Άγριο κι αν είναι το όραμα καλό είναι το σημάδι.....

Κ΄ένα σάλεμα σάλεψε στα ολόβαθα του νου τους
Και στην καρδιά τους μιά φωνή, κ΄έτσι η φωνή μιλούσε.
«Στρατιώτες και σπαθάρηδες, τουρμάρχες και σεργέντες,
του Λογοθέτη οι σύντροφοι, του βασιλιά οι νομάτοι,
χαρά σ’έσας κι αλλοίμονο σ’ έσας του ξένου διώχτες!
Άγριο κι αν είναι το όραμα καλό είναι το σημάδι.»…


Κωστή Παλαμά, Η Φλογέρα του Βασιλιά, Λόγος Πρώτος.

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

θα πάρω μονοπάτια,

να βρω τα σκαλοπάτια,

που πάν' στη λευτεριά».

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

(Τον έστειλαν στην κρεμάλα οι Άγγλοι 14 Μαρτη 1957, γιατί είθελε, λέει νάναι λεύτερος)

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2009

Η Αντίφαση.....Το Όραμα...



Τι θλίψη να το ξέρει κανείς! Όλα φαίνονται απλά, λογικά, συμπαγή, η θύρα της σωτηρίας είναι πολύ κ οντά, μπορούμε να την αγγίξουμε με το δάκτυλο μας, και όμως έχουμε την εντύπωση πώς δεν θα ανοίξει ποτέ. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν αυτοί την σκέψη και την αποδέχονται, και άλλοι περισσότεροι ακόμη, θα την αποδέχονταν αν την γνώριζαν. Αλλά το όνειρο αυτό είναι σαν ένας άλλος κόσμος. Ένας καθρέφτης, ένας απλός καθρέφτης - όπως στο παραμύθι «η Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων» - μας χωρίζει από αυτά τα μέρη και δεν θα τον σπάσουμε ποτέ! Αλλά σ΄αυτόν τον καθρέφτη βλέπουμε, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα, την τραγωδία της ύπαρξης μας, την αγωνία του θανάτου μας. Γιατί οι χώρες τα έθνη πεθαίνουν, πολύ πιο συχνά από ότι πιστεύουμε ή φανταζόμαστε. Και πολλές φορές μοιάζουν με ένα νεκρό δέντρο. Στέκουν στο έδαφος είναι στη θέση τους και έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ζούνε. Κρεμόμαστε από τα κλαδιά τους όπως από εκείνα των Χριστουγεννιάτικων δέντρων με τις γιρλάντες και τα φωτάκια και καθόμαστε γύρω τους για να ανοίξουμε τα δώρα. Αλλά ο χυμός και η φλούδα τους έχουν πεθάνει και ο κορμός δεν είναι παρά ξερό, κούφιο ξύλο. Μ΄αυτό τον τρόπο τα έθνη μπορούν να επιζήσουν για καιρό, όρθια στη θέση τους, με ψευδαισθήσεις.

Σ΄αυτούς τους όρθιους νεκρούς, τους φτιασιδωμένους και στολισμένους, αποδίδουν για λίγο καιρό ακόμη, το πολύ για μερικές δεκαετίες, τις τιμές που θα είχαν αν ζούσαν. Ταριχευμένες, καλλωπισμένες μούμιες, σαν εκείνες των Φαραώ της Αιγύπτου, κείνται στην μεγάλη αίθουσα. Οι νέοι πρίγκιπες υποκλίνονται ακόμη μπροστά τους, φέρουν για λίγο καιρό, για μερικές φορές τα σύμβολα εξουσίας. Έπειτα ξεσπάει μια θύελλα και μετατρέπει τα πάντα σε σκόνη.

Οι πάντες παρηλάσανε μπροστά σ’ αυτούς τους ένδοξους και δοξασμένους νεκρούς. Μεταφέρθηκαν πάνω σε θρόνους και έθνη γονάτισαν ευλαβικά στο πέρασμα της κηδείας. Σάλπιγγες σήμαναν την δόξα αυτών των φαντασμάτων που νέοι άνθρωποι είχαν πεθάνει γι αυτά. Μόνο ένα ζητιάνος κραύγασε με απελπισία και ίσως οργή βλέποντας ένα σαβανωμένο πτώμα μέσα στον βασιλικό μανδύα και ο όχλος, το πλήθος των γονατισμένων τον λιθοβόλησε.

Στο νεκρό ξύλο που βρισκόμαστε είναι δυνατόν να φυτρώσει κάτι, θα είναι άραγε βιώσιμο; Δεν θα πνιγεί από όλο αυτό το πύων που υπάρχει στις κακοφορμισμένες πληγές μας. Αποβλακωμένη από τα ναρκωτικά της, η Ελλάδα, τυφλή «τα τ’ ώτα τον τε νούν τα τ’ όμματει», αδύνατη γριά πια, αγωνίζεται πάνω στα τρεμάμενα γόνατα της, κάτω από τα αλύπητα κτυπήματα του καμτσικιού του πεπρωμένου. Κτύπα πεπρωμένο! Κτύπα κουφέ αμαξά! Ας την αφυπνίσουν οι ήττες της, ας την τυφλώσει το αίμα της, ας κυρτώσει η κατάκοπη ράχη της από την δυστυχία και την ντροπή! Ας ξεσπάσει η νεροποντή στα πόδια της, ας ανοιχθεί ο δρόμος μπροστά της, ας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι της. Κτύπα πεπρωμένο! Ας σηκωθεί τέλος, ας σηκωθεί, και θα την δούμε υπερήφανο Βουκεφάλα των προγόνων μας, υπερήφανο Βουκεφάλα του σήμερα, νέο Βουκεφάλα του αύριο, υπερήφανο άτι της ελευθερίας μας! Μ΄ ένα κτύπημα, θα συντρίψει το ψέμα και την απόγνωση και θα την «αναγνωρίσουμε». Κτύπα, πεπρωμένο, μη φοβάσαι. Ας σηκωθεί, ας ξυπνήσει και ας εκδικηθεί. Γίνε το χέρι μας, αφού εμείς δεν μπορέσαμε να γίνουμε το δικό σου...

Και εμείς που αγαπούμε αυτόν τον τόπο, που όλα όμως τον δεσμεύουν και τον συντρίβουν, ας μάθουμε να υπομένομαι την μοίρα των απελπισμένων, αυτήν που μας προσφέρει η αμείλικτη Κλειώ. Ας κοιτάξουμε κατά πρόσωπο στα μάτια την Νέμεση και ας μάθουμε να παίρνουμε και από την απελπισία μας ό,τι σωτήριο έχει.

Από πολύ καιρό, ότι είναι ελληνικό πέφτει πάντοτε στην παγίδα της «πίστης» και της «τρυφερότητας». Όταν οι κάτοικοι αυτής της ξέρας που κατοικούμε «οι νουν έχουσι» πολλαπλασίασαν, για πολλά χρόνια, τις προειδοποιήσεις και τις επιπλήξεις, όταν κατήγγειλαν τα ελαττώματα του συστήματος που το οδηγούν στην καταστροφή, όταν το δράμα που προείδαν και ανήγγειλαν ξεσπάει. Τότε, εκείνη τη στιγμή, οι επίγονοι των ανθρώπων του 35, οι Gunga Din της ολιγαρχίας που μας κυβερνάει, οι Επιμηθείς της νομενκλατούρας που μας νέμεται φροντίζουν με κάθε τρόπο να σωθούν, λέγοντας ότι η ύπαρξη, η επιβίωση της Ελλάδας ταυτίζεται με την επιβίωση και την ύπαρξη της κάστας τους και της νομενκλατούρας τους και ότι όποιος κτυπά αυτά τα δύο χτυπά την πατρίδα!

Εκείνη τη στιγμή οι Έλληνες, οι δημιουργικοί στην σύλληψη και ηρωικοί στην πράξη, πρέπει να αρνηθούν την νόθο ταύτιση, κάστας, νομενκλατούρας – Ελλάδας, με την οποία συμμετέχουν ενεργά στην δολοφονία της χώρας και τον εξανδραποδισμό των ανθρώπων της.

Μπορούν να διασώσουν το μέλλον μόνο αφού πρώτα απαιτήσουν την εξαφάνιση των ιθυνόντων και της δημαγωγίας τους που καταλήγει στην παρακμή των θεσμών, στην σιωπηλή δικτατορία της ισοπέδωσης, του συνεταιρισμού των εμπόρων και να απαιτήσουν την εθνική αναμόρφωση, βασιζόμενοι όχι στις αιτίες που προκαλούν την παρακμή – και που δεν μπορεί παρά να προκαλέσουν και άλλες – αλλά, στα διδάγματα της ίδιας της παρακμής, που απαιτούν να χαραχθούν νέοι δρόμοι από διαφορετικούς ανθρώπους.

Αλίμονο, δυστυχώς, αυτό δεν το κάνουν ποτέ! Δεν ακούν παρά τη φωνή της καρδιάς τους, δεν βλέπουν παρά μία Ελλάδα ταπεινωμένη αιμόφυρτη και πέφτουν με το κεφάλι στην παγίδα της ιερής «εθνικής ενότητας», προσφέροντας στους πραγματικούς εχθρούς τους, που ποτέ δεν άλλαξαν, την εγγύηση της παρουσίας τους και την πολύτιμη βοήθεια της θυσίας τους! Υπάρχει σε κάθε Έλληνα ένα πολύ τρυφερό παιδί που αυτοκτονεί από αγάπη! Αφού δείξει ένα προς ένα τα χάσματα σ αυτήν την πολυαγαπημένη ενότητα που τον απωθεί, αφού την παρακαλέσει να προσέχει, όταν έλθει το κακό παρά την θέληση του, δεν του μένει παρά να προσφέρει την ζωή του και, σαν μαθητευόμενος του την παίρνουν... Την προσφέρει και του την παίρνουν.. Ύστερα, η ζωή συνεχίζεται τραβώντας την ανηφόρα χωρίς σημαίες χωρίς τραγούδια, και η κάστα υπάρχει, η νομενκλατούρα υπάρχει και οι λόγοι του θανάτου υπάρχουν. Η θυσία του δεν χρησίμευσε σε τίποτα, ο αγώνας του δεν χρησίμευσε πουθενά και μετά από αυτόν, ως την συντέλεια του χρόνου, γενεές επί γενεών Ελλήνων δεν θα χρησιμεύουν σε τίποτα, αν στη κρίσιμη στιγμή, ξεχνούν ότι είναι εχθροί και αντίπαλοι όσων σφετερίζονται το όνομα Ελλάδα και γίνονται αντίθετα οι σωματοφύλακες και υπηρέτες τους...

Μετά από όλα αυτά παραξενευόμαστε γιατί το κατέβασμα στού «κακού τη σκάλα», που δεν το καταπολεμήσαμε παρά πλατωνικά αερολογώντας, συνεχίζεται αμείωτο! Πήραμε μερίδιο του θανάσιμου έργου όταν αρνηθήκαμε να είμαστε απόλυτοι και ακραιφνείς. Δεν αρκεί να κάνουμε περίπατο κάτω από το βράχο και να κοιτάμε την Ακρόπολη. Πρέπει να την βλέπουμε. Δεν φθάνουν οι εκδρομές στην ελληνική γή για να θαυμάζουμε την φύση, να γευμόστε λιχουδιές και να πίνουμε το κρασάκι μας ανταλλάσσοντας ευφυολογήματα. Πρέπει να ακούμε τους ψιθύρους της σιωπής και να δακρύζουμε. Να αφουγκραζόμαστε τις πέτρες που μας καλούν ζητώντας βοήθεια και να αγριευόμαστε. Κάνουμε βουτιά στα νερά του Αιγαίου και η αρμύρα που κολλάει στην σάρκα μας αντί να ξυπνήσει μέσα μας το θηρίο της απαίτησης και της αγανάκτησης μας ρίχνει σε λήθαργο και ραστώνη.

Θα καταφέρουμε ποτέ να υπερνικήσουμε τις αντιφάσεις που υπάρχουν μέσα μας. Τυλιχθήκαμε με τις σημαίες. Κατεβήκαμε κοπαδιαστά να γιορτάσουμε την νίκη της Εθνικής μας. Ανεμίσαμε τις σημαίες. Ξελαρυγγιαστήκαμε ψέλνοντας τον Εθνικό Ύμνο για κάθε μετάλλιο στους Ολυμπιακούς. Σήμερα κάηκε η Ελλάδα. Μνημεία του πολιτισμού μας καταστράφηκαν, άλλα βεβηλώθηκαν. Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο πάρα λίγο να είχε την τύχη του Μουσείου της Βαγδάτης. Μην ανησυχείτε! Δεν θα καταστρεφόταν τίποτα. Τα εγγόνια ή τα δισέγγονα σας θα βλέπανε τα "κλεμμένα" στο Metropolitan Museum της Νέας Υορκης προσφορές ανώνυμων δωρητών. Εμείς τι κάναμε; Γίναμε χαμηλοί – χαμηλοί, ισόπεδοι, ταπεινοί, «χώμα – γιοφύρι να γενώ να με πατήσεις άρχοντά μου», δουλοπρεπείς Χατζηαβάτηδες. Αφήσαμε να αρπάξουν το μυαλό μας, την κρίση μας οι ιδιοι σαλτιμπαγκοι που νέμονται τον πλούτο μας. Κάνουν δώρα στον εαυτό τους. Φροντίζουν το μέλλον των παιδιών τους. Δεν αναρρωτιθηκαμε τι έγινε στο Ψυχικό, στην Φιλοθέη, στην Πολιτεία όπου οι «κοσμοπολίτες» κάτοικοι ψηφίζουν του τραπμπούκους του ΣΥΡΙΖΑ και αυτούς που μας καίνε.

Είμαστε καταδικασμένοι να παραμείνουμε ρομαντικά ανδρείκελα, άψυχες μαριονέτες που τους κουνάνε τα σκοινιά, άψυχα κρέατα για τα κανόνια. Στο δρόμο του μοιραίου θα αντιπαρατάσσουμε μόνο άρθρα γεμάτα άσοφες σοφίες, φληναφήματα και φράσεις στολισμένες με λεκτικές πομφόλυγες;

Αισθανόμαστε αυτή την αντίφαση στον εαυτό μας, ο καθένα από εμάς το ξέρει. Είναι η ίδια η χώρα που αιμορραγεί, είναι η δύναμή της που μειώνεται, είναι η ικμάδα της που ροκανίζεται, είναι το μέλλον της που διακυβεύεται.

Αν δεν μπορέσουμε να υπερβούμε αυτές τις αντιφάσεις τουλάχιστον ας τις μετριάσουμε. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι το βασικό συμφέρον της χώρας αυτό το σύνολο ανθρώπων, συμφερόντων, παρουσίας που ακούει στο όνομα Ελλάδα απαιτεί να τελειώνουμε με την ολιγαρχία που μας «κυβερνάει» η οποία παρασέρνεται σε μία «φυγή προς τα εμπρός» του κοινωνικού και «θειοπρονοητικού» τομέα μιας τάσης την πρωτοβουλία της οποίας επήραν από αδυναμία ή δημαγωγία και που θα είναι πάντα η αιτία του χαμού τους. Οι άνθρωποι της εξουσίας δεν μπορούν να συναγωνιστούν τους άλλους της αντιπολίτευσης, οι οποίοι δεν έχουν παρά να ζητάν περισσότερα. Και οι δύο όμως πέραν των παροχών και των ωραίων λόγων δεν έχουν όραμα ή σκοπό για το αύριο. Έχουν όμως στόχο την διαιώνιση του είδους τους, την κληρόδοτηση της νομής της χώρας στα παιδιά και τα εγγόνια τους. Το καθήκον μας ως πολιτών είναι συνεπώς, η εκμετάλλευση κάθε ευκαιρίας, κάθε αλλαγής και κάθε ιστορικής συγκυρίας για να την ανατρέψουμε.

Έχοντας αυτή την σκέψη στο μυαλό μας, θα αδράξουμε κάποια μέρα την στιγμιαία προσφορά της ιστορίας, το μικρό άνοιγμα από το οποίο θα περάσει η αναγέννηση μας.

Δεν είναι αλήθεια ότι ένα ιστορικό πεπρωμένο παρασέρνει τους λαούς, τα έθνη στην καταστροφή τους. Οι λαοί είναι εκείνοι που καθορίζουν την μοίρα τους. Το κάνουν, όπως οι άνθρωποι, με την θέληση και το θάρρος. Ας επανακτήσουμε την θέληση της δύναμης μας και τότε θα επανακτήσουμε ένα μέλλον. Ένα όραμα βίαιο, άγριο, γεμάτο οργή, πάθος ακόμα και μίσος χρειάζεται για να επανεύρουμε το δρόμο της ζωής. Ας μη ξεχνάμε «άγριο κι αν είναι τοραμα καλό είναι το σημάδι»....



1 σχόλιο:

  1. Δημιουργήθηκε νέο πατριωτικό blog! Επισκεφθείτε το, στηρίξτε το, διαφημίστε το, διαδώστε το! Είναι καλό για την Ελλάδα να δημιουργηθούν πολλά παρόμοια blogs. Στηρίξτε το με όλες σας τις δυνάμεις παιδιά!
    www.ellinikiafipnisis.blogspot.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή