Άγριο κι αν είναι το όραμα καλό είναι το σημάδι.....

Κ΄ένα σάλεμα σάλεψε στα ολόβαθα του νου τους
Και στην καρδιά τους μιά φωνή, κ΄έτσι η φωνή μιλούσε.
«Στρατιώτες και σπαθάρηδες, τουρμάρχες και σεργέντες,
του Λογοθέτη οι σύντροφοι, του βασιλιά οι νομάτοι,
χαρά σ’έσας κι αλλοίμονο σ’ έσας του ξένου διώχτες!
Άγριο κι αν είναι το όραμα καλό είναι το σημάδι.»…


Κωστή Παλαμά, Η Φλογέρα του Βασιλιά, Λόγος Πρώτος.

«Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

θα πάρω μονοπάτια,

να βρω τα σκαλοπάτια,

που πάν' στη λευτεριά».

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

(Τον έστειλαν στην κρεμάλα οι Άγγλοι 14 Μαρτη 1957, γιατί είθελε, λέει νάναι λεύτερος)

Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

"Εκφασισμός"



Κοιταζουμε στα μάτια των νεαρών χρυσαυγιτών και βλέπουμε μέσα τους την φλόγα,
την φλόγα που έχει αυτός που ξέρει ότι μπορεί να πετύχει, αλλά για να
πετύχει πρέπει να προσπαθήσει, να αγωνιστεί. Αυτού που θέλει ένα καλύτερο αύριο και
ξέρει ότι πρέπει να παλέψει με την αξία του για το αύριο. Αυτή ειναι  η
φλόγα του χρυσαυγίτη, όχι η μιζέρια της αριστεραντζας. Η φλόγα της Χρυσής Αυγής που την αγκάλιασαν οι τυραγνισμένοι Έλληνες έχει κάνει το σύστημα της διαφθοράς, της διαπλοκής και της λαμογιάς να τρέμει. Ξεσηκώθηκαν οι στρουθοκάμηλοι με το κεφάλι χωμένο στην άμμο,  η χορωδία των πονηρών πνευμάτων,  οι παρακεντέδες της εξουσίας και με πολύ λογισμό, άφθονη οίηση αλλά καθόλου αυτοπεποίθηση για να ξορκίσουν το λαϊκό κίνημα που ανδρώθηκε μετά 40  χρόνια αριστερό προοδευτικής βαρβαρότητας. Είναι πλέον νεκροί γι’ αυτό και οι σπασμοί του γίνονται όλο και πιο βίαιοι. Οταν δεν έχεις κάτι καινούργιο να πεις, πρέπει να ξεθαψεις  ρετροφουτουριστικά παραμύθια, τον Πουλαντζα για να σε προσέξει ο άλλος.
Πολύ διασκεδαστικά είναι όσα υποστηρίζουν οι διάφοροι αβανταδόροι της παρακμής απο τα ΜΜΕ(ξαπάτησης) και οι δήθεν πολιτικατζήδες  κατά την προσπάθεια να καθορίσουν πρόδρομους καταστάσεις για να ρίξουν την λάσπη τους. Με τον τρόμο στην καρδιά, τον φόβο να τους ροκανίζει τα ποδάρια και το γκόνγκ της ιστορίας να κτυπάει το τέλος τους ανακάλυψαν τον “φασισμό”. Ο όρος είναι μεταπολιτευτικώς πολύχρηστος που τον εκσφενδονίζουν οι ζηλωτές και οι κάπηλοι της δημοκρατίας κατά παντώς αντιπάλου. Μετά την αποφράδα 24/7/1974 είχαμε τον “εκδημοκρατισμό” που αποτέλεσε τη συνεπέστερη μάλλον έκφανση του τάχα και αριστερού λαϊκισμού, μαζί και των μηδενιστικών «προοδευτικών» ιδεολογημάτων «αποδόμησης». , τον “εκσυγχρονισμό” που έφαγε, εφαγε εφαγε, σήμερα απόκτήσαμε τον “εκφασισμό”
Ο “φασισμός” και το παράγωγό του “εκφασισμός” είναι η γλίτσα που έχει κολλήσει στο μυαλά της σοσιαλεβεντουριάς, των παπατζήδων της εξουσίας. Αφού καταβρόχθισαν για 40 χρόνια “δημοκρατίας” τον πλούτο της Ελλάδας τώρα τρώνε τις σάρκες της και προσπαθούν να αναστήσουν πρόδρομες καταστάσεις για να αποπροσανατολισουν τους Έλληνες και να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους.
Κατά την αριστερόστροφη προοδευτικάντζα και τους λεπτεπίλεπτους της ΝΔ όλοι ανεξαιρέτως είναι “φασίστες” πλήν του εαυτούλη τους που είναι “δημοκράτες”. Δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο. Εδώ και 40  χρόνια τώρα οι λέξεις “φασισμός¨και “φασιστας” χρησιμοποιούνται υβριστικώς απο την αριστερόστροφη  προοδευτική σάχλα εναντίον κάθε πολίτικής κίνησης, κάθε ατόμου  που δεν αποδέχεται την αριστερο-προοδευτική αρλουμπολογία. Με την  λέξη “φασίστας”  η αριστεραντζα των βορείων προαστείων, της πλατείας Κολωνακίου, και του Κολεγίου έκτισε την ύπαρξη της σε μία μεγάλη αφήγηση δόξας, τρόμου, μίσους και εκδίκησης που στο βάθος της υποσχέθηκε την οριστική και ολοκληρωτική Δικαίωση-Κυριαρχία επί των άλλων.

Την μέθοδο αυτήν εγκαινίασε ο Στάλιν κατά την μεγάλη σφαγή, την “μεγάλη εκκαθάριση” στην Ρωσία (1936-1938), όπου ο όρος “φασίστας” χρησιμοποιήθηκε αδιακρίτως για όλους τους πραγματικούς ή φανταστικούς εχθρούς του πατερούλη που έπρεπε να είναι ανενόχλητος για να σκύβει και να φυσάει την φωτία κάτω απο το τσουκάλι της γιαγιάς για να ανάψει όπως τον ύμνησε ο Γιάννης Ρίτσος...
Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η λέξη “φασίστας” έδωσε το σύνθημα για την μεγάλη σφαγή. Στην Γαλλία, στην Ιταλία χιλιάδες δολφονήθηκαν. Στην Ελλαδα ένα όργιο αίματος σημάδεψε την απελευθέρωση. Κατά τα Δεκεμβριανά 1944 χιλίάδες Αθηναίοι με την κατηγορία του “φασίστα” σφάχτηκαν απο την ΟΠΛΑ, την αστυνομία του ΚΚΕ, στα Κρώρα, στην Ούλεν, στο Περιστέρι.
Κανείς στην Ελλάδα δεν διέφυγε την κατηγορίαν για “φασισμό”. Φασιστες  υπήρξαν ο Βενιζέλος, ο Ψαρρός, ο Τσαλδάρης, ο Καραμανλής Α’ αλλά και ο Β’ .“Νεοφασίστες” ή “εκφασισμένοι” είναι σήμερα όσοι τολμήσουν να ψελλίσουν τις λέξεις Έθνος, πατρίδα, να αμφισβητήσουν την αυθεντία της Ρεπούσης, να εκφράσουν αντίρρησεις για  το 1821 του Βερέμη. Αυτές είναι μερικές απο τις παρανοικές διαστάσεις του “εκφασισμού” της κοινωνίας.
Κάθε πολιτικός αντίπαλος της αριστερόστροφης προοδευτικάντζας είναι φασίστας, ή νεοφασίστας, ή κρυπτοφασίστας ή εκφασισμένος. Ολοκληρη η πολιτική και θεωρητική φιλολογία της ελληνικής αριστεράς, της “γενιά Πολυτεχνείου ΑΕ” - δεν μιλάμε για ΝΔ, αυτή είναι ανύπαρκτη- κατά τα χρόνια της μεταπολιτευσης αποτελεί βαττολογική ανάπτυξη του αξιώματος αυτού, το οποίον μας έφερε στα σημερινά χάλια.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου