Συμμορία Καθαρμάτων...

Η πρασινοσκουφίτσα του RealFm (Κάτια Μακρή), αυθεντία στην πολιτική, την οικονομία, την εθνική άμυνα, την θεολογία και άλλα πικρά, πάλι κέντησε σήμερα (25/1/2011). Το θέμα της ήταν η κατάληψη της Νομικής από την ορδή των λαθρομεταναστών με την αρωγή των Συριζαίων και διαφόρων άλλων, που τους πλήρωσαν τα εισιτήρια, τους έφεραν στην πολύπαθη Αθήνα και τους έριξαν στην αυλή της Νομικής. Πολύ ευαισθησία για τους καταληψίες αλλά παντελής έλλειψη ευαισθησίας για το κλείσιμο της σχολής και τους δεκάδες φοιτητές που χάνουν τα μαθήματα τους και την κατάφωρη παραβίαση των νόμων (δεν θυμάμαι να γίνονται τέτοια πράγματα στην Οξφόρδη).

Ο φόβος της αριστεράς δεν είναι ο εξευτελισμός της έννοιας του κράτους, αλλά μήπως οι τυραννισμένη πολίτες αυτής της χώρας καταλάβουν, επί τέλους, ότι η αριστερά δεν είναι το πλέον ευαίσθητο κομμάτι της κοινωνίας, αλλά μία συμμορία καθαρμάτων με διάφορες σφραγίδες και ονόματα.

Μία συμμορία καθαρμάτων που λυμαίνεται τα πανεπιστήμια έχοντάς τα μετατρέψει σε Γκούλαγκ των προσδοκιών και των ελπίδων των νέων. Το πανεπιστημιακό άσυλο δεν είναι παρά το άλλοθι των μκρονοϊκών μειοψηφιών που επιβάλουν με την βία ή “τα συγκεκριμένα ποσά βίας” την βάρβαρη προώθηση των πλέον παρακμιακών στρεβλώσεων ξεπερασμένων δοξασιών. Η συμμορία της αριστεράς στο σύνολό της με πρωτογονικό ντελίριο έχει μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε γκούλαγκ απελπισίας. Η μαφία των τραμπούκων με την ανοχή των ασήμαντων και των τενεκέδων της πανεπιστημιακής κοινότητας που διαχειρίζεται φιλοσοφώντας και μπουκώνει τα απύλωτα στόματα της με το βιός των Ελλήνων έχει κάνει τα πανεπιστήμια "αυλές των θαυμάτων".

Μία συμμορία καθαρμάτων που οργανικά διαπλεκόμενη με τα ΜΜΕ(ξαπάτησης) επιβάλλει στην ταλαιπωρημένη κοινωνία της Ελλάδας τους νόμους των μαφιών της νύχτας. Βγήκε στο σεργιάνι με τις γνωστές ομάδες, τις καλό-πληρωμένες και καλό- ταϊσμένες ΜΚΟ που κανείς δεν εξέλεξε και κανείς δεν ελέγχει, και θέλει να επιβάλει με το έτσι θέλω και χυδαίο τσαμπουκά την μετατροπή της Ελλάδας σε χωματερή του κάθε κολασμένου ή αδικημένου της γης.

Μία συμμορία καθαρμάτων που δεν είναι παρά οι κομματικοί χούλιγκαν χωρίς αξίες, όραμα ή πιστεύω. Κρύβουν το μπασταρδο πρόσωπο τους και το συμπλεγματικό τους μίσους κατά της ελληνικής κοινωνίας, που δεν τους έχει δώσει παρά θέσεις δευτερεύουσες, πίσω από μηδενιστικά φληναφήματα.

Ο κύριος Παπαχρήστου απο τις σελίδες ΤΩΝ ΝΕΩΝ έκανε την παρατήρηση της πλάκας “γιατί δεν τους παίρνουν στα σπίτια τους;”. Είναι πράγματι παρατήρηση της πλάκας. Η σωστή ερώτηση θα ήταν: “γιατί δεν τους πήγαν στο Club της Εκάλης;” Φυσικά και δεν θα τους πήγαιναν εκεί. Χαζοί είναι να χάσουν το τέννις τους μετά την ωραία κατάληψη.

Οι “ρεπατζούδες” του κυρίου Δρούτσα

Η λέξη “ρεπατζού” (απο το ρεπό, γαλλικό repos) δηλώνει την πόρνη που δουλεύει εκτάκτως, στο μπορντελάκι τις μέρες της αδιαθεσίας της πόρνης- οικοδέσπινας, ώστε να μη κλείσει το μαγαζί. Η ρεπατζού καλύπτει τον εργάσιμο της χρόνο συνεργαζόμενη με πεντέξι συναδέρφισές της. Φυσικά η ρεπατζού δεν έχει δικό της στέκι. Η λέξη ρεπατζού προέρχεται απο την ειδική φτωχή αργκό των πορνών. (Ηλίας Πετρόπουλος, “το μπουρδέλο” εκδόσεις γράμματα, 1980, σελ 89)

Μετά τις “ρεπατζούδες” του κυρίου Πεταλωτή που τόσο ωραία περιέγραψε ο Φαήλος Κρανιδιώτης έσκασαν μύτη και αυτές του κυρίου Δρούτσα. Έχουν γεμίσει οι εφημερίδες με τα ετερόκλητα άρθρα τους που με απαιτήσεις υψίστης εγκυρότητας που, έλλειψη διαλόγου, καταφέρονται κατά των “Ελληνάδων”.Τρέχουν να προλάβουν την συζήτηση για την εξωτερική πολιτική και μας προτρέπουν “επιτέλους να αρχίσουμε να μιλάμε για σοβαρά πράγματα, όπως τα εθνικά θέματα, με σοβαρό και ψύχραιμο τρόπο”. Όλοι οι άλλοι, ‘Αρδην, Παρών, Νέμεση, Ελεύθερη Ώρα κ.λ.π., που δεν τα σκέφτονται όπως αυτοί είναι αυτόματα αυτόκλητοι και ημιμαθείς υπερασπιστές των εθνικών δικαίων.

Ο εσμός των “ρεπατζούδων” του κυριου Δρουτσα έχει μάθει να διασώζεται όχι με επίπλαστες δικαιολογίες άλλα με θωρακισμένες ψυχολογικές βεβαιότητες. Ο επί χρόνια εθισμός στην άσκηση της παρασημαντικής θέσεων και ιδεών δημιούργησε τον ανθρωπολογικό τύπο με την ακρωτηριασμένη ανάπηρη λογική, τον στεγανό εγκλεισμό στην ψυχοπαθολογική μονομέρεια, στην θρησκοληψία του φανατισμού για την διάσωση της ύπαρξης ακόμη και με θυσία της νοημοσύνης. Οι Έλληνες αντιλαμβάνονται τον πατριωτισμό, το συμφέρον του Έθνους, και τον υπηρετούν με ανιδιοτέλεια και πάθος, ενώ οι “ρεπατζούδες” επιμένουν να ψάχνουν τον εχθρό στους Έλληνες που αντιστέκονται αντί να κοιταχθούν στον καθρέφτη τους.

Το ιδεολογικοπολιτικό συνονθύλευμα των “ρεπατζούδων”, το σημερινό εκφυλισμένο σύμφυρμα παρατάχθηκε με τον αγγλοαμερικανικό άξονα στην αιματηρή εθνο κάθαρση δεκάδων χιλιάδων Σέρβων και τη δολοφονία αθώων πολιτών από τα ιπτάμενα einsatzgruppen του ΝΑΤΟ, υποστήριξε με λύσσα καλογερική το σχέδιο Ανάν, βησσοδόμησε ασύστολα κατα των Ελλήνων που αντιστάθηκαν στο χρηματοδοτημένο από το Stae Department Ρεπούσειον Άγος. Έχει βαλθεί να υποστηρίζει με πάθος και φανατισμό κάθε αυθαιρεσία του αγγλοαμερικανικού άξονα, κάθε παράβαση του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, κάθε βιασμό της έννοιας Διεθνούς Δικαίου, κάθε νομιμοποίηση παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την καθολική και παντοτινή καταστολή της ανεξαρτησίας των λαών. Οι “ρεπατζούδες” του Δρούτσα δεν ανησυχούν γιατί οι αξίες υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ηθική αλληλεγγύη προς τα θύματα καταπίεσης και μαζικού εξανδραποδισμού δεν είναι ανάγκη να επιβληθούν ή να αναχαιτίσουν την γενοκτονία των Ιρακινών, των Αφγανών, τον εκπατρισμό των Παλαιστινίων η την εθνοκάθαρση στην Βόρεια Κύπρο.

Πάγια χαρακτηριστικά των ιδεολογικοπολιτικών εκλογικεύσεων των “ρεπατζούδων” είναι η προσπάθεια απώθησης στο κοινωνικό περιθώριο κάθε προσπάθειας υπεράσπισης παραδοσιακών ιδιαιτεροτήτων, η αμφισβήτηση της φιλοπατρίας, τα αναμάσημα μαρξιστικών καταλοίπων περί διεθνισμού, η καλλιέργεια αμπελοφιλοσοφημάτων περί κοσμοπολιτισμού και παγκοσμιοποίησης που εμφανίζουν τις πατρίδες ως περιττές και η καλλιέργεια της θέσης ότι η υποταγή στην θέληση του ισχυρότερου αποτελεί, δήθεν, ρεαλισμό και αναγκαιότητα στην οποία οι αδύναμοι θα πρέπει, δήθεν, να υποτάσσονται μονίμως και αδιαμαρτύρητα. Οι θέσεις τους κινούνται σε διανοητικό επίπεδο παιδαριώδους κραυγαλέου ανορθολογισμού με πολύ λογισμό, λίγη διαίσθηση, αλλά καθόλου αυτοπεποίθηση. Η παρακολούθηση των διανοητικών τους ακροβατισμών γεννάει πανικό, ναυτία και εμετό. Αν έχει μείνει ακόμη στην σημερινή Ελλάδα κανένας πραγματικά αληθινός διανοούμενος αφού εντρυφήσει στα κείμενα του Γκαίμπελς και τα κείμενα των “ρεπατζούδων” του Δρούτσα ας βγάλει συμπέρασμα για το που πάμε!

Σε όλες τις ιδεολογικοπολιτικές τους εκδοχές και συγκυρίες με τρομακτικές ανασφάλειες, επιθετικές φοβίες που γεννάει η ανορθόλογη φυγή στο μηδενισμό, τον πανικό που κρύβεται μέσα σε κάθε μαινόμενο ιδεολόγο οι “ρεπατζούδες” του Δρούτσα ανοίγουν την κερκόπορτα από όπου περνάει η ξενοκρατία, η ξένη εξάρτηση και ο αυταρχισμός .

Ο κύριος Μάνος και τα Φαρμακεία

Ο κύριος Μάνος απο την Καθημερινή (23/1/2011) ασχολείται με τα φαρμακεία. Μετά τους δημοσιογράφους αυθεντίες και οι πολιτικοί αποφάσισαν να έχουν γνώμη επί παντός και επίκαιρου, φωτεινοί παντογνώστες. Μεταξύ των άλλων έγραψε:

Διατηρεί το καθεστώς αδειοδότησης (για να έχουν δουλειά στο υπουργείο) που θα χορηγεί τις άδειες αφού ληφθούν υπόψη τα πληθυσμιακά όρια και με την προϋπόθεση ότι τηρούνται οι ελάχιστες αποστάσεις. Και ακόμη αφού εξακριβωθεί ότι ο ενδιαφερόμενος να ανοίξει φαρμακείο είναι Ελληνας ή υπήκοος κράτους-μέλους της Ε. Ε. που έχει πτυχίο φαρμακοποιού και άδεια άσκησης επαγγέλματος και ο οποίος δεν έχει καταδικαστεί για ρητά προβλεπόμενα αδικήματα. Αναπνέω με ανακούφιση! Αποκλείστηκαν οι Αμερικανοί και οι Ινδοί φαρμακοποιοί! Και οι Κινέζοι!

Ο κύριος Μάνος ανέπνευσε με ανακούφιση επειδή, γράφει αποκλείστηκαν οι Αμερικανοί, Κινέζοι και Ινδοί φαρμακοποιοί. Όλα στη δημιουργία των εντυπώσεων να ρίξουμε και ένα αντιεθνικιστικό καρφί. Αναρωτήθηκε αν ο Ελληνας φαρμακοποιός μπορεί να ανοίξει φαρμακείο στην Αμερική, στην Ινδία ή στην Κίνα. Δεν ξέρουμε για την Ινδία ή την Κίνα, θα του πούμε για την Αμερική. Στην Αμερική ο Έλληνας και οποιασδήποτε εθνικότητας φαρμακαποιός αν δεν έχει πτυχίο από αμερικανική Φαρμακευτική σχολή όχι μόνο δεν μπορεί να ανοίξει φαρμακείο, ούτε σαν φαρμακοποιός δεν μπορεί να δουλέψει. Για να πάρεις την άδεια φαρμακοποιού ( registered Pharmacist) στην Αμερική πρέπει να έχεις αμερικανικό πτυχίο φαρμακευτικής Οι αλλοδαποί που θα θελήσουν να αποκτήσουν την άδεια πρέπει να έχουν αποφοιτήσει από αναγνωρισμένη από το National Association of Boards of Pharmacy σχολή, να έχουν άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος στην χώρα καταγωγής, να δώσουν εξετάσεις αγγλικής (TOEFL), να περάσουν με επιτυχία τις αυστηρότατες εξετάσεις ισότιμησης πτυχίου, να κάνουν, μέτα την ισοτίμηση, 9 μήνες πρακτική εξάσκηση και τελικά να αποκτήσουν το δικαίωμα συμμετοχής στις εξετάσεις για την απόκτηση της άδειας μαζί με τους πτυχιούχους εξ Αμερικής.

Γράφει επίσης ότι:

Ο υπουργός κ. Λοβέρδος ανακοίνωσε σειρά μέτρων για τους φαρμακοποιούς, αλλά τίποτε για τον τρόπο διαμόρφωσης των τιμών. Ασχολήθηκε με διάφορα περιφερειακά ζητήματα αλλά δεν άγγιξε το σημαντικότερο. Τα εγγυημένα υψηλά κέρδη.

Ακριβώς τα εγγυημένα υψηλά κέρδη δεν τα άγγιξε ο κύριος υπουργός γιατί εκείνο που ενδιαφέρει είναι τα κέρδη να παραμείνουν ώς έχει ώστε οι πολυεθνικές αλυσίδες, που περιμένουν στην γωνία για να εισβάλουν, να έχουν τα κέρδη έτοιμα και τα οποία θα τα στέλνουν στις εταιρείες μαμά.

Αυτό είναι το μυστικό Όπως είναι τώρα το νομικό καθεστώς που διέπει την λειτουργία φαρμακείον δεν επιτρέπει το άνοιγμα αλυσίδων και οι πολυεθνικές βλέπουν με βουλιμία την ελληνική αγορά. Δεν αρκούν τα κέρδη από τα υπερτιμολογημένα φάρμακα θέλουν να αρπάξουν και τα κέρδη της λιανικής.

Οι “ρεπατζούδες” του Πεταλωτή

Ο Φαήλος Κρανιδιώτης για τον άγριο καβγά στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΥΕΝΕΔ του μνημονίου MEGA της Τρέμη και του Πρετεντέρη με τον βουλευτή Ηλείας της ΝΔ Κώστα Τζαβάρα έγραψε στο www.antinews.gr ένα άρθρο καταπέλτη. Αρθρο καταπέλτη για την σεσημασμένη δημοσιγραφία των κοινωνικών φίλων του Χριστοφοράκου, και τα montblanc της ενημέρωσης που έχουν αναλάβει εργολαβικά τον αποπροσανατολισμό και παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης. Ο Κώστας Τζαβάρας, γράφει ο Κρανιδιώτης, “στην αυθάδεια των “ρεπατζούδων” του Πεταλωτή απάντησε με την γλώσσα που πρέπει, και τους έβαλε στη θέση τους”.

“Ρεπατζούδες” είναι η πλέον επιτυχής επιλογή λέξης για να περιγράψει το τζούφιο πυροβολικό της στρατευμένης στην εξαπάτηση των Ελλήνων δημοσιογραφίας.

Η λέξη “ρεπατζού” (απο το ρεπό, γαλλικό repos) δηλώνει την πόρνη που δουλεύει εκτάκτως, στο μπορντελάκι τις μέρες της αδιαθεσίας της πόρνης- οικοδέσπινας, ώστε να μη κλείσει το μαγαζί. Η ρεπατζού καλύπτει τον εργάσιμο της χρόνο συνεργαζόμενη με πεντέξι συναδέρφισές της. Φυσικά η ρεπατζού δεν έχει δικό της στέκι. Η λέξη ρεπατζού προέρχεται απο την ειδική φτωχή αργκό των πορνών. (Ηλίας Πετρόπουλος, “το μπουρδέλο” εκδόσεις γράμματα, 1980, σελ 89)

Διαβάζοντας Καραγάτση..

Ο Καραγάτσης μας άνοιξε διάπλατα τις πόρτες της ζωής, που όταν διαβάζεις τα κείμενα του νιώθεις πώς βρίσκεσαι σε μία συνεχή ανάβρα που δεν διαφαίνεται πουθενά αφορμή για τη στέρεψή της.

Ήτανε ένας άνθρωπος και ένας συγγραφέας αεικίνητος πληθωρικός. Μία μορφή. Τριάντα χρόνια βασίλεψε αδιαφιλονίκητα στα ελληνικά γράμματα αυτός ο λεβέντης, που τίποτα δεν φοβήθηκε, ούτε από τα όσα γίνονται, ούτε από τα όσα λέγονται, ούτε κι από τα όσα γράφονται. Με την τόλμη και την γενναιότητα όλων όσων έχουν δεχτεί την δωρεά με την βαθιά πίστη στην συμμετοχή του στην δημιουργία. Ήτανε ζωντανός και ανήσυχος, μαχητικός και ασυμβίβαστος, δεν χωρούσε σε "κλίκες" σε "κύκλους" σε "κοινωνίες" και ύποπτες συναλλαγές από αυτές που τόσο ανθούν στα γράμματα μας. Ξέφυγε από την χρυσή μετριότητα, γι αυτό και η κριτική οι λεγόμενοι "κύκλοι" δεν τον αναγνώρισαν όσο πραγματικά του άξιζε. Είναι ο κίνδυνος που διατρέχουν πάντα οι πολύ δυνατοί που δεν κάνουν συμβιβασμούς, που δεν γονατίζουν μπροστά σε κανέναν, γιατί αισθάνονται αληθινά "την αξία της αξίας τους" που της είναι φορείς. Η αναιμία και η υποτονικότητα της σημερινής πεζογραφίας μας, ο εσμός των ανικάνων και εγγυτάτου βεληνεκούς "λογοτεχνών" του καιρού μας το επιβεβαιώνει.

Η δύναμη του έργου του Καραγάτση προκύπτει από μία σπάνια αρετή την σίγουρη και βαθιά γνώση του χώρου όπου κινείται, των καταστάσεων που περιγράφει, των προσώπων που ανασταίνει Τα πάμπολλα, ζωντανά, άλλοτε τραγικά, άλλοτε φρικτά αλλά ποτέ φαιδρά, πρόσωπα μπαινοβγαίνουν στις σελίδες τιθασευμένα από μία εύχρηστη γλώσσα, καθημερινή, αλλά είναι πρόσωπα της τέχνης, δηλαδή πρόσωπα μυθικά. Οι ιστορίες τους ξεπηδούν, βουερό ποτάμι, από την ακούραστα γόνιμη φαντασία του, ξεχύνονται, κατακλυσμός, στις σελίδες των βιβλίων του, φορτωμένες επεισόδια συναρπαστικά, γοητευτικά ευρήματα, γεγονότα που σπρώχνουν λαχανιασμένα το ένα το άλλο. Και από την καρπερή αυτή φαντασία - φαντασία συγγραφέα άλλων καιρών, από εκείνους που έχουν λείψει στην εποχή μας - ξεπηδούν και αυτόνομες ολοζώντανες μορφές, ενός Λιάπκιν, ενός Γιούγκερμαν, ενός Μίχαλου Ρούση, μιας Μαρίνας Ρεΐζη της Νορμανδής στη "Μεγάλη Χίμαιρα", μορφές που μοιάζουν σαν να μην τις συναντά κανείς σε ένα βιβλίο, αλλά να τις γνώρισε, να τις έζησε από κοντά, να μίλησες κάποτε μαζί τους, τόσο πειστικές, ολοκληρωμένες, αυθύπαρκτες καθώς είναι, ξεκομμένες πια από την φαντασία του μυθιστοριογράφου, που τις δημιούργησε.

Ο Καραγάτσης αν αγαπήθηκε από τους αναγνώστες του η κριτική δεν παρέλειψε νατον κακομεταχειριστεί, όσο δεν κακομεταχειρίστηκε κανένα άλλο της γενιάς του. Όλοι οι ωχροί, οι αναιμικοί, οι υποτονικοί - και τέτοιοι υπάρχουν πολλοί στο κόσμο τον γραμμάτων - μίσησαν εκ βάθους ψυχής των Καραγάτση. Οι κολοβές αλεπούδες - που δεν έκοψαν μόνες τους την ουρά τους, αλλά γεννήθηκαν χωρίς ουρά, τον περιφρόνησαν ή μάλλον καμώθηκαν πως τον περιφρόνησαν, ακριβώς για το μεγάλο χάρισμα του, που έτυχε (αδικία!) να το έχει μόνο αυτός. Χαρακτήρισαν "φθηνά" τα βιβλία του. Οι υπήκοοι του Ζντάνοφ και του σοσιαλιστικουρεαλισμού κατέκριναν τα έργα του σαν "πορνογραφικά" με αβαθή φιλοσοφία, προχειρογραμμένα και κάποιοι τα απέρριψαν κιόλας. Ζούσαν ακόμη με "το όπλο παρά πόδα" και ονειρευόντουσαν επαναστάσεις και νταβραντισμένους Σταχανοβιστές. Δεν μπορούσαν να χωρέσουν στο θολωμένο τους μυαλό οι μαρξιστές ήρωες του Καραγάτση, ο βέρος κομμουνιστής Παυλόπουλος, ο δάσκαλος Βλάσης Κορνούτος, ο γιατρός Θανάσης Κούγιας που όχι μόνο δεν είχαν προδώσει άλλα και δεν είχαν ξεχάσει την βαθύτερη αποστολή του ανθρώπου: την ανθρωπιά τους.

Ο Καραγάτσης έγραφε με την καρδιά του, με το νου, με την φαντασία, με τις αισθήσεις του, με όλη την πλούσια ύπαρξή του. Είναι ο συγγραφέας που αναζητά την αλήθεια όσο ωμή, όσο πικρή και απαράδεκτη και αν είναι. Και μας την προβάλλει υποβλητικά και ανεπανάληπτα με την τέχνη του.

Δεν μπορούμε να τελειώσουμε αυτό το "σημείωμα" παρά με τον διαλογισμό της Μαρίνας .."Είναι Έλληνες Τους καταλαβαίνω, αλλά δεν μπορώ να νιώσω αυτό που νιώθω. Τους φοβάμαι..."

Τον Αποκάλεσε φασίστα! Και λοιπόν, κάτι τρέχει στα γύφτικα.

Ο Κωνσταντίνου της Ανταρσίας αποκάλεσε , με σπασμούς υψηλής υστερίας, φασίστα τον κύριο Μιχαλολιάκο της Χρυσής Αυγής κατά την διάρκεια συζήτησης στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας σχετικά με την χρησιμοποίηση της λέξης Ιστανμπούλ αντί Κωνσταντινούπολη.

Τον Αποκάλεσε φασίστα! Και λοιπόν, κάτι τρέχει στα γύφτικα ή, επί το προοδευτικότερον, χέστηκε η φοράδα στο αλώνι.

Επειδή η λέξη φασισμός ενοχλεί έντονα την "δημοκρατική" μας συνείδηση οι διάφοροι ολετήρες την επικαλούνται με μόνο σκοπό την δημιουργία εντυπώσεων και την ικανοποίηση υποκειμενικών ιδεολογικών ανασφαλειών. Όλα στην προτεραιότητα των εντυπώσεων, στην αμνησία των γεγονότων, στον συμβιβασμό με την αοριστολογία, ώστε να μη θίξουμε τα αριστερά θέσφατα. Μιλάνε για το πρόβλημα (ώστε να κερδίσουν τις εντυπώσεις των τυραγνισμένων πολιτών της Ελλάδας) και επιδιώκουν την άφεση αμαρτιών της φράξιας τους ξεθάβοντας συνθήματα.

Οι διαφοροι σύντροφοι των ΜΜΕ(ξαπάτησης) και οι κοπρίτες πολιτικατζήδες της απάτης και της λαμογιάς σαν γνήσιοι αβανταδόροι της αριστερής λεηλασίας και τρομοκρατίας, έντρομοι μπροστά στην πιθανότητα οι Έλληνες και οι Ελληνιδες να καταλάβουν, επί τέλους, τι είναι αριστερά, προσπαθούν να την σώσουν από την απαξίωση της ελληνικής κοινωνίας, κοινωνίας που διαπερνάται από φόβο, ανησυχία, ανασφάλεια για το μέλλον της και το μέλλον των παιδιών της.

Σέρνονται αγκυλωμένοι με ιδεολογικά στερεότυπα του παρελθόντος, δίχως να αντιλαμβάνονται ότι η λέξη "φασισμός" δεν είναι παρά η ιδεολογική γλίτσα που έχει κατακαθίσει στα αρρωστημένα μυαλά των παπατζήδων της αριστεράς που καλουπωμένοι μέσα σε ιδεολογήματα και νεκρές πολιτικές οριοθετήσεις αδυνατούν να αρθρώσουν δημιουργικό λόγο. Πρόκειται για φαινόμενο ανθρώπινης αναπηρίας που κυριολεκτικά μας φοβίζει. Καλή η προσπάθεια αλλά θα παραμείνει προσπάθεια. Προσπαθούν να παραποιήσουν ή και να αντιστρέψουν την εικόνα αισθητών δεδομένων, ψηλαφητών πραγματικοτήτων.
Αφού η αριστερά ξεχαλινωμένη κατέστρεψε την Ελλάδα, Έκαψε, ρήμαξε, ποδοπάτησε κάθε αξιοπρέπεια και έννοια ανθρωπιάς, και έβγαλε από μέσα της όλο το συμπλεγματικό της μίσος κατά της κοινωνίας προσπαθεί τώρα να το παίξει αγνή και παρεξηγημένη.

Ο Έλληνας άνθρωπος, η πλειοψηφία των Ελλήνων ανθρώπων σήμερα αισθάνεται ότι είχαν βρεθεί υπό κατοχή. Μια φωνακλάδικη, τσαμπουκαλού μικρονοϊκή αριστερά είχε επιβάλει την θέληση της με το έτσι θέλω.

Μία αριστερά κλαψιάρα. Όλες οι ιδεολογίες, όλες οι παρατάξεις επιδιώκουν και προσπαθούν να κερδίσουν την εκτίμηση των Ελλήνων με όσα πρόσφεραν και όχι με όσα έπαθαν. Όλες οι πολιτικές παρατάξεις θέλουν να έχουν τον θαυμασμό του λαού και όχι την λύπη του. Μόνον η αριστερά κλαψουρίζει και προβάλλει όσα, αλήθεια ή ψέματα, δίκαια ή άδικα, έπαθε και ζητάει αναγνώριση μέσα από την λύπη. Καμία πολιτική παράταξη ή ιδεολογία δεν ανήγαγε σε υψηλή πολιτική να την λυπούνται οι άλλοι. Χιλιάδες βάναυσες, μελοδραματικές, υποκριτικές σελίδες έχουν γραφτεί για το τι υποτίθεται τράβηξε η αριστερά. Δείξτε μας μία σελίδα για το τι πρόσφερε; Με μανιχαϊστικές μελοδραματικές σχηματοποιήσεις του τύπου αριστερά/δεξιά και μονότονα επαναλαμβανόμενα γερασμένα συνθήματα και χρόνια ολέθρια κατά συνθήκην ψεύδη κάθισε στο σβέρκο των Ελλήνων σαν μεγάλη "δημοκρατική παράταξη" και έφαγε, καταβρόχθισε, διασπάθισε τον πλούτο της Ελλάδας.

Οι Έλληνες κατάλαβαν, ότι η αριστερά δεν είναι πλέον το ποιο ευαίσθητο κομμάτι της κοινωνίας που βλέπει αυτά που εμείς οι "αλλοτριωμένοι" δεν μπορούμε να δούμε, που σκέφτεται αυτή για μας. Η ωμή τρομοκρατία που για 36 χρόνια ασκούσαν στην Ελληνική κοινωνία οι αριστερές συμμορίες των κουκουλοφόρων, τα πειθήνια 45αρια της 17Ν, οι παρέες των “προοδευτικών διανοουμένων” του Φίλιον και DaCapo, οι ορδές των εργατοπατέρων πήρε τέλος. Η οικονομική κρίση αποκάλυψε το μεγάλο φαγοπότι. Οι ορδές της αριστεράς έδωσαν στους Έλληνες πολίτες την δύναμη της θέληση. Η Αριστερά μας έδωσε την θέα του χειρότερου ώστε να μπορέσουμε να βρούμε τον δρόμο για το καλλίτερο.
Οι λέξεις φασισμός, φασίστας δεν τρομάζουν πλέον κανένα.
Οι λέξεις Ελλάδα, Έθνος, Πατρίδα κάνουν τους διάφορους προοδευτικούς δήθεν να τρέμουν απο λυσαγμένο φθόνο και φέρνουν στο κατακόρυφο την υστερική μανία των “προοδευτικών” λακέδων της Νέας Τάξης.

Κέντησε ο Παπαχελάς.....

Κέντησε Ο Παπαχελάς

Πάλι κέντησε από την Καθημερίνη (16/1/2011) ο κύριος Παπαχελας ασχολήθηκε με τον πατριωτισμό και μάλιστα τον “πραγματικό” πατριωτισμό. Το άρθρο του προκαλεί πράγματι πονοκέφαλο και αηδία. Ακολουθώντας την πάγια τακτική των ιδεολογικοπολιτικών εκλογικεύσεων της ντόπιας συντεχνίας του νεου Gladio, των κλωνοποιημένων νεροκουβαλητών της Νέας Τάξης που κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η προσπάθεια απώθησης στο κοινωνικό περιθώριο κάθε προσπάθειας υπεράσπισης παραδοσιακών ιδιαιτεροτήτων, η αμφισβήτηση της φιλοπατρίας, η καλλιέργεια αμπελοφιλοσοφημάτων περί κοσμοπολιτισμού και παγκοσμιοποίησης. Συναγωνίζονται να εμφανίζουν τις πατρίδες ως περιττές και καλλιέργούν την θέση ότι η υποταγή στην θέληση του ισχυρότερου αποτελεί, δήθεν, αναγκαιότητα στην οποία οι αδύναμοι θα πρέπει, δήθεν, να υποτάσσονται μονίμως και αδιαμαρτύρητα. Οι θέσεις του κυρίου Παπαχελά κινούνται σε διανοητικό επίπεδο παιδαριώδους κραυγαλέου ανορθολογισμού με πολύ λογισμό, λίγη διαίσθηση, αλλά καθόλου αυτοπεποίθηση. Η παρακολούθηση των διανοητικών τους ακροβατισμών γεννάει ναυτία. Μεταξύ των πολλών και περισπούδαστων που γράφει:

.Αναφέρεται στον ατυχή πόλεμο του 1897. Ο ατυχής εκείνος πολεμος είναι η αγαπημένη καραμέλα ο αγαπημένος αστικό μύθος, που πιπιλίζουν όλοι οι νεοταξίτες εφημεριδογράφοι. Απομονώνουν ένα γεγονός και βγάζουν το συμπέρασμα ότι για την ήττα της εποχής εκείνης ευθύνονται οι πατριώτες της Εθνικής Εταιρείας. Δεν κάνει τον κόπο να εξετάσει τα γεγονότα στο σύνολο τους. Είχαν προηγηθεί οι Τουρκικές σφαγές στα Χανία και ότι ο πόλεμος δεν ήταν πάρα ένα επεισόδιο του Κρητικού Ζητήματος. Ο Τρικούπης είχε πει: “Δεν έχομεν στρατόν. Ο Ελληνικός στρατός της σήμερον είναι αγέλη”. Φταίει η ελληνική Εταιρεία για αυτό; Οχι βέβαια! Εκείνο που φταίει είναι αμετροέπεια και η βλακεία της ελληνικής άρχουσας τάξης που τα φόρτωσε όλα στην Ελληνική Εταιρεία για να γλιτώσει την απαξίωση, κάτι ανάλογο με το σημερινό του κυρίου Πάγκαλου “μαζί τα φάγαμε”.


Τον Ιανουάριο του 1996 να ανεβάσουν (οι πατριώτες, σημ του σχολιαστή) μία επίσημη σημαία του Ναυτικού στα Ίμια. Το ανέβασμα της σημαίας σε ελληνικό έδαφος χρειάζεται άδεια; Με την ίδια λογική θα πρέπει να αποφεύγουμε το ανέβασμα της ελληνικής σημαία γιατί έχοντας το σταυρό θα θίξει του μουσουλμάνους λαθρομετανάστες.