Από τον Άγιο Παντελεήμονα στην Νομική

Πρίν από μερικές ημέρες είδαμε τους κοζάκους του Yorgo με πλήρη εξάρτηση να εφορμούν κατά των Ελλήνων, των τυραγνισμένων κατοίκων του Αγίου Παντελεήμονα, γιατί λέει ήθελαν το δικαίωμα να ζούνε με αξιοπρέπεια, ευτυχία και χαρά που υπόσχεται η Δημοκρατία σαν πολίτευμα και όχι σαν ιδεολόγημα. Το μόνο που επιθυμούσαν είναι η ελευθερία του λόγου, ελευθερία από το φόβο, ελευθερία από την ένδεια, ελευθερία της λατρείας του Θεού. Για αυτήν την αναζήτηση της ελευθερίας πληρώθηκαν με δακρυγόνα και γκλομπς Τα σκαλιά της εκκλησίας θύμιζαν τα σκαλιά της Οδησσού από την φημισμένη εικόνα της ταινίας “το θωρηκτό Ποτέμκιν” όπου οι κοζάκοι του Τσάρου ποδοπάτησαν κάθε έννοια ανθρωπιάς και λαχτάρας για ελευθερία. Τα ΜΜΕ(ξαπάτησης) οι “ρεπατζούδες” του κυρίου Πεταλωτή βυσσοδόμησαν ασύστολα κατά των κατοίκων. Οι ομάδες του οργανωμένου εγκλήματος λειτουργούν ανεξέλεγκτα παραβιάζοντας κάθε νόμο της “δημοκρατίας” και όμως εχθροί είναι οι κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα

Σήμερα οι κοζάκοι κάθισαν σπίτι τους. Η Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών καταλήφθηκε από μία καλά οργανωμένη, καλά καθοδηγούμενη ομάδα λαθρομεταναστών και η ελληνική πολιτεία “ήσυχη ασυνείδητη και ευτυχής” παρακολουθεί τα γεγονότα πετώντας ό ένας το μπαλάκι στον άλλον. Στον Άγιο Παντελεήμονα δεν είχε κανένα ενδοιασμό. Έστειλε τους κοζάκους της να βγάλουν τα απωθημένα τους πάνω στους Έλληνες, οι οποίοι ειρηνικά διεκδικούσαν το δικαίωμα στην ύπαρξη, γιατί θα τους χειροκροτούσε το συνονθύλευμα των ελαττωματικών όντων που ακούει στο όνομα αριστερά.

Στην Νομική βλέπουμε μια πολιτεία ανοχύρωτη, ανίκανη, απλό θεατή να φέρεται και να άγεται από το συμπλεγματικό μίσος κατά της ελληνικής κοινωνίας της Αριστερά και των πρακτόρων των ΜΚΟ. Θρηνούν σπαρακτικά και ουρλιάζουν ηθολογικά ο λακέδες της βαρβαρότητας. Είναι σκαντζόχοιροι με τους Έλληνες. Στάζουν φαρμάκι από την μύτη τους, πάντα λίγοι σαν σπιτικοί γάτοι απέναντι στους πράκτορες των ΜΚΟ της Νέας Τάξης. Καθαρά φληναφήματα πανικού τελειωμένων ανθρώπων.

Οι διάφοροι δήθεν, υπουργοί, υφυπουργοί και διάφοροι ανευθυνοϋπεύθυνοι που συνωστίζονται στα τηλε-παράθυρα είναι σαν τα γραμμόφωνα που το κούρδισαν. Είναι οι άνθρωποι των έμμονων ιδεών και στα περασμένα και τα τωρινά. Φοράνε την λιβρέα του μοντέρνου του σύγχρονου αλλά στην πραγματικότητα είναι μικροί άνθρωποι, χωρίς αέρα, χωρίς καμιά πλατιά χειρονομία. Λίγο ακόμα και θα βάλουν τα κλάματα, ένα είδος Ναστραντίν Χότζα.

Άνθρωποι εύκολων ευκαιριών, με το εμπόδιο της δυσαρέσκειας στην ψυχή, υπεροπτικοί , ωμά αδιάφοροι για τους άλλους, τους “Ελληνάδες”, μας ρίχνουν την σοφία τους περισσότερο για να μπερδεύουν τα πράγματα παρά να τα διευκολύνουν
Αλλά ξέρουν την δουλεία τους. Η πολιτική είναι σαν το μπουρδέλο, πρέπει να κάνουμε την δουλειά μας με τις περιστάσεις της στιγμής.
Αφού ο ελληνικός λαός έφαγε χαστούκι από το ένα μάγουλο πρέπει να φάει ένα και από το άλλο. Αλλά δεν λένε λέξη για τον τσαμπουκά και την μαγκιά που έχει καλλιεργηθεί τόσο έντεχνα από τις τσούλες της πολιτικής

Το πρόβλημα είναι η άρχουσα ελίτ που δημιουργεί γύρω της μια ατμόσφαιρα αγοράς όχι μιαν ατμόσφαιρα εμπιστοσύνης. Οι Έλληνες δεν είναι παρά αγγεία για να ρίχνει μέσα τις ευθύνες της. Η νέα γενιά με την συμμετοχή της στην σημερινή κατάσταση πάει να φορτωθεί όλες τις αμαρτίες των πολιτικατζήδων και να βουλιάξει μαζί τους.

Κανείς δεν συλλογιέται ότι αυτό που συμβαίνει σήμερα ξεκίνησε 36 χρόνια πριν. Όταν στην Ελλάδα του 74 εγκαταστάθηκε ένα καθεστώς, φερμένο στους γυλιούς του Τουρκικού στρατού, και άρχισε με καλογερική μανία το γκρέμισμα κάθε ιερού και όσιου. Σπάζοντας την χρυσή αλυσίδα που έδενε τον Έλληνα πολίτη με την πατρίδα του και τον παρέδωσε δέσμιο σε ιδεολογίες και ιδεολογήματα σαν τις μόνες αλήθειες ζωής.


Ο Σεφέρης έγραψε:

"Τέλεια χαύνωση, παρακμή, αηδία, κατάπτωση, εξευτελισμός, θεομπαιχτισμός, του πολιτικού μας κόσμου.."

Πολιτικό Ημερολόγιο Α, 1935-1944, Ίκαρος, 1981, σελ. 257

Η πρασινοσκουφίτσα ανησύχησε....

Η κυρία Κάτια Μακρή, η γνωστή και μη εξαιρετέα πρασινοσκουφίτσα του RealFm και Alter στο χθεσινό (25/1/2011) δελτίο ειδήσεων του Alter ανησύχησε. Τα γεγονότα της Νομικής της προκάλεσαν τον προβληματισμό ότι ο κύριος Μιχαλολιακος πηρε το 5% και ότι θα συντηρητικοποιηθεί η κοινωνία. “Συντηρητικοποιηθεί η κοινωνία”! Δεν είναι μία καταπληκτική έκφραση; Εμένα προσωπικά μου προκάλεσε μία έντονη διέγερση και άρχισα να κάνω βιοτικά όνειρα με αντικείμενο την δημοκρατία. Δημοκρατία που δεν καταρρέει μεν - αφού εντέλει εξυπηρετεί ως ιδεολογία - αλλά έχει, ουσιαστικά, χάσει το περιεχόμενο της έχοντας μετατραπεί σε ένα απολυταρχικό σύστημα Πρωθυπουργικής Μοναρχίας. Εσείς μας ψηφίσατε εμείς αποφασίζουμε...

Δεν μας παρατάς κυρά μου. Ανησύχησες; Τρόμαξες; Φοβήθηκες; “Frankly, my dear, I don’t give a damn”, να ευχαριστηθεί και η κυρία Διαμαντοπούλου που μας θέλει αγγλομαθείς, ή επι το ελληνικότερον “Καρφί δεν μου καίγεται”.

Για 36 χρόνια η ελληνική κοινωνία είχε παραδοθεί στα νύχια των χούλιγκαν των “προοδευτικών” δυνάμεων που διέλυσαν τα πάντα. “Προοδευτικές” δυνάμεις που αναδείχθηκαν σε εκτροφείο συνδικαλισμένων τυράννων της κοινωνίας, ψυχανώμαλων βανδάλων, μονοδιάστατης υστερίας συμφεροντολόγων. Πανεπιστήμια καταστρέφονται. Καθηγητές προπηλακίζονται και τους κυνηγούνε σαν αγρίμια μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας στο όνομα του Πανεπιστημιακού ασύλου και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Χτίζουν τα γραφεία των καθηγητών ( δεν θυμάμαι να γίνεται κάτι τέτοιο στην Οξφόρδη). Τέσσερεις άνθρωποι δολοφονήθηκαν στην Marfin υπό τους αλαλαγμούς των αφιονισμένων “προοδευτικών” αφήστε τους να καούν τραπεζίτες είναι. Η Αθήνα κάηκε τον Δεκέμβρη 2008 με τις ευλογίες των “προοδευτικών δυναμεων”. Επί τρεις δεκαετίες οι κάπηλοι της “προοδευτικότητας” παράγουν μαζικά βανδάλους, καταληψίες, ευνουχισμένους διαδηλωτές που αναμηρυκάζουν τον κρετινισμό της κομματικής ντουντούκας. Ο πλούτος των Ελλήνων καταβροχθίστηκε ασύστολα και μετατράπηκε χωρίς ντροπή και αιδώ σε βίλες και κότερα. Οι μίζες της Siemens τροφοδότησαν ένα πολιτικό σύστημα που ανερυθρίαστα μας λέει: “πιθανολογούμε κάτι έχει συμβεί, ίσως σοβαρό”. Όλα αυτά και άλλα χυδαία συνέβησαν, συμβαίνουν, πιθανόν να ξανασυμβούν και όμως η πρασινοσκουφίτσα ανησύχησε για το 5% της Χρυσής Αυγής.

Η πρασινοσκουφίτσα και η μελίγκρα των ΜΜΕ(ξαπάτησης), των κοινωνικών συναναστροφών του Χριστοφοράκου, πανικοβλήθηκαν. Η εποχή της αδιαμαρτύρητης ομηρίας στο βωμό των κομματικών συμφερόντων παρήλθε. Πίσω από το παραβάν της κάλπης, οι τυραγνισμένοι πολίτες από την “προοδευτική” ασυδοσία απελευθερώθηκαν. Ψήφισαν Χρυσή Αυγή. Ψήφισαν για αξιοπρέπεια, για ελπίδα, για την Ελλάδα το Έθνος , όχι την ουδέτερη πατρίδα του Yorgo.

Επί τέλους οι Έλληνες, οι Ελληνίδες τα ελληνόπουλα κατάλαβαν οτι οιι παρέες και οι κοινωνίες των “προοδευτικών” του Φίλιον και DaCapo, το προλεταριάτο του φραπέ της Μηλιώνη, οι σταχτοπούτες και οι δειλοί φανατικοί της βίας της Πολιτείας, της Εκάλης και του Ψυχικού, οι αδέξιοι Δαντών του ΣΥΡΙΖΑ, οι δυστυχισμένοι Κοριολανοί της πάλης των τάξεων του ΚΚΕ δεν είναι πλέον το πιο ευαίσθητο κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας και αυτό τρόμαξε. Τους τρόμαξε το ότι ένα κομμάτι της κοινωνίας βρήκε την δύναμη της θέλησης.

Η δημοκρατία παρήκμασε μέσα στην πυκνή ανομία, την απουσία κανόνων και την πλήρη ελευθεριότητα των “προοδευτικών” δυνάμεων που επέβαλαν τις απόψεις τους στην πλειοψηφία των πολιτών με βία, τραμπουκισμό και παρανομία.. Η ανομία και συνεπώς η ατιμωρησία που επέβαλαν στην Ελλάδα οι συμμορίες των μουσάτων με τα αμπέχονα και οι αξύριστοι με Armani και γραβάτες Ermenegildo Zegna είναι η αιτία της παρακμής και της επιβολής της πλέον χυδαίας τυραννίας.

Συμμορία Καθαρμάτων...

Η πρασινοσκουφίτσα του RealFm (Κάτια Μακρή), αυθεντία στην πολιτική, την οικονομία, την εθνική άμυνα, την θεολογία και άλλα πικρά, πάλι κέντησε σήμερα (25/1/2011). Το θέμα της ήταν η κατάληψη της Νομικής από την ορδή των λαθρομεταναστών με την αρωγή των Συριζαίων και διαφόρων άλλων, που τους πλήρωσαν τα εισιτήρια, τους έφεραν στην πολύπαθη Αθήνα και τους έριξαν στην αυλή της Νομικής. Πολύ ευαισθησία για τους καταληψίες αλλά παντελής έλλειψη ευαισθησίας για το κλείσιμο της σχολής και τους δεκάδες φοιτητές που χάνουν τα μαθήματα τους και την κατάφωρη παραβίαση των νόμων (δεν θυμάμαι να γίνονται τέτοια πράγματα στην Οξφόρδη).

Ο φόβος της αριστεράς δεν είναι ο εξευτελισμός της έννοιας του κράτους, αλλά μήπως οι τυραννισμένη πολίτες αυτής της χώρας καταλάβουν, επί τέλους, ότι η αριστερά δεν είναι το πλέον ευαίσθητο κομμάτι της κοινωνίας, αλλά μία συμμορία καθαρμάτων με διάφορες σφραγίδες και ονόματα.

Μία συμμορία καθαρμάτων που λυμαίνεται τα πανεπιστήμια έχοντάς τα μετατρέψει σε Γκούλαγκ των προσδοκιών και των ελπίδων των νέων. Το πανεπιστημιακό άσυλο δεν είναι παρά το άλλοθι των μκρονοϊκών μειοψηφιών που επιβάλουν με την βία ή “τα συγκεκριμένα ποσά βίας” την βάρβαρη προώθηση των πλέον παρακμιακών στρεβλώσεων ξεπερασμένων δοξασιών. Η συμμορία της αριστεράς στο σύνολό της με πρωτογονικό ντελίριο έχει μετατρέψει τα πανεπιστήμια σε γκούλαγκ απελπισίας. Η μαφία των τραμπούκων με την ανοχή των ασήμαντων και των τενεκέδων της πανεπιστημιακής κοινότητας που διαχειρίζεται φιλοσοφώντας και μπουκώνει τα απύλωτα στόματα της με το βιός των Ελλήνων έχει κάνει τα πανεπιστήμια "αυλές των θαυμάτων".

Μία συμμορία καθαρμάτων που οργανικά διαπλεκόμενη με τα ΜΜΕ(ξαπάτησης) επιβάλλει στην ταλαιπωρημένη κοινωνία της Ελλάδας τους νόμους των μαφιών της νύχτας. Βγήκε στο σεργιάνι με τις γνωστές ομάδες, τις καλό-πληρωμένες και καλό- ταϊσμένες ΜΚΟ που κανείς δεν εξέλεξε και κανείς δεν ελέγχει, και θέλει να επιβάλει με το έτσι θέλω και χυδαίο τσαμπουκά την μετατροπή της Ελλάδας σε χωματερή του κάθε κολασμένου ή αδικημένου της γης.

Μία συμμορία καθαρμάτων που δεν είναι παρά οι κομματικοί χούλιγκαν χωρίς αξίες, όραμα ή πιστεύω. Κρύβουν το μπασταρδο πρόσωπο τους και το συμπλεγματικό τους μίσους κατά της ελληνικής κοινωνίας, που δεν τους έχει δώσει παρά θέσεις δευτερεύουσες, πίσω από μηδενιστικά φληναφήματα.

Ο κύριος Παπαχρήστου απο τις σελίδες ΤΩΝ ΝΕΩΝ έκανε την παρατήρηση της πλάκας “γιατί δεν τους παίρνουν στα σπίτια τους;”. Είναι πράγματι παρατήρηση της πλάκας. Η σωστή ερώτηση θα ήταν: “γιατί δεν τους πήγαν στο Club της Εκάλης;” Φυσικά και δεν θα τους πήγαιναν εκεί. Χαζοί είναι να χάσουν το τέννις τους μετά την ωραία κατάληψη.

Οι “ρεπατζούδες” του κυρίου Δρούτσα

Η λέξη “ρεπατζού” (απο το ρεπό, γαλλικό repos) δηλώνει την πόρνη που δουλεύει εκτάκτως, στο μπορντελάκι τις μέρες της αδιαθεσίας της πόρνης- οικοδέσπινας, ώστε να μη κλείσει το μαγαζί. Η ρεπατζού καλύπτει τον εργάσιμο της χρόνο συνεργαζόμενη με πεντέξι συναδέρφισές της. Φυσικά η ρεπατζού δεν έχει δικό της στέκι. Η λέξη ρεπατζού προέρχεται απο την ειδική φτωχή αργκό των πορνών. (Ηλίας Πετρόπουλος, “το μπουρδέλο” εκδόσεις γράμματα, 1980, σελ 89)

Μετά τις “ρεπατζούδες” του κυρίου Πεταλωτή που τόσο ωραία περιέγραψε ο Φαήλος Κρανιδιώτης έσκασαν μύτη και αυτές του κυρίου Δρούτσα. Έχουν γεμίσει οι εφημερίδες με τα ετερόκλητα άρθρα τους που με απαιτήσεις υψίστης εγκυρότητας που, έλλειψη διαλόγου, καταφέρονται κατά των “Ελληνάδων”.Τρέχουν να προλάβουν την συζήτηση για την εξωτερική πολιτική και μας προτρέπουν “επιτέλους να αρχίσουμε να μιλάμε για σοβαρά πράγματα, όπως τα εθνικά θέματα, με σοβαρό και ψύχραιμο τρόπο”. Όλοι οι άλλοι, ‘Αρδην, Παρών, Νέμεση, Ελεύθερη Ώρα κ.λ.π., που δεν τα σκέφτονται όπως αυτοί είναι αυτόματα αυτόκλητοι και ημιμαθείς υπερασπιστές των εθνικών δικαίων.

Ο εσμός των “ρεπατζούδων” του κυριου Δρουτσα έχει μάθει να διασώζεται όχι με επίπλαστες δικαιολογίες άλλα με θωρακισμένες ψυχολογικές βεβαιότητες. Ο επί χρόνια εθισμός στην άσκηση της παρασημαντικής θέσεων και ιδεών δημιούργησε τον ανθρωπολογικό τύπο με την ακρωτηριασμένη ανάπηρη λογική, τον στεγανό εγκλεισμό στην ψυχοπαθολογική μονομέρεια, στην θρησκοληψία του φανατισμού για την διάσωση της ύπαρξης ακόμη και με θυσία της νοημοσύνης. Οι Έλληνες αντιλαμβάνονται τον πατριωτισμό, το συμφέρον του Έθνους, και τον υπηρετούν με ανιδιοτέλεια και πάθος, ενώ οι “ρεπατζούδες” επιμένουν να ψάχνουν τον εχθρό στους Έλληνες που αντιστέκονται αντί να κοιταχθούν στον καθρέφτη τους.

Το ιδεολογικοπολιτικό συνονθύλευμα των “ρεπατζούδων”, το σημερινό εκφυλισμένο σύμφυρμα παρατάχθηκε με τον αγγλοαμερικανικό άξονα στην αιματηρή εθνο κάθαρση δεκάδων χιλιάδων Σέρβων και τη δολοφονία αθώων πολιτών από τα ιπτάμενα einsatzgruppen του ΝΑΤΟ, υποστήριξε με λύσσα καλογερική το σχέδιο Ανάν, βησσοδόμησε ασύστολα κατα των Ελλήνων που αντιστάθηκαν στο χρηματοδοτημένο από το Stae Department Ρεπούσειον Άγος. Έχει βαλθεί να υποστηρίζει με πάθος και φανατισμό κάθε αυθαιρεσία του αγγλοαμερικανικού άξονα, κάθε παράβαση του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, κάθε βιασμό της έννοιας Διεθνούς Δικαίου, κάθε νομιμοποίηση παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την καθολική και παντοτινή καταστολή της ανεξαρτησίας των λαών. Οι “ρεπατζούδες” του Δρούτσα δεν ανησυχούν γιατί οι αξίες υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ηθική αλληλεγγύη προς τα θύματα καταπίεσης και μαζικού εξανδραποδισμού δεν είναι ανάγκη να επιβληθούν ή να αναχαιτίσουν την γενοκτονία των Ιρακινών, των Αφγανών, τον εκπατρισμό των Παλαιστινίων η την εθνοκάθαρση στην Βόρεια Κύπρο.

Πάγια χαρακτηριστικά των ιδεολογικοπολιτικών εκλογικεύσεων των “ρεπατζούδων” είναι η προσπάθεια απώθησης στο κοινωνικό περιθώριο κάθε προσπάθειας υπεράσπισης παραδοσιακών ιδιαιτεροτήτων, η αμφισβήτηση της φιλοπατρίας, τα αναμάσημα μαρξιστικών καταλοίπων περί διεθνισμού, η καλλιέργεια αμπελοφιλοσοφημάτων περί κοσμοπολιτισμού και παγκοσμιοποίησης που εμφανίζουν τις πατρίδες ως περιττές και η καλλιέργεια της θέσης ότι η υποταγή στην θέληση του ισχυρότερου αποτελεί, δήθεν, ρεαλισμό και αναγκαιότητα στην οποία οι αδύναμοι θα πρέπει, δήθεν, να υποτάσσονται μονίμως και αδιαμαρτύρητα. Οι θέσεις τους κινούνται σε διανοητικό επίπεδο παιδαριώδους κραυγαλέου ανορθολογισμού με πολύ λογισμό, λίγη διαίσθηση, αλλά καθόλου αυτοπεποίθηση. Η παρακολούθηση των διανοητικών τους ακροβατισμών γεννάει πανικό, ναυτία και εμετό. Αν έχει μείνει ακόμη στην σημερινή Ελλάδα κανένας πραγματικά αληθινός διανοούμενος αφού εντρυφήσει στα κείμενα του Γκαίμπελς και τα κείμενα των “ρεπατζούδων” του Δρούτσα ας βγάλει συμπέρασμα για το που πάμε!

Σε όλες τις ιδεολογικοπολιτικές τους εκδοχές και συγκυρίες με τρομακτικές ανασφάλειες, επιθετικές φοβίες που γεννάει η ανορθόλογη φυγή στο μηδενισμό, τον πανικό που κρύβεται μέσα σε κάθε μαινόμενο ιδεολόγο οι “ρεπατζούδες” του Δρούτσα ανοίγουν την κερκόπορτα από όπου περνάει η ξενοκρατία, η ξένη εξάρτηση και ο αυταρχισμός .

Ο κύριος Μάνος και τα Φαρμακεία

Ο κύριος Μάνος απο την Καθημερινή (23/1/2011) ασχολείται με τα φαρμακεία. Μετά τους δημοσιογράφους αυθεντίες και οι πολιτικοί αποφάσισαν να έχουν γνώμη επί παντός και επίκαιρου, φωτεινοί παντογνώστες. Μεταξύ των άλλων έγραψε:

Διατηρεί το καθεστώς αδειοδότησης (για να έχουν δουλειά στο υπουργείο) που θα χορηγεί τις άδειες αφού ληφθούν υπόψη τα πληθυσμιακά όρια και με την προϋπόθεση ότι τηρούνται οι ελάχιστες αποστάσεις. Και ακόμη αφού εξακριβωθεί ότι ο ενδιαφερόμενος να ανοίξει φαρμακείο είναι Ελληνας ή υπήκοος κράτους-μέλους της Ε. Ε. που έχει πτυχίο φαρμακοποιού και άδεια άσκησης επαγγέλματος και ο οποίος δεν έχει καταδικαστεί για ρητά προβλεπόμενα αδικήματα. Αναπνέω με ανακούφιση! Αποκλείστηκαν οι Αμερικανοί και οι Ινδοί φαρμακοποιοί! Και οι Κινέζοι!

Ο κύριος Μάνος ανέπνευσε με ανακούφιση επειδή, γράφει αποκλείστηκαν οι Αμερικανοί, Κινέζοι και Ινδοί φαρμακοποιοί. Όλα στη δημιουργία των εντυπώσεων να ρίξουμε και ένα αντιεθνικιστικό καρφί. Αναρωτήθηκε αν ο Ελληνας φαρμακοποιός μπορεί να ανοίξει φαρμακείο στην Αμερική, στην Ινδία ή στην Κίνα. Δεν ξέρουμε για την Ινδία ή την Κίνα, θα του πούμε για την Αμερική. Στην Αμερική ο Έλληνας και οποιασδήποτε εθνικότητας φαρμακαποιός αν δεν έχει πτυχίο από αμερικανική Φαρμακευτική σχολή όχι μόνο δεν μπορεί να ανοίξει φαρμακείο, ούτε σαν φαρμακοποιός δεν μπορεί να δουλέψει. Για να πάρεις την άδεια φαρμακοποιού ( registered Pharmacist) στην Αμερική πρέπει να έχεις αμερικανικό πτυχίο φαρμακευτικής Οι αλλοδαποί που θα θελήσουν να αποκτήσουν την άδεια πρέπει να έχουν αποφοιτήσει από αναγνωρισμένη από το National Association of Boards of Pharmacy σχολή, να έχουν άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος στην χώρα καταγωγής, να δώσουν εξετάσεις αγγλικής (TOEFL), να περάσουν με επιτυχία τις αυστηρότατες εξετάσεις ισότιμησης πτυχίου, να κάνουν, μέτα την ισοτίμηση, 9 μήνες πρακτική εξάσκηση και τελικά να αποκτήσουν το δικαίωμα συμμετοχής στις εξετάσεις για την απόκτηση της άδειας μαζί με τους πτυχιούχους εξ Αμερικής.

Γράφει επίσης ότι:

Ο υπουργός κ. Λοβέρδος ανακοίνωσε σειρά μέτρων για τους φαρμακοποιούς, αλλά τίποτε για τον τρόπο διαμόρφωσης των τιμών. Ασχολήθηκε με διάφορα περιφερειακά ζητήματα αλλά δεν άγγιξε το σημαντικότερο. Τα εγγυημένα υψηλά κέρδη.

Ακριβώς τα εγγυημένα υψηλά κέρδη δεν τα άγγιξε ο κύριος υπουργός γιατί εκείνο που ενδιαφέρει είναι τα κέρδη να παραμείνουν ώς έχει ώστε οι πολυεθνικές αλυσίδες, που περιμένουν στην γωνία για να εισβάλουν, να έχουν τα κέρδη έτοιμα και τα οποία θα τα στέλνουν στις εταιρείες μαμά.

Αυτό είναι το μυστικό Όπως είναι τώρα το νομικό καθεστώς που διέπει την λειτουργία φαρμακείον δεν επιτρέπει το άνοιγμα αλυσίδων και οι πολυεθνικές βλέπουν με βουλιμία την ελληνική αγορά. Δεν αρκούν τα κέρδη από τα υπερτιμολογημένα φάρμακα θέλουν να αρπάξουν και τα κέρδη της λιανικής.

Οι “ρεπατζούδες” του Πεταλωτή

Ο Φαήλος Κρανιδιώτης για τον άγριο καβγά στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ΥΕΝΕΔ του μνημονίου MEGA της Τρέμη και του Πρετεντέρη με τον βουλευτή Ηλείας της ΝΔ Κώστα Τζαβάρα έγραψε στο www.antinews.gr ένα άρθρο καταπέλτη. Αρθρο καταπέλτη για την σεσημασμένη δημοσιγραφία των κοινωνικών φίλων του Χριστοφοράκου, και τα montblanc της ενημέρωσης που έχουν αναλάβει εργολαβικά τον αποπροσανατολισμό και παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης. Ο Κώστας Τζαβάρας, γράφει ο Κρανιδιώτης, “στην αυθάδεια των “ρεπατζούδων” του Πεταλωτή απάντησε με την γλώσσα που πρέπει, και τους έβαλε στη θέση τους”.

“Ρεπατζούδες” είναι η πλέον επιτυχής επιλογή λέξης για να περιγράψει το τζούφιο πυροβολικό της στρατευμένης στην εξαπάτηση των Ελλήνων δημοσιογραφίας.

Η λέξη “ρεπατζού” (απο το ρεπό, γαλλικό repos) δηλώνει την πόρνη που δουλεύει εκτάκτως, στο μπορντελάκι τις μέρες της αδιαθεσίας της πόρνης- οικοδέσπινας, ώστε να μη κλείσει το μαγαζί. Η ρεπατζού καλύπτει τον εργάσιμο της χρόνο συνεργαζόμενη με πεντέξι συναδέρφισές της. Φυσικά η ρεπατζού δεν έχει δικό της στέκι. Η λέξη ρεπατζού προέρχεται απο την ειδική φτωχή αργκό των πορνών. (Ηλίας Πετρόπουλος, “το μπουρδέλο” εκδόσεις γράμματα, 1980, σελ 89)

Διαβάζοντας Καραγάτση..

Ο Καραγάτσης μας άνοιξε διάπλατα τις πόρτες της ζωής, που όταν διαβάζεις τα κείμενα του νιώθεις πώς βρίσκεσαι σε μία συνεχή ανάβρα που δεν διαφαίνεται πουθενά αφορμή για τη στέρεψή της.

Ήτανε ένας άνθρωπος και ένας συγγραφέας αεικίνητος πληθωρικός. Μία μορφή. Τριάντα χρόνια βασίλεψε αδιαφιλονίκητα στα ελληνικά γράμματα αυτός ο λεβέντης, που τίποτα δεν φοβήθηκε, ούτε από τα όσα γίνονται, ούτε από τα όσα λέγονται, ούτε κι από τα όσα γράφονται. Με την τόλμη και την γενναιότητα όλων όσων έχουν δεχτεί την δωρεά με την βαθιά πίστη στην συμμετοχή του στην δημιουργία. Ήτανε ζωντανός και ανήσυχος, μαχητικός και ασυμβίβαστος, δεν χωρούσε σε "κλίκες" σε "κύκλους" σε "κοινωνίες" και ύποπτες συναλλαγές από αυτές που τόσο ανθούν στα γράμματα μας. Ξέφυγε από την χρυσή μετριότητα, γι αυτό και η κριτική οι λεγόμενοι "κύκλοι" δεν τον αναγνώρισαν όσο πραγματικά του άξιζε. Είναι ο κίνδυνος που διατρέχουν πάντα οι πολύ δυνατοί που δεν κάνουν συμβιβασμούς, που δεν γονατίζουν μπροστά σε κανέναν, γιατί αισθάνονται αληθινά "την αξία της αξίας τους" που της είναι φορείς. Η αναιμία και η υποτονικότητα της σημερινής πεζογραφίας μας, ο εσμός των ανικάνων και εγγυτάτου βεληνεκούς "λογοτεχνών" του καιρού μας το επιβεβαιώνει.

Η δύναμη του έργου του Καραγάτση προκύπτει από μία σπάνια αρετή την σίγουρη και βαθιά γνώση του χώρου όπου κινείται, των καταστάσεων που περιγράφει, των προσώπων που ανασταίνει Τα πάμπολλα, ζωντανά, άλλοτε τραγικά, άλλοτε φρικτά αλλά ποτέ φαιδρά, πρόσωπα μπαινοβγαίνουν στις σελίδες τιθασευμένα από μία εύχρηστη γλώσσα, καθημερινή, αλλά είναι πρόσωπα της τέχνης, δηλαδή πρόσωπα μυθικά. Οι ιστορίες τους ξεπηδούν, βουερό ποτάμι, από την ακούραστα γόνιμη φαντασία του, ξεχύνονται, κατακλυσμός, στις σελίδες των βιβλίων του, φορτωμένες επεισόδια συναρπαστικά, γοητευτικά ευρήματα, γεγονότα που σπρώχνουν λαχανιασμένα το ένα το άλλο. Και από την καρπερή αυτή φαντασία - φαντασία συγγραφέα άλλων καιρών, από εκείνους που έχουν λείψει στην εποχή μας - ξεπηδούν και αυτόνομες ολοζώντανες μορφές, ενός Λιάπκιν, ενός Γιούγκερμαν, ενός Μίχαλου Ρούση, μιας Μαρίνας Ρεΐζη της Νορμανδής στη "Μεγάλη Χίμαιρα", μορφές που μοιάζουν σαν να μην τις συναντά κανείς σε ένα βιβλίο, αλλά να τις γνώρισε, να τις έζησε από κοντά, να μίλησες κάποτε μαζί τους, τόσο πειστικές, ολοκληρωμένες, αυθύπαρκτες καθώς είναι, ξεκομμένες πια από την φαντασία του μυθιστοριογράφου, που τις δημιούργησε.

Ο Καραγάτσης αν αγαπήθηκε από τους αναγνώστες του η κριτική δεν παρέλειψε νατον κακομεταχειριστεί, όσο δεν κακομεταχειρίστηκε κανένα άλλο της γενιάς του. Όλοι οι ωχροί, οι αναιμικοί, οι υποτονικοί - και τέτοιοι υπάρχουν πολλοί στο κόσμο τον γραμμάτων - μίσησαν εκ βάθους ψυχής των Καραγάτση. Οι κολοβές αλεπούδες - που δεν έκοψαν μόνες τους την ουρά τους, αλλά γεννήθηκαν χωρίς ουρά, τον περιφρόνησαν ή μάλλον καμώθηκαν πως τον περιφρόνησαν, ακριβώς για το μεγάλο χάρισμα του, που έτυχε (αδικία!) να το έχει μόνο αυτός. Χαρακτήρισαν "φθηνά" τα βιβλία του. Οι υπήκοοι του Ζντάνοφ και του σοσιαλιστικουρεαλισμού κατέκριναν τα έργα του σαν "πορνογραφικά" με αβαθή φιλοσοφία, προχειρογραμμένα και κάποιοι τα απέρριψαν κιόλας. Ζούσαν ακόμη με "το όπλο παρά πόδα" και ονειρευόντουσαν επαναστάσεις και νταβραντισμένους Σταχανοβιστές. Δεν μπορούσαν να χωρέσουν στο θολωμένο τους μυαλό οι μαρξιστές ήρωες του Καραγάτση, ο βέρος κομμουνιστής Παυλόπουλος, ο δάσκαλος Βλάσης Κορνούτος, ο γιατρός Θανάσης Κούγιας που όχι μόνο δεν είχαν προδώσει άλλα και δεν είχαν ξεχάσει την βαθύτερη αποστολή του ανθρώπου: την ανθρωπιά τους.

Ο Καραγάτσης έγραφε με την καρδιά του, με το νου, με την φαντασία, με τις αισθήσεις του, με όλη την πλούσια ύπαρξή του. Είναι ο συγγραφέας που αναζητά την αλήθεια όσο ωμή, όσο πικρή και απαράδεκτη και αν είναι. Και μας την προβάλλει υποβλητικά και ανεπανάληπτα με την τέχνη του.

Δεν μπορούμε να τελειώσουμε αυτό το "σημείωμα" παρά με τον διαλογισμό της Μαρίνας .."Είναι Έλληνες Τους καταλαβαίνω, αλλά δεν μπορώ να νιώσω αυτό που νιώθω. Τους φοβάμαι..."