Άγριο κι αν είναι το όραμα καλό είναι το σημάδι.....

Κ΄ένα σάλεμα σάλεψε στα ολόβαθα του νου τους
Και στην καρδιά τους μιά φωνή, κ΄έτσι η φωνή μιλούσε.
«Στρατιώτες και σπαθάρηδες, τουρμάρχες και σεργέντες,
του Λογοθέτη οι σύντροφοι, του βασιλιά οι νομάτοι,
χαρά σ’έσας κι αλλοίμονο σ’ έσας του ξένου διώχτες!
Άγριο κι αν είναι το όραμα καλό είναι το σημάδι.»…


Κωστή Παλαμά, Η Φλογέρα του Βασιλιά, Λόγος Πρώτος.

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

θα πάρω μονοπάτια,

να βρω τα σκαλοπάτια,

που πάν' στη λευτεριά».

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

(Τον έστειλαν στην κρεμάλα οι Άγγλοι 14 Μαρτη 1957, γιατί είθελε, λέει νάναι λεύτερος)

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Ενα παγιδευμένο ανθρωπάκι....

Σε κείμενό του ο Νίκος Δήμου με τίτλο: "Αντικληρικισμός και αντικομουνισμός" γράφει χαρακτηριστικά: " Όσο πλησιάζει το Πάσχα και σκέπτομαι πως πάλι θα ξοδέψουμε χρήματα για να φέρουμε το (δήθεν) Άγιο Φως και να το υποδεχθούμε με τιμές αρχηγού κράτους, γίνομαι εμμανής αντικληρικός." 
Ο... προοδευτικός κ. Δήμου για ακόμη μια φορά επιτίθεται στα όσια και ιερά της Χριστιανικής Πίστης προσβάλλοντας εν μέσω Μεγάλης Εβδομάδας το "ανέσπερον Φως της Αναστάσεως".--->εδώ

Ο Δήμου δεν είναι κανένα σπάνιο είδος. Στους διαδρόμους των παράκεντρων της εξουσίας κάτι τύποι σαν και αυτόν περισσεύουν. Έχει την εντύπωση ότι μπορεί να μπει στον κόσμο της εξουσίας. Έχει την εντύπωση ότι για χάρη του δηλητηρίου που ξερνάει κατά των Ελλήνων και της Ορθοδοξίας θα ανοίξουν οι πόρτες και θα εισέλθει στους ναούς του κόσμου τροπαιοφόρος και νικητής. Φρούδες ελπίδες πανικοβλημένου ζώου που βλέπει την φωτιά της ανυπαρξίας να τον περικυκλώνει και προσπαθεί να βρει διέξοδο. Πρέπει να είναι πολύ μεγάλος ο τρόμος που έχει σμιλέψει στην ψυχή του ένα τόσο κακότεχνο μνημείο εγωισμού. Απολύτως παγιδευμένο ανθρωπάκι στήνει δόκανα στον ίδιο τον εαυτό του, κατακομματιασμένη θλιβερή ύπαρξη. Κάθε είδος σεβασμού προς τους άλλους, κάθε αξιοπρέπεια την έχει ξεριζώσει από μέσα του σαν βρόμικο άντερο και το έχει κάνει θηλιά στο λαιμό του. Δεν είναι παρά ένας δούλος βουτηγμένος μέσα στην σκληρότητα της έπαρσης και του ναρκισσισμού του. Ανίκανος για δημιουργικό λόγο τραβάει ο ίδιος το σκοινί, γυρίζει γύρω γύρω τυφλωμένος από τον πόνο και έχει την εντύπωση ότι αυτό το τυφλό σημειωτόν είναι τρόπος ζωής, και δημιουργίας. Κουραστικός και κενός στα όρια της εκπόρνευσης, πανικόβλητος , οδηγημένος μονάχα από τον εκτραχηλισμό της πολιτικής και τους εμπρηστικούς λόγους των πουλημένων νεροκουβαλητών του αμερικανισμού και της Νέας Τάξης περιμένει μόνο το εύγε των πλανητικών νταβατζήδων.

Ο λόγος του Δήμου δεν είναι παρά ο απόηχος μιας αβουλίας. Ανίκανος να υψώσει νέο λόγο μηρυκάζει τα συνθήματα των καιρών, έχοντας καταπιεί τα δολώματα σαν χάνος. Με τον φόβο να του ροκανίζει τα ποδάρια και την οδύνη φωλιασμένη βαθιά στην ψυχή του αγωνίζεται, φωνάζει: "νάμαι και εγώ εδώ!".

Και να βρισκότανε ένας θεατρικός συγγραφέας να ανακαλύψει και να περιγράψει τον φόβο και την οδύνη του Δήμου, οι θεατές ύστερα από τα πρώτα δέκα λεπτά θα σηκώνονταν και θα φεύγανε, δεν θα αντέχανε τόσο πηχτή μονοτονία και τέτοια άπνοια πάνω στη σκηνή. Όχι, το θέατρο δε θα μπορούσε να αποδώσει την φρικτή του κατάσταση. Η ζωγραφική Ναι. Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής του Ελ Γκρέκο τον αποδίδει απόλυτα. Η ίδια έκφραση, το ίδιο ύφος, η ίδια αλαζονεία. Υπάρξεις αιωρούμενες μεταξύ φόβου και οδύνης και πίσω οι φωτιές του auto da fe που καίει τους αιρετικούς τότε και, πολύ θα το θελε
ο Δήμου, τους Ελληνορθοδόξους σήμερα.

1 σχόλιο: