτό που είναι ασύλληπτο για τον κοινό νου και που είναι πολύ πιο σημαντικό. Θα μας χρειαζότανε μια έκτη αίσθηση για να συλλάβουμε και πιθανόν να κατανοήσουμε την εποχή μας. Τότε θα βλέπαμε πραγματικά αυτό το κάτι που σήμερα διαφεύγει από τις διανοητικές μας δυνατότητες, συσσωρεύεται σαν πυκνό σύννεφο, ξεσπάει σαν θύελλα και προκαλεί την διάλυση των κοινωνιών και την εξαφάνιση των κρατών. Θα βλέπαμε ότι υπεράνω των λαών και των ηπείρων της γής υπάρχουν ήπειροι σκέψης που ελέγχουν και καθοδηγούν το πεπρωμένο. Αυτή η πνευματική γεωγραφία είναι εξ ίσου σημαντική με την φυσική γεωγραφία. Οι εξουσιαστές αυτών των ηπείρων σκέψης εξουσιάζουν και την δική μας χώρα. Εκτρέπουν προς όφελος τους τα ρεύματα, αλλοιώνουν το είναι μας , τα διαμορφώνουν όπως θέλουν και τους αρέσει, προξενούν κακοτυχίες και μας μετατρέπουν σε στείρους, ανίκανους συνεταιρισμούς εμπόρων και μεταπρατών.

Ξέρουν πώς να περιπαίζουν τις ψυχές μας, να τις αποδυναμώνουν εντελώς, να τις συμμορφώνουν σύμφωνα με τις επιθυμίες τους, να παραλύουν κάθε αντίσταση. Γνωρίζουν τις δόσεις του δηλητηρίου, το αντίδοτο, καθώς και το πως ανταποκρίνεται η ψυχή μας. Έβαλαν μπρος την φαρμακοποιία της σαγήνευσης. Ξέρουν καλά πως να μας αποκοιμίζουν, να μας ταίζουν και να μας ποτίζουν τα φίλτρα που μας ναρκώνουν. Τα σύννεφα σκεπάζουν τον γαλανό μας ουρανό. Η βροχή έρχεται και τίποτα δεν μας προστατεύει. Δεχόμαστε ασυνείδητα και ευτυχισμένα την βροχή αυτή που ονομάζουμε ευημερία, και δεν γνωρίζουμε ότι είναι σπορά άλλων και ότι η ελευθερία με την οποία υποτίθεται ότι ζούμε είναι ουσιαστικά η ελευθερία δράσης για το χρήμα και την ύλη, δηλαδή η ελευθερία καταστροφής.

Κοιμόμαστε «ήσυχοι ασυνείδητοι και ευτυχείς» μέχρις ότου ξυπνήσουμε απότομα μπροστά σε ένα άγνωστο τοπίο που λέγεται «ήττα» και το οποίο φυσικά δεν καταλαβαίνουμε. Είναι απλά η αληθινή μας ιστορία, η αόρατη ιστορία μας που αποκαλύπτεται τότε μπροστά μας. Μία κουρτίνα ανασηκώνεται για ένα δευτερόλεπτο βρίσκουμε στη γραμμή της ιστορίας το ακριβές σημείο της πτώσης μας. Έπειτα ξαναπαίρνουμε το όπιο μας γυρνάμε από την άλλη μεριά και βυθιζόμαστε πάλι σε λήθαργο.